Rusland, het gebroken land

Samenlevingen worden het meest merkbaar ontwricht wanneer het regime instort door een gewelddadige staatsgreep, een revolutie of een nederlaag in een oorlog. Grote rijken vallen ten prooi aan rampspoed wanneer de energie opraakt die ooit de dynamiek van hun ontstaan ​​voedde en de structuur van hun samenleving vormde. Het verraderlijke proces dat vaak tot deze uitkomsten lijkt te leiden, kan worden herkend wanneer autoritaire heersers, met hun eigenbelang voor ogen, ernaar streven de macht te monopoliseren door burgers hun rechten te ontzeggen. Ze doen dit door onafhankelijke media te ondermijnen, controle uit te oefenen over de wetgevende macht die bedoeld is om het volk direct te dienen, de rechterlijke macht te vullen met rechters die meer de doelen van de uitvoerende macht dienen dan de Grondwet, en door een machtige, rijke bovenklasse te creëren die de noodzakelijke controle over de samenleving mogelijk maakt. Na verloop van tijd verliezen patriottische liederen hun kracht tegen de achtergrond van repressie, corruptie, desinformatie, een enorme kloof tussen rijk en arm en een afbrokkelende sociale infrastructuur. Financiële ondergang, economische wanhoop en een falende oorlogsinspanning zullen het verval versnellen, waardoor de samenleving op zoek gaat naar hoop op een betere toekomst die nu buiten bereik lijkt. … Meer over Rusland, het gebroken land.

Een andere oorlog: het modelleren van de uitkomst in een asymmetrische en onconventionele oorlog

Ondanks een duidelijke superioriteit in bewapening, munitie en troepenmacht, hebben bevoordeelde naties niet zelden de verwachtingen overtroffen als het gaat om het bereiken van hun oorlogsdoelen. Veel factoren kunnen hieraan bijdragen – terrein, moreel, logistiek, industriële capaciteit en financiën, om er maar een paar te noemen, waar Carl von Clausewitz al op zinspeelde in zijn invloedrijke werk "Over de oorlog", gepubliceerd in 1832. Belangrijker nog, voorspellende modellen van uitkomsten, die voornamelijk gebaseerd zijn op variabelen uit de oorlogservaringen van de 19e en 20e eeuw, blijken ontoereikend in de 21e eeuw. De oude Sovjet-oorlogsvoering van Rusland trok al snel internationale aandacht in de beginfase van de invasie van Oekraïne, toen het er niet in slaagde Kiev te veroveren en gedwongen werd zich terug te trekken naar het oosten van het land, waar het de daaropvolgende vier jaar grotendeels vastliep. Verschillende tegenslagen volgden in het kielzog van snelle innovaties in de Oekraïense verzetsstrategie, die zich niet alleen op het slagveld, maar ook in de pogingen om de Russische economie te ondermijnen, hebben gemanifesteerd. … Meer over Een andere oorlog: het modelleren van de uitkomst in een asymmetrische en onconventionele oorlog

Etnische vijandigheid binnen de Russische Federatie jegens het Kremlin

"Onthoud mijn woorden: Rusland zal verdwijnen wanneer de Oekraïense zon opkomt" – Djokhar Doedayev, revolutionair leider en president van de Tsjetsjeense Republiek Ichkeria (1991-1996)

Djokhar Doedajev werd in april 1996 gedood door een Russische raketaanval die gericht was op zijn verblijfplaats. Vier maanden later eindigde de Eerste Tsjetsjeense Oorlog (1994-1996) met de ondertekening van de Akkoorden van Khasavyurt, nadat Tsjetsjeense strijders de Russische troepen uit hun hoofdstad Grozny hadden verdreven. Tsjetsjenië was de eerste republiek die na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991 in conflict kwam met het Kremlin. De Tsjetsjenen weigerden deel te blijven uitmaken van een staat die hen lange tijd had onderdrukt. Zowel onder tsaristisch als Sovjetbewind hadden massale deportaties en repressie hun thuisland en etnische identiteit uitgehold in de hoop een heropleving van nationalistische sentimenten te onderdrukken. In 1999 verpletterde een brute militaire campagne, gelanceerd door de toenmalige premier Vladimir Poetin, de Tsjetsjeense hoop op soevereiniteit in de Tweede Tsjetsjeense Oorlog (1999-2009). Grozny werd met de grond gelijk gemaakt door willekeurige luchtbombardementen, ballistische raketten en een aanhoudend artilleriebeleg van de hoofdstad, waarbij zo'n 8.000 burgers om het leven kwamen. De campagne versterkte Poetins positie in Moskou en droeg bij aan zijn opkomst door populariteit tot een feitelijk onbetwist presidentschap. ... Meer etnische vijandigheid binnen de Russische Federatie jegens het Kremlin

Overzicht van actuele mondiale en regionale aspecten met betrekking tot de Russische oorlog in Oekraïne
Deel II: Rusland en Europa

Rusland voert al lange tijd een campagne van desinformatie, inmenging in regeringen en verkiezingen, en regelrechte sabotage in Europa. Dit doet het om de vastberadenheid te verzwakken en de defensieve coördinatie van de NAVO te ondermijnen. De teleurstellende prestaties van het Russische leger in het afgelopen jaar en de precaire staat van de Russische economie zullen de noodzaak om in ieder geval te slagen in zijn kwaadaardige pogingen in Europa als geheel waarschijnlijk alleen maar vergroten. Dit is noodzakelijk om te voorkomen dat het land zichzelf blootstelt aan wat het ziet als nog grotere kwetsbaarheden ten opzichte van het Westen. Veel hiervan is meer perceptie dan realiteit, maar Rusland blijft verstrikt in zijn eigen propaganda dat het Westen een eeuwige bedreiging vormt voor zijn voortbestaan. De realiteit is echter dat het regime zelf, meer nog dan de natie die het regeert, zich bedreigd voelt en bereid is alle nodige maatregelen te nemen om zichzelf te behouden, ongeacht de gevolgen voor zijn bevolking. … Meer Overzicht van actuele mondiale en regionale aspecten met betrekking tot de Russische oorlog in Oekraïne Deel II: Rusland en Europa

Overzicht van actuele mondiale en regionale aspecten met betrekking tot de Russische oorlog in Oekraïne
Deel I: Twee oorlogen                  

De nieuwe oorlog in de Perzische Golf heeft de wereldwijde omstandigheden veranderd en heeft opnieuw Vladimir Poetins minachting voor de Verenigde Staten aan het licht gebracht. Andere gebeurtenissen houden meer verband met Poetins oorlog in Oekraïne en de Russische inmenging in het bredere Europese toneel. Een nieuwe lente breekt aan op een onrustig continent in een jaar dat cruciaal zal blijken voor de veiligheid ervan, met betrekking tot Poetins mentale toestand, zijn behoefte aan conflict en zijn eigen overleving. Er is sprake van een snel veranderende geopolitieke dynamiek, toe te schrijven aan de onvoorspelbaarheid van Trumps oorlog met Iran en Poetins behoefte om zijn oorlog in Oekraïne voort te zetten, nu de toekomst van Rusland zelf in gevaar lijkt te zijn. Beide oorlogen zijn keuzes, hoewel de ene zich tot nu toe consequent opzettelijk crimineel heeft getoond in zijn uitvoering, met zowel lucht- als grondaanvallen gericht op een burgerbevolking. … Meer Overzicht van de huidige wereldwijde en regionale aspecten met betrekking tot Ruslands oorlog in Oekraïne Deel I: Twee oorlogen                  

Vladimir Poetin en de heuvel waarop hij zich aangetrokken voelt om te sterven

Is Vladimir Poetin in staat om de groeiende bezorgdheid over de toestand in Rusland, veroorzaakt door zijn oorlog in Oekraïne, het hoofd te bieden? Zijn voorliefde voor conflicten heeft het beleid gedurende het grootste deel van zijn 25-jarige leiderschap gedomineerd, beginnend met zijn oorlog in Tsjetsjenië (1999-2009), gevolgd door de inval in Georgië (2008), de Donbas-oorlog (2014-2022), de Syrische burgeroorlog (2015-2024) en de invasie van Oekraïne (2022-heden). Deze strategie heeft Poetins versie van het historische Russische "sterke-man"-ethos aan het roer van Ruslands lot gehouden, een ethos waarin de nationale veiligheid ten koste gaat van de individuele vrijheid. Daarmee heeft Poetin zichzelf de macht verzekerd die ooit zijn tsaristische voorouders bezaten, maar nu met het extra voordeel van een veel geavanceerder intern veiligheidsapparaat. Het probleem waar hij nu voor staat, is de muur waar hij zowel militair als economisch tegenaan is gelopen. De vraag die Russen nu bezighoudt, is of Poetin mentaal in staat is zijn eigen tekortkomingen te overwinnen en het land van de ondergang te redden. … Meer over Vladimir Poetin en de heuvel waarop hij zich aangetrokken voelt om te sterven.

De choreografie van de huidige vredesbesprekingen tussen Oekraïne, Rusland en de VS

De tweede ronde van trilaterale vredesonderhandelingen vond plaats in Abu Dhabi op 4 en 5 februari 2026, na de eerste gesprekken op 23 en 24 januari 2026. Een door de VS bemiddeld staakt-het-vuren van een week, waarbij met name de energie-infrastructuur gespaard zou blijven, werd op 29 januari door de regering-Trump aangekondigd en zou van kracht zijn voorafgaand aan deze tweede ronde van gesprekken, op een moment dat de wintertemperaturen dramatisch waren gedaald. Moskou interpreteerde het staakt-het-vuren echter als maximaal vier dagen en het zou alleen Kiev betreffen, terwijl Oekraïne ogenschijnlijk verplicht was rekening te houden met heel Rusland. Zoals verwacht lanceerde Rusland in de nacht van 2 op 3 februari meer dan 450 drones en ruim 70 raketten, waarvan 32 ballistische raketten, specifiek gericht op energiecentrales op 27 locaties in ten minste zes regio's van Oekraïne, waardoor de water-, elektriciteits- en verwarmingsvoorziening werd onderbroken. Alleen al in Kiev zaten meer dan 1170 appartementencomplexen zonder verwarming toen de buitentemperatuur daalde tot -20 graden Celsius. De volgende nacht vond een soortgelijke aanval plaats, waarbij woongebouwen en scholen werden beschadigd en meerdere slachtoffers vielen. Dat deze aanvallen de tweede ronde van 'vredesbesprekingen' inluidden, getuigt van Vladimir Poetins minachting voor pogingen om een ​​oplossing te vinden voor een oorlog waarin hij en zijn Kremlin-collega's oorlogsmisdaden blijven begaan die in totaal neerkomen op oproepen tot genocide. ... Meer over de choreografie van de huidige 'vredesbesprekingen' tussen Oekraïne, Rusland en de VS

Wanneer retoriek de realiteit van de Russische oorlog vertroebelt, 
deel II: De ongrijpbare "ijzersterke" veiligheidsgarantie

De term 'veiligheidsgarantie' wekt een gevoel van geruststelling op dat een kwetsbaar land door andere landen wordt verzekerd dat er aanzienlijke militaire middelen zullen worden ingezet tegen een agressor die zijn welzijn bedreigt. Wanneer het kwetsbare land geen lid is van een groep zoals de NAVO, waarvan het handvest de verplichtingen van alle leden om op een verwachte manier in te grijpen expliciet definieert, worden dergelijke 'veiligheidsgaranties' na verloop van tijd onderwerp van discussie, of erger nog, van ongemak. … Meer Wanneer retoriek de realiteit van de Russische oorlog vertroebelt Deel II: De ongrijpbare 'ijzersterke' veiligheidsgarantie

De bezorgdheid over de toetreding van Oekraïne tot de NAVO

Zowel de VS als de NAVO hebben aanzienlijke terughoudendheid betracht in hun steun aan Oekraïne tegen de Russische invasie door de wapens slechts zeer geleidelijk en stapsgewijs te leveren. Dit heeft er echter alleen maar toe geleid dat het conflict is verlengd en het lijden van de Oekraïense burgerbevolking is toegenomen. De redenen hiervoor waren vooral de angst voor escalatie en de vrees dat ze direct militair betrokken zouden raken bij een conflict met Rusland, wat zou uitmonden in een wereldoorlog. Deze aanhoudende angst voor een confrontatie met Rusland onder de verschillende NAVO-lidstaten heeft niet alleen consensus over de toetreding van Oekraïne tot de NAVO belemmerd, maar heeft Rusland ook in staat gesteld zich als een schurkenstaat te gedragen, talloze wreedheden te begaan in directe tegenspraak met internationale normen en de zwakte van de Verenigde Naties bloot te leggen. … Meer over de angst voor de toetreding van Oekraïne tot de NAVO

Poetins Rusland – Repressie, brutaliteit, terrorisme en al dat soort dingen

Een oud Rusland floreert in het heden. Verschillende ongewenste kenmerken van eeuwenlange autoritaire heerschappij zijn in het huidige Rusland de norm geworden. De repressie van de tsaristische autocratie met haar vroeg geïnstitutionaliseerde geheime politie werd steeds alomtegenwoordiger in de 20e-eeuwse Sovjetmaatschappij. Deze laatste maakte plaats voor stalinistische terreur, waarvan enkele van de ergste elementen terug te vinden zijn in Vladimir Poetins Rusland van de 21e eeuw. En nu heeft het Russische chauvinisme een nieuwe uitdrukking gevonden in een regime dat bestaat uit zelfzuchtige, onderdanige functionarissen wier toewijding aan hun despoot een topprioriteit blijft. … Meer over Poetins Rusland – Repressie, brutaliteit, terrorisme en al dat soort dingen