Rosyjska dezinformacja i niedogodności prawdy – 1941 i 2022

Obszar przedczołowy ludzkiego mózgu zapewnia mu zdolność osądu, wglądu, rozumowania i planowania. Wymaga rozległych połączeń z obszarami asocjacyjnymi kory mózgowej, rozproszonymi w całym mózgu, które interpretują informacje zebrane przez nasze zmysły w sposób zrozumiały na podstawie wcześniejszych doświadczeń. To właśnie te ostatnie obszary w dużej mierze przyczyniły się, przez tysiąclecia, do rozmiarów ludzkiego mózgu w jego obecnej formie. Jednak to połączenie, które tworzy niuanse interakcji międzyludzkich i które w różny sposób będzie determinować ostateczną reakcję na zdarzenia sytuacyjne w naszych ludzkich sprawach, to połączenie, które obszar przedczołowy dzieli z siecią limbiczną. Ta ostatnia jednostka, oczywiście, pośredniczy w pamięci i emocjach, przypominając nam o naszych relacjach z innymi, naszych przyjemnościach i żalach, a także kształtuje nasze uprzedzenia. To przedsięwzięcie obwodów leży u podstaw naszego intelektu i kreatywności; niektórzy powiedzieliby, że to właśnie w ten sposób i tam Boskość wnika w nasze ja, aby zapewnić inspiracje i aspiracje, które prowadzą ludzkość. Podobnie, jest podłożem, na którym nasze działania rządziły się nienawiścią, oszustwem, zdradą i zemstą. Leży u podstaw tego, jak postrzegamy oszustwo i jak skłaniamy innych do popełniania okrucieństw, kierując się groteskowo błędnymi przekonaniami o wyższości nad tymi, których uważamy za mniej godnych, oraz racjonalizując przestępcze zachowania za pomocą propagandy, która dehumanizuje bliźniego.

Jeśli żyjemy w społeczeństwie, w którym celowe ograniczanie wolnej przedsiębiorczości przez dłuższy czas daje scentralizowanej władzy możliwość kreowania odmiennych percepcji rzeczywistości, czy umysł zarówno oszukującego, jak i oszukiwanego ulega w tym procesie zmianie? Czy natura sposobu, w jaki zachowania są pośredniczone w ośrodkowym układzie nerwowym niektórych jednostek, faktycznie zmienia się z czasem? Tworzenie fałszywych narracji, zniekształcanie rzeczywistości politycznej, indoktrynacja osób podatnych na określone uprzedzenia i szerzenie się tego typu aktywności za pośrednictwem mediów społecznościowych służą odwróceniu nastrojów od uzasadnionych i honorowych celów. Kierują je raczej ku realizacji celów tych nielicznych, którzy stworzyli te zniekształcenia i którzy ostatecznie okazują się nie być tymi przywódcami, za jakich ich uważano. To jest kwestia autorytaryzmu, ponieważ rzadko, historycznie, a wydaje się, że jeszcze rzadziej w dzisiejszych czasach, przywódcy tego rodzaju prowadzą naród do rezultatu uznanego za opłacalny ze względu na poniesione straty, odziedziczony wstyd i poczucie winy, za które ostatecznie będzie musiał zapłacić.

Centrum handlowe Retroville w Kijowie na Ukrainie po rosyjskim ataku rakietowym, marzec 2022 r. Atak spowodował śmierć wielu cywilów i jest jedną z dziesiątek tysięcy odnotowanych rosyjskich zbrodni wojennych.

To właśnie scena rozgrywa się w kontekście inwazji Rosji na Ukrainę. Jest ona świadkiem znanych elementów tego, co zaczęliśmy uważać za najgorsze przewinienia ludzkości – bezpardonowego niszczenia miast, masowych egzekucji, porwań dzieci, przesiedleń milionów cywilów, gwałtów, przymusowej prostytucji i tortur, uwydatnionych ostatnio przez brutalne ścinanie więźniów. Naga prawda leżąca u podstaw tej rosyjskiej inwazji jest taka, że ​​jest ona całkowicie nieuzasadniona. Oskarżenia Rosji, że Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) zbliża się do jej granicy, zagrażając jej bezpieczeństwu poprzez rekrutowanie narodów do swojego grona, wydają się szczególnie zwodnicze, gdy weźmie się pod uwagę perspektywę państw położonych na tej granicy. Zbyt długo cierpiały one z powodu ucisku pod wpływem Rosji w sferze władzy jej komunistycznego reżimu w XXwieku . Nie było potrzeby przymusu ze strony NATO, aby przyjąć te państwa do swojej domeny, ponieważ to właśnie ochrony szukały. Każdy naród dbał o własne bezpieczeństwo i nie miał aspiracji do powrotu do dekad represyjnych rządów, spowodowanych przez źle pomyślany system scentralizowanej władzy w Moskwie. Wraz z odnowionym zagrożeniem ze strony autorytarnej Rosji, zademonstrowanym przez jej działania na Ukrainie, zarówno Szwecja, jak i Finlandia poszły w ich ślady, mając dokładnie takie same wyobrażenia o własnym bezpieczeństwie.

Pomysł, że Ukraina jest teraz krajem pod wpływem reżimu nazistowskiego, rządzonym przez prezydenta pochodzenia żydowskiego i zamieszkanym przez rosnącą populację żydowską żyjącą pokojowo obok Ukraińców, wydawałby się scenariuszem komedii, gdyby nie fakt, że jest to kolejna taktyka wykorzystania nastrojów narodu rosyjskiego do innego celu. Iluzje nazistów na granicy Rosji służą jako przypomnienie jej „Wielkiej Wojny Ojczyźnianej”, która toczyła się o wyzwolenie kraju spod okupacji nazistowskiej podczas II wojny światowej, stając się odruchowym wezwaniem do działania, wolnym od ciężaru weryfikacji jego prawdziwości. Władimir Putin połączył odrodzoną ideę narodowo-imperialnego roszczenia z głęboko zakorzenionym duchowym sentymentem rosyjskiego prawosławia, ekshumowanym po dziesięcioleciach sowieckich represji, aby stworzyć nową, wybuchową odmianę rosyjskiego szowinizmu. Teraz łatwo jest oszukać społeczeństwo nieprawdopodobnymi scenariuszami zagrożenia ze strony nazistów i rozpocząć kampanię wojskową, aby potwierdzić należne Rosji miejsce w historii.

Wizerunek Putina na plakacie używanym podczas pokojowej demonstracji przeciwko Putinowi i wojnie Rosji na Ukrainie.

Ironia tego wszystkiego koncentruje się na rosyjskim wirze prawicowego ekstremizmu z jego neonazistowskim i rasistowskim aktywizmem , który jest widoczny od ponad dekady i pielęgnowany przez Putina. Grupa Wagnera, paramilitarna organizacja najemników, działała na rzecz reżimu Putina, podejmując misje w Afryce, Ameryce Południowej i Środkowej, Syrii, a najbardziej widocznie na Ukrainie, gdzie brała udział w zajęciu Krymu w 2014 roku. Zarówno ona, jak i Rosyjski Ruch Imperialny (RIM), już uznany za organizację terrorystyczną, otrzymują w Rosji zaplecze szkoleniowe i środki do prowadzenia działalności dzięki hojnemu finansowaniu przez podmioty blisko powiązane z reżimem.

Władimir Putin, były oficer KGB i badacz wpływu, jaki dezinformacja może mieć na osoby podatne na tego typu przekazy w Rosji i gdzie indziej, zdołał przeprowadzić kampanię mającą na celu przekonanie nieświadomych pośród nas, że jego działania są rzeczywiście uzasadnione. Jeśli chodzi o samą Rosję, zadanie jest łatwiejsze, gdy sprzeciw publiczny spotyka się z więzieniem, gdy znany aparat bezpieczeństwa ucisza każdą jednostkę sprzeciwiającą się reżimowi, gdy eliminowane jest autentyczne dziennikarstwo, a jedynie kontrolowane przez państwo media mogą przekazywać sztuczną rzeczywistość kreowaną przez reżim. Dla globalnej publiczności poza Rosją Putin angażuje się w narrację, która wypacza historię, w dużej mierze poprzez sposób, w jaki przepisuje przeszłość Rosji jako połączoną z początkami Ukrainy,oczywiście nie wspominając o Ukrainie. To leży u podstaw jego argumentu, że Ukraina wcale nie jest odrębnym bytem, ​​lecz zawsze była jedynie przypisem w historycznym rozwoju samej Rosji; implikacją jest to, że odzyskuje on teraz terytorium, które zawsze należało do Rosji.

W kolejnym niezwykłym geście gaslightingu, mającym na celu zdyskredytowanie Zachodu, Putin powrócił do historii początków II wojny światowej, aby odwrócić uwagę od współpracy Rosji z nazistowskimi Niemcami w 1939 roku i ich skoordynowanego ataku na Polskę, który faktycznie zapoczątkował wojnę. Przeciwnie, jak Putin chciałby, abyśmy uwierzyli, to Zachód, a konkretnie Francja i Wielka Brytania, zmusiły Rosję do sojuszu, który został sfinalizowany paktem o nieagresji Ribbentrop-Mołotow. Dla Putina miało to związek z decyzją Wielkiej Brytanii i Francji o uniknięciu sojuszu ze stalinowską Rosją i utworzeniu koalicji przeciwko Niemcom. W rzeczywistości ich wahanie wynikało raczej z wcześniejszych deklarowanych przez Stalina zamiarów podważenia kapitalistycznych rządów Europy i zidentyfikowania wrogich elementów we własnym reżimie, aby zniszczyć tych, którzy dążyliby do powstrzymania rozprzestrzeniania się komunizmu. Jak powiedział Stalin: „Będziemy bezlitośnie eksterminować każdego, kto czynem lub myślą zagraża jedności państwa socjalistycznego”. Putin nie rozwinął zbyt wiele na temat charakteru „paktu o nieagresji” podpisanego przez Rosję z Niemcami, a w szczególności, dlaczego wymusił on napaść Rosji na Polskę od wschodu; dlaczego Rosja poczuła się zmuszona do dokonania masakry 22 000 polskich oficerów, urzędników państwowych, polityków, naukowców i duchownych w Lesie Katyńskim; dlaczego okupowała państwa bałtyckie; i dlaczego zdecydowała się zaatakować Finlandię. To ostatnie fiasko doprowadziło do wykluczenia Związku Radzieckiego z Ligi Narodów, co stanowiło precedens, który Organizacja Narodów Zjednoczonych (ONZ) mogłaby wziąć pod uwagę w kontekście obecnej zdrady Karty Narodów Zjednoczonych przez Rosję poprzez inwazję na Ukrainę. Ostatecznie nie Wielka Brytania i Francja pozostawiły Rosję na lodzie, lecz Stalin był przekonany, że dla Rosji i sprawy komunistycznej będzie najlepiej, jeśli kapitalistyczne narody Europy wyniszczą się nawzajem w wojnie, podczas gdy Rosja pozostanie chroniona paktem o nieagresji z nazistowskimi Niemcami. Stalinowi byłoby łatwiej wprowadzić komunizm sowiecki do pustki, która powstałaby w wyniku takiej wojny, i opanować kontynent mniejszym kosztem.

Flagi rosyjska i nazistowska przedstawione jako jedna i ta sama flaga podczas protestu przeciwko inwazji Rosji na Ukrainę, luty 2022, Amsterdam.

Putin oskarżył samą Polskę o zachęcanie Zachodu do niesprzymierzania się z Rosją Sowiecką, mimo że istniały ku temu wystarczające powody. Potępił decyzję ówczesnych polskich przywódców o ucieczce z kraju, pozostawiając swój naród na pastwę konsekwencji połączonej inwazji nazistowsko-rosyjskiej. Jak się okazało, polski rząd pozostał nienaruszony, ponieważ gdyby wpadł w ręce nacierających sił rosyjskich, mógłby spotkać go ten sam los, co rodaków w Katyniu. Kiedy naziści ostatecznie zwrócili się przeciwko ZSRR w 1941 roku, sam Stalin uciekł przed inwazją, uciekając do swojej prywatnej daczy i pozostając tam ponad tydzień, po wydaniu rozkazu utrzymania pozycji i pozostawieniu swojego narodu ze świadomością, że jego dyplomacja zawiodła bez żadnych zapewnień o planie działania. Prosta lektura „Mein Kampf” Hitlera powinna była dać Stalinowi wystarczające ostrzeżenie, że jego pakt o nieagresji nie przetrwa, nawet jeśli nie zwracał uwagi na innych przywódców, którzy ostrzegali go przed tym samym zagrożeniem. Tragedia Rosji w wojnie z nazistowskimi Niemcami wynikała w dużej mierze z jej nieprzygotowania, braku odpowiedniego dowództwa wojskowego i fatalnej taktyki wojskowej. W ciągu pierwszych 10 dni nazistowskiej inwazji 400 000 rosyjskich żołnierzy poległo, a tyle samo zostało wziętych do niewoli. Do końca wojny Rosja poniosła 6,75 miliona ofiar wśród żołnierzy i 7,2 miliona cywilów, podczas gdy Ukraina, będąca częścią Związku Radzieckiego, poniosła 1,65 miliona ofiar wśród żołnierzy i 5,2 miliona cywilów. Kolejne 14 milionów żołnierzy radzieckich zostało rannych.

Niemiecka artyleria pod Stalingradem w 1942 roku.

Rosja twierdziła, że ​​wygrała II wojnę światową, podejmując kampanię, która rozpoczęła się zdobyciem Stalingradu, a następnie odzyskaniem terytoriów zajętych przez Niemcy. Wiele z tych ostatnich przypisano rażącej niekompetencji Stalina jako przywódcy, która ujawniła się już na długo przed wojną wraz z wprowadzeniem Wielkiego Terroru (1936-1938), jak go później nazwano. W wyniku paranoi Stalina na temat postrzeganych zagrożeń we własnym reżimie, 22 705 oficerów zostało zabitych lub zniknęło w inny sposób; wśród nich 80 ze 101 najwyższych rangą dowódców wojskowych zostało rozstrzelanych. Około 11 000 kolejnych zostało zdymisjonowanych, pozostawiając Związek Radziecki w większości pod władzą młodszych oficerów. Chociaż w Rosji niewiele się mówi o rozpoczęciu kampanii północnoafrykańskiej w czerwcu 1940 r. oraz kampanii włoskiej w lipcu 1943 r., po której nastąpiła inwazja wojsk alianckich na Normandię w czerwcu 1944 r., jako o możliwych czynnikach, które przyczyniły się do zwycięstwa w Europie, większość historyków przyznałaby również, że te ostatnie wydarzenia miały decydujący wpływ na zakończenie konfliktu.

Najbardziej wymownym elementem krytyki Zachodu w kontekście II wojny światowej dokonanej przez Putina jest brak uznania 11,3 miliarda dolarów wsparcia udzielonego Związkowi Radzieckiemu w ramach amerykańskiej ustawy Lend-Lease. Kwota ta odpowiada około 180 miliardom dolarów w dzisiejszej walucie. W ramach tej inicjatywy zapewniono znaczne ilości sprzętu wojennego i dóbr powszechnego użytku , aby utrzymać Związek Radziecki w jego wysiłku wojennym. W tym 13 000 czołgów, 14 000 samolotów oraz 400 000 jeepów i ciężarówek. Paradoksalnie, sytuacja odwrotna miała miejsce w 1939 roku, kiedy Rosja nawiązała początkową współpracę z nazistowskimi Niemcami, będąc ich największym dostawcą żywności, surowców i ropy naftowej, a także zapewniając dostęp do towarów międzynarodowych, które w innym przypadku byłyby niedostępne dla Niemiec z powodu ograniczeń w szlakach żeglugowych.

Jednak Putin kontynuuje retoryczną „nazistowską narrację” w swoim najnowszym przemówieniu z 9 maja, kończącym rosyjską „Wielką Wojnę Ojczyźnianą”, wykorzystując ją do promowania idei, że Rosja po raz kolejny musi stawić czoła podobnym zagrożeniom ze strony nazistów na Ukrainie i utożsamiając to z postępem NATO na jej granicach. Oczywiście, udział Niemiec w sojuszu NATO w jakiś sposób ubarwia teraz pogląd, że obecne okoliczności odtwarzają sytuację sprzed ponad 80 lat. Ta luźno skonfigurowana logika, wyrażona w zwięzłym wierszu, który pomija istotne nieścisłości, wydaje się wystarczająca, by rozpalić błędny patriotyczny zapał, podsycany teraz nienawiścią. Dodając do tego głęboko zakorzenione poczucie rosyjskiej wyższości, można stworzyć podwaliny pod niezbędne poparcie dla wojny.

Odkrycie makabrycznych aktów rosyjskiego ludobójstwa na Ukraińcach w Buczy. Ukraińscy kryminaliści ekshumują ciała cywilów w Buczy, na przedmieściach Kijowa, kwiecień 2022 r.

Ale czy tak będzie nadal w przypadku młodszych, bardziej świadomych pokoleń Rosjan, które rzekomo są bardziej skłonne do przemyślenia proponowanej narracji i dojścia do odmiennych wniosków? W 2022 roku, w pierwszym roku rosyjskiej wojny na Ukrainie, szacuje się, że milion Rosjan, głównie młodych, uciekło z kraju, zdając sobie sprawę, że nie będą mieli możliwości powrotu. Gdy niegdyś uznana za „specjalną operację wojskową” stanie się „wojną”, którą wszyscy już po cichu uznają za taką, czy „nazistowska narracja” w końcu przestanie być użyteczna, ponieważ jest po prostu zbyt absurdalna, by ją utrzymać? Czy lepsza natura młodego Człowieka, determinowana przez te skomplikowane sieci neuronowe w ludzkim umyśle, pozwoli na zresetowanie jego bilansu, aby zobaczyć lepsze zakończenie tego niepotrzebnego horroru?

Copyright @Kost Elisevich, MD, PhD 2023. Wszelkie prawa zastrzeżone. Wszelkie nielegalne powielanie tych treści będzie skutkować natychmiastowym podjęciem kroków prawnych.


Jeden komentarz do wpisu „Rosyjska dezinformacja i niedogodności prawdy – 1941 i 2022”

Komentarze są wyłączone.