Een brief aan Kamala Harris

Hier is geen grijs gebied. De intenties en het gedrag van Vladimir Poetin maken hem tot een crimineel van hetzelfde kaliber als de meest gruwelijke daders van oorlog en lijden die de mensheid ooit heeft voortgebracht. Nu, in het derde jaar van de oorlog in Oekraïne, heeft Poetin zijn verbijsterde natie meegesleept in een rampzalige militaire campagne die Rusland wereldwijd te schande heeft gemaakt. Die schande berust niet alleen op de wreedheden die Rusland heeft begaan en die nog steeds worden gedocumenteerd, maar ook op de onthulling dat het land feitelijk niet in staat is een oorlog effectief te voeren. Alsof dat nog niet genoeg is, heeft Poetin zijn toevlucht genomen tot de dreiging met nucleaire interventie om zichzelf te redden van een veel kleinere, niet-nucleaire vijand die zijn troepen zowel te land als ter zee te slim af is geweest. Dit alles gebeurt tegen de achtergrond van een dreigende interne catastrofe, veroorzaakt door een onhoudbare.

Toen eenmaal duidelijk werd dat Oekraïne, met zijn leiderschap, stand zou houden, schoten de Verenigde Staten (VS), hun wereldwijde partners en gelijkgestemde vrije naties van de internationale gemeenschap te hulp. Deze steun heeft Oekraïne in staat gesteld de ongerechtvaardigde aanval van Rusland op zijn soevereiniteit te weerstaan ​​en zijn eigen verdediging te voeren zonder de inzet van troepen van andere landen tegen een vijand die de huidige internationale orde bedreigt. Met name de regering-Biden heeft hierin het voortouw genomen, ondanks de tegenwerking van een factie Republikeinse congresleden die zich hebben vastgelegd op een slecht doordacht isolationistisch standpunt dat ofwel het regime van Poetin verdedigt, ofwel op de een of andere manier het belang van een stabiele, door de VS geleide, op regels gebaseerde internationale orde niet begrijpt.

Het probleem met deze oorlog is het onvermogen om er een einde aan te maken. Verschillende landen hebben onrealistisch genoeg hun hoop gevestigd op diplomatie als een snellere oplossing, in de hoop dat er een doorbraak zou komen zodra men zich realiseerde dat de oorlog simpelweg te veel kost. Er is geen enkel bewijs dat Poetin overgehaald kan worden om zich terug te trekken zonder dat Oekraïne een groot deel van zijn grondgebied afstaat, een stap die de levensvatbaarheid van Oekraïne als natie zou bedreigen. Een dergelijke uitkomst zou bovendien de mogelijkheid van een toekomstige Russische inval reëel maken in een wereld waar garanties gemakkelijk worden gegeven, maar zelden worden nagekomen. Bovendien zou een dergelijke winst voor Poetin zijn aanzien vergroten onder de autoritaire leiders wereldwijd die hem op de een of andere manier hebben gesteund, van wie sommigen zelf opportunistische ambities koesteren.

Het onvermogen van Rusland om de oorlog effectief te beëindigen en een einde te maken aan het geleden leed, is toe te schrijven aan de ontoereikende tactische besluitvorming van het Westen bij het leveren van de noodzakelijke wapens om op het juiste moment de vijand aan te vallen. De geleidelijke steun van de regering-Biden en Europese bondgenoten leidde tot het suboptimale resultaat van het Oekraïense tegenoffensief in 2023. Bovendien bracht de vertraging in de financiering door het Amerikaanse Congres in 2024 de Oekraïense defensieve operaties in gevaar toen de Russen het noordoostelijke deel van het land aanvielen. Ondanks deze algemeen erkende mislukkingen, de herhaalde oproepen van hoge militaire leiders om daadkrachtiger op te treden en de groeiende bezorgdheid over de willekeurige Russische aanvallen op burgerdoelen en infrastructuur, blijft deze terughoudendheid van het Westen bestaan. Deze aanpak heeft Oekraïne een gelijkwaardige rol in de oorlogsvoering ontzegd, wat Poetin alleen maar verder heeft aangewakkerd met agressie en dreigingen met represailles. Terwijl Rusland Noord-Koreaanse en Iraanse wapens blijft gebruiken tegen Oekraïense burgerdoelen, is het Oekraïne verboden om Amerikaanse en Europese wapens te gebruiken tegen Russische militaire infrastructuur.

Het is een raadsel waarom het Westen Rusland blijft bevoordelen in deze oorlog. Los van een misplaatste angst voor de oorlogszuchtige Russische retoriek, bestaat er werkelijk een verlangen om een ​​langdurige oorlog uit te zitten met een tegenstander wiens voortbestaan ​​afhangt van een uitkomst die het Westen zelf niet kan toestaan? Of Poetin nu aan de macht blijft of gedwongen wordt af te treden, bestaat er een verlangen om zijn regime verder te zien gaan? En lijkt een nieuwe internationale orde, gedomineerd door autoritaire landen met egocentrische belangen, een aantrekkelijk vooruitzicht voor een wereld die geconfronteerd wordt met een aanzienlijke klimaatdreiging en milieurampen, ongekende en dodelijke toekomstige pandemieën, transnationale migratiedruk en toenemende ongelijkheid in welvaart?

De nederlaag van Rusland maakt een einde aan de directe zorgen van Oekraïne, maar biedt ook de gelegenheid om de ondergang van een mislukt regime te aanschouwen en een nieuwe kans te krijgen voor goedbedoelende Russen om het leiderschap in Rusland te hervormen. Zij zien hun land een morele standaard herwinnen die zijn plaats in de wereldgemeenschap rechtvaardigt. In bredere zin dient een dergelijke uitkomst als waarschuwing voor andere repressieve regimes die mogelijk soortgelijk onwettig gedrag overwegen.

Copyright @Kost Elisevich, MD, PhD 2024. Alle rechten voorbehouden. Elke illegale reproductie van deze inhoud zal leiden tot onmiddellijke juridische stappen.