Çfarë e detyron një individ të shohë se çfarë mund të arrihet në sjelljen e paqes, multilateralizmit dhe stabilitetit në komunitetin global vetëm për ta përdorur platformën për të polarizuar audiencën e tij me propagandë që kërkon të krijojë përçarje me qëllim avancimin e axhendës së kombit të tij. Diplomacia nuk është misioni i njerëzve të tillë. Është më shumë domeni i propagandistëve që angazhohen në shtrembërime të së vërtetës, dezinformim të hapur dhe manipulim të mediave masive për të nxitur mosmarrëveshje, për të pretenduar viktimizimin dhe për të akuzuar të tjerët për mizori të kryera qartë nga vetë ata. Kjo sjellje nuk është vetëm praktikë e çdo kombi individual, por meriton vëmendje të veçantë në rastin e Federatës Ruse dhe "diplomatit" të saj kryesor për përpjekjet flagrante të mashtrimit të praktikuara në skenën botërore me rregullsi. Me sa duket të pavetëdijshme për kllounizmin e shumë prej këtyre deklaratave, përpjekjet vazhdojnë të bëhen në të njëjtën mënyrë, duke shkaktuar të qeshura nga disa, mosbesim të heshtur nga të tjerët dhe miratim të heshtur nga regjime autoritare me mendësi të ngjashme që kërkojnë rezultatet e tyre të dëshiruara me metoda të ngjashme.
Sergey Viktorovich Lavrov, Ministri 73-vjeçar i Punëve të Jashtme i Federatës Ruse, ka mbajtur postin e tij aktual që nga viti 2004 dhe, përpara kësaj, nga viti 1994 deri në vitin 2004, ai ishte Përfaqësues i Përhershëm në Kombet e Bashkuara (OKB). I arsimuar në Institutin Shtetëror të Moskës për Marrëdhënie Ndërkombëtare, ai u diplomua në vitin 1972 dhe hyri në Ministrinë e Jashtme si këshilltar dhe përkthyes në Ambasadën Ruse në Sri Lanka, ku përfundimisht do të bëhej atashe. Ai u kthye në Moskë në vitin 1976 për të punuar në Seksionin për Marrëdhëniet Ekonomike Ndërkombëtare të Bashkimit të Republikave Socialiste Sovjetike (BRSS), ku u ngrit në gradën e sekretarit të dytë dhe punoi si analist, duke u njohur me një sërë organizatash ndërkombëtare. Lavrov u transferua në New York City për t'u bërë këshilltar i lartë i misionit sovjetik në OKB në vitin 1981 dhe qëndroi atje deri në vitin 1988 kur u kthye përsëri në Moskë si Zëvendës Shef i Seksionit për Marrëdhëniet Ekonomike Ndërkombëtare të BRSS.

Kredia e fotos: lev radin
Gjatë trazirave që çuan në shpërbërjen e BRSS-së, Lavrov u ngjit në postin e Drejtorit të Organizatës Ndërkombëtare të Ministrisë së Jashtme në vitin 1990 dhe, më pas, u bë Drejtor i Departamentit për Organizatat Ndërkombëtare dhe Çështjet Globale në atë që tani ishte Republika Socialiste Federative Sovjetike Ruse (RSFSR). RSFSR u bë entiteti dominues brenda një Bashkësie të re të Shteteve të Pavarura (CIS) të rindërtuar nga republikat e mëparshme sovjetike të BRSS-së sipas një marrëveshjeje të re të mishëruar në Protokollet Alma-Ata të vitit 1991. Lavrov erdhi për të mbikëqyrur të drejtat e njeriut dhe bashkëpunimin kulturor ndërkombëtar për vendet e CIS. Në vitin 1992, ai u ngrit në gradën prestigjioze të Ambasadorit të Jashtëzakonshëm dhe Fuqiplotë në RSFSR dhe vazhdoi punën e tij brenda Punëve të Jashtme derisa u kthye në OKB në vitin 1994 si Përfaqësues i Përhershëm. Gjatë mandatit të tij në OKB, ai veproi si President i Këshillit të Sigurimit në raste të përsëritura sipas një axhende rrotulluese midis vendeve anëtare të përhershme nga viti 1994 deri në vitin 2004.
Në vitin 2004, Vladimir Putin emëroi Lavrovin Ministër të Punëve të Jashtme. Në këtë post, mendimet për Lavrovin kanë variuar nga ato të një negociatori të ashpër dhe të sofistikuar, të përshkruar në librin “Profili: Ministri i jashtëm i Putinit, Lavrov”, të Patrick Jackson, deri te ato të një mbështetësi të politikës së jashtme tepër agresive të Putinit dhe, më qartë, të një “idioti”, të vërejtur në librin e Michael Isikoff dhe David Corn, “Ruleti Rus: Historia e Brendshme e Luftës së Putinit kundër Amerikës dhe Zgjedhja e Donald Trump”. Sigurisht, Lavrov ka demonstruar një aftësi për mashtrim, errësim dhe përfshirje në narrativa që promovojnë dezinformim dhe shtrembërime të së vërtetës, të gjitha karakteristike të regjimit të Putinit. Kjo ishte më e dukshme në periudhën menjëherë para pushtimit të Ukrainës nga Rusia më 24 shkurt 2022, kur ai mohoi hapur çdo qëllim për një pushtim të afërt pavarësisht të gjitha indikacioneve për të kundërtën. Pavarësisht nëse ai kishte dijeni të drejtpërdrejtë për planet apo jo, duhet pyetur se si ministri i jashtëm i RSFSR-së mund të shmangte vërejtjen se një grumbullim masiv ushtarak në kufirin e Ukrainës nuk do të perceptohej si i qëllimshëm, veçanërisht kur Krimea ishte aneksuar tashmë në mënyrë të paligjshme nga Rusia dhe Marrëveshjet e Minskut kishin dështuar qartë. Dhe çfarë lloj regjimi nuk do ta informonte ministrin e tij të jashtëm për një veprim që shkelte kaq qartë normat ndërkombëtare dhe e vinte vendin në kundërshtim me disa marrëveshje që kishte nënshkruar që nderonin statusin sovran të kombeve. Pra, a ishte një injorancë e verbër e padenjë për një diplomat të lartë, një përpjekje shmangieje si struci, apo tendenca e praktikuar e një regjimi kaq të rrënjosur në mashtrim dhe dezinformim të zakonshëm saqë nuk i interesonte më se si perceptohej?
Pasi ka ndërmarrë pushtimin dhe ka marrë dënimin e shumicës së kombeve në bashkësinë globale për këtë dhe mizoritë që pasuan, Lavrov përfshihet në një narrativë të prezantuar nga Putini, se Rusia ka hyrë në një luftë kundër një regjimi 'nazist'. Deri në këtë pikë, pak, nëse ka ndonjë komb, mund të pretendojë mungesën e ultranacionalizmit të krahut të djathtë. Por është Rusia ajo që në të vërtetë strehon elementë të vetëshpallur neonazistë në Lëvizjen e saj Perandorake Ruse. Kjo e fundit ka promovuar zgjerimin e ndikimit rus në shtetet fqinje dhe ka ofruar trajnime për grupet supremaciste të bardha dhe neonaziste në Evropë me qëllim promovimin e paqëndrueshmërisë shoqërore. Grupi Wagner, një organizatë mercenare paraushtarake, duket se nuk është shumë larg në pretendimin e të njëjtit status me praninë e tij të gjerë në disa vende, duke ndërmarrë operacione ushtarake në mbështetje të regjimeve autoritare ose të grupeve rebele që kërkojnë të fitojnë pushtet. Prania e tij ka shërbyer për të krijuar paqëndrueshmëri dhe për të siguruar kushte të favorshme për përvetësimin e burimeve të veçanta ose territorit strategjik që do t'i sillnin dobi Rusisë dhe do të zgjeronin shtrirjen e saj globale.
Në rolin e tij të fundit si President i Këshillit të Sigurisë, Lavrov ka shfrytëzuar rastin për të larguar vëmendjen nga sjellja aktuale kriminale e Rusisë në Ukrainë dhe për ta ridrejtuar vëmendjen te retorika e viktimizimit, me të cilën Perëndimi paraqitet sikur ushtron ndikim mbi globin me qëllim promovimin e ndjenjave anti-ruse. Vetëm tani, ai bashkon Rusinë me regjimet e saj partnere autoritare së bashku me botën jashtë Shteteve të Bashkuara (SHBA) dhe Bashkimit Evropian (BE) në një amalgamë që supozohet se përfaqëson një rend të ri tematik botëror të multilateralizmit për të zëvendësuar Perëndimin arrogant, siç e sheh ai, dhe dominimin e tij global. Në këtë proces, ai nuk arrin të pajtojë konceptin e sovranitetit kombëtar, siç mund të zgjedhë ta përcaktojë Rusia, me pushtimin e saj të pajustifikuar aktual të Ukrainës dhe shkeljet e të drejtave të njeriut në vende të tjera në Lindjen e Mesme dhe Afrikë. Botëkuptimi i Lavrovit duket se është në kundërshtim me sjelljen e Rusisë në skenën botërore dhe, edhe një herë, e drejton dikë te qëllimet e tij të vërteta në promovimin e llojit të retorikës që duket se bashkon një pjesë të botës kundër një tjetre. Ky është një model i njohur që të kujton Luftën e Ftohtë, në të cilën kërkohej përçarja aktive brenda botës dhe kjo çonte vetëm në një gjendje antagonizmi global.
Akuzat në mënyrë të pashmangshme përqendrohen te Organizata e Traktatit të Atlantikut të Veriut (NATO) dhe BE-ja, të cilat Lavrov i konsideron si agresorët në konfliktin aktual në Ukrainë. Këto përqendrohen rreth argumentit të Lavrovit se NATO dhe BE-ja kanë formuar një " partneritet strategjik ", natyra e të cilit në dukje është të kërcënojë Rusinë, sikur të thonë se duhet të përmbahen nga kundërshtimi i agresionit të hapur të Rusisë ndaj një kombi sovran fqinj dhe të vazhdojnë të pranojnë gjendjen e punëve ashtu siç e sheh vetëm Rusia. "Operacioni special ushtarak" në Ukrainë, parashikon Lavrov, "do të përfundojë vetëm nëse vërejmë fundin e përpjekjeve të Perëndimit për të pohuar hegjemoninë e tyre", me anë të të cilit duhet të supozojmë se vetë Rusia thjesht po sillet në një mënyrë që nuk ka qëllime imperialiste dhe se agresionet e saj në Ukrainë janë plotësisht të justifikueshme. Për t'i shtuar kësaj, Lavrov mendon se aleanca NATO-BE synon të ndërmarrë veprime ndaj Moldavisë në përpjekjen e saj për zgjerim lindor, por nuk përmend asgjë për praninë e vendosur ushtarake ruse në enklavën verilindore pro-ruse të Transnistrisë në Moldavi dhe grushtin e shtetit të planifikuar të zbuluar së fundmi nga Rusia ndaj qeverisë së zgjedhur pro-perëndimore të vendit.

Gjatë fazave të hershme të luftës, Lavrov tashmë e kishte kaluar vijën, duke treguar cilësitë e tij propagandistike me deklaratën e tij të paturpshme se Rusia, në fakt, "nuk e sulmoi Ukrainën", një koment veçanërisht i ashpër kur krimet e luftës të kryera nga ushtria ruse ishin tashmë të dukshme dhe të dokumentuara qartë nga media. Përballë komenteve të tilla, është e vështirë për çdo lloj diplomacie të ecë përpara. Prandaj, qëllimi nga ana e Lavrovit ishte vendosur. Roli i tij nuk do të ishte ai i një diplomati apo këshilltari për politikën e jashtme, por më tepër një agjent për dezinformim, duke paraqitur materiale pa bazë dhe duke larguar vëmendjen nga shkeljet e qarta të kryera nga regjimi i tij. Dezinformimi rus u njoh si një "kërcënim i rëndë transnacional" në të gjithë Evropën shumë kohë para pushtimit të Ukrainës nga Rusia. Organizata për Siguri dhe Bashkëpunim në Evropë (OSBE), e cila monitoron çështjet e kontrollit të armëve, lirive gazetareske, zgjedhjeve të ndershme dhe të drejtave të njeriut brenda domenit të saj prej 57 vendesh, ka dokumentuar kritika për mohimet e përsëritura të Rusisë për pushtimin e 24 shkurtit 2022 dhe persekutimin e gazetarëve të vet për raportimin e realitetit të situatës në Ukrainë. Pavarësisht mungesës së vëmendjes ndaj të vërtetës, përhapja globale e propagandës së Rusisë, nëpërmjet kanaleve të saj të lajmeve RT dhe Sputnik News, ka arritur të rekrutojë komentatorë të mediave të huaja për të promovuar qëllimin e saj. Kjo është veçanërisht e dobishme kur këta komentues ndajnë qëndrime të ngjashme dhe e përhapin propagandën në një mënyrë të njohur për audiencën e tyre, me elementin e zakonshëm të zemërimit për ta bërë atë më bindëse.
Tucker Carlson, gjatë qëndrimit të tij në Fox News, duke mos pasur asnjë njohuri të demonstruar mbi luftën e Rusisë me Ukrainën apo sfondin e saj historik, zgjodhi të jepte komente mbi këtë çështje, duke ia paraqitur audiencës së tij elementë kyç të propagandës ruse si diçka që mund të ketë qenë vetëm një përpjekje për t'i larguar amerikanët nga interesi. Natyrisht, Lavrov e vlerësoi përpjekjen e tij dhe u zemërua shumë nga shkarkimi i fundit i Carlson, duke e përdorur atë si një mundësi për të ngritur pyetje në lidhje me humbjen e një zëri të rëndësishëm që mbante një perspektivë të favorshme mbi luftën e Rusisë për konsum amerikan. Pak u tha në lidhje me rrethanat e shkarkimit të Carlson, veçanërisht pjesën ku etika e transmetimit të përgjegjshëm u vu në pikëpyetje së bashku me raportet e sjelljes së skandaloze brenda rrjetit Fox News. Vetëm fakti që Carlson ofroi mbështetje nga jashtë i dha rëndësi realitetit alternativ që Lavrov zgjedh të jetojë brenda tij.
Një intervistë e Steve Rosenberg me Lavrovin në qershor 2022 në Korporatën Britanike të Transmetimeve (BBC) ofron një pasqyrë se si Lavrov përballet me pyetjet që sfidojnë nocionet e tij për realitetin. Ai përsëriti se "ne nuk e pushtuam Ukrainën" sepse "ne shpallëm një operacion të posaçëm ushtarak" dhe "nuk kishim asnjë mënyrë tjetër për t'i shpjeguar Perëndimit se tërheqja e Ukrainës në NATO ishte një akt kriminal". Kur përballemi me përgjigje të tilla, mund të jetë më mirë të kujtojmë këshillën e Thomas Paine, "të debatosh me dikë që ka hequr dorë nga përdorimi i arsyes është si t'u japësh ilaç të vdekurve". Kjo ndoshta është pika e parë që duhet kuptuar, e cila është të vlerësojmë se Lavrovit nuk duket se i intereson nëse arsyeja ka ndikim në deklaratat e tij për sa kohë që thuhen fjalë të caktuara të preferuara dhe rrjedha e deklaratës është mjaftueshëm e qetë. Në raste të tjera, Lavrov thjesht nuk i përgjigjet pyetjes, por përpiqet ta ridrejtojë rrëfimin për t'iu përshtatur axhendës së tij, pavarësisht disa hyrjeve jo të rëndësishme që rezultojnë.

Rosenberg:Përpara se Putini të merrte vendimin për të njoftuar fillimin e "operacionit special ushtarak", siç e quan ai, a kërkoi këshillën tuaj nëse ishte një ide e mirë?Rosenberg: Përpara se Putini të merrte vendimin për të njoftuar fillimin e "operacionit special ushtarak", siç e quan ai, a kërkoi këshillën tuaj nëse ishte një ide e mirë?
Lavrov: Në çdo shtet ekziston një mekanizëm vendimmarrës dhe, në këtë rast, mekanizmi në Federatën Ruse u miratua plotësisht.
Rosenberg: Por a kërkoi ai këshillën tuaj?
Lavrov: Do t'jua shpjegoj përsëri. Ka disa gjëra që nuk i themi publikisht. Ekziston një mekanizëm për marrjen e vendimeve dhe ky mekanizëm është respektuar.
Rosenberg: Po ju pyes sepse keni qenë Ministër i Punëve të Jashtme për 18 vjet dhe pushtimi i një shteti sovran fqinj është një "çështje e jashtme". Presidenti ndoshta e di se do të ketë pasoja serioze ndërkombëtare, kështu që supozova se ai kërkoi këshillën tuaj.
Lavrov: Steven, ti je një gazetar me shumë përvojë. E njeh realitetin e Rusisë dhe të rajonit post-sovjetik. Pyetja jote të jep përshtypjen sikur do të anulosh gjithçka; "të anulosh kulturën". Gjithçka që ndodhi para 24 shkurtit.
Rosenberg: Dua vetëm të sqaroj rolin tuaj në këtë.
Lavrov: Për tetë vjet, Ministria e Jashtme dhe Ministria e Mbrojtjes, së bashku me shërbimet tona të inteligjencës, kanë bërë thirrje për zbatimin e Marrëveshjeve të Minskut, të cilat u miratuan unanimisht nga Këshilli i Sigurimit i OKB-së. Për tetë vjet, ne arritëm të bindnim Republikat Popullore të Donetskut dhe Luhanskut, të cilat, siç e mbani mend në vitin 2014, në përgjigje të kryengritjes neonaziste në Kiev, shpallën pavarësinë. Ne i bindëm ata të nënshkruanin Marrëveshjet e Minskut, të cilat garantonin integritetin territorial dhe sovranitetin e Ukrainës. Por tani, kur Scholz thotë se duhet ta detyrojmë Rusinë të arrijë një marrëveshje me Ukrainën, që respekton integritetin territorial dhe sovranitetin e Ukrainës, më duket se ai është në një planet tjetër, diku në hapësirën kozmike. Për tetë vjet, ne u përpoqëm të arrinim zbatimin e këtyre marrëveshjeve që garantonin integritetin territorial të shtetit ukrainas.”
Cituar nga intervista e BBC-së nga Steve Rosenberg, burimi i të cilës është marrë më sipër.

Lavrov nuk erdhi kurrë për t'iu përgjigjur pyetjes që iu bë disa herë, por më në fund prezantoi pikën që ai synonte të përcaktonte gjatë intervistës, e cila ishte justifikimi i pushtimit. Por mbështetja në Marrëveshjet e Minskut të viteve 2014-15 si justifikim është shumë larg qëllimit të synuar. Siç e Wolfgang Sporrer i Shkollës së Qeverisjes Hertie në Berlin dhe ish-kreu i Departamentit të Dimensionit Njerëzor të OSBE-së në Kiev, "Marrëveshjet e Minskut nuk e trajtuan shkakun rrënjësor të konfliktit" midis Rusisë dhe Ukrainës. Konflikti në të vërtetë kishte të bënte me humbjen e kontrollit të Rusisë mbi politikën e brendshme dhe të jashtme të Ukrainës dhe animin e Ukrainës drejt Perëndimit, dëshirën e saj për t'u anëtarësuar në BE dhe për të marrë në konsideratë angazhimin me NATO-n. Këtu vjen realizimi i asaj që Zbigniew Brzezinski, ish-Këshilltari i Sigurisë Kombëtare të SHBA-së, e quajti thelbin e çështjes: "Nuk mund të theksohet mjaftueshëm se pa Ukrainën, Rusia pushon së qeni një perandori". Për Putinin, ky ishte thelbi i çështjes dhe jo mosmarrëveshja territoriale në Donbas, siç dëshiron të tregojë Lavrov. Për sa i përket këtij territori të veçantë në Ukrainën lindore, mbështetja ruse për lëvizjen e saj separatiste ishte vendosur prej kohësh në rajon dhe Grupi Wagner ishte vendosur atje në prill 2014, shumë kohë përpara se të fillonin Konferencat e Minskut. Dispozitat e Marrëveshjeve të Minskut ishin shumë të shumta dhe mjetet për t'i ndërmarrë ato nuk ishin specifikuar, kështu që "zbatimet" për të cilat ankohet Lavrov nuk kishin gjasa të realizoheshin në mënyrë efektive. Trupat e mbështetura nga Rusia nuk u tërhoqën nga territori, Misionit Special të Monitorimit të OSBE-së nuk iu dha qasje e sigurt dhe Rusisë iu kujtuan detyrimet e saj deri në vitin 2020. Putini më në fund i shpalli marrëveshjet e Minskut joekzistente dhe njohu zyrtarisht Republikat Popullore të Donetskut dhe Luhanskut menjëherë para pushtimit të Ukrainës nga Rusia.

Ka pasur tregues se shkëlqimi i Lavrovit është zvogëluar dhe statusi i tij në orbitën e Putinit është zhvendosur në një fushë jashtëplanetare. Përgjigjet e çuditshme ndaj pyetjeve të gazetarëve të huaj që kanë shërbyer vetëm për ta turpëruar atë në skenën botërore do të konfirmonin mendimin se ai nuk ka më shumë rëndësi brenda regjimit, përveçse të jetë një tjetër zëdhënës për t'i shërbyer propagandës së tij. Prandaj, ai mjaftohet në rolin e tij aktual për atë vlerë që i jepet nga regjimi.
Ka pak simpati që mund t'i ofrohet Lavrovit, pasi, duke pasur parasysh besnikërinë e tij ndaj Putinit dhe në dritën e nevojës së tij për të kryer mashtrime, ai ka fituar personalisht në jetën e tij private. Me një pasuri neto të vlerësuar prej 20 milionë dollarësh dhe një pagë vjetore prej 1.5 milionë dollarësh, ai i siguroi vajzës së tij një jetë në SHBA gjatë pjesës më të madhe të rinisë së saj. Atje, ajo ndoqi Shkollën Manhattan dhe Universitetin Columbia, ku mori një diplomë bachelor në shkenca politike. Ajo u transferua në Londër në vitin 2014 për të filluar karrierën e saj në botën e artit përpara se të martohej dhe të vendosej përfundimisht në Moskë. Imazhi i saj u lëndua kur ajo u sanksionua nga Shtetet e Bashkuara në vitin 2022 si pjesë e një urdhri ekzekutiv që lidhej me penalitetet ekonomike të vendosura ndaj zyrtarëve rusë dhe marrëdhënieve të tyre me të cilët financat janë fshehur. Një numër artistësh janë larguar nga kompania e saj, Smart Art, në shenjë proteste ndaj pushtimit të Ukrainës nga Rusia. Burri i saj është sanksionuar gjithashtu nga BE për përfshirje në sektorët financiarë që kanë përfituar qeverinë ruse. Më pak e dukshme, por që ka ngritur dyshime të konsiderueshme, ka qenë mbështetja e Lavrovit për një të dashur të supozuar gjatë dy dekadave të fundit, vajza 21-vjeçare e të cilit arriti të blinte një apartament luksoz në lagjen Kensington të Londrës Perëndimore me një pagesë prej 4.4 milionë paundësh, e cila, në vitin 2016 në kohën e transaksionit, arriti në rreth 5.4 milionë dollarë amerikanë. Ajo ndoqi një shkollë private me konvikt në Bristol, mori një diplomë në ekonomi politike në Universitetin Loughborough dhe më në fund përfundoi një master në ekonomi dhe strategji biznesi në Imperial College London. Në vitin 2022, ajo u sanksionua nga qeveria britanike për korrupsion në lidhje me akuza më të gjera për keqpërdorim financiar rus.
Duket sikur historia do ta trajtojë Lavrovin në mënyrë të pahijshme dhe për arsye të justifikueshme. Si një agjent i punëve të jashtme ruse brenda regjimit komunist sovjetik, qëllimet e tij mund të kenë qenë më shumë të llojit që pritej brenda qarqeve diplomatike ndërkombëtare. Kaosi tranzicional i viteve 1990 pas rënies së BRSS-së e gjeti atë të zhytur në një fushë krejtësisht të ndryshme, veçanërisht me ardhjen e mijëvjeçarit të ri. Lloji i qeverisjes së Putinit me përzierjen e tij toksike të nacionalizmit, sipërmarrjes kriminale dhe zellit fetar ka sjellë me vete një perspektivë të re mbi temën e vjetër të imperializmit rus, një në të cilën sundimi i ligjit nuk zbatohet. Nocionet qesharake të pushtimit të një kombi sovran fqinj joagresiv si Ukraina për qëllime "vetëmbrojtjeje", ndërsa i referohen në mënyrë të paqartë Nenit 51 të Kartës së OKB-së si justifikim, janë një fyerje për intelektin njerëzor dhe të padenjë për një diplomat të lartë. Kërcënimi i vetëm për Rusinë ishte dëshira e Ukrainës për vetëvendosje dhe angazhim me Perëndimin, një çështje e patolerueshme për një regjim që nuk dëshiron të dalë nga ndjenja e tij historike e të drejtës për një rend të ri botëror.
Si ndikon diplomacia në një mjedis të tillë? Epo, z. Lavrov, që nuk është më diplomat, duhet të ndjekë rrugën e ndryshimit të narrativës duke kritikuar "rendin e bazuar në rregulla" që ai mendon se është vendosur sipas standardeve të Perëndimit. Të njëjtat standarde, argumenton ai, imponojnë "kufizime të paligjshme të njëanshme" me të cilat pjesa tjetër e botës duhet të përmbahet. Ai kërkon ta izolojë Perëndimin nga bashkësia globale duke e demonizuar atë për "orientimin e tij të shprehur neokolonial", një klishe e njohur që ai e ka përvetësuar. "Rendi i bazuar në rregulla", me të cilin Lavrov duket se ka vështirësi, ka të bëjë me çështjen e respektimit të kufijve kombëtarë dhe detyrimeve të atyre kombeve, midis tyre edhe Rusisë, të cilat nënshkruajnë marrëveshje për t'i respektuar ato në të vërtetë. Të njëjtat rregulla vlejnë edhe për sjelljen e kombeve në moskryerjen e gjenocidit dhe mizorive të shumta për të cilat Rusia tani akuzohet.
Historia nuk do të jetë e mirë, z. Lavrov.
Të drejtat e autorit @Kost Elisevich, MD, PhD 2023. Të gjitha të drejtat e rezervuara. Çdo riprodhim i paligjshëm i këtij përmbajtjeje do të rezultojë në veprime të menjëhershme ligjore.