Pútín leikur Trump fyrir lítinn ávinning

Ekki var mikið að vænta af þríhliða leiðtogafundinum sem Úkraínu, Bandaríkin og Rússland áttu að halda í Abú Dabí 10.-11. nóvember 2026. Kröfur Rússlands hafa verið þær sömu og í upphafi stríðsins. Þær munu haldast óbreyttar nema Vladímír Pútín neyðist til að horfast í augu við hörmungar sem líkjast falli stjórnar sinnar, með eða án algers hernaðarlegs ósigurs. Á yfirborðinu virðist stjórn Trumps ekki aðeins sýna fram á djúpstætt skilningsleysi á óbilgirni Pútíns heldur einnig sögulegum og menningarlegum þáttum sem liggja að baki vel rökstuddu vantrausti Úkraínu á Rússland. Aðferð Bandaríkjanna við að semja um endalok átakanna mun hætta að mistakast þegar þau hætta að gera sig vandræðalega fyrir Kreml með virðingu sinni gagnvart Pútín. Hingað til hefur það aðeins leitt til þess að stríðið verður lengt. ... Meira af Pútín leikur Trump fyrir lítinn ávinning.

Slæmir leiðtogar og gagnlegir fávitar

Endurtekin martröð sögunnar hefur verið komu kjörinna leiðtoga sem öðluðust völd með því að efla popúlískan hugsunarhátt gagnvart sundrandi málum eins og innflytjendamálum, kynþáttafjandskap og stéttabaráttu. Loforð þeirra um breytingar myndi kosta sitt – sú opinberun að framkvæmdavaldið veitti heimild til að breyta stjórnunarháttum til að henta tilgangi sínum. Breytingar myndu koma í formi dómsúrskurða og fjárhagslegs þrýstings á stofnanir sem áttu að hefta handahófskennda framkvæmd framkvæmdavalds yfir almannaheill og eftirlit með samfélaginu með öðrum hætti. Þetta mynstur er kunnuglegt og hefur komið fram á 20. öld, einkum í Sovétríkjunum og nasistaþýskalandi. Það leiddi til stofnunar kúgandi einræðisstjórna sem ekki aðeins komu á stjórn á eigin samfélagi heldur réðust einnig á utanríkisstefnu sem gerði heiminn óöruggari. ... Fleiri slæmir leiðtogar og gagnlegir fávitar

Rússland, hið brotna

Samfélög raskast hvað mest þegar stjórnin hrynur í ofbeldisfullu valdaráni, byltingu eða beið ósigur í stríði. Stórveldi verða fórnarlömb hörmunga þegar þau klárast sú orka sem eitt sinn knúði kraft uppruna þeirra og mótaði samfélagsgerð þeirra. Það lúmska ferli sem virðist oft leiða til þessara afleiðinga má sjá þegar einræðisstjórnendur, með eigin hagsmuni að leiðarljósi, reyna að einoka völdin með því að neita borgurum um réttindi þeirra. Þeir gera það með því að grafa undan sjálfstæðum fjölmiðlum, beita stjórn á löggjafarvaldi sem ætlað er að þjóna fólkinu beint, fylla dómskerfið með dómurum sem eru meira í samræmi við markmið framkvæmdavaldsins en stjórnarskrárinnar og með því að efla öfluga yfirstétt auðmanna sem auðveldar nauðsynlega stjórn á samfélaginu. Eftir nokkurn tíma missa þjóðræknislög ákafa sinn gegn bakgrunni kúgunar, spillingar, rangra upplýsinga, gríðarlegs óhóflegs auðsmunar og hrörnandi félagslegs innviða. Fjárhagslegt hrun, efnahagsleg örvænting og misheppnuð stríðsátök munu flýta fyrir hnignuninni og skilja samfélagið eftir í leit að von um betri framtíð sem nú virðist utan seilingar. ... Meira Rússland, hið brotna

Öðruvísi stríð: Líkanagerð á niðurstöðum í ósamhverfu og óhefðbundnu stríði

Þrátt fyrir greinilega yfirburði í vopnabúnaði, skotfærum og hermannafjölda hafa þjóðir sem njóta stuðnings, oft, staðið langt undir væntingum þegar kemur að því að ná markmiðum sínum í stríði. Margir þættir geta skýrt þetta - landslag, starfsandi, flutningar, iðnaðargeta og fjármál, svo eitthvað sé nefnt sem Carl von Clausewitz vísaði til í áhrifamiklu verki sínu „Um stríð“, sem gefið var út árið 1832. Mikilvægara er að spálíkön um niðurstöður, sem aðallega byggjast á breytum sem dregnar eru af stríðsreynslu 19. og 20. aldar, virðast ófullnægjandi á 21. öldinni. Gamli sovéski stíll Rússa við að heyja stríð vakti fljótt alþjóðlega athygli á fyrstu stigum innrásar sinnar í Úkraínu þegar þeim mistókst að ná markmiði sínu um að ná Kænugarði og þeir neyddust til að hörfa inn í austurhluta landsins þar sem þeir hafa að mestu leyti staðið í stað næstu fjögur árin. Nokkur bakslög fylgdu í kjölfar hraðra nýjunga í viðnámsstefnu Úkraínu sem hafa ekki aðeins þróast á vígvellinum heldur einnig í viðleitni þeirra til að grafa undan rússneskum hagkerfi. ... Meira Öðruvísi stríð: Líkanagerð niðurstaðna í ósamhverfu og óhefðbundnu stríði

Þjóðernisóvild innan Rússneska sambandsríkisins gagnvart Kreml

„Munið orð mín: Rússland mun hverfa þegar úkraínska sólin rís“ – Djokhar Dudayev, byltingarleiðtogi og forseti Tsjetsjensku lýðveldisins Ítsjkeríu (1991-1996)

Djokhar Dudayev féll í apríl 1996 af rússneskri eldflaugarárás sem miðaði á dvalarstað hans. Fjórum mánuðum síðar lauk fyrsta Tsjetsjeníustríðið (1994–1996) með undirritun Khasavyurt-samkomulagsins, eftir að tsjetsjenskir ​​​​bardagamenn höfðu hrakið rússneska hermenn frá höfuðborg sinni, Grosní. Tsjetsjenía var fyrsta lýðveldið sem lenti í átökum við Kreml eftir að Sovétríkin leystust upp árið 1991. Tsjetsjenar neituðu að vera hluti af ríki sem hafði lengi kúgað þá. Undir stjórn bæði keisarans og Sovétríkjanna höfðu fjöldaflutningar og kúgun grafið undan heimalandi þeirra og þjóðernisvitund í von um að bæla niður endurvakningu allra þjóðernissinna. Árið 1999 braut grimm herferð, sem þáverandi forsætisráðherra, Vladimír Pútín, hleypti af stokkunum, vonum Tsjetsjena um fullveldi í seinna Tsjetsjeníustríðinu (1999-2009). Grosní var jafnað við jörðu með handahófskenndum loftárásum, eldflaugaárásum og stöðugu fallbyssusári um höfuðborgina, sem drap um 8.000 óbreytta borgara. Kosningabaráttan styrkti stöðu Pútíns í Moskvu og hjálpaði til við að tryggja honum uppgang með almennings til forsetaembættis sem í raun var óumdeilt. … Meiri þjóðernisóvild innan Rússneska sambandsríkisins gagnvart Kreml

Lygarheimur Rússlands, kúgunar og brotpunktur hans

Rússnesk stjórnvöld hafa lengi logið að þjóð sinni síðustu öldina, meira en flest önnur stjórnkerfi. Svik þeirra hafa birst á ýmsa vegu, en sú alvarlegasta í seinni tíð hefur verið dulnefni Vladímírs Pútíns sem „sérstaka hernaðaraðgerð“ (SMO). Í raun var þetta allsherjar innrás í næststærsta landsvæði Evrópu með það að markmiði að steypa stjórninni af stóli og koma á fót rússneskum stjórnvöldum og þar með gera landið að sjálfstæðu lýðveldi. Áætlað er að um 190.000 hermenn hafi verið safnað saman á fjórum mánuðum á landamærum Úkraínu undir því yfirskini að heræfing væri svipuð og sú sem var gerð innan við ári áður. Í janúar 2022 lýsti utanríkisráðherra Rússlands, Sergey Lavrov, því yfir að Rússland vildi ekki stríð við Úkraínu og samt sem áður gerðist það án nokkurrar kveikju í millitíðinni. ... Meira um lygaheim Rússlands, kúgunar og brotpunktinn.

Vladímír Pútín og hæðin sem hann er dreginn til að deyja á

Er Vladímír Pútín fær um að sætta sig við vaxandi áhyggjur af stöðu mála í Rússlandi sem stríð hans í Úkraínu hefur valdið? Átökahneigð hans hefur ráðið ríkjum í stjórnmálum mestan hluta 25 ára hans við völd, allt frá stríðinu í Tsjetsjeníu (1999 – 2009), innrás í Georgíu (2008), Donbas-stríðið (2014 – 2022), sýrlenska borgarastyrjöldin (2015 – 2024) og innrásina í Úkraínu (2022 – nútíðin). Þessi stefna hefur viðhaldið útgáfu Pútíns af sögulegu rússnesku „sterka manninum“ sem stýra örlögum Rússlands, þar sem öryggi þjóðarinnar kemur á kostnað einstaklingsfrelsis. Í leiðinni hefur Pútín tryggt sér vald sem forfeður hans í keisaraveldinu höfðu áður en nú með þeim viðbótarkosti að innra öryggiskerfi sé mun fullkomnara. Vandamálið sem hann stendur frammi fyrir á þessari stundu er múrinn sem hann hefur rekist á bæði hernaðarlega og efnahagslega. Spurningin sem Rússar standa nú frammi fyrir hlýtur að snúast um hvort Pútín sé andlega fær um að sigrast á eigin göllum til að bjarga landinu frá tortímingu. … Meira um Vladímír Pútín og hæðin sem hann er dreginn að deyja á

Danshöfundur núverandi „friðarviðræðna“ Úkraínu, Rússlands og Bandaríkjanna

Önnur umferð þríhliða friðarviðræðna fór fram í Abú Dabí dagana 4. og 5. febrúar 2026, í kjölfar upphafsviðræðna sem áttu sér stað 23. og 24. janúar 2026. Stjórn Trump tilkynnti um vikulangt vopnahlé, undir forystu Bandaríkjanna, sem þyrmdi sérstaklega orkuinnviðum, þann 29. janúar og átti að taka gildi fyrir þessa aðra viðræðuumferð þegar vetrarhitastig hafði lækkað verulega. Túlkun Moskvu á vopnahléinu gaf því þó fjóra daga í mesta lagi og myndi aðeins ná til Kænugarðs, en Úkraína virtist vera skylt að taka tillit til alls Rússlands. Eins og venja er, skutu Rússar á loft yfir 450 drónum og meira en 70 eldflaugum, þar af 32 ballistískum eldflaugum, sem miðaðu sérstaklega á orkumannvirki á 27 stöðum í að minnsta kosti sex héruðum Úkraínu og trufluðu vatns-, raf- og hitakerfi. Meira en 1.170 íbúðabyggingar í Kænugarði einni misstu hita þegar hitastig utandyra hafði fallið niður í -20 gráður á Celsíus. Nóttina eftir varð svipuð árás sem skemmdi íbúðarhúsnæði og skóla og nokkur mannfall varð. Að þessar árásir markaði upphaf annarrar umferðar „friðarviðræðna“ ber vitni um vanvirðingu Vladímírs Pútíns gagnvart tilraunum til að finna lausn á stríði þar sem hann og samstarfsmenn hans í Kreml halda áfram að fremja stríðsglæpi sem samanlagt hafa leitt til ákalla um þjóðarmorð. … Meira Danshöfundur núverandi „friðarviðræðna“ Úkraínu, Rússlands og Bandaríkjanna

Frá Moldóvu til Krímskaga er framtíð Rússlands óljós

Breytingar eru á stöðunni við strönd Úkraínu, Moldóvu, nágrannaríkisins í vestri, og Krím í austri. Hún ógnar óafvitandi rússneskum innrásarher meira en þjóðunum sem hún hefur ógnað.

Rússland jók loftárásir sínar á helstu strandborg Úkraínu og hafnarborg, Ódessa, frá desember 2025 til ársins 2026. Borgin hefur mikið hernaðarlegt gildi sem helsta utanríkisviðskiptaleið Úkraínu og nemur 65% af inn- og útflutningi hennar. Járnbrautartengingar hennar ná aftur til landsins til að tryggja bæði skilvirka einbeitingu vöru til útflutnings og hraða dreifingu innfluttra þarfa. Eins og venjulega hefur Rússland eyðilagt íbúðarhúsnæði, sjúkrahús, rafmagns- og hitastöðvar, vatnsveitur og brýr, sem hefur leitt til meira en 60 mannfalla hingað til ásamt langvinnum rafmagnsleysi og útsetningu fyrir miklum vetrarkulda. ... Meira Frá Moldóvu til Krímskaga býr óvissa framtíð fyrir Rússland.

Þegar orðræðan hylur veruleika rússneska stríðsins, 
2. hluti: Óljós öryggisábyrgð „járnklæddrar“

Hugtakið „öryggisábyrgð“ færir með sér huggun sem aðrar þjóðir veita viðkvæmri þjóð tryggingu fyrir því að verulegt vald verði beitt gegn árásaraðila sem ógnar velferð hennar. Þegar viðkvæma þjóðin er ekki gerð að meðlimur í hópi eins og NATO, þar sem stofnskrá hennar skilgreinir sérstaklega skyldur allra aðildarríkja til að grípa inn í á væntanlegan hátt, verða slíkar „öryggisábyrgðir“ með tímanum umræðuefni, eða verra, óþægindaefni. ... Meira Þegar orðræða skyggir á raunveruleika stríðs Rússa II. hluti: Hin óljósa „járnklædda“ öryggisábyrgð