Putin gra Trumpem bez większego zysku

Nie należało oczekiwać wiele po trójstronnym szczycie Ukrainy, USA i Rosji w Abu Zabi, który odbędzie się 10-11 listopada 2026 roku. Żądania Rosji pozostały niezmienne od początku wojny. Pozostaną niezmienne, chyba że Władimir Putin będzie zmuszony stawić czoła katastrofie porównywalnej do upadku swojego reżimu, z całkowitą porażką militarną lub bez niej. Na pierwszy rzut oka administracja Trumpa zdaje się demonstrować nie tylko głęboki brak zrozumienia dla nieustępliwości Putina, ale także historycznych i kulturowych aspektów leżących u podstaw uzasadnionej nieufności Ukrainy do Rosji. Amerykańskie podejście do negocjacji zakończenia konfliktu przestanie zawodzić, gdy przestanie kompromitować się przed Kremlem swoją uległością wobec Putina. Jak dotąd służyło to jedynie przedłużaniu wojny. … Więcej Putin gra Trumpem dla marnych korzyści

Źli przywódcy i pożyteczni idioci

Powtarzającym się koszmarem historii było pojawienie się wybranych przywódców, którzy zdobyli władzę dzięki promowaniu populistycznych nastrojów wobec tak kontrowersyjnych kwestii, jak imigracja, wrogość rasowa i walka klas. Ich obietnica zmiany miała swoją cenę – ujawnienie, że władza wykonawcza zapewnia uprawnienia do zmiany mechanizmów rządzenia, aby odpowiadały ich celom. Zmiana miała nadejść w formie działań sądowych i presji finansowej na instytucje, mających na celu ograniczenie arbitralnego sprawowania władzy wykonawczej nad dobrem publicznym oraz kontrolowania społeczeństwa za pomocą alternatywnych środków. Ten schemat jest dobrze znany i powtarzał się w XX wieku, zwłaszcza w Związku Radzieckim i nazistowskich Niemczech. Doprowadził on do powstania represyjnych reżimów autorytarnych, które nie tylko ustanowiły kontrolę nad własnym społeczeństwem, ale także narzuciły politykę zagraniczną, która czyniła świat mniej bezpiecznym. … Więcej Źli przywódcy i pożyteczni idioci

Rosja, Złamana

Społeczeństwa są najbardziej odczuwalne, gdy reżim upada w wyniku gwałtownego zamachu stanu, rewolucji lub zostaje pokonany w wojnie. Wielkie imperia padają ofiarą nieszczęścia, gdy wyczerpuje się energia, która niegdyś napędzała dynamikę ich początków i zszywała tkankę ich społeczeństwa. Podstępny proces, który zdaje się często prowadzić do takich skutków, można rozpoznać, gdy autorytarni władcy, kierując się własnym interesem, podejmują próby monopolizacji władzy, odmawiając obywatelom ich praw. Czynią to poprzez podważanie niezależnych mediów, sprawowanie kontroli nad władzą ustawodawczą, która ma służyć bezpośrednio społeczeństwu, obsadzanie sądownictwa sędziami bardziej powiązanymi z celami władzy wykonawczej niż z Konstytucją oraz tworzenie potężnej klasy wyższej, która ułatwia niezbędną kontrolę nad społeczeństwem. Po pewnym czasie pieśni patriotyczne tracą swój zapał w obliczu represji, korupcji, dezinformacji, ogromnej nieproporcjonalności różnic w bogactwie i rozpadającej się infrastruktury społecznej. Ruina finansowa, rozpacz gospodarcza i nieudana próba wojny przyspieszą upadek, pozostawiając społeczeństwo w poszukiwaniu nadziei na lepszą przyszłość, która obecnie wydaje się nieosiągalna. … Więcej Rosja, Złamana

Inna wojna: modelowanie wyników w wojnie asymetrycznej i niekonwencjonalnej

Pomimo wyraźnej przewagi w uzbrojeniu, amunicji i liczebności wojsk, państwa faworyzowane nierzadko znacznie odbiegały od oczekiwań, jeśli chodzi o osiągnięcie celów wojny. Wiele czynników może na to wpływać – ukształtowanie terenu, morale, logistyka, potencjał przemysłowy i finanse, między innymi te, do których nawiązywał Carl von Clausewitz w swoim wpływowym dziele „O wojnie”, opublikowanym w 1832 roku. Co ważniejsze, modelowanie predykcyjne wyników oparte głównie na zmiennych zaczerpniętych z doświadczeń wojennych XIX i XX wieku wydaje się niewystarczające w XXI wieku. Stary, sowiecki styl prowadzenia wojny przez Rosję szybko przyciągnął uwagę opinii międzynarodowej we wczesnej fazie inwazji na Ukrainę, kiedy nie udało jej się osiągnąć celu zdobycia Kijowa i została zmuszona do wycofania się na wschód kraju, gdzie pozostawała w impasie przez kolejne cztery lata. Kilka niepowodzeń nastąpiło w następstwie szybkich innowacji w ukraińskiej strategii oporu, które miały miejsce nie tylko na polu bitwy, ale także w jej wysiłkach na rzecz osłabienia rosyjskiej gospodarki. … Więcej Inna wojna: modelowanie wyników w wojnie asymetrycznej i niekonwencjonalnej

Etniczna niechęć w Federacji Rosyjskiej do Kremla

„Zapamiętajcie moje słowa: Rosja zniknie, gdy wzejdzie ukraińskie słońce” – Dżochar Dudajew, przywódca rewolucyjny i prezydent Czeczeńskiej Republiki Iczkerii (1991-1996)

Dżochar Dudajew zginął w kwietniu 1996 roku w wyniku rosyjskiego ataku rakietowego, którego celem było jego miejsce pobytu. Cztery miesiące później, pierwsza wojna czeczeńska (1994–1996) zakończyła się podpisaniem porozumień chasawjurckich, po tym jak czeczeńscy bojownicy wyparli wojska rosyjskie ze stolicy, Groznego. Czeczenia była pierwszą republiką, która starła się z Kremlem po rozpadzie Związku Radzieckiego w 1991 roku. Czeczeni odmówili pozostania częścią państwa, które od dawna ich uciskało. Zarówno za caratu, jak i za sowietów, masowe deportacje i represje podkopały ich ojczyznę i tożsamość etniczną w nadziei na stłumienie odrodzenia się nastrojów nacjonalistycznych. W 1999 roku brutalna kampania wojskowa, rozpoczęta przez ówczesnego premiera Władimira Putina, zniweczyła nadzieje Czeczenów na suwerenność w drugiej wojnie czeczeńskiej (1999–2009). Grozny został zrównany z ziemią przez bezładne bombardowania z powietrza, ataki rakietowe i ciągły ostrzał artyleryjski stolicy, w wyniku którego zginęło około 8000 cywilów. Kampania wzmocniła pozycję Putina w Moskwie, przyczyniając się do jego awansu poprzez powszechne objęcie praktycznie bezkonkurencyjnej prezydentury. … Więcej Etniczny animus w Federacji Rosyjskiej wobec Kremla

Świat kłamstw, represji i jego punkt krytyczny w Rosji

Rosyjskie władze mają długą historię okłamywania swoich obywateli w ciągu ostatniego stulecia, częściej niż większość innych reżimów. Ich oszustwa przejawiały się na wiele sposobów, z których najbardziej rażącym w ostatnich czasach była eufemistyczna „specjalna operacja wojskowa” (SMO) Władimira Putina. W rzeczywistości była to pełnoskalowa inwazja na drugi co do wielkości kraj w Europie pod względem terytorium, mająca na celu obalenie jego rządu i ustanowienie prorosyjskiego reżimu, a tym samym przywrócenie mu statusu republiki zależnej. Szacuje się, że w ciągu czterech miesięcy na granicy z Ukrainą zgromadzono około 190 000 żołnierzy pod pretekstem ćwiczeń wojskowych podobnych do tych, które przeprowadzono niecały rok wcześniej. W styczniu 2022 roku minister spraw zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow ogłosił, że Rosja nie chce wojny z Ukrainą, a jednak, bez żadnych pretekstów, do niej doszło. … Więcej Rosyjski świat kłamstw, represji i jego punkt krytyczny

Przegląd aktualnych globalnych i regionalnych aspektów wojny Rosji na Ukrainie.
Część II: Rosja i Europa

Rosja od dawna prowadzi kampanię dezinformacji, ingerencji w rząd i wybory oraz jawnego sabotażu w Europie. Czyni to, próbując osłabić determinację i podważyć koordynację obronną NATO. Rozczarowujące wyniki rosyjskiej armii w ciągu ostatniego roku i niepewny stan jej gospodarki prawdopodobnie jeszcze bardziej podkreślą potrzebę odniesienia sukcesu w jej złowrogich działaniach w Europie. Musi to zrobić, aby nie narażać się na to, co postrzega jako jeszcze większe zagrożenie dla Zachodu. Wiele z tego to raczej wyobrażenie niż rzeczywistość, ale Rosja wciąż tkwi we własnej propagandzie, że Zachód stanowi wieczne zagrożenie dla jej istnienia. W rzeczywistości sam reżim, bardziej niż naród, którym rządzi, czuje się zagrożony i jest gotowy podjąć wszelkie niezbędne działania, aby utrzymać się przy życiu, niezależnie od konsekwencji dla swoich obywateli. … Więcej Przegląd aktualnych globalnych i regionalnych aspektów wojny Rosji na Ukrainie, część II: Rosja i Europa

Przegląd aktualnych globalnych i regionalnych aspektów wojny Rosji na Ukrainie.
Część I: Dwie wojny                  

Nowa wojna w Zatoce Perskiej zmieniła sytuację na całym świecie i po raz kolejny obnażyła pogardę Władimira Putina dla Stanów Zjednoczonych. Inne rozgrywające się wydarzenia mają więcej wspólnego z wojną Putina na Ukrainie i ingerencją Rosji w szerszym wymiarze europejskiego teatru działań. Nowa wiosna nadchodzi na niespokojnym kontynencie w roku, który okaże się decydujący dla jego bezpieczeństwa, jeśli chodzi o stan psychiczny Putina, jego potrzebę konfliktu i jego własne przetrwanie. W grę wchodzi szybko zmieniająca się dynamika geopolityczna, którą można przypisać nieprzewidywalności wojny Trumpa z Iranem i potrzebie Putina, by kontynuować wojnę na Ukrainie, w obliczu zagrożenia dla przyszłości samej Rosji. Obie wojny są wojnami z wyboru, choć jedna z nich jak dotąd konsekwentnie okazywała się celowo przestępcza w swoim prowadzeniu, zarówno poprzez ataki powietrzne, jak i naziemne, wymierzone w ludność cywilną. … Więcej Przegląd aktualnych globalnych i regionalnych aspektów wojny Rosji na Ukrainie. Część I: Dwie wojny                  

Władimir Putin i wzgórze, na którym umiera

Czy Władimir Putin jest w stanie poradzić sobie z narastającymi obawami dotyczącymi sytuacji w Rosji, wywołanymi wojną na Ukrainie? Jego upodobanie do konfliktów dominowało w polityce przez większość 25 lat jego rządów, począwszy od wojny w Czeczenii (1999–2009), poprzez inwazję na Gruzję (2008), wojnę w Donbasie (2014–2022), wojnę domową w Syrii (2015–2024), aż po inwazję na Ukrainę (2022–obecnie). Strategia ta podtrzymała putinowską wersję historycznego etosu „silnego człowieka” u steru losów Rosji, w którym bezpieczeństwo narodu odbywa się kosztem wolności jednostki. W ten sposób Putin zapewnił sobie władzę, którą niegdyś posiadali jego carscy przodkowie, ale teraz z dodatkową korzyścią w postaci znacznie bardziej zaawansowanego wewnętrznego aparatu bezpieczeństwa. Problem, z którym obecnie się mierzy, to mur, na który natrafił zarówno militarnie, jak i gospodarczo. Pytanie, przed którym stoją teraz Rosjanie, musi dotyczyć tego, czy Putin jest psychicznie zdolny do przezwyciężenia własnych słabości i uratowania kraju przed ruiną. … Więcej Władimir Putin i wzgórze, na którym umiera.

Choreografia obecnych „rozmów pokojowych” Ukraina – Rosja – USA

Druga runda trójstronnych negocjacji pokojowych odbyła się w Abu Zabi w dniach 4-5 lutego 2026 r., po wstępnych rozmowach, które odbyły się 23-24 stycznia 2026 r. Administracja Trumpa ogłosiła 29 stycznia tygodniowe zawieszenie broni, wynegocjowane przez USA, mające na celu ochronę infrastruktury energetycznej, które miało wejść w życie przed drugą rundą rozmów w czasie, gdy zimowe temperatury gwałtownie spadły. Interpretacja zawieszenia broni przez Moskwę przewidywała jednak, że potrwa ono co najwyżej cztery dni i obejmie jedynie Kijów, podczas gdy Ukraina była zobowiązana do uwzględnienia wszystkich działań Rosji. Zgodnie z przewidywaniami, w nocy z 2 na 3 lutego Rosja wystrzeliła ponad 450 dronów i ponad 70 pocisków, w tym 32 pociski balistyczne, celując w obiekty energetyczne w 27 lokalizacjach w co najmniej sześciu regionach Ukrainy, zakłócając dostawy wody, prądu i ogrzewania. Ponad 1170 budynków mieszkalnych w samym Kijowie straciło ciepło, gdy temperatura na zewnątrz spadła do -20°C (-4°F). Następnej nocy doszło do podobnego ataku, w wyniku którego uszkodzono budynki mieszkalne i szkoły, a zginęło kilka osób. Fakt, że ataki te zapoczątkowały drugą rundę „rozmów pokojowych”, świadczy o lekceważeniu przez Władimira Putina prób znalezienia rozwiązania wojny, w której on i jego kremlowscy koledzy nadal dopuszczają się zbrodni wojennych, które łącznie sprowadzają się do nawoływań do ludobójstwa. … Więcej Choreografia obecnych „rozmów pokojowych” Ukraina – Rosja – USA