Rozpalić płomień i utrzymać go w płomieniach

Rok temu wybuchła wojna na skalę niespotykaną od czasów II wojny światowej – spodziewano się scenariusza „niedźwiedź kontra mysz”. Jednak wkrótce niedźwiedziowi przydarzył się straszny wypadek. Prezydent i jego żona nie uciekli, lecz pozostali w domu ze swoimi ludźmi, podczas gdy naród został zaatakowany. Zwykli obywatele zjednoczyli się w formacjach obronnych, by bronić swoich wiosek, miasteczek i miast. Muzycy, tancerze, urzędnicy, rolnicy, gospodynie domowe i inni uczyli się sztuki walki, odpowiednio się uzbrajali i improwizowali ładunki wybuchowe; ruch partyzancki odżył na nowo, przywołując historię głęboko zakorzenioną w tym kraju. Wojsko odpowiedziało i odzyskało wiele z tego, co zostało pierwotnie utracone. W ciągu tego wyjątkowego roku kraj wiele ucierpiał – zginęło wiele osób, porwano dzieci, a rodziny zostały przesiedlone. Dopuszczono się okrucieństw – masowych egzekucji, gwałtów, tortur, niszczenia domów, szpitali i zasobów energetycznych – wszystko po to, by zaspokoić pragnienie despoty, by przywrócić imperium, które historia postanowiła już odrzucić.

Ćwiczenia wojskowe dla cywilów w Kijowie na Ukrainie. Zdjęcie: palinchakjr

Dla agresora nie tylko mysz powstała, by rozwiać oczekiwania łatwego zwycięstwa i gloryfikacji reżimu potrzebującego uznania, ale konflikt został słusznie przemianowany na atak na demokrację i przestępstwo, za które najeźdźca musi ponieść odpowiedzialność. Znaczna część społeczności międzynarodowej była rozwścieczona jawnym barbarzyństwem ataku i zjednoczyła się pod tym potępieniem. Miało to być teraz wystąpienie w obronie zasad demokratycznych przeciwko autorytarnemu reżimowi zasługującemu na izolację. Zamiast rozbić NATO, wojna je wzmocniła. Partnerzy NATO zjednoczyli się i zmobilizowali swoje zasoby, by odeprzeć wroga, który niesłusznie wystąpił przeciwko suwerennemu państwu i na arenie międzynarodowej. Zarówno kraje sąsiednie, jak i te dalej za granicą wykazały się człowieczeństwem, troszcząc się o liczne rodziny przesiedlone, zmuszone do ucieczki przed terrorem.   

Wysiłek społeczności międzynarodowej włożony we wsparcie Ukrainy podtrzymał walkę, która była niezbędna do stawienia oporu. Broń dostarczona zdolnym i zdeterminowanym siłom zbrojnym okazała się tym, czego potrzeba do stoczenia wojny, którą można wygrać. To wzgórze, na którym Ukraina stanie do walki; jej odporność jest teraz niezaprzeczalna. Aby reszta świata zrozumiała, to wzgórze, na którym musi zostać pokonany złowrogi reżim, aby rozpocząć przywracanie porządku międzynarodowego, mniej obciążonego autorytarnymi planami, które służą jego destabilizacji. Dopiero wtedy Rosja może szukać drogi, która pozwoli jej odzyskać integralność i zdolność do funkcjonowania jako państwo członkowskie wspólnoty globalnej.

Jak w przypadku każdego konsekwentnego wysiłku, poparcie społeczne ma kluczowe znaczenie dla utrzymania niezbędnego finansowania rządowego. Pomimo oczywistych argumentów w obecnych okolicznościach, takich jak postawienie przestępców przed sądem, ochrona wartości demokratycznych, zmniejszenie zagrożenia ze strony reżimów autorytarnych i położenie kresu drenażowi finansowemu, jaki powoduje rosyjska ingerencja na arenie międzynarodowej, istnieją siły opowiadające się za zaprzestaniem wspierania Ukrainy. Ostatnie działania miały miejsce po Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa, podczas której w Monachium i Waszyngtonie odbyły się prorosyjskie demonstracje antywojenne. To ostatnie wydarzenie, które, paradoksalnie, odbyło się pod Pomnikiem Lincolna, przyciągnęło setki widzów. Wśród żądań znalazło się wezwanie do zaprzestania finansowania Ukrainy, ponieważ doprowadziło ono do śmierci dziesiątek tysięcy ludzi, wysiedleń milionów ludzi i groźby wojny nuklearnej. Nie wspomniano o tym, że to Rosja dopuściła się ludobójstwa na ukraińskiej ludności cywilnej, rekrutując przestępców do walki jako najemników w tej inwazji, wysiedlając masy cywilów w obliczu narastającego terroru i grożąc suwerennemu państwu zagładą, jeśli nie ugnie się pod wolą despoty. Zamiast tego argumentowano za zbudowaniem „świata, który gwarantuje każdemu wolność od wojny i imperium w miejsce rozpadającego się hegemonicznego porządku świata pod rządami USA”. Wszystko to jest godne pochwały, ale jak zagwarantować wolność, gdy autorytarny reżim, taki jak ten Władimira Putina, decyduje się na zbrodnię przeciwko ludzkości? Kilku mówców-uczestników tego wydarzenia, popierających tak absurdalną retorykę, było finansowanych przez Kreml za pośrednictwem stacji telewizyjnej Russia Today (RT) z siedzibą w Moskwie; inni, w tym mniej znani politycy występujący na tym wydarzeniu, wyrażali w przeszłości prorosyjskie i proputinowskie nastroje, przedstawiając źle sformułowane i słabo uzasadnione sugestie, że USA promują obecny konflikt.

Russia Today, często cytowany główny kanał propagandowy rosyjskiego rządu, zwrócił na siebie uwagę w 2014 roku, gdy jedna z jego waszyngtońskich prezenterek, Liz Wahl, ogłosiła na antenie swoją rezygnację, oskarżając RT o bycie „częścią sieci propagandowej Putina” i „wybielanie działań Putina”. Zauważyła, że ​​RT „promuje politykę zagraniczną kogoś, kto właśnie najechał kraj, a potem kłamie na ten temat”. David Z. Morris doniósł w „Fortune”, że „RT stanowiło platformę dla różnych marginalnych teorii lub po prostu fałszywych narracji w amerykańskim dyskursie publicznym”. Wkrótce po rosyjskiej inwazji RT utraciło większość globalnego zasięgu kablowego i satelitarnego i zaprzestało działalności na początku marca 2022 roku.

Rosyjska propaganda, pełna fałszywych oskarżeń, dezinformacji i autobiografii, typowej dla reżimu Putina, blednie w porównaniu z rzeczywistością sytuacji, jaka zaistniała na Ukrainie. Nagrania wideo i komentarze niezliczonych zagranicznych korespondentów dowodzą brutalności Rosji, jej celowego atakowania cywilnej infrastruktury mieszkalnej, okrucieństw popełnianych we wschodniej i centralnej Ukrainie oraz cierpienia spowodowanego masowymi przesiedleniami ludności, narażeniem na niebezpieczeństwo i utratą życia. Poza tym mamy do czynienia z przejawami heroizmu i osiągnięć na froncie, spontanicznymi pieśniami buntu w schronach podziemnego metra, starszą Ukrainką wpatrującą się w rosyjskich żołnierzy i przeklinającą ich, tysiącami zagranicznych bojowników stojących ramię w ramię z Ukraińcami, by stawić czoła najeźdźcy, ludźmi wychodzącymi ze zniszczonych domów bardziej rozgniewanymi i buntowniczymi niż wcześniej, a ostatecznie z rozczarowanymi rosyjskimi żołnierzami zastanawiającymi się, co tak naprawdę osiągają tą wojną.

Wiele platform mediów społecznościowych udostępniło niezliczone wizualizacje zniszczeń rosyjskiego uzbrojenia, zarówno na lądzie, jak i na morzu. Ujęcia lotnicze, dostępne dzięki wszechobecnym dronom, pokazały nagrania z aktywnych walk, niektóre z nich sprytnie połączone z muzyką, wyrażającą elementarny bunt Ukraińców, który zdaje się przenikać całą linię frontu. Niepowodzenie rosyjskiej strategii militarnej, odnotowane zarówno w mikrokosmosie tych anegdot na licznych kontach na Twitterze, jak i w ogólnych ocenach ekspertów wojskowych, rzuciło korzystne światło na sposób wsparcia udzielanego narodowi, który walczył z tyranią – przypominając o zasadach, na których opierają się same Stany Zjednoczone.

Źródło: PeterHermesFurian

Prasa zagraniczna aktywnie śledziła tę historię wojny, szczegółowo opisując nie tylko codzienne okoliczności życia w tego typu środowisku, ale także kreując perspektywy życia w tym konflikcie. Unikalny i dobrze zrealizowany dokument NFL 360 o Ukraińskiej Lidze Futbolu Amerykańskiego autorstwa Kyle'a Brandta przybliżył historię zawodników, którzy stali się kombatantami na wojnie, i spersonalizował charakter zaangażowania zwykłych ludzi i sportowców w stosunku do swoich rodzin i kraju. Dokument Frontline śledził rodziny przesiedleńców, które przetrwały pod ziemią w Charkowie, oraz ratowników pracujących w strefie działań wojennych, przypominając wszystkim o nieuchronnym niebezpieczeństwie masowego ostrzału domów cywilnych. Inny, z pomocą Associated Press, przeprowadził przegląd zbrodni wojennych popełnionych przez rosyjskie wojsko, szczególnie na przedmieściach Kijowa, w Buczy. Amanda Macias z CNBC relacjonowała porwania i zatrzymania ukraińskich dzieci w ramach programów przymusowej adopcji w całej Rosji. Najmłodsze dziecko zidentyfikowane w takim programie miało 4 miesiące; Równie niepokojący jest fakt, że Rosja rekrutuje do wojska dzieci już w wieku 14 lat. Wiele materiałów na YouTube ujawnia podobne zbrodnie wojenne z udziałem dzieci. Tego typu materiały wciąż pojawiają się w kontekście tego konfliktu, tłumiąc próby rosyjskich agencji i ich „pożytecznych idiotów” za granicą, by przedstawić swoje samouwielbiające fantazje o byciu ofiarą.

Niedawna wizyta prezydenta Bidena na Ukrainie umocniła narrację o tym, co ta wojna ponownie stała się symbolem. Autorytarne reżimy minionego stulecia, a teraz i obecnego, próbowały narzucić porządek międzynarodowy, aby nagiąć go do swojej woli. Ponoszą porażkę kosztem własnego kraju, ponieważ ostatecznie to one ponoszą konsekwencje. Zmieniający się świat z jego ewoluującymi zasobami technologicznymi i platformami mediów społecznościowych daje możliwość bycia zarówno poinformowanym, jak i dezinformowanym, zrozumienia historii leżącej u podstaw prawdy lub po prostu zaakceptowania retorycznej i bezpodstawnej atmosfery, ponieważ może ona odpowiadać czyimś upodobaniom. Upływ czasu w konflikcie rzeczywiście wywołuje zmęczenie i pragnienie końca. Osłabia determinację i skłania niektórych do szukania gotowych rozwiązań. Pozwala sprawcy przestępstwa zyskać przewagę i uniknąć odpowiedzialności. Właśnie tak Putin postrzega Zachód.

Wielu na Zachodzie postrzega tę wojnę jako przedłużającą się sprawę, która prawdopodobnie zakończy się chwilowo jakimś kompromisem, by w przyszłości zostać wznowiona. Inna perspektywa przedstawiałaby się zupełnie inaczej – autorytarny reżim zostałby pokonany militarnie i gospodarczo, jego przywódcy zostaliby wytropieni i postawieni przed sądem, a kraj, który ucierpiał, zostałby odbudowany. Co najważniejsze, po takim obaleniu świat mógłby zrozumieć, że celowa agresja w formie wojny może spotkać się z podobnym końcem i że nadszedł czas, by wyciągnąć z tego lekcję. Niech wszyscy despoci to zrozumieją i zostaną pociągnięci do odpowiedzialności. Obecnie sztuką jest doprowadzić do ostatecznego zakończenia tej wojny, zapewniając odpowiednie wsparcie militarne w celu pokonania agresora, a media mogłyby kontynuować swoją pracę, promując prawdę i kontrolując kłamstwa.

Copyright @Kost Elisevich, MD, PhD 2023. Wszelkie prawa zastrzeżone. Wszelkie nielegalne powielanie tych treści będzie skutkować natychmiastowym podjęciem kroków prawnych.