Zbrodnia i kara (część 1)

Unia Europejska (UE) niedawno ogłosiła Rosję państwem sponsorującym terroryzm. Zbyt często zbrodnia przeciwko ludzkości, choć oczywista dla wszystkich, nie spotyka się z powszechnym potępieniem. Ukryte motywy, mniej honorowe, pozwalają jej trwać, podczas gdy społeczność globalna pozostaje sparaliżowana przez ekonomiczne, geopolityczne i prawne rozważania. Inwazja Rosji na Ukrainę jest właśnie taką zbrodnią. Akceptacja obecnego stanu rzeczy wydaje się normalizować zachowanie sprawcy i zapewniać pewne usprawiedliwienie dla przestępstwa. Oczywiście, pogląd, że istnieje choćby cień przyzwolenia na rażące przestępstwa, pozostaje nie do przyjęcia. Ostatecznie cierpią pokrzywdzeni, ci, którzy przeżyli zbrodnię. Straty w ludziach nie da się przezwyciężyć. Porwanie dzieci pozostaje karygodne i niewybaczalne.

Zniszczony budynek mieszkalny w Borodiance.

Nienawiść będzie trwać przez pokolenia, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Wola Ukrainy, by nadal stawiać opór i odzyskać styl życia zakorzeniony w jej historii, kulturze i wierze, nie może być kwestionowana. Pozostają straty materialne – te elementy życia, które pozwalają na odrodzenie społeczeństwa obywatelskiego w kraju, który po prostu chciał kontynuować swoje istnienie we wspólnocie europejskiej, w której czuł, że ma przyszłość.

To, czy Rosja, z obecnym reżimem, zdecyduje się powrócić do globalnej społeczności jako honorowy i życzliwy uczestnik spraw międzynarodowych, czy też nadal będzie postrzegana jako wyrzutek, pozostaje w dużej mierze w gestii jednej osoby. Wygląda na to, że obecnie nie jest w stanie odstąpić od kursu, na który niechybnie nałożyła swój naród. Podczas gdy zbrodnia wciąż się rozwija, szereg istotnych kwestii dotyczących tła obecnego konfliktu i niezbędnych reparacji, które należy następnie omówić, zasługuje na ponowne rozpatrzenie, aby rozpocząć wytyczanie drogi do rozwiązania.

Wina

Głównym przestępstwem, dla którego nie ma akceptowalnego uzasadnienia, jest inwazja na Ukrainę, suwerenne państwo, przez dominujący regionalny reżim autokratyczny, Rosję. Wystarczy odwołać się do tej konkretnej kwestii, aby argumentacja była trafna.

Rosja trzykrotnie podpisała porozumienia deklarujące poszanowanie suwerennych praw poszczególnych narodów do pokojowego istnienia w ich ustalonych granicach. Pierwszym z nich była Karta Narodów Zjednoczonych z 1945 roku. Drugim były Porozumienia Białowieskie z 1991 roku, ustanawiające Wspólnotę Niepodległych Państw, która miała zastąpić Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR). Ostatnim było Memorandum Budapesztańskie z 1994 roku, które przewidywało przystąpienie Ukrainy do Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej. Ukraina wypełniła obietnicę wyeliminowania wszelkiej broni jądrowej ze swojego terytorium, zapewniając utrzymanie granic, niepodległości i suwerenności przez Federację Rosyjską, Stany Zjednoczone i Zjednoczone Królestwo. W Akcie Założycielskim NATO-Rosja z 1997 roku Rosja po raz kolejny zobowiązała się nie zagrażać żadnemu państwu członkowskiemu ani nienależącemu do NATO, mimo że do 2004 roku ingerowała w ukraiński proces wyborczy, co zapoczątkowało Pomarańczową Rewolucję , a do 2007 roku przeprowadzała cyberataki na Estonię. W 2008 roku najechała Gruzję, a w 2014 roku zajęła Krym. Wysoce kontrowersyjne referendum na Krymie przyniosło absurdalne rezultaty, porównywalne jedynie z rosyjskimi wyborami prezydenckimi. Zgodnie z rosyjskim zwyczajem, po referendum nastąpiła nielegalna aneksja Krymu.

Brutalne postępowanie rosyjskich najeźdźców na Ukrainie było tak brutalne, że uzasadniało ściganie ich za zbrodnie wojenne, których jest wiele – masowe przesiedlenia ludności, przymusowe deportacje, bezpardonowe bombardowania obiektów cywilnych, celowe ataki na placówki służby zdrowia i infrastrukturę energetyczną, tortury, masowe egzekucje, gwałty, porwania dzieci, konfiskatę zasobów naturalnych i kradzież mienia osobistego. To haniebne zachowanie, niegodne narodu, który twierdzi, że jest cywilizowany, a już na pewno nie takiego, który usiłuje usprawiedliwić inwazję.

Szkoła zniszczona przez rosyjskie rakiety w Charkowie.

Pomimo deklaracji Władimira Putina, że ​​Rosja zaakceptowała geopolityczne realia, jakie pojawiły się po rozpadzie ZSRR, że nie będzie okupował Ukrainy i szanował jej suwerenność, jego intencje dowiodły czegoś przeciwnego. Rozbieżność między deklaracjami Putina a jego działaniami stała się raz jeszcze oczywista wraz z aneksją donieckiego, ługańskiego, chersońskiego i zaporoskiego Ukrainy, podobnie jak miało to miejsce w przypadku Krymu.

Powstała debata na temat tego, czy Zachód, a zwłaszcza Stany Zjednoczone , powinny zostać pociągnięte do odpowiedzialności za ciąg wydarzeń prowadzących do tej katastrofy. Przymus przypisywania sobie winy w tym przypadku jest zgodny z wcześniej wyrażonym przez Rosję przekonaniem, że NATO naruszyło jej granice i że jest to postrzegane jako zagrożenie dla jej bezpieczeństwa. Z pewnością większość państw Europy Wschodniej, wraz z państwami bałtyckimi: Estonią, Łotwą i Litwą, stała się członkami NATO z powodów dotyczących ich własnego bezpieczeństwa. Pojawiły się obawy dotyczące reakcji Moskwy na to. Niektórzy eksperci cytowali George'a Kennana, amerykańskiego dyplomatę, który pod koniec lat 40. opowiadał się za polityką powstrzymywania ekspansjonistycznych zamiarów ZSRR, co doprowadziło do przyjęcia doktryny Trumana. Co ciekawe, Kennan później ostrzegał, że rozszerzenie obecności NATO do granic Rosji byłoby błędem .

Ale Szwecja i Finlandia, ta druga z 830-milową granicą z Rosją, obiecująca przystąpienie do NATO zdają się nie wzbudzać w Rosji. A co z argumentem dotyczącym ingerencji NATO? Wydaje się, że ucichł on jako kolejna nieudana próba usprawiedliwienia bezprawnej wojny. Jasnym jest, że chodzi tu o twierdzenie przeciwne, że to sąsiednie suwerenne państwa pragną odrzucić groźby ze strony coraz bardziej autorytarnego i agresywnego reżimu.

Polska, Węgry i Czechy były pierwszymi krajami bloku wschodniego, które przystąpiły do ​​NATO w 1999 roku. Bułgaria, Rumunia, Słowacja i Słowenia zostały przyjęte w 2004 roku, podobnie jak Estonia, Łotwa i Litwa. Rosja, zdając sobie sprawę z trudnej sytuacji, wydała ostrzeżenia swoim byłym członkom Układu Warszawskiego przed takimi działaniami, ale dla wszystkich było oczywiste, że pożądana jest większa integracja z Europą, biorąc pod uwagę wcześniejsze doświadczenia z dominującą Rosją i zagrożenie, jakie nadal mogła ona stwarzać. NATO nie wywierało tu żadnego przymusu. Podczas zimnej wojny Rosja poświęciła więcej czasu i energii na prowadzenie operacji wojskowych i policyjnych przeciwko własnym członkom Układu Warszawskiego niż gdzie indziej. Zamiast uznać tę zmieniającą się dynamikę za powód do ponownego przemyślenia miejsca Rosji we wspólnocie europejskiej, Putin zaostrzył swoje stanowisko, gdy w 2004 roku dostrzegł, że nastroje na Ukrainie przesunęły się ku Zachodowi i demokratyzacji.

Rosyjska ingerencja w ukraińskie sprawy polityczne i rządowe była już mocno zakorzeniona w czasie wyborów prezydenckich w 2004 roku. Jednym z takich kanałów wpływu był prorosyjski kandydat, Wiktor Janukowycz i jego Partia Regionów. Janukowycz został oskarżony o oszustwa wyborcze, co doprowadziło do ogólnokrajowych protestów, które stały się znane jako Pomarańczowa Rewolucja. Doprowadziło to do drugich wyborów, w których prezydentem został jego przeciwnik, Wiktor Juszczenko. Juszczenko doznał zatrucia dioksynami podczas kampanii, co przypisuje się, choć nie udowodniono, Putinowi. Zwyczaj zatruwania się dioksynamipozostał jednak niezmiennie jedną z preferowanych metod zabójstw reżimu Putina.

Stany Zjednoczone w tym czasie opowiadały się za demokratycznymi zmianami, ale nie brały udziału w finansowaniu opozycji , która sprzeciwiała się frakcji prorosyjskiej. Przez kilka lat, dzięki wsparciu Agencji Stanów Zjednoczonych ds. Rozwoju Międzynarodowego (USA) i Narodowego Funduszu na rzecz Demokracji (National Endowment for Democracy), Fundacja wspierała badania nad procesami demokratycznymi, niezależne media, przeprowadzanie wolnych i uczciwych wyborów oraz monitoring wyborów. Działania te były realizowane we współpracy z agencjami UE. Wsparcie to miało charakter całkowicie bezpartyjny.

Amerykańska ingerencja w ukraińską scenę polityczną ujawniła się później wraz z zatrudnieniem w 2005 roku Paula Manaforta na stanowisku konsultanta politycznego przez Partię Regionów. Manafort pojawił się później jako szef kampanii prezydenckiej Donalda Trumpa. Jako lobbysta prorosyjskiej frakcji politycznej na Ukrainie, powierzono mu zadanie przekształcenia wizerunku Janukowycza w wizerunek pozornego, prozachodniego reformatora demokracji. W tym czasie rosyjscy agenci wywiadu byli już obecni w różnych ukraińskich instytucjach rządowych z wyraźnym zamiarem wpływania na nastroje prorosyjskie.

Partia Regionów, uznana za prorosyjską, została wówczas oskarżona o to, że stała się „azylem dla donieckich gangsterów i oligarchów”, co było typowe dla rosyjskiej sceny politycznej za kadencji Putina. Manafort zorganizował kampanię oszczerstw przeciwko Julii Tymoszenko, liderce opozycji w wyborach prezydenckich w 2010 roku, oskarżając jej partię o zachęcanie do antysemityzmu i popełnienie morderstwa. Co więcej, politycznie motywowany wyrok skazujący Tymoszenko za nadużycie władzy i defraudację doprowadził do siedmioletniego więzienia. Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł następnie, że jej aresztowanie i skazanie były bezprawne. Janukowycz wygrał wybory prezydenckie w 2010 roku, promując wstąpienie do UE.

Prezydentura Janukowycza była znana z jego osobistych ekscesów, negowania ludobójstwa Stalina na Ukrainie w latach 30. XX wieku, a wreszcie z braku podpisania umowy stowarzyszeniowej z UE w 2013 roku. Chociaż ta ostatnia dawała znaczne korzyści handlowe z Europą Zachodnią, w tym dostęp do sądów i systemów bankowych, była nie do przyjęcia dla Putina, a zatem nie do utrzymania dla Janukowycza. Następnie wybuchł protest Euromajdanu , zwany „Rewolucją Godności”, jak go zaczęto nazywać. Janukowycz uciekł z kraju do Rosji, a ukraiński parlament ogłosił nowe wybory prezydenckie, zgodnie z zapisami konstytucji.

Putin, oczywiście, poczuł się uprawniony do ogłoszenia tej sprawy zamachem stanu i w ciągu dwóch dni wybuchły prorosyjskie demonstracje, Krym został zajęty przez nieoficjalne, umundurowane wojska rosyjskie, a budynki rządowe zostały zajęte. Podobny proces miał miejsce w Donbasie we wschodniej Ukrainie w ciągu dwóch miesięcy; tym razem siły separatystyczne finansowane przez Rosję wspierane były przez rosyjskie jednostki. Wydarzenia te świadczą o celowej ingerencji Rosji na długo przed ogłoszonym przez Putina „zamachem stanu”.

Być może nadszedł czas, aby Rosja na nowo oceniła swoją pozycję w polityce światowej i przestała próbować wskrzeszać dawną chwałę lub słuchać autokratycznych przywódców, którzy obiecują przynieść chwałę z minionych stuleci. Pozostawiona bez kontroli i bez odpowiedzialności, rosyjska autokracja będzie kontynuować swoją międzynarodową brutalność, posługując się znaną retoryką samozadowolenia. Musi zostać pociągnięta do odpowiedzialności za swoje rażące występki, tak jak powinien to zrobić każdy przestępca. Być może wtedy ta konkretna lekcja historii w końcu nadejdzie.



Copyright @Kost Elisevich, MD, PhD 2022. Wszelkie prawa zastrzeżone. Wszelkie nielegalne powielanie tych treści będzie skutkować natychmiastowym podjęciem kroków prawnych.


3 myśli na temat „Zbrodnia i kara (część 1)”

  1. Kolejny znakomity wpis! Ściganie Rosji za zbrodnie wojenne będzie testem determinacji zachodnich demokracji. I w przeciwieństwie do przeszłości (Norymberga), nie możemy czekać, aż Rosja przegra tę wojnę (co nastąpi), zanim rozpocznie się jakaś forma ścigania.

  2. Świetnie napisane i WOW, dużo się dowiedziałem!
    Dziękuję.

  3. Bardzo obszerny blog. Łatwo się go czytało, rozumiało i pojmowało skalę zachowania Rosji! Dzięki.

Komentarze są wyłączone.