Rosyjska dezinformacja i niedogodności prawdy – 1941 i 2022

Oto scena, która rozgrywała się podczas inwazji Rosji na Ukrainę. Jest ona świadkiem znanych elementów tego, co zaczęliśmy uważać za najgorsze w ludzkości – bezpardonowego niszczenia miast, masowych egzekucji, porwań dzieci, wysiedleń milionów cywilów, gwałtów, przymusowej prostytucji i tortur, które ostatnio uwydatniło okrucieństwo ścinania więźniów. Naga prawda leżąca u podstaw tej rosyjskiej inwazji jest taka, że ​​jest ona całkowicie nieuzasadniona. … Więcej Rosyjska dezinformacja i niedogodności prawdy – 1941 i 2022

Historycznie trudne stosunki Polski z Rosją

Często, gdy myśli się o Europie Wschodniej, Układzie Warszawskim lub po prostu o krajach położonych bezpośrednio na zachód od byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR), to właśnie Polska wysuwa się na pierwszy plan. Odkąd zerwała kajdany socjalistycznego bytu w stylu sowieckim i odzyskała prawdziwe poczucie samostanowienia, Polska ogłosiła się światu w sposób sugerujący, że jest gotowa przewodzić. Mówi i działa śmiało, dyktując własny los. … Więcej Historycznie trudne stosunki Polski z Rosją

Obwód kaliningradzki – czas na oderwanie?

To, co czyni tę konkretną granicę interesującą, to wynik rosyjskiej inwazji na Ukrainę. W odpowiedzi na naruszenie prawa międzynarodowego, Unia Europejska (UE), do której należy Litwa, nałożyła sankcje, które zmusiły samą Litwę do zamknięcia granic dla niektórych towarów objętych rosyjskim handlem lub transportu materiałów przeznaczonych do innych celów. Zgodnie ze swoim standardowym, pełnym samozadowolenia scenariuszem oburzenia, Rosja zagroziła Litwie odwetem, który najwyraźniej jeszcze nie został sformułowany. Jest jednak coś więcej, ponieważ obwód kaliningradzki ma dla Rosji strategiczne znaczenie militarne. Stanowi on jedyny niezamarznięty port zimowy dla rosyjskiej floty na Morzu Bałtyckim; to znaczy, dopóki zmiany klimatu nie wpłyną na tę sprawę. … Więcej Obwód kaliningradzki – czas się odłączyć?

Izolacjonistyczna postawa niewykształconych

Komentarze niektórych osób walczących o polityczne znaczenie w nadchodzącym wyścigu prezydenckim zdają się mieć niewiele wspólnego z realiami globalnych wydarzeń, a więcej z atrakcyjnością wyborców. Bardziej wykwalifikowani eksperci, znający historię świata, aktualną dynamikę geopolityczną, strategię militarną, stosunki handlowe, humanitaryzm i tożsamość narodową, są lepiej przygotowani do komentowania niż ci, którzy jedynie szukają wyróżnienia za pomocą prowokacyjnych haseł, udających mądrość. Kiedy trwa skuteczny globalny wysiłek, w którym Stany Zjednoczone przejmują inicjatywę w rozwiązywaniu kryzysu, amerykańska determinacja nie powinna być postrzegana przez świat jako ograniczona czasowo, a jej obietnice ograniczone do okresu jednej administracji prezydenckiej. Nie ma innej gwarancji niż to, że dobrobyt społeczności międzynarodowej, w tym samej Ameryki, jest brany pod uwagę i może pozostać bezpieczny w perspektywie długoterminowej. Dzieje się tak szczególnie wtedy, gdy reżimy autorytarne uważają się za trwałe i mają zamiar na zawsze zabezpieczyć ten stan rzeczy wszelkimi dostępnymi środkami, pomimo tego, czego historia wielokrotnie nas uczyła. … Więcej Izolacjonistyczna postawa niewykształconych

Mołdawia i podręcznik Putina

Mołdawia, kraj liczący 2,62 miliona mieszkańców, dzieli z Ukrainą granicę o długości 759 mil na południowy zachód od niej. Wyłoniła się z burzliwej historii XX wieku, uzyskując niepodległość w 1991 roku od Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR), by ponownie stanąć w obliczu rosyjskiego autorytaryzmu i imperialistycznych aspiracji, wkraczając w XXI wiek. Kraj posiada prorosyjskie terytorium separatystyczne na wschodzie, co przypomina sytuację sąsiada, Ukrainy, która jest obecnie w otwartym konflikcie z Rosją, a także Republiki Gruzji, najechanej przez Rosję w 2008 roku z podobnych powodów. Ten schemat jest dość znajomy i podkreśla zamiar Rosji odzyskania terytorium, które historia w jakiś sposób uznała za należące do niej. … Więcej Mołdawia i podręcznik Putina

Rozpalić płomień i utrzymać go w płomieniach

Rok temu wybuchła wojna na skalę niespotykaną od czasów II wojny światowej – spodziewano się scenariusza „niedźwiedź kontra mysz”. Jednak wkrótce niedźwiedziowi przydarzył się straszny wypadek. Prezydent i jego żona nie uciekli, lecz pozostali w domu ze swoimi ludźmi, podczas gdy naród został zaatakowany. Zwykli obywatele zjednoczyli się w formacjach obronnych, by bronić swoich wiosek, miasteczek i miast. Muzycy, tancerze, urzędnicy, rolnicy, gospodynie domowe i inni uczyli się sztuki walki, odpowiednio się uzbrajali i improwizowali ładunki wybuchowe; ruch partyzancki odżył na nowo, przywołując historię głęboko zakorzenioną w tym kraju. Wojsko odpowiedziało i odzyskało wiele z tego, co zostało pierwotnie utracone. W ciągu tego wyjątkowego roku kraj wiele ucierpiał – zginęło wiele osób, porwano dzieci, a rodziny zostały przesiedlone. Dopuszczono się okrucieństw – masowych egzekucji, gwałtów, tortur, niszczenia domów, szpitali i zasobów energetycznych – wszystko po to, by zaspokoić pragnienie despoty, by przywrócić imperium, które historia postanowiła już odrzucić. … Więcej Aby rozpalić płomień i utrzymać go w płomieniach

Historia ukraińskiego nacjonalizmu i jego ruchu partyjnego

Globalne reakcje na próby Rosji, by nazwać Ukraińców nazistami, wahały się od uprzejmego niedowierzania po cyniczny śmiech z powodu kolejnej nieudolnej propagandowej próby uzasadnienia potrzeby inwazji na Ukrainę. Etykieta ta służyła dehumanizacji narodu, który ośmielił się sprzeciwić temu, co Putin uważa za przeznaczenie Rosji. Ten sprzeciw jest w rzeczywistości wyrazem nacjonalizmu – ideologii, która, według Britanniki, kładzie nacisk na lojalność, oddanie lub wierność narodowi. Ukraiński opór wobec rosyjskiego ucisku istnieje od czasów Imperium Rosyjskiego, sięgających XVIII i XIX wieku, ale obecnie reżimowi Putina wygodnie jest łączyć ukraińskie poczucie narodowości z ideologią faszystowską. … Więcej Historia ukraińskiego nacjonalizmu i jego ruchu partyzanckiego

Rosyjski język wiktymizacji i promowanie zemsty

Wśród prominentnych rosyjskich urzędników panował bardzo spójny schemat retorycznej atmosfery, promujący pogląd, że są oni zagrożeni przez naruszenie ich granicy przez grzeszny Zachód z jego demokratycznymi ideałami. Retoryka ta nie była obca Otto von Bismarckowi 150 lat temu, gdy ubolewał nad koniecznością konfrontacji Rosjan z ich „nieprzewidywalną głupotą”. Przekaz ten był jednak w dużej mierze, jeśli nie w całości, przeznaczony do odbioru przez rosyjskie społeczeństwo, które, niestety, albo wierzy w bzdury powtarzane przez państwowe media, albo jest zmuszone po prostu podążać za linią, jak to miało miejsce od wieków. Putin wykorzystał ukryty nurt rosyjskiego nacjonalizmu, utożsamiając go z wiarą duchową narodu, aby przypomnieć o jego historycznej walce z nazistowskimi Niemcami, która miała miejsce ostatnio. Walka, którą Putin chce przedstawić Rosji, toczy się teraz o obronę przed Ukrainą, dotychczas nieznanym bastionem neonazizmu, znanym najwyraźniej tylko jemu, który również postanowił sprzymierzyć się z Zachodem i jego rzekomą wszechobecną dekadencją. Przenikliwy i gniewny przekaz ma na celu zatuszować absurdalność przekazu, ale nie dociera do tych, którzy rozumieją jego intencje. … Więcej Rosyjski język wiktymizacji i szerzenie zemsty

Opieka zdrowotna w czasie wojny zimowej – Ukraina

Droga do lepszego systemu opieki zdrowotnej dla Ukrainy zostanie najlepiej osiągnięta poprzez wycofanie wojsk rosyjskich z wyznaczonego, suwerennego terytorium. Najpierw jednak należy pokonać zagrożenie ze strony zimy. W jedenastym miesiącu inwazji Rosji na Ukrainę rozpoczął się nowy rozdział, gdy uświadomiono sobie, że kampania militarna Rosji poniosła fiasko, a zima dodatkowo utrudniła jej postępy. Zmiana strategii koncentruje się obecnie na terroryzowaniu całego narodu poprzez podważanie jego infrastruktury cywilnej i zagrażanie jego przetrwaniu w mroźnej zimie. Dla narodu głęboko zakorzenionego w pragnieniu, by ostatecznie wyjść z kryzysu z nienaruszoną suwerennością oraz zachowanym językiem i kulturą, Ukraina stoi w obliczu zaciętej walki, pozornie do samego końca. … Więcej Opieka zdrowotna w zimowej wojnie – Ukraina

Łukaszenka kontra Białoruś

Aleksander Łukaszenka, dyktator Białorusi i pozornie dumny z tego faktu, doszedł do władzy jako jej pierwszy prezydent w 1994 roku, po rozpadzie Związku Radzieckiego trzy lata wcześniej. Jako prawdziwy wyznawca dawnego reżimu sowieckiego, zachował państwową własność głównych gałęzi przemysłu i uzyskał prawo do odwoływania parlamentu, stopniowo konsolidując swoją bardzo scentralizowaną władzę do 1996 roku. Język rosyjski uzyskał status równorzędny z białoruskim, a wcześniej nawiązane więzi gospodarcze z Rosją zostały wzmocnione, gdy oba kraje utworzyły Wspólnotę Narodów w 1996 roku. Ta ostatnia przekształciła się w Państwo Związkowe Rosji i Białorusi wraz z podpisaniem traktatu w 1999 roku. To Państwo Związkowe sformalizowało integrację swoich gospodarek, do której dołączyły również służby wywiadowcze i obronne. Znacznie słabsza z nich, Białoruś, zyskałaby w tym porozumieniu bezpieczeństwo zarówno finansowe, jak i militarne. Proces ten nie przebiegł jednak gładko dla Łukaszenki. … Więcej Łukaszenka kontra Białoruś