Niepokój związany z wejściem Ukrainy do NATO

Zarówno USA, jak i NATO wykazały się znaczną powściągliwością we wspieraniu Ukrainy przeciwko rosyjskiej inwazji, dostarczając uzbrojenie w sposób bardzo umiarkowany i stopniowy, co jedynie przedłużyło konflikt i przyczyniło się do dalszych cierpień ukraińskiej ludności cywilnej. Powody takiego postępowania koncentrowały się wokół obawy przed eskalacją i przekonania, że ​​zostaną wciągnięte w bezpośrednie zaangażowanie militarne przeciwko Rosji w to, co miało przerodzić się w wojnę światową. Ta ciągła obawa przed konfrontacją z Rosją wśród państw członkowskich NATO nie tylko uniemożliwiła osiągnięcie konsensusu w sprawie przyjęcia Ukrainy do NATO, ale także pozwoliła Rosji zachowywać się jak podmiot zbójecki, dopuszczając się licznych okrucieństw, które są bezpośrednim naruszeniem norm międzynarodowych i obnażają słabość Organizacji Narodów Zjednoczonych. … Więcej Niepokój związany z przystąpieniem Ukrainy do NATO

Historia ukraińskiego nacjonalizmu i jego ruchu partyjnego

Globalne reakcje na próby Rosji, by nazwać Ukraińców nazistami, wahały się od uprzejmego niedowierzania po cyniczny śmiech z powodu kolejnej nieudolnej propagandowej próby uzasadnienia potrzeby inwazji na Ukrainę. Etykieta ta służyła dehumanizacji narodu, który ośmielił się sprzeciwić temu, co Putin uważa za przeznaczenie Rosji. Ten sprzeciw jest w rzeczywistości wyrazem nacjonalizmu – ideologii, która, według Britanniki, kładzie nacisk na lojalność, oddanie lub wierność narodowi. Ukraiński opór wobec rosyjskiego ucisku istnieje od czasów Imperium Rosyjskiego, sięgających XVIII i XIX wieku, ale obecnie reżimowi Putina wygodnie jest łączyć ukraińskie poczucie narodowości z ideologią faszystowską. … Więcej Historia ukraińskiego nacjonalizmu i jego ruchu partyzanckiego

Rosyjski język wiktymizacji i promowanie zemsty

Wśród prominentnych rosyjskich urzędników panował bardzo spójny schemat retorycznej atmosfery, promujący pogląd, że są oni zagrożeni przez naruszenie ich granicy przez grzeszny Zachód z jego demokratycznymi ideałami. Retoryka ta nie była obca Otto von Bismarckowi 150 lat temu, gdy ubolewał nad koniecznością konfrontacji Rosjan z ich „nieprzewidywalną głupotą”. Przekaz ten był jednak w dużej mierze, jeśli nie w całości, przeznaczony do odbioru przez rosyjskie społeczeństwo, które, niestety, albo wierzy w bzdury powtarzane przez państwowe media, albo jest zmuszone po prostu podążać za linią, jak to miało miejsce od wieków. Putin wykorzystał ukryty nurt rosyjskiego nacjonalizmu, utożsamiając go z wiarą duchową narodu, aby przypomnieć o jego historycznej walce z nazistowskimi Niemcami, która miała miejsce ostatnio. Walka, którą Putin chce przedstawić Rosji, toczy się teraz o obronę przed Ukrainą, dotychczas nieznanym bastionem neonazizmu, znanym najwyraźniej tylko jemu, który również postanowił sprzymierzyć się z Zachodem i jego rzekomą wszechobecną dekadencją. Przenikliwy i gniewny przekaz ma na celu zatuszować absurdalność przekazu, ale nie dociera do tych, którzy rozumieją jego intencje. … Więcej Rosyjski język wiktymizacji i szerzenie zemsty