Rosja Putina – represje, brutalność, terroryzm i wszystko inne

Stara Rosja rozkwita tu i teraz. W dzisiejszej Rosji wciąż dominuje kilka niepożądanych cech autorytarnych rządów minionych stuleci. Represje ze strony carskiej autokracji z jej wczesną, zinstytucjonalizowaną tajną policją stały się bardziej powszechne w społeczeństwie sowieckim XX wieku. To ostatnie ustąpiło miejsca stalinowskiemu terrorowi, którego niektóre z najgorszych elementów odzwierciedlają się w Rosji Władimira Putina XXI wieku. A teraz rosyjski szowinizm znalazł nowy wyraz w reżimie złożonym z samolubnych, służalczych funkcjonariuszy, których oddanie swojemu despotycznemu władcy pozostaje najwyższym priorytetem.

Putin umocnił swoją władzę, wskrzeszając znany rosyjski ideał przywództwa „silnego człowieka”, brutalnym atakiem na Republikę Czeczeńską w 1999 roku, po wywołaniu przez siebie wywołanego kryzysu narodowego. Postradzieckie odrodzenie tradycyjnego rosyjskiego poczucia duchowości przeniknęło do przesadnie eksponowanego poczucia historycznego patriotyzmu, które przywoływało dawną imperialną chwałę i zrodziło złowrogi nacjonalizm. Ten zaś był podatny na konflikt podsycany głęboko zakorzenioną nienawiścią do Zachodu.

Ciągła centralizacja władzy Putina gwarantowała mu bezpieczeństwo i długowieczność jako dyktatora, a także jego wizję rosyjskiej hegemonii, która teraz stała się doktryną. Przypomina to orwellowską koncepcję nacjonalizmu jako żądzy władzy łagodzonej przez samooszukiwanie się, w której każda forma racjonalizacji własnych działań staje się uzasadniona w obronie doktrynalnej narracji. Poglądy słabo kontrolowanego reżimu autorytarnego pozostają głuche na kontrargumenty, niezależnie od tego, czy opierają się na precedensach prawnych, czy na podstawach moralnych. Liczy się tylko rozwój doktryny.

Plany Putina na Ukrainie i w innych miejscach wzdłuż zachodniej granicy Rosji z Europą są niezmienne, a niedorzeczne idee poszukiwania kompromisu, w rozumieniu Putina, stwarzają jedynie okazję do kontynuowania szarady, w której niepokój Zachodu jest okresowo łagodzony. Obecne stanowisko USA w tej sprawie jest dalekie od pierwotnego celu, jakim było dążenie do zawieszenia broni. Nadmierna pewność siebie, że mogą one wywierać wpływ na Kreml, agresora w tej wojnie, najpierw godząc się na jego żądania, zanim zostaną wykorzystane jakiekolwiek poważne narzędzia negocjacyjne, była źle pomyślana. Jedyne skuteczne negocjacje, jakie mogą odbyć się z rosyjskim dyktatorem, który zgromadził dziedzictwo zbrodni wojennych, to takie, w których musi on jasno i jednoznacznie uświadomić sobie, co się stanie, jeśli się nie powiedzie. Niepowodzenie w przekazaniu takiego przesłania spada przede wszystkim na administrację Trumpa i jej obecne bezcelowe i nieskuteczne zaangażowanie w tę sprawę.

Zobowiązuje to Europę do zdecydowanego działania i uniknięcia brzemiennego w skutki ostrzeżenia Churchilla o „potwierdzonej niezdolności ludzkości do nauki”. W przeciwnym razie będzie musiała po raz kolejny zmagać się z nikczemną Rosją przez pokolenia, nie patrząc gdzie indziej, jak tylko w głąb siebie.

Copyright @Kost Elisevich, MD, PhD 2025. Wszelkie prawa zastrzeżone. Wszelkie nielegalne powielanie tych treści będzie skutkować natychmiastowym podjęciem kroków prawnych.