Áður en við verðum of hugfangin af þeirri hugmynd að rússneska ríkið og stjórnarfar þess sé sú fyrirmynd sem við getum tileinkað okkur og sú tegund samstarfs sem við verðum að leita í heimi sem þarfnast sífellt meira öryggis gegn hnattrænum ógnum stríðs, efnahagshruns, loftslagsbreytinga og sjúkdóma, er tímabært að endurskoða fordæmi Rússlands. Örlög Rússlands hafa verið svo samofin eingöngu vonum einræðisherra síns að það stendur nú frammi fyrir ekki aðeins hernaðarlegu ósigri í illa úthugsaðri tilraun til að ná fram úr fullvalda nágrannaríki heldur einnig smáninni sem fylgir endanlegu efnahagshruni. Í stað þess að forðast slíka „breikleika“ einræðisstjórnar hafa sumar Evrópuþjóðir og aðrar vestrænar þjóðir verið að hugsa um að fylgja í kjölfarið með sínum eigin útgáfum af popúlískum hugsjónum. Á undan flestum öðrum þjóðum í villtri leit sinni að svipuðu einræði er Ungverjaland Viktors Orbáns, langt á hnignun sinni í einræði og því jafn til þess fallið að vera skoðað á svipaðan hátt.

Populistahugsun eru vissulega til staðar og eru enn óleystar þrátt fyrir viðleitni lýðræðislegra stjórnvalda. Vandamálið versnar þegar eigingjörn pólitísk tækifærishyggja blandar saman hatursfullum og ýktum orðræðu til að efla stefnu hreyfingar sem stefnir að því að ná völdum. Með því að gera það er stjórnarflokkurinn skyldugur til að grípa til allra tiltækra harðra aðgerða til að uppfylla skuldbindingu sína um að leysa vandamálið sem hann kynnti svo ötullega. Raunverulega vandamálið var þó ekki svo mikið upphaflega kvörtunin sem kom flokknum til valda heldur eðli og endanlegur tilgangur hreyfingarinnar.
Populísk stjórnvöld eru, samkvæmt skilgreiningu, illa til þess fallin að takast á við flókin stjórnarfarsmál. Þau einkennast af stíl, yfirlæti og andrúmslofti sem býður upp á yfirborðskenndar og einfaldar lausnir; ákafur slagorð eru kjarninn í handbók popúlista – andstæða verkfærakistu sem þarf til að takast á við banvænan heimsfaraldur eða sætta þá ýmsu krafta sem nú eru til staðar um allan heim.
– Fiona Hill, yfirmaður við Brookings-stofnunina, rektor Durham-háskóla
Þegar stjórnarferlið, sérstaklega það sem byggir á hægrisinnuðum fortölum, er hafið tekur það á sig sífellt ófrjálslyndari blæ, ekki aðeins með framkvæmdavaldinu heldur einnig með stuðningi löggjafarþingmanns sem samanstendur af niðrandi öflum og undirgefinn dómskerfi. Það er aðeins tímaspursmál hvenær stjórnarskráin verður breytt til að henta þörfum stjórnarinnar. Í stað sjálfstæðra fjölmiðla kemur ríkisfyrirtæki sem býður upp á útgáfu stjórnarinnar af veruleikanum til almennings, menntakerfið er aðlagað til að tryggja almenna hollustu við miðstýrt yfirvald, víðtækt þjóðaröryggiskerfi grípur til aðgerða gegn hvers kyns samfélagslegum frávikum og kosningaferli er komið á fót þar sem arftaki stjórnarinnar er tryggður.
Í upphafi getur hægrisinnað tegund af popúlisma verið í takt við þekkta einingu eins og kristna þjóðernishyggju, eða tekið á sig almennari afstöðu sem leitar hylli meðal verulegs fjölda með því að bjóða upp á ofureinfaldar lausnir á vandamálum eins og efnahagslegri óvissu eða félagslegri ólgu. Ferlið spilar meira á tilfinningar almennings frekar en að bjóða upp á skynsamlegar langtímaleiðir til lausnar. Það er engin grundvallaráætlun sem miðar að því að bæta þjóðina í heild. Þegar þjóðin er komin til valda og, að því gefnu að nauðsynleg skref séu framkvæmd með góðum árangri, víkur popúlísk hugmynd fyrir einræðisstjórn og er aðeins endurvakin þegar nægjanleg þörf fyrir hana er til staðar eða hún er búin til. Gott dæmi um hið síðarnefnda er stríð Vladímírs Pútíns gegn Úkraínu sem engin verðug réttlæting er fyrir, þrátt fyrir viðleitni fárra vestrænna fræðimanna. Þess í stað er það aðeins afvegaleidd endurreisnarstefna enn eins rússnesks heimsvaldasinna sem skiptir máli.
Rússland Pútíns og sambandsríki þess
Sérstök popúlísk nálgun Pútíns hefur falið í sér vakningu þjóðernishyggju ásamt endurvakningu sögulegrar trúarlegrar andlegrar stefnu Rússa til að skapa sína eigin útgáfu af kristinni þjóðernishyggju. Pútín notar þetta til að berjast gegn illsku ímyndaðrar nasistastjórnar í Úkraínu sem ógnar einhvern veginn tilvist Rússlands á meðan stjórn hans fullyrðir að vera fórnarlamb ógnarinnar um innrás NATO frá vestri. Sú kaldhæðni sem virðist hafa farið fram hjá Rússum er sú að NATO sjálft var og er varnarbandalag, stofnað sérstaklega til að sporna gegn rússneskri hernaðarstefnu og útþenslustefnu sem varð allt of augljós eftir síðari heimsstyrjöldina. Rússland var og er enn ógnin. Þetta er einmitt ástæðan fyrir því að svo margar Austur-Evrópuþjóðir hafa flykkst til NATO af ótta við endurteknar brot sem Rússland hefur sýnt fram á undanförnum öldum, í leit að yfirráðum yfir nágrönnum sínum. Þær hafa allar einfaldlega fengið nóg af rússneskri kúgun og óska sér einhvers betra.
Mikið hefur verið skrifað um kleptókratíska stjórn Pútíns og hans sérstaklega grimmilega einræðisstefnu sem einkennist af fjölmörgum utanréttarlegum aftökum gagnrýnenda á stjórn hans , bælingu á sjálfstæðum fjölmiðlum , ríkisreknum hlutdrægni í dómaákvörðun af stalínískum toga, takmörkunum á borgaralegum réttindum og mannréttindum, útbreiddri kerfisbundinni spillingu , kosningabrotum og ólöglegum innrásum á fullvalda landsvæði, svo eitthvað sé nefnt. Tiltölulega skortur á forgangsröðun á meðferð innanríkismála á öllum sviðum innan Rússneska sambandsríkisins er gott dæmi um slæma stjórnun af hálfu of miðstýrðs yfirvalds sem skortir fullnægjandi eftirlit, fjármögnun og gæðatryggingu. Réttindi sem veitt voru 22 „sjálfstæðu“ lýðveldum þess, sem eru hluti af RF, hafa smám saman verið tekin til baka til að styrkja vald Kremls yfir þeim og, enn mikilvægara, auðlindum þeirra .
Þrátt fyrir að rússneskt samfélag þekki galla stjórnarinnar og sýni umburðarlyndi gagnvart langri spillingarsögu hennar, hefur ríkjandi tilfinningin gagnvart stríði Pútíns snúist um að finna réttlætingu í áróðri um að NATO hafi verið árásaraðilinn sem ógnar móðurlandi þeirra. Þetta er málefni þjóðernishyggju með kunnuglegum blæ þjóðernishyggju sem starfar í þeim brenglaða veruleika sem ríkið hefur skapað. Vaxandi dauðatollur og velferðarafleiðingar alvarlegra örorku meðal hermanna sem snúa aftur úr stríðinu í Úkraínu munu hafa bæði sálfræðileg og langtíma efnahagsleg áhrif þar sem stríðið heldur áfram án málamiðlana. Það mun stuðla að óvissu um sjálfbærni almenns lífsgæða í landi sem hingað til hefur verið bætt upp með fjármögnun ríkisins. Þar sem Rússland heldur áfram að færa sig yfir í stríðshagkerfi sitt undir fordæmalausum alþjóðlegum refsiaðgerðum og aukinni alþjóðlegri einangrun, mun almenningur þar loksins standa frammi fyrir nýjum veruleika? Íhaldssöm mat á fjölda rússneskra hermanna sem hafa verið settir úr umferð frá upphafi stríðsins er nú langt yfir 500.000, þar sem um 2% allra rússneskra karla á aldrinum 20 til 50 ára hafa verið drepnir eða alvarlega særðir.
Samkvæmt vísitölu Efnahags- og framfarastofnunarinnar (OECD) um betra líf er meðaltal ráðstöfunartekna heimila á mann í Rússlandi 19.546 Bandaríkjadalir á ári samanborið við meðaltal OECD upp á 30.490 Bandaríkjadali á ári meðal 38 þjóða þess. Aðgangur að innanhússklósetti er að finna í 86,2% rússneskra heimila, sem er langt undir meðaltali OECD upp á 97%. Aðeins 62% Rússa eru ánægðir með vatnsgæði samanborið við 84% í OECD löndum. Lífslíkur við fæðingu í Rússlandi eru 73 ár, átta árum lægri en meðaltal OECD upp á 81 ár. Samanburðartíðni morða í hvoru landi er 4,8 og 2,6 á hverja 100.000, talið í sömu röð. Lifun til 65 ára aldurs fyrir rússneska karla er 55% og heildarlífslíkur karla árið 2022 voru 67,6 ár.

Spurningin nú verður hvort aukið samfélagslegt álag vegna óvissunnar sem mun hrjá rússneska hagkerfið leiði til þess að stuðningur almennings við stríðið dragist úr. Þangað til nýlega aðlögunarstefna almennings leyft stjórn Pútíns að halda áfram á stríðsfótum sínum á meðan hagkerfið hefur verið knúið áfram af hernaðarútgjöldum og að mestu leyti fjármagnað af rússneskum birgðum og útflutningi jarðefnaeldsneytis með nýjum mörkuðum sem stofnuð eru í Asíu, Afríku og Suður-Ameríku. Verðbólguþrýstingur og þrengri vinnumarkaður sem ógnað er af herskyldu og brottför fjölmargra ungra verkamanna úr landi munu auka á vonbrigði á stríðstímum.
Verkamenn hafa færst frá framleiðslustörfum sem ekki tengjast hernaði yfir í vopnaiðnaðinn af nauðsyn og fyrir betri laun. Þeir framleiða efni sem er eyðilagt á ógnvekjandi hraða á vígvellinum án þess að fjárfestingin skili nokkurri ávöxtun. Þó að refsiaðgerðir gegn rússneskum olíuútflutningi haldi áfram að herðast með því að grípa til aðgerða til að sporna gegn því að Rússar sniðgangi kröfur um flutninga, hafa Úkraínumenn beint athygli sinni að eyðileggingu olíuhreinsistöðva, birgðastöðva og hafna, sem hefur skert getu Rússa til að viðhalda útflutningsáætlun sinni. Ekki er hægt að skila fjölda þessara aðstöðu í fyrra ástand vegna skorts á vestrænum hlutum og tækni.
Skýrsla frá Pew Research Center frá júlí 2024 um alþjóðlegar skoðanir á Rússlandi í könnun meðal 35 landa bendir til þess að skoðanir meirihluta í meira en 50% séu neikvæðar. Af þeim 10 Evrópulöndum sem könnuð voru, komu neikvæðar skoðanir fram hjá 80% eða fleiri íbúa í sjö, en hin þrjú, þar á meðal Ungverjaland, sögðust vera með sömu skoðanir. Annars staðar í heiminum var meiri munur á milli landa, þó að neikvæð skoðun væri ríkjandi í 17 af hinum 25 (68%), sérstaklega í Bandaríkjunum, Kanada, Ástralíu, Japan og Ísrael, þar sem neikvæðar skoðanir voru meðal 80% eða fleiri íbúa. Fá lönd lýstu einnig yfir trausti á Pútín í alþjóðamálum, þar sem meðalhlutfallið var 73%. Þeir sem voru hugmyndafræðilega til hægri voru frekar hlynntir Pútín, þó að þrátt fyrir slíka þróun í Ungverjalandi (þ.e. 34% á móti 7%), þá treysti meirihluti íbúanna (77%) enn ekki tökum á alþjóðamálum. Það sem skiptir nokkru máli varðandi löngun Pútíns til að leiða viðleitni til að þróa efnahagslegt afl innan Suðurhvelsins, þá var augljóst að traust á forystu hans minnkaði hjá nokkrum athyglisverðum löndum – Indlandi, Brasilíu, Argentínu, Mexíkó, Kólumbíu, Filippseyjum, Tyrklandi og Gana.
Ungverjaland Orbáns
Viðbrögð ungversku almennings við langvinnri einræðisstefnu ríkisstjórnar Viktors Orbáns undir forystu Fidesz hafa verið mun hörðugri í mótmælum en innan Rússlands gegn Pútín. Takmarkandi stefna þeirra hefur verið vel skjalfest síðan Orbán sneri aftur til forsætisráðherraembættisins árið 2010. Árásin á sjálfstæða blaðamennsku og fjölmiðlafrelsi hefur haft þann skýra tilgang að neita Ungverjum aðgangi að hnattrænu sjónarhorni svo mikið að Human Rights Watch hefur hvatt Evrópusambandið (ESB) til að viðurkenna „rof réttarríkisins“ stjórnvalda og beita refsiaðgerðum fyrir brot á gildum ESB.

Skortur á gagnsæi í skipunum dómara af hálfu forseta Þjóðarskrifstofu dómsmálaráðuneytisins (NJO), embættis sem Orbán stofnaði árið 2011, veitir óviðjafnanleg áhrif á dómstólinn af hálfu einhvers sem hann hefði stjórn á, sérstaklega í pólitískt viðkvæmum málum. Þetta varð enn ljósara þegar fyrsti slíki forsetinn reyndist vera guðmóðir frumburðar Orbáns. Dómstólar hafa staðfest lög sem ógna fangelsisvist fyrir þá sem aðstoða hælisleitendur, neytt einn af fáum sjálfstæðum sjónvarpsstöðvum sem eftir eru af útsendingum og stutt sektir sem lagðar voru á Amnesty International Ungverjaland vegna herferðar þess gegn lögum stjórnvalda gegn hinsegin fólki.
Stjórnarflokkur Orbáns, með yfirburðameirihluta sínum yfir einþingi, þrýsti í gegn lögum sem stofnuðu sérstakt stjórnsýsludómskerfi til að fjalla um mál sem varða málefni eins og kosningar, réttinn til hælis og rétt til að koma saman, og það sem mestu máli skiptir, vernd gegn ofbeldi lögreglu. Dómsmálaráðherra Ungverjalands, sem er pólitískt skipaður embættismaður, fær vald yfir fjárhagsáætlun dómstólsins án eftirlits dómsvaldsins, sem aftur beinir stjórn dómsvaldsins til framkvæmdavaldsins. Ungverski dómstóllinn hefur ekki beðið Evrópudómstólinn um að endurskoða stjórnarskrárbreytingar ríkisstjórnarinnar og hingað til hefur hann forðast að áskorun um forgang ESB-laga. Frá því að stjórnlagadómstólnum af stóli hafa dómararnir hætt að mótmæla ríkisstjórninni í málum sem talin eru pólitískt mikilvæg, eins og í málum sem varða innflytjendamál og sérstaklega hæli.
Efnahagur Ungverjalands naut mikilla hagnaðar með aðild sinni að ESB árið 2004. Með Orbán sem forseta hefur Ungverjaland verið lýst sem einstakt innan ESB og fram að þessu hefur stjórn hans gagnrýnt það sem hún kallar afskipti evrópsks skrifræðis. Með því að gera það hefur það hafnað hælisleitendum, grafið undan sjálfstæði ríkisstofnana og útrýmt ákveðnum frjálslyndum stöðlum. Orbán hefur að öðru leyti gert Ungverjaland háð rússneskri olíu, gasi og kjarnorku en einangrað það frá ESB með andstöðu sinni við viðskiptaþvinganir sem ESB hefur lagt á Rússland og mótspyrnu gegn því að aðstoða Úkraínu. Orbán hefur verið staðráðinn í að hagnast á stjórn sinni með því að jafna samskipti vestur- og austurblokkanna, njóta góðs af fjárhagslegum stuðningi og bjóða fjárfestingum frá Kína og Rússlandi. Þessar aðgerðir hafa sett Orbán í ósamræmi við ESB sem hefur gripið til efnahagsöryggisstefnu til að draga úr allri ósjálfstæði í framboðskeðjunni gagnvart báðum löndum sem það telur óvingjarnleg. Orbán, hins vegar, sér Ungverjaland sem gátt fyrir Kína inn í Evrópu og notar samskipti við Kína til að verða leiðandi í rafhlöðutækni fyrir bílaiðnaðinn.
Landsframleiðsla (VLF) Ungverjalands lækkaði um 0,9% árið 2023, en verðbólga og fjármögnunarskilyrði voru mikil í kjölfar slæmrar stjórnunar Orbáns á kórónaveirufaraldrinum, auk annarra áhyggna. Verðbólga hefur minnkað og búist er við að vergar landsframleiðsla muni ná sér að einhverju leyti síðar á árinu 2024. Hins vegar jókst hlutfall ríkisskulda af landsframleiðslu árið 2023 í 73,5% samanborið við fyrri meðaltal upp á 69,4% af landsframleiðslu (1995 – 2023) og sögulegt lágmark upp á 51,7% í desember 2001. Í mars 2024 námu hlutfall ríkisskulda af landsframleiðslu 75,9% eða 158,6 milljörðum Bandaríkjadala. Núverandi lánshæfiseinkunn Ungverjalands, sem er í B-flokki, samkvæmt Fitch, S&P og Moody's er ekki í góðu samhengi við lánshæfiseinkunn annarra ESB-þjóða. Skuldabyrði landsins tvöfaldaðist á þriðja ársfjórðungi 2023, sem eykur líkur á að landið verði það versta í ESB, en verðbólgan er með hæstu stöðu innan ESB, eða 17%, samanborið við meðaltal ESB upp á 6,4% á sama ári. Gert er ráð fyrir að greiðslubyrði Ungverjalands fyrir árið 2024 verði sú hæsta í ESB, með vexti af ríkisskuldum upp á 6,8%. Vaxtahlutfall landsins af tekjum ríkisins hefur tvöfaldast úr 5% árið 2021 í 10% árið 2024, sem vekur mikla óvissu um styrk hugsanlegs bata. Efnahagshorfur eru enn háðar orkuverði, þ.e. innflutningi á jarðgasi og olíu frá Rússlandi, sem er í hættu vegna viðskiptaþvingana, sem og truflana á framboði vegna átaka og alþjóðlegum viðhorfum fjárfesta.
Áframhaldandi áhyggjur af efnahagslífinu eru knúnar áfram af of mikilli spillingu innan stjórnar Orbáns og vanhæfni hennar til að halda henni í skefjum innan hins opinbera geirans. Ungverjaland hefur haldið sæti um nokkurt skeið sem spilltasta land ESB samkvæmt nýjustu útgáfu af spillingarvísitölunni (CPI), sem er árleg samantekt Transparency International, sem er með höfuðstöðvar í Berlín. Þetta er hápunktur samfelldrar lækkandi þróunar stuttu eftir að Orbán tók við forsetaembættinu. Það sem eykur á vandræðin er að landið er í neðri helmingi heimslista yfir 180 lönd hvað varðar spillingu í ríkinu. Ekki kemur á óvart að Rússland hefur skorað enn lægra en Ungverjaland. Sterk fylgni má sjá milli umfangs spillingar innan lands og skorts á sjálfstæði dómskerfisins, en neikvæð tengsl við hagvöxt eins og mælt er með landsframleiðslu á mann eru vel þekkt.

Það er ekki aðeins spilling Orbáns sem hefur reitt ESB til reiði heldur einnig undirgefni hans gagnvart Pútín. Árið 2022 hélt hann því fram að viðskiptaþvingunum ESB gegn Rússlandi yrði aflétt, sem var pirrandi svar við framkvæmdastjórn Evrópusambandsins eftir að hún krafðist þess að ESB hætti 7,5 milljarða dala fjárveitingu til Ungverjalands vegna augljósrar spillingar og brota á réttarríkinu. Að kenna viðskiptaþvingunum ESB um orkukreppuna í Evrópu á þeim tíma setti Orbán í andstöðu við rök ESB um að Pútín væri að fjármagna árás sína á Úkraínu með tekjum af útflutningi Rússa á jarðefnaeldsneyti. Sérstök staða Orbáns kann þó einnig að hafa fengið hann til að hugsa um mikla háð Ungverjalands á rússneskri orku sem hann hafði skapað. Ennfremur hefur andstaða hans við að veita Úkraínu aðstoð gert það ljóst að hann var að verða útlægur innan ESB þegar hann þurfti mest á áframhaldandi fjármögnun þess að halda uppi erfiðum hagkerfum. Þessi sjónarmið neyddu Orbán reyndar nýlega til að gefa eftir andstöðu sína við að veita Úkraínu 54 milljarða dala aðstoð á næstu fjórum árum.

Í áframhaldandi baráttu sinni til að leita að mikilvægi í nútíma jarðpólitískum aðstæðum, hélt Orbán, sem nýlega hóf sex mánaða embætti forseta ráðherraráðs ESB, í hvirfilvindsheimsókn til Úkraínu og hitti fyrst Volodymyr Zelensky. Þar reyndi hann að tryggja vopnahlé á þeim tíma þegar Rússland var mitt í nýrri árás í austurhluta landsins og hafði reynt valdarán til að koma af stað óeirðum í Kænugarði með það að markmiði að ná þinginu. Vopnahlé myndi aðeins gefa Rússlandi tíma til að styrkja þá árangra sem það hafði náð til að halda áfram sókn sinni eins og það hafði tilhneigingu til að gera. Ferð Orbáns leiddi hann síðan til Moskvu til fundar með Pútín þar sem engin efnisleg lausn var heldur. Síðari fundur í Peking með Xi Jinping fór fram daginn fyrir NATO-ráðstefnuna í Washington DC þar sem þátttaka Kína í stríðsátökum Rússa yrði rædd. Bandalag Kína við Rússland virðist mjög líklegt til að standa í vegi fyrir öllum framförum með ESB sem viðskiptafélaga, en tilraun Orbáns til að vera tengiliður milli austurs og vesturs virðist jafn ólíkleg fyrir einhvern sem hefur lítið fram að færa fyrir hollustu sína við ESB.
Leið einræðislegrar forystu
Of oft í lífi einræðisstjórnar, þegar þjóðin hefur orðið sjálfsánægð með þá hugmynd að tilveran sé stjórnanleg innan verndandi en félagslega takmarkandi umhverfis, er leiðtogi hennar látinn taka sjálfstæða ákvarðanatöku. Ávöxtur slíkrar sjálfstæðrar hugsunar hefur leitt til sögulega hörmulegra afleiðinga eins og var raunin með stríði Hitlers í Evrópu 80 árum áður. Svipaður atburður hefur nú átt sér stað með innrás Pútíns í Úkraínu. Það sem hófst sem „sérstök hernaðaraðgerð“ hefur nú breyst í langvarandi stríð þar sem Rússland hans hefur verið neydd til að taka upp stríðshagkerfi vegna langvarandi spillingar. Niðurstaða jafnvel þessarar síðarnefndu ákvörðunar er vafasöm í ljósi þess að heimsvaldastefnur Pútíns fara fram úr getu einangraðs hagkerfis Rússlands til að halda uppi þeim hernaðaraðgerðum sem þarf á meðan það tekst á við vaxandi innlendar kröfur sínar. Þar sem rússnesk grimmdarverk halda áfram að aukast í Úkraínu og vel þekkt ríkisstyrkt glæpastarfsemi heldur áfram um allan heim, og þar sem bæði Rússland og Pútín standa frammi fyrir vaxandi fyrirlitningu og einangrun um allan heim, virðist hörmulegt hrun sem minnir á fyrri hrun þess sem Samband Sovétríkjanna (Sovétríkin) æ líklegra.
Á sama hátt virðist stjórn Orbáns, sem er undir miklum ásökunum um spillingu, orka þjóðarinnar nánast alfarið háð Rússlandi, efnahagsástandið er í vanda og orðspor hans í Evrópu er lélegt, ekki vera heppilegur frambjóðandi til að vera eins konar brú milli austurs og vesturs, hvað þá stöðugleiki í eigin landi. Undarleg undanlátssemi Orbáns á alþjóðavettvangi virðist að hluta til hafa verið knúin áfram af viðurkenningu sem hægrisinnað stjórnmálakerfi Bandaríkjanna hefur veitt honum, sem laðast að einræðisstefnu hans. Reyndar áætlun fyrir Bandaríkin til að takast á við svipaða hnignun í samfélagi sínu.

Slóvakía, undir forystu Roberts Fico, virðist vera í svipaðri stöðu með einræðisstefnu og löngun til að sameinast Rússlandi þrátt fyrir aðild að bæði ESB og NATO. Vafasöm stefna sem takmarkar mótmæli almennings, fjarlægir fjárveitingar til hinsegin hópa, leggur niður sérstakan saksóknara sem rannsakar spillingu í stjórnmálum og fjölgar árásum á óháða fjölmiðla ryðja kunnuglega braut að einræði fyrir stjórn undir forystu einhvers sem stefnir að nánum samskiptum við Pútín. Óánægja almennings hefur komið fram vegna tilrauna stjórnarinnar til að draga úr refsingum fyrir spillingu. Þing Slóvakíu tilnefndi formlega stjórn Pútíns sem ríkisstyrktaraðila hryðjuverka fyrir rúmu ári síðan og undirstrikar tvíhyggjuna í tilfinningum sem ríkir innan landsins.
Stjórn sem sífellt einræðislegri stjórn beitir ógnar uppbyggingu frjálss samfélags sem leyfir umræður, nýsköpun og val, auk þess að tryggja hlutlaust dómskerfi og óháða fjölmiðla sem afhjúpa galla stjórnkerfa og annarra stofnana sem víkja frá réttarríkinu. Slík fyrirkomulag skapar félagslega virkni sem hvetur til stöðugrar endurgjafar og heldur samfélaginu á þröngri, réttlátri og sjálfbærri braut. Ef ríki er látið í höndum eins einstaklings eða stjórnvalda fasistaríki ekki langt undan og frelsið tapast. Nokkrar hreyfingar eru á ferðinni um allan heim sem sækjast eftir einræði. Þeir sem ná árangri leiða þjóðir sínar oft til dapurlegra afleiðinga og eru aðeins neyddar til að yfirgefa landið eftir of langan tíma í eymd. Það er kominn tími til að vera á varðbergi.
Höfundarréttur @Kost Elisevich, MD, PhD 2024. Allur réttur áskilinn. Öll ólögleg afritun þessa efnis mun leiða til tafarlausra lagalegra aðgerða.