De choreografie van de huidige vredesbesprekingen tussen Oekraïne, Rusland en de VS

De tweede ronde van trilaterale vredesonderhandelingen vond plaats in Abu Dhabi op 4 en 5 februari 2026, na de eerste gesprekken op 23 en 24 januari 2026. Een door de VS bemiddeld staakt-het-vuren van een week, waarbij met name de energie-infrastructuur gespaard zou blijven, werd op 29 januari door de regering-Trump aangekondigd en zou van kracht zijn voorafgaand aan deze tweede ronde van gesprekken, op een moment dat de wintertemperaturen dramatisch waren gedaald. Moskou interpreteerde het staakt-het-vuren echter als maximaal vier dagen en het zou alleen Kiev betreffen, terwijl Oekraïne ogenschijnlijk verplicht was rekening te houden met heel Rusland. Zoals verwacht lanceerde Rusland in de nacht van 2 op 3 februari meer dan 450 drones en ruim 70 raketten, waarvan 32 ballistische raketten, specifiek gericht op energiecentrales op 27 locaties in ten minste zes regio's van Oekraïne, waardoor de water-, elektriciteits- en verwarmingsvoorziening werd onderbroken. Alleen al in Kiev zaten meer dan 1170 appartementencomplexen zonder verwarming toen de buitentemperatuur daalde tot -20 graden Celsius. De volgende nacht vond een soortgelijke aanval plaats, waarbij woongebouwen en scholen werden beschadigd en meerdere slachtoffers vielen. Dat deze aanvallen de tweede ronde van 'vredesbesprekingen' inluidden, getuigt van Vladimir Poetins minachting voor pogingen om een ​​oplossing te vinden voor een oorlog waarin hij en zijn Kremlin-collega's oorlogsmisdaden blijven begaan die in totaal neerkomen op oproepen tot genocide. ... Meer over de choreografie van de huidige 'vredesbesprekingen' tussen Oekraïne, Rusland en de VS

Van Moldavië tot de Krim ligt een onzekere toekomst voor Rusland

Er is sprake van een veranderende situatie langs de Oekraïense kust, in Moldavië, de westelijke buur, en op de Krim in het oosten. Deze situatie vormt een grotere bedreiging voor de nietsvermoedende Russische indringer dan voor de landen die door Rusland zelf bedreigd worden.

Rusland heeft zijn luchtaanvallen op Odessa, de belangrijkste kuststad en zeehaven van Oekraïne, opgevoerd vanaf december 2025 en doorlopend tot in 2026. De stad heeft een aanzienlijke strategische waarde als belangrijkste doorvoerhaven voor de Oekraïense buitenlandse handel, goed voor 65% van de import en export. De spoorverbindingen strekken zich uit over het hele land en zorgen voor zowel een efficiënte concentratie van goederen voor de export als een snelle distributie van geïmporteerde goederen. Zoals gebruikelijk heeft Rusland woongebouwen, ziekenhuizen, elektriciteits- en verwarmingsstations, waterleidingen en bruggen verwoest, met tot nu toe meer dan 60 doden, langdurige stroomuitval en blootstelling aan de extreme kou van de huidige winter. … Meer Van Moldavië tot de Krim: een onzekere toekomst voor Rusland.

Wanneer retoriek de realiteit van de Russische oorlog vertroebelt, 
deel II: De ongrijpbare "ijzersterke" veiligheidsgarantie

De term 'veiligheidsgarantie' wekt een gevoel van geruststelling op dat een kwetsbaar land door andere landen wordt verzekerd dat er aanzienlijke militaire middelen zullen worden ingezet tegen een agressor die zijn welzijn bedreigt. Wanneer het kwetsbare land geen lid is van een groep zoals de NAVO, waarvan het handvest de verplichtingen van alle leden om op een verwachte manier in te grijpen expliciet definieert, worden dergelijke 'veiligheidsgaranties' na verloop van tijd onderwerp van discussie, of erger nog, van ongemak. … Meer Wanneer retoriek de realiteit van de Russische oorlog vertroebelt Deel II: De ongrijpbare 'ijzersterke' veiligheidsgarantie

Wanneer retoriek de realiteit van de Russische oorlog vertroebelt 
Deel I: Onderschatting

Het is gemakkelijk te begrijpen hoe de huidige Amerikaanse kluchtigheid, die zich duidelijk aan de onderhandelingstafel manifesteert, iemand diep cynisch kan maken ten opzichte van diplomatie, wanneer deze lijkt te zijn gericht op het bevoordelen van de agressor en een externe onderhandelaar in plaats van het slachtoffer van de agressie en zijn steunende buurland, Europa. De aard van de voorgestelde schikking om een ​​einde te maken aan de Russische oorlog tegen Oekraïne lijkt slechts een onvermijdelijke hervatting van de vijandelijkheden uit te stellen, gezien de historische onbetrouwbaarheid van veiligheidsgaranties, met name als het om Rusland gaat. Parallellen zijn te zien met het recente geklungel van de Trump-administratie met handelsakkoorden met China, in een wilde jacht op koopjes zonder rekening te houden met meer doordachte voordelen op de lange termijn. … Meer Wanneer retoriek de realiteit van de Russische oorlog vertroebelt Deel I: Onderschatting

De winter komt naar Moskou

Het vierde jaar van de oorlog loopt ten einde en hoewel de agressor relatief weinig fysiek trauma heeft ondervonden als gevolg van dit conflict, zijn de omstandigheden dit jaar zodanig veranderd dat het voortbestaan ​​van de Russische Federatie (RF) zelf wordt bedreigd. Voor Vladimir Poetin is het echter niet zozeer de mening van de inwoners van de RF die telt, maar die van de inwoners van Moskou. De Russische hoofdstad wordt bedreigd, niet alleen door opgelegde internationale economische sancties, toenemende financiële druk en oorlogsmoeheid, maar ook door meer directe factoren die zowel het burgerleven als het gezag van het Kremlin zullen ondermijnen. En misschien is het tijd dat de Amerikaanse media meer aandacht besteden aan de vele kwetsbaarheden van Rusland nu het land een einde aan de oorlog overweegt. … Meer De winter komt naar Moskou

Oekraïne is de hamer van Europa

Het is in het belang van Europa om Vladimir Poetins aandacht af te leiden van zijn veelzijdige hybride oorlogsvoering, bedoeld om Europese landen te intimideren vanwege hun steun aan Oekraïne. Dit kan worden bereikt door Rusland openlijk te bedreigen met zijn greep op de bezette Oekraïense gebieden, met name de Krim. Oekraïne is al meer dan 3,5 jaar in open conflict met Rusland en heeft bewezen militair in staat te zijn de Russische indringer zware schade toe te brengen. Europa heeft daarom de mogelijkheid om wraak te nemen, mocht het die effectief willen inzetten. De middelen hiertoe liggen in het leveren van de noodzakelijke munitie aan Oekraïne om het Krim-schiereiland te isoleren en de overgave af te dwingen van de resterende Russische troepen die het gebied niet langer kunnen verlaten. Het verlies van de Krim door Rusland zou de eerste stap zijn in het heroveren van de resterende gebieden en het instorten van Poetins regime, omdat het er niet in is geslaagd Oekraïne te onderwerpen en daarbij het welzijn van zijn eigen bevolking heeft verwaarloosd. ... Meer Oekraïne is Europa's hamer

Poetins 'Einde der Dagen'

Alle voorzienbare voordelen die Rusland sinds zijn noodlottige invasie van Oekraïne in 2022 genoot, verdwijnen in een versneld tempo. De illusie van zijn militaire macht met zijn onbeperkte mankracht en technologische mogelijkheden had al snel na het begin van de oorlog twijfels moeten oproepen, toen het geconfronteerd werd met de realiteit van de twee Oekraïense tegenoffensieven in de tweede helft van 2022. Meer over de aanhoudende oorlog volgt hieronder, maar voor Vladimir Poetin is militair falen niet zijn grootste probleem. Dat is wat hem te wachten staat in het laatste kwart van 2025. Een lot dat doet denken aan de val van het Russische Rijk in 1917 en de ontbinding van de Sovjet-Unie in 1991 hangt nu in zijn handen en zou uiteindelijk de despoot en al zijn lelijkheid naar een schandelijk einde kunnen leiden. … Meer over Poetins 'Einde der Dagen'

Rusland een lesje leren: Oekraïne's grensoverschrijdende offensief

Binnen haar grenzen staat Oekraïne tegenover de Russische strijdkrachten in het oosten en zuidoosten en verdedigt zij haar burgers in het hele land tegen Russische luchtaanvallen op steden. De oorlog van Vladimir Poetin is in wezen teruggebracht tot twee directe strategieën: 1. het veroveren en behouden van terrein, met name in de Donbas, om zo een aantal oblasten in het oosten volledig te bezetten, en 2. het terroriseren van de Oekraïense bevolking om hun vastberadenheid te verzwakken en vrede te sluiten. De afgelopen 3,5 jaar heeft Oekraïne, met de steun van meer dan 40 landen wereldwijd, de Russische aanval op haar soevereiniteit en bevolking weerstaan ​​met een veerkracht die normaal gesproken alleen aan een veel groter land wordt toegeschreven. Dit is niet alleen gelukt door de moed die in de strijd werd getoond, maar ook door sluwheid, innovatie en opmerkelijke durf in de uitvoering. Terwijl Poetin zich concentreerde op de willekeurige vernietiging van burgerlevens en infrastructuur en het opzettelijk opofferen van Russische troepen voor beperkte territoriale winst, heeft Oekraïne de zeer strategische tactiek toegepast om zijn oorlogsindustrie en het geld dat deze financiert te ondermijnen. … Meer over Rusland dat een lesje leert: Oekraïne's grensoverschrijdende offensief

De bezorgdheid over de toetreding van Oekraïne tot de NAVO

Zowel de VS als de NAVO hebben aanzienlijke terughoudendheid betracht in hun steun aan Oekraïne tegen de Russische invasie door de wapens slechts zeer geleidelijk en stapsgewijs te leveren. Dit heeft er echter alleen maar toe geleid dat het conflict is verlengd en het lijden van de Oekraïense burgerbevolking is toegenomen. De redenen hiervoor waren vooral de angst voor escalatie en de vrees dat ze direct militair betrokken zouden raken bij een conflict met Rusland, wat zou uitmonden in een wereldoorlog. Deze aanhoudende angst voor een confrontatie met Rusland onder de verschillende NAVO-lidstaten heeft niet alleen consensus over de toetreding van Oekraïne tot de NAVO belemmerd, maar heeft Rusland ook in staat gesteld zich als een schurkenstaat te gedragen, talloze wreedheden te begaan in directe tegenspraak met internationale normen en de zwakte van de Verenigde Naties bloot te leggen. … Meer over de angst voor de toetreding van Oekraïne tot de NAVO

Poetins Rusland – Repressie, brutaliteit, terrorisme en al dat soort dingen

Een oud Rusland floreert in het heden. Verschillende ongewenste kenmerken van eeuwenlange autoritaire heerschappij zijn in het huidige Rusland de norm geworden. De repressie van de tsaristische autocratie met haar vroeg geïnstitutionaliseerde geheime politie werd steeds alomtegenwoordiger in de 20e-eeuwse Sovjetmaatschappij. Deze laatste maakte plaats voor stalinistische terreur, waarvan enkele van de ergste elementen terug te vinden zijn in Vladimir Poetins Rusland van de 21e eeuw. En nu heeft het Russische chauvinisme een nieuwe uitdrukking gevonden in een regime dat bestaat uit zelfzuchtige, onderdanige functionarissen wier toewijding aan hun despoot een topprioriteit blijft. … Meer over Poetins Rusland – Repressie, brutaliteit, terrorisme en al dat soort dingen