Jestem jedną z wielu osób, które uważają inwazję Rosji na Ukrainę za przypomnienie zła, które pojawia się nieregularnie, ale konsekwentnie na przestrzeni dziejów, często pod wodzą autorytarnych reżimów i podsycane silnymi nastrojami nacjonalistycznymi. Moi rodzice padli ofiarą takich okoliczności, gdy wojska nazistowskie najechały zachodnią Ukrainę w 1941 roku. Moja matka została wywieziona do Niemiec pod koniec nastoletnich lat, aby pracować na farmie, a mój ojciec wstąpił na wojnę jako żołnierz, aby walczyć u boku Polaków w brytyjskich siłach zbrojnych. Został ranny we Włoszech i ostatecznie przedostał się do Anglii, gdzie poznał moją matkę. Trafiła do obozu dla uchodźców alianckich jako osoba przesiedlona i została sprowadzona do Anglii dzięki wsparciu społeczności. Para dotarła do Kanady, gdzie się urodziłam.
Wychowałem się w zżytej ukraińsko-kanadyjskiej społeczności, w której większość dzieliła podobne doświadczenia trudności i żałobę po stracie bliskich. Wszystkich łączyła również pamięć o Wielkim Głodzie, Hołodomorze, z lat 30. XX wieku, wywołanym przez Stalina, kiedy to Rosja systematycznie kradła zboże, by wyżywić miasta i pokazać zachodnim dziennikarzom, którym uniemożliwiono wyjazd na wieś, jak skuteczny okazał się ich nowo ustanowiony porządek społeczny. Wszyscy pamiętali śmierć głodową milionów Ukraińców i brutalność, z jaką realizowano tę politykę. Wszyscy pamiętali Wielki Terror, który nastąpił pod koniec lat 30. XX wieku, kiedy to paranoiczny Stalin wszczął sfingowane procesy polityczne przeciwko przedstawicielom świata akademickiego, prawodawcom, wojskowym, prawnikom i innym osobom uznanym za antystalinowskich komunistów. Szacuje się, że 750 000 osób zostało straconych, a wielu innych uwięzionych w odległych miejscach, z których niewielu powróciło. Wszyscy wiedzieli o zbrodni katyńskiej, do której doszło w 1940 r., kiedy to 22 000 Polaków, głównie oficerów i inteligencji, zostało zamordowanych przez rosyjskich oficerów w czasie, gdy Stalin zawarł sojusz z Hitlerem przed wybuchem II wojny światowej.
W latach mojej młodości pamiętam, jak ukraińsko-kanadyjska gazeta tygodniowa pojawiała się z wiadomościami o sowieckiej polityce wobec Ukrainy za czasów reżimów Chruszczowa, Breżniewa, Andropowa i innych. Ukraina, z jej bogactwem mineralnym, zbożowym i przemysłowym, ma długą historię rusyfikacji, w nadziei na umocnienie jej unii z Rosją. Polityka ta sięga czasów carskiej Rosji i była kontynuowana w okresie sowieckim, aby stłumić nacjonalistyczne nastroje na Ukrainie i zapewnić jej dalsze sojusze z Rosją. Pomimo ogłoszenia niepodległości Ukrainy i uznania jej suwerenności przez Rosję, pragnienie podporządkowania sobie Ukrainy nie zniknęło.
To mnie złości. Dlatego piszę, aby podzielić się swoim głosem z innymi, którzy zostali dotknięci podobnymi problemami. Moim celem będzie bezpośrednie omówienie wielu aspektów tego konfliktu i przedstawienie pewnych spostrzeżeń dotyczących ukrytej historii i kulturowego znaczenia niektórych wydarzeń w miarę ich rozwoju. Mam nadzieję, że zostaniecie ze mną na dłużej.
Kost Elisevich, MD, Ph.D

Copyright @Kost Elisevich, MD, PhD 2022. Wszelkie prawa zastrzeżone. Wszelkie nielegalne powielanie tych treści będzie skutkować natychmiastowym podjęciem kroków prawnych.