Nuk ka zonë gri këtu. Synimet dhe sjellja e Vladimir Putinit identifikojnë një kriminel të një rangu që u jepet autorëve më të egër të luftës dhe vuajtjeve që njerëzimi ka arritur t'i nxjerrë përsëri në pah. Tani në vitin e tretë të luftës në Ukrainë, Putini e ka angazhuar kombin e tij të hutuar në një fushatë ushtarake shkatërruese që e ka turpëruar atë globalisht. Ky turp qëndron jo vetëm te mizoritë e kryera nga Rusia që vazhdojnë të kronikohen, por edhe te zbulimi se asaj në të vërtetë i mungon kompetenca për të kryer në mënyrë efektive një luftë. Duke shtuar në këtë siklet, Putini është drejtuar te kërcënimi me ndërhyrje bërthamore për të shpëtuar veten nga një armik shumë më i vogël jo-bërthamor që i ka tejkaluar forcat e tij si në tokë ashtu edhe në det. E gjithë kjo vjen përballë një katastrofe të brendshme që po vjen, e nxitur nga një ekonomi lufte që nuk mund të mbahet.
Pasi u pranua se Ukraina me udhëheqjen e saj do të qëndronte në këmbë, Shtetet e Bashkuara (SHBA), partnerët e saj globalë dhe kombet e lira me të njëjtat mendësi të bashkësisë globale ndërhynë për të ndihmuar. Mbështetja i ka dhënë Ukrainës mundësinë për t'i bërë ballë sulmit të pajustifikuar të Rusisë ndaj sovranitetit të saj dhe për të kryer mbrojtjen e saj pa angazhimin e forcave të kombeve të tjera kundër një armiku që kërcënon rendin aktual ndërkombëtar. Administrata Biden, në veçanti, ka udhëhequr përpjekjet, pavarësisht pengesës së një fraksioni anëtarësh republikanë të kongresit të cilët janë zotuar për një qëndrim izolacionist të konceptuar keq që në mënyrë të ndryshueshme ose mbron regjimin e Putinit ose në një farë mënyre nuk arrin të kuptojë vlerën e një rendi ndërkombëtar të qëndrueshëm të udhëhequr nga SHBA-ja dhe të bazuar në rregulla.
Problemi me këtë luftë ka qenë pamundësia për ta çuar atë drejt fundit. Disa e kanë parë në mënyrë jorealiste diplomacinë si një zgjidhje më të menjëhershme, duke shpresuar se mund të arrihet një lloj përparimi sapo të kuptohet se lufta thjesht po kushton shumë. Nuk ka prova që të mendohet se Putini mund të bindet të tërhiqet pa lëshuar Ukraina një pjesë të madhe të territorit të saj, një veprim që do të kërcënonte qëndrueshmërinë e saj si komb. Një rezultat i tillë do ta linte gjithashtu çështjen e një pushtimi të ardhshëm rus një realitet në një botë ku garancitë ofrohen lehtësisht, por rrallë mbështeten. Për më tepër, një fitim i tillë për Putinin do të rriste mbështetjen e tij midis atyre autoritarëve në nivel global që i kanë ofruar mbështetje të një lloji ose një tjetri, një numër i të cilëve kanë ambicie oportuniste të tyre.
Kjo paaftësi për të përfunduar në mënyrë efektive luftën e Rusisë dhe për t'i dhënë fund vuajtjeve që janë përjetuar i atribuohet vendimmarrjes së pamjaftueshme taktike të Perëndimit në sigurimin e armatimit të nevojshëm për t'u përballur me armikun në kohën e duhur. Mbështetja në rritje e ofruar nga administrata Biden dhe aleatët evropianë çoi në rezultatin jo optimal të arritur në kundërsulmin e Ukrainës në vitin 2023. Për ta përkeqësuar situatën, vonesa e financimit në Kongresin e SHBA-së në vitin 2024 kompromentoi operacionet mbrojtëse të Ukrainës kur rusët sulmuan territorin e saj verilindor. Pavarësisht këtyre dështimeve të pranuara menjëherë, thirrjeve të përsëritura nga udhëheqësit e lartë ushtarakë për të vepruar më me vendosmëri dhe shqetësimeve në rritje për sulmet pa dallim të Rusisë ndaj objektivave civile dhe infrastrukturës, kjo droje e Perëndimit ka vazhduar. Kjo qasje i ka mohuar Ukrainës një ekuivalencë reciproke në zhvillimin e luftës që vetëm sa ka nxitur agresionin e mëtejshëm të Putinit dhe kërcënimet për hakmarrje. Ndërsa Rusia vazhdon të përdorë armatim të Koresë së Veriut dhe Iranit kundër vendndodhjeve civile të Ukrainës, Ukrainës i ndalohet të përdorë armatim të SHBA-së dhe Evropës kundër infrastrukturës ushtarake ruse.
Që Perëndimi vazhdon t’i ofrojë avantazh Rusisë për të zhvilluar këtë luftë është një mister. Përveç një ndjenje të gabuar frike nga përballja me retorikën luftarake ruse, a ekziston realisht një dëshirë për të pritur një luftë të zgjatur me një kundërshtar, mbijetesa e të cilit varet nga një rezultat që vetë Perëndimi nuk mund ta lejojë? Pavarësisht nëse Putini mbetet në pushtet apo detyrohet të lërë vendin e tij, a ekziston një dëshirë për ta parë regjimin e tij të ecë përpara? Dhe a duket një rend i ri ndërkombëtar i dominuar nga kombe autoritare me interesa egoiste si një perspektivë tërheqëse për një botë që përballet me një kërcënim të konsiderueshëm klimatik dhe shkatërrim mjedisor, pandemi të mëdha dhe vdekjeprurëse në të ardhmen, presione migratore transnacionale dhe pabarazi në rritje të pasurisë?
Disfata e Rusisë i jep fund shqetësimit të menjëhershëm të Ukrainës, por gjithashtu sjell mundësinë për të parë rënien e një regjimi të dështuar dhe një shans tjetër për të rikonfiguruar udhëheqjen e Rusisë nga rusët me qëllime të mira, të cilët e shohin kombin e tyre duke rifituar një standard moral që justifikon vendin e tij në bashkësinë globale. Në një kuptim më të gjerë, një rezultat i tillë ofron një paralajmërim për regjimet e tjera shtypëse që mund të mendojnë për sjellje të ngjashme të paligjshme.
Të drejtat e autorit @Kost Elisevich, MD, PhD 2024. Të gjitha të drejtat e rezervuara. Çdo riprodhim i paligjshëm i këtij përmbajtjeje do të rezultojë në veprime të menjëhershme ligjore.