Tíminn er kominn til að taka afstöðu í Úkraínu

Frá upphafi stríðsins og þar til nýlega ósamhverft stríð geisað í Úkraínu. Það hefur leitt til merkilegrar nýsköpunar af hálfu Úkraínu en hefur einnig komið í veg fyrir að her landsins geti framkvæmt stríðsátak sitt með sömu stefnumótandi valkostum og yfirburðum og rússneski innrásaraðilinn hafði aðgang að. Varnarvopnum var útvegað snemma í stríðinu og þau notuð með miklum árangri til að hrinda Rússum frá miklum hluta af upphaflegum landvinningum sínum.  

Sóknarvopnaframboð með langdrægum getu til að miða á hernaðarsvæði á rússnesku landsvæði var hins vegar hafnað af ótta við að ögra Rússum, jafnvel þótt Rússlandi væri leyft að aðgerða án refsingarog eyðileggja borgaralega innviði og herstöðvar á úkraínsku landsvæði frá þessum sömu stöðum eða úr eigin lofthelgi. Vandamálið við að endurheimta rússneskt hernumið landsvæði í Úkraínu var augljós skortur á loftstuðningi sem krafist var í gagnsókn Úkraínu, aftur að því er virðist af sömu ástæðu. Sú stefna að auka stigvaxandi afhendingu viðeigandi vopna til að mæta kröfum stríðs hefur verið illa ráðlögð og hefur aðeins leitt til þess að dragi á langinn grimmilega stríð sem hefur kostað fjölda saklausra mannslífa.

Það virðist sem Vesturlönd, og sérstaklega Bandaríkin, hafi fengið þá hugmynd að hegðun Rússa í stríði sé á einhvern hátt breytt frá því sem sást í síðari heimsstyrjöldinni. Það hefur ekki gerst. Allir þeir þættir sem venjulega eru raktir til hryðjuverkastarfsemi eru augljósir í rússneska hernum – fjöldaaftökur, vanvirðing fyrir velferð borgara, handahófskenndar sprengjuárásir, pyntingar, nauðganir, mannrán barna. Þetta endurspeglar bæði meðfædda grimmd Rússa og hræðilegan skort á heraga. Sumir töldu að samningaviðræður um þessa átök væru möguleiki ef maður héldi aftur af sér að grípa til aðgerða sem myndu í raun binda enda á þessa ljótleika. Tíminn sem hann hefur aflögu hefur ekki verið Úkraínu í hag, sérstaklega í ljósi þess hve grimmd þessi rússneska stríð er.

Í raun og veru njóta rússneskra leiðtoga þess að starfa innan tilbúins „grás svæðis“ þar sem Vesturlönd lýsa opinberlega yfir áhyggjum af því að ákveðnar aðgerðir þeirra í Úkraínu, hversu óbeinar sem þær kunna að vera, geti virst ógna rússnesku landsvæði, efnahagslífi þess og fjárhagslegri velferð eða dregið úr getu þess til að viðhalda hernaðarlegu jafnvægi gagnvart Norður-Atlantshafsbandalaginu (NATO). Reyndar njóta Rússar þess að ógna öðrum með dulbúnum og stundum opinberum hótunum um kjarnorkuvopnaviðbrögðum fyrir allar tillögur Vesturlanda um að skipta sér af því sem Kreml telur vera einkamál svæðisbundins. Tvíhyggja og hik Vesturlanda skapa Rússum nægilegt svigrúm til að athafna sig og halda áfram að grípa til allra tiltækra ráða til að fremja glæpi sína gegn mannkyni.

Kjarnorkuvopnauppbygging hefur í för með sér möguleika á heimsstyrjöld sem, þegar hún er hrundið af stað, gæti reynst öllum hörmuleg, þannig að markmiðið hefur verið. Fyrir Vladímír Pútín breyttist það sem í fyrstu virtist vera takmörkuð „sérstök hernaðaraðgerð“ sem auðvelt væri að stjórna með ofstórum her hans fljótt í ósigur. Að Rússland gripi til notkunar kjarnorkuvopna væri viðurkenning á því að þeim hafi ekki tekist að heyja hefðbundið stríð gegn minni andstæðingi, jafnvel með stuðningi Vesturlanda. Slík auðmýking væri áminning um óheppilegt stríð við mun minni Japan árin 1904-5 þegar keisarastjórnin reyndi að ná Mansjúríu í ​​Austurlöndum fjær. Nikulás II keisari neyddist að lokum til að semja um frið við Japan, undir milligöngu Bandaríkjanna, eftir að stórum hluta af rússneska flotanum við Eystrasalt hafði verið sökkt.

Vladímír Pútín eða hugsanlegur tvífari hans, forseti Rússlands, á fimmta, sex ára kjörtímabili sínu sem einræðisherra, staðráðinn í að stækka Rússneska sambandsríkið með ólögmætum hætti til að endurheimta það sem hann telur vera sögulega gjöf sem honum hefur verið gefin. Mynd: Pavel L Mynd og myndband 

Pútín hafði viðurkennt að hann myndi aðeins nota kjarnorkuvopn til að hefna sín gegn fyrstu kjarnorkuárás á Rússland eða til að bregðast við atburði sem ógnaði rússneskri sjálfstæði. Hann hefur þó kosið að byrja að færa kjarnorkuvopn sín til og frá eins og til að gefa í skyn að hann sé tilbúinn til árásar af einhverjum enn óþekktum ástæðum. Aðrir sem eru í enn brjálæðinglegri jaðri vinar Pútíns, sem dæmi varaformaður Öryggisráðs Rússneska sambandsríkisins, Dmitry Medvedev , eða fjölmiðlaáróðursmennirnir Sergei Karaganov og Dmitri Trenin, hafa verið áfjáðir í að sýna fram á einkennandi yfirlæti sitt með því að kynna hugmyndina frekar, líklega sem blekkingar fyrir áætlun Pútíns til að auka líkurnar. Að lokum ætti að taka tillit til tilhneigingar Pútíns til að segja eitt en gera annað - en aðeins að mjög takmörkuðu leyti. Mikil óvissa fyrir stjórn Pútíns, umfram það sem kann að hafa verið varað við persónulega, er enn lokaviðbrögðin við slíkri aðgerð. Jafnvel Kína hika við að Rússar stigmagna kjarnorkuvopn þar sem það er talið vera þáttur í þessu stríði og því fordæmt um allan heim. Hvað það myndi þýða fyrir alþjóðaviðskiptatengsl þess, ásamt öðrum samstarfsverkefnum, gæti verið annað atriði sem það þarf að íhuga til lengri tíma litið.

Dmitry Medvedev, fyrrverandi forseti Rússlands (2008-2012), forsætisráðherra (2012-2020) og núverandi varaformaður Öryggisráðs Rússlands frá árinu 2020, virðist oft hóta kjarnorkuvopnaaðgerðum vegna einhvers konar brots á hagsmunum Vesturlanda á Rússum. Mynd: Anton Veselov

Hvernig á að skynja þennan ágreining?  

Í bók sinni, A Conflict of Visions: Ideological Origins of Political Struggles (William Morrow & Co, 1986), greinir Thomas Sowell, yfirmaður við Hoover-stofnunina, á milli „takmarkaðra“ og „ótakmarkaðra“ sýna á hvernig heimurinn virkar. Takmörkuð sýn leitar friðsamlegrar lausnar með málamiðlunum þar sem einhver sanngirni ríkir, en ótakmörkuð sýn krefst þess að réttlæti sé beitt til að losna við átökin að fullu. Hagfræðingurinn Arnold Kling skilgreinir þessa lýsingu sem muninn á því hvernig tiltekið samfélag má líta á. Þeir sem hafa takmarkaða sýn á atburði hafa tilhneigingu til að halda að innbyggð menningarleg þekking á samfélagi innihaldi meiri visku í andstöðu við þá sem hafa ótakmarkaða sýn sem telja að lausnir náist betur með þekkingu sem upplýstar og siðferðilegar yfirstéttir þess samfélags tjá.

Churchill lýsti Rússlandi eitt sinn sem „gátu, vafin leyndardómi, innan í ráðgátu“ en nú er kannski betur skilið með samantekt sögu sinnar á 20.öld og fyrsta fjórðungi 21.aldar. Rússnesk samfélög, sem eru vön einræðisstjórn þar sem fjölmiðlar og dómsvald eru að mestu leyti undirgefin mjög miðstýrðu stjórnvaldi, hafa að mestu leyti sætt sig við örlög sín og takmarkanir á sjálfstjáningu til að tryggja öryggi gegn ógn Vesturlanda sem Kreml hefur skapað. Innrennsli yfirþyrmandi þjóðernishyggju ásamt endurvakningu sögulegrar trúarlegrar andlegrar rússneskrar andlegrar stefnu af hálfu stjórnvalda Pútíns hefur orðið undirstaða vel rótgróinnar áróðursvél Kremls sem heldur áfram árásum sínum gegn Vesturlöndum. Þessir eiginleikar eru svo djúpstætt í samfélagsástandi Rússlands að það virðist bæði „takmarkaðar“ og „ótakmarkaðar“ hugmyndir um núverandi átök eiga við. Nauðsynlegt er að meta menningarlegan bakgrunn Rússlands, rétt eins og þörf er á að skilja óbilgirni einræðishugsunarháttar Kremls sem gegnsýrir rússneskt samfélag og óskar aðeins mjög ákveðinnar niðurstöðu í átökunum.

Vladímír Pútín og fyrrverandi starfsmaður KGB, patríarki Kirill, yfirmaður rússnesku rétttrúnaðarkirkjunnar (ROC), oft sést saman til að sýna hollustu Pútíns við ROC sem grundvallaratriði í skuldbindingu hans við kristna þjóðernishyggju og notað til að afla sér stuðnings meðal trúaðra Rússa. Yfirlitið veitir skjól fyrir spillta stjórn hans og fjölmörg glæpi gegn mannkyni. Mynd eftir: Kuleshov Oleg

Rússnesk þjóðartilfinning, með sínum sögulega andlega undirtón, hefur verið notuð í stríðsskyni af illgjörnu stjórnkerfi með heimsvaldaáform. Afleiðingin hefur verið sú að sjálfsmynd Rússlands hefur orðið óleysanlegt skautuð. Vandamálið með Rússa í þessu samhengi er skortur á siðferði forystu þeirra. Að lokum verða Vesturlönd að taka ákvörðun um hvort þau muni halda áfram 80 ára ágreiningi sínum við Rússa eða binda enda á hann með afstöðu á vígvellinum í Úkraínu. Tvö mál eru í gangi núna sem myndu marka réttmæta niðurstöðu þessa stríðs.

Vopnabúnaður og landhelgisátök

Varnarkerfi Úkraínu hefur orðið fyrir miklum áhrifum síðustu mánuði vegna skorts á fjármagni til að útvega skotfæri, að miklu leyti vegna tafa svokallaðs Pútín-sinnaðs arms innan Repúblikanaflokksins . Þetta leiddi til landamærataps sem nú verður að endurheimta með meiri kostnaði. Vanhæfni til að hefna sín á áhrifaríkan hátt með erlendum skotfærum gegn herstöðvum á rússnesku landsvæði hefur verið veruleg hindrun í stefnu Úkraínu í gegnum stríðið og sérstaklega í að sporna gegn nýlegri innrás í norðausturhluta landsins.

Vandamálið var að hluta til leyst þegar Joe Biden forseti heimilaði takmarkaðar loftárásir með bandarískum vopnum á rússneskar herstöðvar á rússnesku yfirráðasvæði. Þetta gerðist þrátt fyrir ótta við að Úkraína hefði nýlega eyðilagt fjarlægar rússneskar ratsjárstöðvar, sumar sem þjónuðu sem viðvörunarkerfi fyrir kjarnorkuárás og ógnuðu þannig valdajafnvæginu. Takmarkanir voru settar á dýpt árása innan Rússlands þótt það virðist vera spurning um mat miðað við raunverulega staðsetningu skotpalla og aðgerðamiðstöðva.

Það er óheppilegt að svo langur tími hafi liðið áður en slík ákvörðun var tekin þar sem gagnkvæmar aðgerðir hefðu verið réttlætanlegar mun fyrr í stríðinu, svipað og Rússland beitti tilskipunum Norður-Kóreu eða Írans á úkraínsku yfirráðasvæði. Finnland hafði lagt fram hugmyndina um slíkar hefndarárásir innan Rússlands í febrúar á þessu ári og í byrjun maí hafði utanríkisráðherra Bretlands, David Cameron, þegar lýst því yfir að Úkraína hefði rétt til að nota vopn frá Bretlandi í árásum yfir landamæri. Alls hafa 14 lönd, á þessu stigi, hvatt til þess að Úkraínu verði heimilt að nota erlendar hernaðaraðgerðir sínar til að ráðast á innanlands.

Lockheed Martin F-16 Fighting Falcon, fjölnota flugvél til notkunar í öllum veðrum, með snúningsfallbyssu af gerðinni Vulcan og fær um að senda út skotflaugar eða aðrar sprengjuflugvélar. Mynd eftir: Ali _Cobanoglu

Málinu er ekki alveg lokið miðað við þær takmarkanir sem Úkraínu hafa verið lagðar á notkun langdrægra árása, þótt utanríkisráðherra Bandaríkjanna, Antony Blinken, hafi haldið opnum möguleikanum á að auka umfang MGM-140 herflugflaugakerfisins (ATACMS) innan Rússlands. Á sama hátt er langþráð komu bandarískra F-16 orrustuflugvéla frá Hollandi, Danmörku, Noregi og Belgíu yfirvofandi. Uppfærslan í lofthernaði mun ekki aðeins veita aukna vernd í loftvörnum heldur einnig gera kleift að miða á sóknaraðgerðir auk þess að veita skjól fyrir eigin sóknaræfingar Úkraínu. Medvedev hefur ítrekað kjarnorkuógn gegn NATO vegna slíkra aðgerða, en annars hafa hann og aðrir hans líkar ekki aðra möguleika.  

Úkraínsk ómönnuð loftför (UAV) ráðast á TANEKO olíuhreinsistöðina í Nizhnekamsk í Tatarstan í Rússneska sambandsríkinu í apríl 2024, sem hluti af stefnu til að grafa undan olíuútflutningsiðnaði Rússlands, sem talinn er aðal tekjulind stríðsáranna. Fjölmargar slíkar árásir hafa verið tilkynntar á stóru svæði á rússnesku yfirráðasvæði, sem dregur enn frekar úr tekjum umfram þær sem stafa af alþjóðlegum viðskiptaþvingunum. Mynd: Twitter

Nýju vopnin bætast við þá útbreiddu notkun ómannaðra loftfara, framleiddra í Úkraínu, á rússnesku landsvæði. Notkun þeirra hefur að mestu leyti beinst að rússneskum herstöðvum , flugvöllum og skipalestum , sem og tengdum framleiðsluaðstöðu . Nýlega hafa olíuhreinsistöðvar, olíugeymslur og flutningahafnir verið ráðist á til að hindra útflutning Rússa á jarðefnaeldsneyti, sem talið er aðaltekjulind stríðshagkerfisins.

Nákvæm afhending eldflauga með ATACMS vopnabúnaði yfir 180 mílna drægni gerir Úkraínu einnig kleift að miða á hvaða hernaðarmannvirki sem er á Krímskaga, þar á meðal strandhéruðin. Skaginn hefur orðið sífellt einangrari vegna bæði loftárása og dróna frá sjó, eldflaugaárása á ströndum og beinna skemmdarverka . Geta Rússlands til að sjá fyrir birgðum á landstöðvum sínum á Krímskaga hefur verið í hættu með stigvaxandi tapi á flutningsgetu frá meginlandinu í Rússlandi. Þung lestaumferð yfir Kerch-brúna varð fyrir barðinu á skemmdum af völdum eldflaugaárása og eyðileggingu á ferjupöllum og lendingarskipum sem fóru yfir Ermarsundið hefur stöðvað flutninga erlendis. Sérhver tilraun til að ljúka járnbrautartengingum landleiðis um suðausturhluta Úkraínu er nú einnig vafasöm þar sem þetta landsvæði er auðveldlega innan seilingar ATACMS.

Rússland innlimaði Krímskagann ólöglega árið 2014. Rússland lítur á hann sem hernaðarlega mikilvæga eign. Úkraína hefur gert árásir á herstöðvar, stjórnstöðvar, flugvelli, ratsjárstöðvar og sjóherstöðvar um allt svæðið og einangrað rússneska Svartahafsflotann af nokkrum herskipum, lendingarskipum, kafbátum og ferjupöllum. Kerch-brúin, í austri, tengir Krímskaga við Rússland og er enn aðal skotmark eyðileggingar. Mynd: Peter Hermes Furian

Efnahagsleg sjálfbærni

Vesturlönd hafa hert viðskiptaþvinganir til að hindra Rússa í að komast hjá fyrri takmörkunum, einkum á útflutningi jarðefnaeldsneytis. Þar að auki haldlagning eigna Seðlabanka Rússlands (CBR), sem nú eru innan gjaldeyrisforða, fengið nýjan svip á starfsemi sína sem leið til að fjármagna brýnar þarfir Úkraínu og síðari endurreisn landsins. Bandaríska þingið samþykkti löggjöf  sem veitir Úkraínu 61 milljarð dala í aðstoð þann 20. apríl 2024. Í frumvarpinu var ákvæði sem heimilaði stjórn Bidens að afhenda Úkraínu eignir CBR að upphæð meira en 5 milljarða dala, eins og kveðið er á um í lögum um endurreisn efnahagslegrar velgengni og tækifæra (REPO) fyrir Úkraínumenn, sem lögð voru fram í öldungadeildinni í júní 2023. Skýrsla um framkvæmd þessa úrskurðar á að skila til þingsins innan sex mánaða.

Framhlið Seðlabanka Rússlands í Moskvu. Heildarfjármagnseignir í desember 2023 námu að sögn meira en 850 milljörðum Bandaríkjadala. Áætlað er að 300 milljarðar Bandaríkjadala séu frystir á Vesturlöndum. Mynd: Mistervlad

Það sem eftir stendur er vilji Biden-stjórnarinnar til að framkvæma verkefnið. Hún vill ráðfæra sig við aðildarríki G7 og 27 aðildarríkja ESB til þess að, eins og þjóðaröryggisráðgjafinn Jake Sullivan orðar það, „við höldum öll áfram saman.“ ESB hefur hins vegar þegar hafið hald á hagnaði sem myndast með fjárfestingum í eigin CBR-eignum, en stór hluti þeirra er í vörslu verðbréfamiðstöðvarinnar Euroclear í Brussel. Árlegir vextir eru áætlaðir að nema 3,3 milljörðum Bandaríkjadala, þar af 90% til vopnakaupa og 10% til óhernaðarlegrar aðstoðar, og fyrsta útborgunin til Úkraínu á sér stað í júlí. Lögmæti ferlisins í Bandaríkjunum hefur verið umdeilt um nokkurt skeið, þó að þekktir lögfræðingar og hagfræðingar í Bandaríkjunum hafi haldið því fram.

Áhyggjur hafa verið lýstar af því að slík aðgerð gæti fengið þjóð eins og Kína, sem á verulegan hluta af bandarískum ríkisskuldabréfum, til að efast um visku þess að geyma eignir sínar í bandaríkjadölum (USD). Hreyfingar slíkra fjárhæða gætu skapað áhættu fyrir Bandaríkin innan alþjóðlega fjármálakerfisins. Áskorunin fyrir Kína, hins vegar, með sína eigin ótryggu efnahagsstöðu ,væri að ógna eigin fjárhagslegri velferð með því að bregðast fljótt við með slíkri aðgerð. Fram til ársins 2023 hafði megnið af gjaldeyri Kína verið greitt í Bandaríkjadölum, þó að notkun kínverska júansins (CNY) hafi smám saman aukist, bæði fyrir innlendar og alþjóðlegar greiðslur, frá árinu 2010, að því er virðist til að draga úr ósjálfstæði sínu gagnvart Bandaríkjadölum. Aðrar þjóðir eins og Brasilía og Argentína hafa einnig gert áætlanir um að taka upp notkun CNY í gjaldeyrisviðskiptum.

Sú atburðarás að Bandaríkjadalur minnki og ógni gjaldeyrisforða hans og minnki áhrif vestrænna viðskiptaþvingana er ólíkleg í ljósi þeirra áskorana sem Kína stendur enn frammi fyrir – brothætt hagkerfi sem takmarkar notkun júansins, raunverulegt framboð júansins á heimsvísu sem ströng fjármagnshöft setja á landið og áframhaldandi yfirráð Bandaríkjadalsins á erlendum gjaldeyrisviðskiptum. Þar að auki fer meirihluti viðskipta með júaninn fram gagnvart Bandaríkjadalnum og 50% af gjaldeyrisforða landsins greinilega samanstendur einnig af Bandaríkjadölum. Vaxandi erlendir markaðir hafa staðið frammi fyrir skorti á Bandaríkjadölum víðsvegar um Afríku, Suður-Asíu og Suður-Ameríku sem neyðir þá til að nota júaninn í staðinn. Þessari þróun gæti verið snúið við með því að Bandaríkin grípi til aðgerða til að bregðast við þessum skorti.

Það er á valdi langflestra siðmenntaðra þjóða að dæma hvort gjörðir einstakrar þjóðar hafi farið út fyrir mörk kurteisi og siðferðis. Og með því að gera það, að réttlæta tímanlega viðbrögð sem eru nægilega hörð og með lágmarkskostnaði fyrir mannslíf til að stöðva þau. Yfirvofandi ógn efnahagslegs hruns með áframhaldandi refsiaðgerðum og eignaupptöku er vissulega ein slík leið til að koma augljósum glæpum fyrir rétt.

Yfirlit

Takmarkanirnar sem Úkraínu voru settar á notkun erlendra skotfæra innan rússneskrar yfirráðasvæðis í þessu stríði voru skammsýnar og sýndu skort á skilningi á eigin takmörkunum Rússlands miðað við þær ógnir sem það hefði getað stafað af í upphafi. Athuganir Rússa á aðgerðum fyrri stjórnvalda Bandaríkjanna í tilviki hins eilífa Sýrlandsstríðs, innrása Rússa í Georgíu árið 2008 og síðan Krímskaga árið 2014 veittu Pútín hvatningu sem hann þurfti til að halda áfram með ósvífnari árás á Úkraínu í heild sinni árið 2022. Stigvaxandi stuðningur við skotfæri sem Úkraínu var veittur síðar tókst að veita fullnægjandi vörn en sýndi ekki fram á það sem Bandaríkin og Vesturlönd hefðu annars getað sýnt honum að væri afleiðing af mistökum hans. Hikin sem fólk eins og Pútín stóð frammi fyrir er ekki ólík því sem Adolf Hitler var leyft þegar hann hertók Rínarhéruð árið 1936 á meðan Vesturlönd stóðu til hliðar og hótuðu síðan stríði vegna Súdetahéruðanna árið 1938, áður en Vesturlönd semdu um það aðeins til að falla í hyldýpi heimsstyrjaldar.

Sú frekar feimna viðbrögð sem Úkraínumenn hafa sýnt við núverandi aðstæður að leyfa að nota erlend skotfæri á mjög takmörkuðum svæðum í Rússlandi án þess að leyfa þeim að hafa einhverja sjálfsákvörðunarrétt til að miða á frekari hernaðarlega mikilvæga staði sýnir enn og aftur hversu tvístígandi þessi stríð er í utanaðkomandi miðlun. Það er ljóst að Úkraína hefur ekki tekist á við þetta stríð með sömu tillitsleysi gagnvart almennu lífi og innviðum og Rússland hefur gert. Hvers vegna er ekki vilji til að veita þeim leiðir til að beita að minnsta kosti um það bil því vald sem á að beita gegn Rússlandi, þar sem Rússland hefur ráðist inn í Úkraínu í ólöglega stöðu sína?

Einnig verður að taka á beislu neikvæðum efnahagslegum afleiðingum fyrir Rússland, sérstaklega með því að leggja hald á allar erlendar fjárfestingar eigna sem tilheyra CBR innan Bandaríkjanna, ESB og annarra erlendra landa, ekki bara vaxtagreiðslur sem þeim hafa verið greiddar. Er vafi leikur á hver eini gerandi þessa stríðs er? Það eru hvorki NATO né Bandaríkin eins og Pútín og nettröll hans og afvegaleiddir vestrænir sérfræðingar. Það er ekki einhver nasistastjórn í Úkraínu sem hefur ógnað sjálfstæði Rússlands. Skaðinn sem Rússland hefur valdið krefst bóta sem gerandi verður að bera ábyrgð á. Rússland er ófært um að taka á sig sök á misgjörðum sínum og eina veruleikinn hér krefst þess að það greiði fyrir þær á annan hátt. Skyldu lagalegar skorður varðandi alþjóðlegar fjármálareglur ættu ekki að vera taldar vega þyngra en mannúðarþarfir í aðstæðum þar sem opinbert glæpsamlegt óréttlæti er framið, sérstaklega þegar einstakar þjóðarlöggjafaraðgerðir hafa veitt leiðir til að taka málið í sínar hendur.

Eftir 25 mánaða stríð er kominn tími til að grípa til afgerandi aðgerða og binda enda á átökin. Þeir á þinginu sem halda því fram að stjórnin hafi komið með „stefnu“ fyrir þátttöku Bandaríkjanna í stríðinu, ættu fyrst að svara sjálfir hvernig það má vera að Bandaríkin hafi, frá lokum síðari heimsstyrjaldarinnar, eytt trilljónum dollara í að elta illgjarnan andstæðing, Rússland, um allan heim, aðeins til að enda á vígvellinum í Úkraínu þar sem leiðirnar til að binda enda á vandamálið liggja loksins fyrir þeim. Stefnan er einföld. Vinsamlegast lesið það sem að ofan er.

Höfundarréttur @Kost Elisevich, MD, PhD 2024. Allur réttur áskilinn. Öll ólögleg afritun þessa efnis mun leiða til tafarlausra lagalegra aðgerða.