Putin gra Trumpem bez większego zysku

Nie należało oczekiwać wiele po trójstronnym szczycie Ukrainy, USA i Rosji w Abu Zabi, który odbędzie się 10-11 listopada 2026 roku. Żądania Rosji pozostały niezmienne od początku wojny. Pozostaną niezmienne, chyba że Władimir Putin będzie zmuszony stawić czoła katastrofie porównywalnej do upadku swojego reżimu, z całkowitą porażką militarną lub bez niej. Na pierwszy rzut oka administracja Trumpa zdaje się demonstrować nie tylko głęboki brak zrozumienia dla nieustępliwości Putina, ale także historycznych i kulturowych aspektów leżących u podstaw uzasadnionej nieufności Ukrainy do Rosji. Amerykańskie podejście do negocjacji zakończenia konfliktu przestanie zawodzić, gdy przestanie kompromitować się przed Kremlem swoją uległością wobec Putina. Jak dotąd służyło to jedynie przedłużaniu wojny. … Więcej Putin gra Trumpem dla marnych korzyści

Źli przywódcy i pożyteczni idioci

Powtarzającym się koszmarem historii było pojawienie się wybranych przywódców, którzy zdobyli władzę dzięki promowaniu populistycznych nastrojów wobec tak kontrowersyjnych kwestii, jak imigracja, wrogość rasowa i walka klas. Ich obietnica zmiany miała swoją cenę – ujawnienie, że władza wykonawcza zapewnia uprawnienia do zmiany mechanizmów rządzenia, aby odpowiadały ich celom. Zmiana miała nadejść w formie działań sądowych i presji finansowej na instytucje, mających na celu ograniczenie arbitralnego sprawowania władzy wykonawczej nad dobrem publicznym oraz kontrolowania społeczeństwa za pomocą alternatywnych środków. Ten schemat jest dobrze znany i powtarzał się w XX wieku, zwłaszcza w Związku Radzieckim i nazistowskich Niemczech. Doprowadził on do powstania represyjnych reżimów autorytarnych, które nie tylko ustanowiły kontrolę nad własnym społeczeństwem, ale także narzuciły politykę zagraniczną, która czyniła świat mniej bezpiecznym. … Więcej Źli przywódcy i pożyteczni idioci

Rosja, Złamana

Społeczeństwa są najbardziej odczuwalne, gdy reżim upada w wyniku gwałtownego zamachu stanu, rewolucji lub zostaje pokonany w wojnie. Wielkie imperia padają ofiarą nieszczęścia, gdy wyczerpuje się energia, która niegdyś napędzała dynamikę ich początków i zszywała tkankę ich społeczeństwa. Podstępny proces, który zdaje się często prowadzić do takich skutków, można rozpoznać, gdy autorytarni władcy, kierując się własnym interesem, podejmują próby monopolizacji władzy, odmawiając obywatelom ich praw. Czynią to poprzez podważanie niezależnych mediów, sprawowanie kontroli nad władzą ustawodawczą, która ma służyć bezpośrednio społeczeństwu, obsadzanie sądownictwa sędziami bardziej powiązanymi z celami władzy wykonawczej niż z Konstytucją oraz tworzenie potężnej klasy wyższej, która ułatwia niezbędną kontrolę nad społeczeństwem. Po pewnym czasie pieśni patriotyczne tracą swój zapał w obliczu represji, korupcji, dezinformacji, ogromnej nieproporcjonalności różnic w bogactwie i rozpadającej się infrastruktury społecznej. Ruina finansowa, rozpacz gospodarcza i nieudana próba wojny przyspieszą upadek, pozostawiając społeczeństwo w poszukiwaniu nadziei na lepszą przyszłość, która obecnie wydaje się nieosiągalna. … Więcej Rosja, Złamana

Etniczna niechęć w Federacji Rosyjskiej do Kremla

„Zapamiętajcie moje słowa: Rosja zniknie, gdy wzejdzie ukraińskie słońce” – Dżochar Dudajew, przywódca rewolucyjny i prezydent Czeczeńskiej Republiki Iczkerii (1991-1996)

Dżochar Dudajew zginął w kwietniu 1996 roku w wyniku rosyjskiego ataku rakietowego, którego celem było jego miejsce pobytu. Cztery miesiące później, pierwsza wojna czeczeńska (1994–1996) zakończyła się podpisaniem porozumień chasawjurckich, po tym jak czeczeńscy bojownicy wyparli wojska rosyjskie ze stolicy, Groznego. Czeczenia była pierwszą republiką, która starła się z Kremlem po rozpadzie Związku Radzieckiego w 1991 roku. Czeczeni odmówili pozostania częścią państwa, które od dawna ich uciskało. Zarówno za caratu, jak i za sowietów, masowe deportacje i represje podkopały ich ojczyznę i tożsamość etniczną w nadziei na stłumienie odrodzenia się nastrojów nacjonalistycznych. W 1999 roku brutalna kampania wojskowa, rozpoczęta przez ówczesnego premiera Władimira Putina, zniweczyła nadzieje Czeczenów na suwerenność w drugiej wojnie czeczeńskiej (1999–2009). Grozny został zrównany z ziemią przez bezładne bombardowania z powietrza, ataki rakietowe i ciągły ostrzał artyleryjski stolicy, w wyniku którego zginęło około 8000 cywilów. Kampania wzmocniła pozycję Putina w Moskwie, przyczyniając się do jego awansu poprzez powszechne objęcie praktycznie bezkonkurencyjnej prezydentury. … Więcej Etniczny animus w Federacji Rosyjskiej wobec Kremla

Od Mołdawii po Krym – niepewna przyszłość Rosji

Zmienia się sytuacja wzdłuż wybrzeża Ukrainy, Mołdawii, jej zachodniego sąsiada i Krymu na wschodzie. Stanowi to większe zagrożenie dla nieświadomego rosyjskiego intruza niż dla narodów, którym zagroził.

Rosja nasiliła ataki powietrzne na Odessę, główne nadmorskie miasto i port morski Ukrainy, począwszy od grudnia 2025 roku i kontynuując je do 2026 roku. Miasto ma istotne znaczenie strategiczne jako główny szlak ukraińskiego handlu zagranicznego, na który przypada 65% ukraińskiego importu i eksportu. Jego połączenia kolejowe rozciągają się na cały kraj, zapewniając zarówno sprawną koncentrację towarów na eksport, jak i szybką dystrybucję importowanych towarów. Zgodnie ze swoim zwyczajem Rosja zniszczyła budynki mieszkalne, szpitale, stacje elektroenergetyczne i ciepłownicze, wodociągi i mosty, co spowodowało ponad 60 ofiar śmiertelnych, a także długotrwałe przerwy w dostawie prądu i narażenie na ekstremalne mrozy panujące obecnie w zimie. … Więcej Od Mołdawii do Krymu – niepewna przyszłość dla Rosji

Kiedy retoryka przesłania rzeczywistość wojny w Rosji. 
Część II: Nieuchwytna „żelazna” gwarancja bezpieczeństwa

Termin „gwarancja bezpieczeństwa” niesie ze sobą poczucie komfortu, jakie inne państwa dają zagrożonemu państwu, zapewniając go o konieczności użycia znacznej siły wobec agresora zagrażającego jego dobru. Kiedy zagrożone państwo nie jest członkiem grupy takiej jak NATO, której statut wyraźnie określa obowiązek wszystkich członków do interwencji w oczekiwany sposób, takie „gwarancje bezpieczeństwa” stają się z czasem przedmiotem debaty, a co gorsza, niewygodne. … Więcej Kiedy retoryka przesłania rzeczywistość wojny Rosji, część II: Nieuchwytna „żelazna” gwarancja bezpieczeństwa

Kiedy retoryka zaciemnia rzeczywistość wojny w Rosji. 
Część I: Niedocenianie

Łatwo zrozumieć, jak obecna amerykańska błazenada, wyraźnie widoczna przy stole negocjacyjnym, może budzić głęboki cynizm wobec dyplomacji, gdy postrzega się ją jako nastawioną na korzyści agresora i zewnętrznego mediatora, a nie ofiary agresji i jej wspierającego sąsiada, Europy. Charakter proponowanego rozwiązania mającego na celu zakończenie wojny Rosji z Ukrainą zdaje się jedynie zapobiegać nieuchronnemu wznowieniu wrogości, biorąc pod uwagę historyczną zawodność gwarancji bezpieczeństwa, zwłaszcza w odniesieniu do Rosji. Dostrzegalne są analogie z niedawnymi błędami administracji Trumpa w umowach handlowych z Chinami, w szaleńczym dążeniu do zawierania umów przy braku bardziej przemyślanych długoterminowych korzyści. … Więcej Kiedy retoryka przesłania rzeczywistość wojny z Rosją. Część I: Niedoszacowanie

Europejska solidarność i cel w obliczu zagrożenia ze strony Rosji

Jeśli z historii globalnych konfliktów można wyciągnąć jakąś naukę, to taką, że appeasement rzadko przynosi trwały pokój, gdy okazuje się, że prowadzi przede wszystkim do ustępstw na rzecz agresora. Roszczenia rewanżystowskie narastają i jątrzą się przez pokolenia, a rany nie są wybaczane. Co gorsza, agresor pozostaje nienasycony, gdy pierwotny cel nie został osiągnięty. To była lekcja ostatniej wojny światowej i ta, o której większość zdaje się chcieć zapomnieć, szczególnie ci, którzy naiwnie wierzą w to, że w jakiś sposób uchronią się przed krzywdą, lub ci, którzy po prostu chcą zarabiać pieniądze w bardziej kontrolowanych warunkach. Niezmierzenie się z trudną rzeczywistością zakończenia wojny poprzez powstrzymanie jawnej agresji w jej toku prowadzi do recydywy w przyszłości, której dopuści się ten sam agresor lub po prostu ktoś inny o podobnym pochodzeniu. … Więcej o europejskiej solidarności i celu w obliczu rosyjskiego zagrożenia

Obrona Kanady i Ukrainy przed rosyjską agresją – wspólna nienawiść do autorytaryzmu

Kanadyjczycy nienawidzą, gdy mówi im się, że nie powinni być krajem, zwłaszcza przez coraz bardziej autorytarny reżim amerykański, podobnie jak Ukraińcy nienawidzą myśli, że mówi im to samo rosyjski dyktator, który faktycznie najechał ich kraj. Zarówno Stany Zjednoczone, jak i Kanada uświadamiają sobie groteskową rzeczywistość polityczną: nieliberalny rząd doszedł do władzy w „świetlistym mieście na wzgórzu”, jak kiedyś wyobrażał sobie Waszyngton Ronald Reagan. … Więcej Obrona Kanady i Ukrainy przed rosyjską agresją – wspólna nienawiść do autorytaryzmu

Argument za odbudowaną Ukrainą, taką, jaka była przed Putinem

Przetrwanie narodu jako autonomicznego, samowystarczalnego i prosperującego bytu zależy od trwałego dobrobytu jego mieszkańców, zasobów naturalnych, zrównoważonego zarządzania, zdolności do obrony siebie i sąsiadów przed zagrożeniami z zewnątrz, wymiany informacji wywiadowczych z sojusznikami oraz bezstronnych, wzajemnych stosunków handlowych. Droga, którą przebyła Ukraina, była nie tylko trudna, ale i zdradliwa, a to ostatnie związane z Rosją, a konkretnie z Władimirem Putinem. Spośród wszystkich uzasadnień rosyjskiej inwazji, żadne nie jest trafne w odniesieniu do nikogo poza tymi, którzy albo przewrotnie rozpowszechniają kremlowską propagandę, albo nie rozumieją historycznego tła regionu i szczegółów wydarzeń, które faktycznie miały miejsce w ciągu kilku lat poprzedzających konflikt. Pozostawiłbym wszystkie te ostatnie argumenty, które wyszczególniają istotne kwestie, do wcześniej opublikowanych materiałów, aby skupić się na tym, dlaczego Ukraina powinna pozostać całością, a nie zostać rozmontowana przez nierozważny traktat pokojowy. … Więcej Argument za odbudowaną Ukrainą, taką, jaka była przed Putinem