Ik ben een van de velen die de Russische invasie van Oekraïne beschouwen als een herinnering aan het kwaad dat onregelmatig maar consistent door de geschiedenis heen opduikt, vaak aangevoerd door autoritaire regimes en gevoed door sterke nationalistische sentimenten. Mijn ouders werden slachtoffer van dergelijke omstandigheden toen nazi-troepen in 1941 West-Oekraïne binnenvielen. Mijn moeder werd als tiener naar Duitsland gebracht om op een boerderij te werken en mijn vader ging als soldaat in het Britse leger aan de zijde van de Polen vechten. Hij raakte gewond in Italië en wist uiteindelijk Engeland te bereiken, waar hij mijn moeder ontmoette. Zij was als ontheemde in een geallieerd vluchtelingenkamp terechtgekomen en was via een gemeenschapssponsorprogramma naar Engeland gekomen. Het echtpaar emigreerde naar Canada, waar ik geboren ben.
Ik groeide op in een hechte Oekraïens-Canadese gemeenschap, waar de meerderheid soortgelijke ervaringen van ontberingen en verdriet om verloren familieleden deelde. Allen waren ook verbonden door de herinnering aan de Grote Hongersnood, de Holodomor, van de jaren 30, opgelegd door Stalin, toen graan systematisch door Rusland werd gestolen om de steden te voeden en aan westerse journalisten, die de toegang tot het platteland werd ontzegd, te demonstreren hoe succesvol hun nieuw gevestigde sociale orde was geworden. Allen herinnerden zich de dood door honger van miljoenen Oekraïners en de brutaliteit waarmee dit beleid werd uitgevoerd. Allen herinnerden zich de Grote Terreur die volgde in de late jaren 30, toen een paranoïde Stalin schijnprocessen tegen academici, parlementsleden, militairen, advocaten en anderen die als anti-stalinistische communisten werden beschouwd, instelde. Naar schatting 750.000 mensen werden geëxecuteerd en vele anderen gevangengezet op afgelegen locaties, van wie er maar weinigen terugkeerden. Iedereen was op de hoogte van het bloedbad van Katyn in 1940, waarbij 22.000 Polen, voornamelijk militaire officieren en intellectuelen, werden geëxecuteerd door Russische officieren in een tijd waarin Stalin een bondgenootschap met Hitler had gesloten vóór het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog.
Tijdens mijn jeugd herinner ik me dat er wekelijks een Oekraïens-Canadese krant binnenkwam met nieuws over het Sovjetbeleid ten aanzien van Oekraïne onder de regimes van Chroesjtsjov, Brezjnev, Andropov en anderen. Er is een lange geschiedenis van russificatie gericht op Oekraïne, met zijn rijkdom aan mineralen, graan en industrie, in de hoop dat de unie met Rusland zou worden versterkt. Dit beleid gaat terug tot de tijd van het Russische Rijk en werd voortgezet tijdens het Sovjettijdperk in een poging om het nationalistische sentiment in Oekraïne te onderdrukken en de voortdurende aansluiting bij Rusland te verzekeren. Ondanks de onafhankelijkheidsverklaring van Oekraïne en de erkenning van zijn soevereiniteit door Rusland, is de wens om Oekraïne te onderwerpen blijven bestaan.
Dit maakt me woedend. Daarom heb ik ervoor gekozen om te schrijven en mijn stem te laten horen, net als anderen die hierdoor getroffen zijn. Mijn doel is om een groot aantal aspecten van dit conflict rechtstreeks aan te kaarten en inzicht te geven in de onderliggende geschiedenis en culturele betekenis van bepaalde gebeurtenissen naarmate ze zich ontvouwen. Ik hoop dat u blijft lezen.
Kost Elisevich, arts, doctor

Copyright @Kost Elisevich, MD, PhD 2022. Alle rechten voorbehouden. Elke illegale reproductie van deze inhoud zal leiden tot onmiddellijke juridische stappen.