Krajowy Putin (część 2)

Percepcja funkcjonowania reżimu totalitarnego koncentruje się wyłącznie na jego przywódcy. Atrybucje sukcesu i porażki ostatecznie trafiają do tego przywódcy, by ostatecznie ocenić, czy koszty uległości były warte koniecznej ofiary z wolności jednostki i społeczeństwa. Z upływem czasu, gdy te atrybuty kumulują się w bilansie historii, zapada decyzja, zarówno z zewnątrz, jak i od wewnątrz, czy historia uśmiechnie się do tego przywódcy, a co za tym idzie, do współwinnego narodu, czy też odwróci się z obrzydzeniem. Patrząc z zewnątrz, Rosja Władimira Putina jest obecnie uznawana przez większość narodów za wojowniczą i groźną, pozbawioną człowieczeństwa i niewiarygodną. Od wewnątrz, z obecną trajektorią, jest skazana na stanie się państwem upadłym, skażonym wrodzoną korupcją i niezdolnym do odpowiedniego zapewnienia podstawowych usług niezbędnych dla wielu rozległych terytoriów. Po ponad 20 latach przywództwo Putina przyniosło wstyd Rosji, jej mieszkańcom i sytuacji gospodarczej, które będą nadal dręczyć kraj w kolejnych pokoleniach. Czas spojrzeć na Rosję Putina od wewnątrz. … Więcej Putin w kraju (część 2)

Plany Putina dotyczące imperium kontra strach Putina przed ingerencją NATO

W ciągu ostatniego roku ukazało się wiele esejów na temat działań Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) mających na celu podsycenie decyzji Władimira Putina o inwazji na Ukrainę, suwerenne państwo, w celu przejęcia władzy nad jej rządem, najwyraźniej w celu uniemożliwienia jego asymilacji z NATO. W istocie sednem sprawy była stopniowa i celowa ingerencja NATO w Rosję. Deklarowanym celem Putina była jednak denazyfikacja i demilitaryzacja Ukrainy, ponieważ postrzegał ją jako zagrożenie dla Rosji i wszystkich etnicznych Rosjan na Ukrainie. Wciąż nie widzieliśmy jasnego argumentu uzasadniającego oskarżenie i późniejsze działania, który nie zawstydziłby jego reżimu i Rosji przed większością świata. … Więcej Plany Putina dotyczące imperium a strach Putina przed ingerencją NATO

Rosyjska dezinformacja i niedogodności prawdy – 1941 i 2022

Oto scena, która rozgrywała się podczas inwazji Rosji na Ukrainę. Jest ona świadkiem znanych elementów tego, co zaczęliśmy uważać za najgorsze w ludzkości – bezpardonowego niszczenia miast, masowych egzekucji, porwań dzieci, wysiedleń milionów cywilów, gwałtów, przymusowej prostytucji i tortur, które ostatnio uwydatniło okrucieństwo ścinania więźniów. Naga prawda leżąca u podstaw tej rosyjskiej inwazji jest taka, że ​​jest ona całkowicie nieuzasadniona. … Więcej Rosyjska dezinformacja i niedogodności prawdy – 1941 i 2022

Historycznie trudne stosunki Polski z Rosją

Często, gdy myśli się o Europie Wschodniej, Układzie Warszawskim lub po prostu o krajach położonych bezpośrednio na zachód od byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR), to właśnie Polska wysuwa się na pierwszy plan. Odkąd zerwała kajdany socjalistycznego bytu w stylu sowieckim i odzyskała prawdziwe poczucie samostanowienia, Polska ogłosiła się światu w sposób sugerujący, że jest gotowa przewodzić. Mówi i działa śmiało, dyktując własny los. … Więcej Historycznie trudne stosunki Polski z Rosją

Izolacjonistyczna postawa niewykształconych

Komentarze niektórych osób walczących o polityczne znaczenie w nadchodzącym wyścigu prezydenckim zdają się mieć niewiele wspólnego z realiami globalnych wydarzeń, a więcej z atrakcyjnością wyborców. Bardziej wykwalifikowani eksperci, znający historię świata, aktualną dynamikę geopolityczną, strategię militarną, stosunki handlowe, humanitaryzm i tożsamość narodową, są lepiej przygotowani do komentowania niż ci, którzy jedynie szukają wyróżnienia za pomocą prowokacyjnych haseł, udających mądrość. Kiedy trwa skuteczny globalny wysiłek, w którym Stany Zjednoczone przejmują inicjatywę w rozwiązywaniu kryzysu, amerykańska determinacja nie powinna być postrzegana przez świat jako ograniczona czasowo, a jej obietnice ograniczone do okresu jednej administracji prezydenckiej. Nie ma innej gwarancji niż to, że dobrobyt społeczności międzynarodowej, w tym samej Ameryki, jest brany pod uwagę i może pozostać bezpieczny w perspektywie długoterminowej. Dzieje się tak szczególnie wtedy, gdy reżimy autorytarne uważają się za trwałe i mają zamiar na zawsze zabezpieczyć ten stan rzeczy wszelkimi dostępnymi środkami, pomimo tego, czego historia wielokrotnie nas uczyła. … Więcej Izolacjonistyczna postawa niewykształconych

Mołdawia i podręcznik Putina

Mołdawia, kraj liczący 2,62 miliona mieszkańców, dzieli z Ukrainą granicę o długości 759 mil na południowy zachód od niej. Wyłoniła się z burzliwej historii XX wieku, uzyskując niepodległość w 1991 roku od Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR), by ponownie stanąć w obliczu rosyjskiego autorytaryzmu i imperialistycznych aspiracji, wkraczając w XXI wiek. Kraj posiada prorosyjskie terytorium separatystyczne na wschodzie, co przypomina sytuację sąsiada, Ukrainy, która jest obecnie w otwartym konflikcie z Rosją, a także Republiki Gruzji, najechanej przez Rosję w 2008 roku z podobnych powodów. Ten schemat jest dość znajomy i podkreśla zamiar Rosji odzyskania terytorium, które historia w jakiś sposób uznała za należące do niej. … Więcej Mołdawia i podręcznik Putina

Rozpalić płomień i utrzymać go w płomieniach

Rok temu wybuchła wojna na skalę niespotykaną od czasów II wojny światowej – spodziewano się scenariusza „niedźwiedź kontra mysz”. Jednak wkrótce niedźwiedziowi przydarzył się straszny wypadek. Prezydent i jego żona nie uciekli, lecz pozostali w domu ze swoimi ludźmi, podczas gdy naród został zaatakowany. Zwykli obywatele zjednoczyli się w formacjach obronnych, by bronić swoich wiosek, miasteczek i miast. Muzycy, tancerze, urzędnicy, rolnicy, gospodynie domowe i inni uczyli się sztuki walki, odpowiednio się uzbrajali i improwizowali ładunki wybuchowe; ruch partyzancki odżył na nowo, przywołując historię głęboko zakorzenioną w tym kraju. Wojsko odpowiedziało i odzyskało wiele z tego, co zostało pierwotnie utracone. W ciągu tego wyjątkowego roku kraj wiele ucierpiał – zginęło wiele osób, porwano dzieci, a rodziny zostały przesiedlone. Dopuszczono się okrucieństw – masowych egzekucji, gwałtów, tortur, niszczenia domów, szpitali i zasobów energetycznych – wszystko po to, by zaspokoić pragnienie despoty, by przywrócić imperium, które historia postanowiła już odrzucić. … Więcej Aby rozpalić płomień i utrzymać go w płomieniach

Historia ukraińskiego nacjonalizmu i jego ruchu partyjnego

Globalne reakcje na próby Rosji, by nazwać Ukraińców nazistami, wahały się od uprzejmego niedowierzania po cyniczny śmiech z powodu kolejnej nieudolnej propagandowej próby uzasadnienia potrzeby inwazji na Ukrainę. Etykieta ta służyła dehumanizacji narodu, który ośmielił się sprzeciwić temu, co Putin uważa za przeznaczenie Rosji. Ten sprzeciw jest w rzeczywistości wyrazem nacjonalizmu – ideologii, która, według Britanniki, kładzie nacisk na lojalność, oddanie lub wierność narodowi. Ukraiński opór wobec rosyjskiego ucisku istnieje od czasów Imperium Rosyjskiego, sięgających XVIII i XIX wieku, ale obecnie reżimowi Putina wygodnie jest łączyć ukraińskie poczucie narodowości z ideologią faszystowską. … Więcej Historia ukraińskiego nacjonalizmu i jego ruchu partyzanckiego

Rosyjski język wiktymizacji i promowanie zemsty

Wśród prominentnych rosyjskich urzędników panował bardzo spójny schemat retorycznej atmosfery, promujący pogląd, że są oni zagrożeni przez naruszenie ich granicy przez grzeszny Zachód z jego demokratycznymi ideałami. Retoryka ta nie była obca Otto von Bismarckowi 150 lat temu, gdy ubolewał nad koniecznością konfrontacji Rosjan z ich „nieprzewidywalną głupotą”. Przekaz ten był jednak w dużej mierze, jeśli nie w całości, przeznaczony do odbioru przez rosyjskie społeczeństwo, które, niestety, albo wierzy w bzdury powtarzane przez państwowe media, albo jest zmuszone po prostu podążać za linią, jak to miało miejsce od wieków. Putin wykorzystał ukryty nurt rosyjskiego nacjonalizmu, utożsamiając go z wiarą duchową narodu, aby przypomnieć o jego historycznej walce z nazistowskimi Niemcami, która miała miejsce ostatnio. Walka, którą Putin chce przedstawić Rosji, toczy się teraz o obronę przed Ukrainą, dotychczas nieznanym bastionem neonazizmu, znanym najwyraźniej tylko jemu, który również postanowił sprzymierzyć się z Zachodem i jego rzekomą wszechobecną dekadencją. Przenikliwy i gniewny przekaz ma na celu zatuszować absurdalność przekazu, ale nie dociera do tych, którzy rozumieją jego intencje. … Więcej Rosyjski język wiktymizacji i szerzenie zemsty

Łukaszenka kontra Białoruś

Aleksander Łukaszenka, dyktator Białorusi i pozornie dumny z tego faktu, doszedł do władzy jako jej pierwszy prezydent w 1994 roku, po rozpadzie Związku Radzieckiego trzy lata wcześniej. Jako prawdziwy wyznawca dawnego reżimu sowieckiego, zachował państwową własność głównych gałęzi przemysłu i uzyskał prawo do odwoływania parlamentu, stopniowo konsolidując swoją bardzo scentralizowaną władzę do 1996 roku. Język rosyjski uzyskał status równorzędny z białoruskim, a wcześniej nawiązane więzi gospodarcze z Rosją zostały wzmocnione, gdy oba kraje utworzyły Wspólnotę Narodów w 1996 roku. Ta ostatnia przekształciła się w Państwo Związkowe Rosji i Białorusi wraz z podpisaniem traktatu w 1999 roku. To Państwo Związkowe sformalizowało integrację swoich gospodarek, do której dołączyły również służby wywiadowcze i obronne. Znacznie słabsza z nich, Białoruś, zyskałaby w tym porozumieniu bezpieczeństwo zarówno finansowe, jak i militarne. Proces ten nie przebiegł jednak gładko dla Łukaszenki. … Więcej Łukaszenka kontra Białoruś