Shpesh, kur na vijnë ndërmend mendime për Evropën Lindore, Paktin e Varshavës ose thjesht ato kombe menjëherë në perëndim të ish-Bashkimit të Republikave Socialiste Sovjetike (BRSS), është Polonia ajo që del në pah. Meqenëse ka thyer zinxhirët e ekzistencës së saj socialiste në stilin sovjetik dhe ka rifituar një ndjenjë të vërtetë vetëvendosjeje, Polonia ia ka shpallur veten botës në një mënyrë që sugjeron se është e vendosur të udhëheqë. Ajo flet dhe vepron me guxim dhe po dikton fatin e saj.
I njohur për herë të parë si një territor brenda bërthamës etnolinguistike sllave të Evropës si një bashkim fisesh sllave në shekullin e gjashtë, ai evoluoi në një shtet të bashkuar me sundimtarin e tij të parë territorial, Mieszko I, në shekullin e 10-të. Kjo përkoi me evolucionin e ngjashëm të një shteti fqinj, Rusit Kievan, në Ukrainën qendrore të sotme, ku vikingët ishin vendosur përgjatë lumit Dnieper. Atje, ata kapërcyen dhe u përzien me fiset lokale sllave dhe mbetjet e popujve nomadë aziatikë për të vendosur përfundimisht origjinën e asaj që do të bëhej Ukraina, e cila adoptoi Krishterimin në vitin 988.

Dinastia Piast, që e ka origjinën me ngritjen në pushtet të Miescko I, njihet si themeluesi formal i Polonisë në datën e adoptimit të Krishterimit në vitin 966. Dinastia përfundoi me vdekjen e Kazimirit të Madh në vitin 1370, kur kurora ra mbi kokën e Luigjit I, Mbretit të Hungarisë dhe djalit të motrës së Kazimirit, Elizabetës, e cila ishte martuar me mbretin Anzhuin të Hungarisë, Karlin I. Vajza e Luigjit, Jadwiga, u zgjodh përfundimisht për të trashëguar fronin e Polonisë pas vdekjes së Luigjit, siç ishte dëshira e fisnikëve polakë të kohës. Ishte martesa e Jadwigës në vitin 1386 me Jogailën, dukën e madh të Lituanisë, i cili do të bëhej Jagiello i Polonisë, që do të çonte në themelimin e bashkimit të fuqishëm të Polonisë dhe Lituanisë. Ky bashkim përfundimisht do të bëhej Komonuelthi Polako-Lituanez (1648-1764), një nga vendet më të mëdha evropiane të shekujve 16-17 , që mbulonte 400,000 milje katrorë, duke përfshirë pjesën më të madhe të territorit të Ukrainës së sotme.
Një numër luftërash, duke përfshirë konfliktet me Hetmanatin Kozak në Ukrainë, Suedi dhe me Perandoritë Osmane dhe Ruse, ia dobësuan forcën dhe në fund shkatërruan ekonominë e Komonuelthit. Territoret lindore të Ukrainës iu humbën fillimisht Perandorisë Ruse. Konfliktet e brendshme brenda Polonisë, atëherë entiteti dominues me Komonuelthin, lindën duke çuar në një dobësim të lidershipit. Forcat ruse gradualisht pushtuan pjesën më të madhe të territorit të mbetur në lindje, ndërsa fuqitë e Evropës Qendrore e kërcënuan atë nga drejtime të tjera. Ajo do të vuante një seri prej tre ndarjesh midis viteve 1772 dhe 1795 të sjella nga fqinjët e saj, Mbretëria e Prusisë dhe Perandoritë Austro-Hungareze dhe Ruse. Kjo në fakt eliminoi statusin sovran si të Polonisë ashtu edhe të Lituanisë për 123 vitet e ardhshme.
Pavarësisht ndarjes, nacionalizmi polak vazhdoi të manifestohej me disa kryengritje gjatë gjithë shekullit të 19-të . Më e dukshmja e kësaj sfide ishte pjesëmarrja e afërsisht 100,000 trupave polake në pushtimin e Rusisë nga Napoleoni në vitin 1812. Më pak se dy dekada më vonë, një tjetër kryengritje (1830-31) kundër imperializmit rus u shtyp dhe një regjim diktatorial rus pasoi nën një zëvendësmbret rus të sapoemëruar, Ivan Paskevich, nga viti 1832 deri në vitin 1856. Një tjetër kryengritje e dështuar u shfaq në ndarjen prusiane në vitin 1848 dhe pastaj përsëri në vitin 1863 në ndarjen ruse, duke rezultuar në një kontroll më të rreptë rus. Një pjesë e madhe e Revolucionit Rus të vitit 1905 ndodhi në të vërtetë në ndarjen polake të Rusisë me një grevë masive, të shkaktuar kryesisht nga përkeqësimi i kushteve ekonomike brenda Perandorisë, dhe që përkoi me thirrjet e ripërtërira për pavarësi për Poloninë. Deri në vitin 1907, trazirat ishin shuar, por konflikte të reja po lindnin në Ballkan që më në fund do të rezultonin në rezultatin që polakët e kishin dëshiruar prej kohësh.
Lufta e Parë Botërore (LB) solli humbjen e Gjermanisë dhe rënien e Perandorive Austro-Hungareze dhe Ruse dhe, me këtë, rivendosjen e Polonisë si republikë e pavarur në vitin 1918. Në fazat e hershme të Luftës së Parë Botërore, nacionalisti polak, Jozef Pilsudski (1867-1935), kishte parashikuar saktë humbjen e fuqive të Boshtit Qendror dhe rënien e Perandorisë Ruse, ato entitete që i kishin hequr sovranitetin Polonisë më shumë se një shekull më parë. Ai organizoi një forcë ushtarake polake, Legjionet Polake, posaçërisht për t'iu kundërvënë forcave ruse në frontin lindor dhe siguroi Britaninë dhe Francën se polakët nuk do të angazhoheshin me forcat e tyre përkatëse. Pavarësisht ekzistencës së tyre jetëshkurtër gjatë Luftës së Parë Botërore, Legjionet u bënë pjesë e mitologjisë në historinë e themelimit të Polonisë moderne.
Konflikti me Rusinë vazhdoi pas Luftës së Parë Botërore në Luftën Polako-Sovjetike (1919-21) për shkak të mosmarrëveshjeve territoriale përgjatë kufirit lindor të Polonisë. Vladimir Lenini (1870-1924), udhëheqësi bolshevik që kërkoi të rrëzonte Qeverinë e Përkohshme të Rusisë në atë kohë, kishte gjithashtu plane kuazi-imperialiste për të ndihmuar përpjekjet komuniste ndërkombëtare në kapërcimin e qeverive të tjera evropiane si pjesë e një lëvizjeje më të madhe ndërkombëtare. Ai e shihte një Poloni të pavarur si një pengesë në këtë rrethanë. Ndërsa forcat ruse kapërcyen Lituaninë dhe Bjellorusinë e sotme në përparimin e tyre drejt perëndimit në vitin 1919, forcat polake arritën të kontrollonin Galicinë Lindore në Ukrainën e sotme. Në një aleancë të vitit 1920 me forcat ukrainase të udhëhequra nga nacionalisti Symon Petliura, polakët filluan një ofensivë lindore që pushtoi Kievin, por një kundërsulm rus e shtyu aleancën përsëri në territorin polak. Megjithatë, përparimi i mëtejshëm rus dështoi dhe u shpall një armëpushim që rezultoi në Paqen e Rigës të vitit 1921, e cila vendosi kufirin lindor të Polonisë dhe që zgjati deri në pushtimin sovjetik të Polonisë në vitin 1939 në fillim të Luftës së Dytë Botërore (Lufta e Dytë Botërore). Pas krijimit të Republikës së Dytë Polake (1918-39), Pilsudski u bë Kryetar i Shtetit (1918-22) dhe më pas Ministër i Çështjeve Ushtarake (1926) deri në vdekjen e tij në vitin 1935. Ai do të ishte i pari nga shumë polakë të guximshëm gjatë shekullit të 20-tëqë lanë gjurmë në vetëvendosjen polake.
Pasojat e Luftës së Dytë Botërore për Poloninë sollën realizimin se ajo, së bashku me vendet e tjera fqinje të Evropës Lindore dhe Baltike, do të burgosej pas një Perdeje të Hekurt e cila, siç e tha Winston Churchill, shtrihej nga qyteti polak i Szczecinit në Detin Baltik deri në Trieste në Italinë verilindore në Detin Adriatik. 46 vitet pasuese nga viti 1945 deri në vitin 1991 do ta shihnin atë jo vetëm të nënshtruar ndaj ndikimit politik të Moskës, por edhe të transformohej në një shtet komunist deri në vitin 1952, siç kërkohej nga Rusia Sovjetike në këtë rend të ri botëror. Si e tillë, ajo do të vuante pasojat e supozimit të një ekonomie shtetërore të bazuar në modelin sovjetik që çoi në rritje të kufizuar, deficit qeveritar dhe inflacion shkatërrues. Kalimi i saj në një ekonomi tregu pas rënies së BRSS në vitin 1991 e çoi Poloninë përmes një beteje dhjetëvjeçare që pa produktin e saj kombëtar bruto (PBB) të ngrihej më në fund në një standard të përshtatshëm global dhe një sistem privatizimi të ndërmarrjeve të mëdha të piqej deri në një pikë ku deri në vitin 2012 sektori privat kontrollonte më shumë se 80% të PBB-së.
Por represioni sovjetik filloi shumë kohë para përfundimit të Luftës së Dytë Botërore me pushtimin e Polonisë nga Rusia më 17 shtator 1939, në përputhje me marrëveshjen midis saj dhe Gjermanisë naziste në Paktin Molotov-Ribbentrop të nënshkruar më 23 gusht 1939. Në atë kohë, Stalini arsyetoi se pushtimi i Polonisë nga Gjermania naziste do ta fuste Anglinë dhe Francën në një luftë me Gjermaninë, ndërsa Rusia do të mbetej e mbrojtur sipas marrëveshjes së saj të re me nazistët. Ai parashikoi se kriza në rritje do t'i shteronte vendet kapitaliste ushtarakisht deri në kohën kur Rusia sovjetike mund të pushtonte pjesën më të madhe të Evropës me versionin e saj të komunizmit. Ushtritë sovjetike pushtuan mbi 50% të asaj që atëherë ishte Polonia, e cila përfshinte pjesë të Bjellorusisë dhe Ukrainës perëndimore të sotme. Prandaj, etnia e pothuajse 14 milionë njerëzve që banonin në këtë territor ishte 38% polakë, 37% ukrainas dhe 14.5% bjellorusë. Gjatë pothuajse dy viteve pasuese, Gestapoja naziste dhe policia sekrete ruse, NKVD (përkthyer si Komisariati Popullor i Punëve të Brendshme), koordinuan planet për shtypjen brutale të rezistencës polake.

Gjatë të njëjtës vjeshtë të vitit 1939, Rusia Sovjetike, duke përdorur taktika shantazhiste, i detyroi shtetet baltike të Estonisë, Letonisë dhe Lituanisë të nënshkruanin "pakte ndihme reciproke" që i lejonin asaj të krijonte baza ushtarake në territoret e tyre. Akuzat për komplot nga këto kombe kundër Rusisë Sovjetike çuan në një pushtim të plotë, të ndjekur nga instalimi i regjimeve komuniste kukulla. Këto të fundit më pas kërkuan pranimin brenda BRSS si rezultat përfundimtar i një plani të ekzekutuar mirë nga Moska për të pushtuar kombet fqinje dhe për t'i përfshirë ato në BRSS, një plan i njohur me taktikat e sotme në Ukrainë. Presidentët e Estonisë dhe Letonisë u burgosën dhe në fund vdiqën në Siberi. Deportimet masive të "armiqve të shtetit" u iniciuan për të filluar një proces denacionalizimi dhe eliminimi të kulturës dhe gjuhës, tipik për programet e rusifikimit të kryera diku tjetër.
Në Poloni, forcat sovjetike dhe NKVD (Policia Sekrete Sovjetike) burgosën 250,000 luftëtarë polakë në gulagët sovjetikë, ku shumë prej tyre do të vdisnin nga privimi. Oficerët ushtarakë u vranë thjesht si në masakrën famëkeqe të Pyllit Katyn, ku u ekzekutuan rreth 22,000, përfshirë afërsisht 14,500 oficerë së bashku me zyrtarë administrativë qeveritarë, akademikë dhe profesionistë. Ironikisht, incidenti dhe vendi i mizorisë u zbuluan nga nazistët pas pushtimit të tyre të Evropës Lindore dhe BRSS-së. Ata nuk humbën kohë duke e ekspozuar këtë para komunitetit ndërkombëtar, por një hetim i detajuar nuk do të niste derisa Dhoma e Përfaqësuesve të Shteteve të Bashkuara të krijonte Komisionin Madden të vitit 1951. Ky i fundit arriti në përfundimin se NKVD ishte me të vërtetë përgjegjëse për ekzekutimet. Gjetjet u bënë të ditura për publikun nga administrata Obama në vitin 2011.
Për sovjetikët, çdo rezistencë interpretohej si "kundërrevolucionare", sikur ideologjia e tyre tani të konsiderohej si e natyrshme brenda kombit të pushtuar dhe qeverisë së tij të sapokrijuar. Kjo i lejoi NKVD-së të vazhdonte arrestimin e inteligjencies polake, duke përfshirë nëpunës civilë, klerikë, shkencëtarë dhe, sinqerisht, këdo që përbënte një kërcënim për autoritetin sovjetik. Deri në kohën kur mbaroi intervali fillestar dy-vjeçar i pushtimit sovjetik, përpara pushtimit nazist të territorit, rreth 100,000 polakë ishin burgosur, ndërsa të paktën 150,000 të tjerë kishin vdekur.
Pasi batica u kthye kundër Rusisë Sovjetike me pushtimin nazist të BRSS-së më 22 qershor 1941 në Operacionin Barbarossa, u nënshkrua një traktat midis saj dhe Polonisë, marrëveshja Sikorski-Mayski, më 30 korrik 1941. Ai lejoi lirimin e të burgosurve polakë të luftës nga kampet sovjetike dhe amnisti për qytetarët polakë duke lejuar rekrutimin e tyre në një korpus ushtarak polak nën komandën ushtarake britanike. Gjatë kësaj kohe dhe gjatë një jave pas pushtimit nazist të territorit të kontrolluar nga sovjetikët, Stalini u tërhoq në vilën e tij dhe ngurroi atje duke pirë, duke refuzuar të pranonte se Hitleri e kishte tradhtuar, pavarësisht disa paralajmërimeve të mëparshme që i ishin dhënë. Në kohën kur ai u kthye në Moskë, pjesa më e madhe e territoreve perëndimore të BRSS-së ishte pushtuar, kishin pësuar viktima masive ushtarake dhe civile, sasi të mëdha armatimesh, përfshirë avionë, të shkatërruara dhe rrjete të gjera komunikimi ishin ndërprerë. Ushtria ishte në rrëmujë dhe pa udhëheqje me reputacion, kryesisht pasojë e paranojës së vetë Stalinit që solli një mbretërim terrori në fund të viteve 1930, në të cilin disa nga komandat e larta ushtarake të Rusisë u spastruan.
Zbulimi nazist i vendeve të varrimit në Katyn në vitin 1943, duke e lidhur Rusinë Sovjetike me ekzekutimin masiv të oficerëve dhe qytetarëve ushtarakë polakë, çoi në shpërbërjen e marrëveshjes Sikorski-Mayski. Në këtë fazë kritike të luftës, me rusët që kishin shpartalluar forcat naziste në betejën e Stalingradit për të filluar një përparim drejt perëndimit, ata përdorën ndikimin e tyre tek Aleatët për të instaluar një qeveri kukull pro-sovjetike me banim në Moskë, e cila do të diktonte punët shtetërore polake në mërgim. Pushtimi pasues sovjetik i Polonisë, ndërsa forcat e tjera aleate po afroheshin nga perëndimi, shënoi fazat e fundit të Luftës së Dytë Botërore dhe lejoi rifillimin e deportimeve masive të polakëve që mendohej se kundërshtonin ideologjinë sovjetike. Ata do të hynin në kampe pune të largëta në BRSS, ku identitetet e tyre do të humbisnin nga bota. Brenda Polonisë, ushtria ruse e disiplinuar dobët vazhdoi të shkelte normat e sjelljes civile, shumë në mënyrën që shihet sot në Ukrainë, jo vetëm me burgosje dhe tortura të pajustifikuara të civilëve, por edhe me përdhunimin e grave të panumërta polake. Prona private dhe qeveritare polake u sekuestrua dhe u rishpërnda duke prishur ekonominë. Një program kolektivizimi të detyruar të tokës bujqësore dhe konfiskimi i të korrave për përmbushjen e kuotave shtetërore ishte vendosur tani në Poloni. I njëjti program kishte çuar në pasojat katastrofike në Ukrainë gjatë fillimit të viteve 1930 dhe ishte përballur me rënien e pritur të prodhimit bujqësor në Poloni.
Qeveria e re e Përkohshme e Republikës së Polonisë, e themeluar nga sovjetikët, dha përshtypjen se vendi ishte përsëri një shtet sovran pavarësisht se mbeti nën pushtimin ushtarak sovjetik deri në vitin 1993. Një luftë e dhunshme për pavarësi të vërtetë ndodhi gjatë fundit të viteve 1940 me një nëntokë polake të vendosur. NKVD vazhdoi të angazhohej në mënyrë aktive në ndjekjen e disidentëve dhe deportimin e tyre në Siberi me dhjetëra mijëra. Udhëheqësit e Shtetit të Nëntokës Polak u rrëmbyen në vitin 1945 nga NKVD dhe u sollën në Moskë për t'iu nënshtruar një gjyqi spektakël në të cilin u akuzuan padrejtësisht për bashkëpunim me nazistët dhe forcat kundërshtare sovjetike. Ata u dënuan me burgim, disa prej të cilëve nuk mbijetuan ose thjesht u vranë më pas. Divizioni hetimor i Institutit Polak të Kujtimit Kombëtar, i titulluar Komisioni për Ndjekjen Penale të Krimeve kundër Kombit Polak, ndërmori një shqyrtim të këtij gjyqi në vitet 2003-2009, por raportimi ka mbetur i paqëndrueshëm me refuzimin e Zyrës së Prokurorit Ushtarak të Federatës Ruse për të bashkëpunuar.
Qeveritë e sapokrijuara socialiste të shtatë vendeve të Evropës Qendrore dhe Lindore që shtriheshin në lindje të Perdes së Hekurt hynë në Traktatin e Miqësisë, Bashkëpunimit dhe Ndihmës së Ndërsjellë me BRSS në vitin 1955. Pakti i Varshavës, siç u njoh më vonë, krijoi gjithashtu një aleancë mbrojtëse kundër Organizatës së Traktatit të Atlantikut të Veriut (NATO), megjithëse dukej më shumë si një teatër për konflikt të brendshëm ushtarak sesa për përballje me Perëndimin, siç u pa menjëherë në Gjermaninë Lindore në vitin 1953, Hungari në vitin 1956 dhe Çekosllovaki në vitin 1968. Në Poloni, kryengritja antikomuniste e Poznanit e vitit 1956 ishte e para nga disa protesta kundër kushteve të punës dhe të jetesës, mungesës së ushqimit dhe të ardhurave bazë. Në themel të këtyre çështjeve themelore ishte një kërkesë për të ndjekur një kurs drejt një qeverisjeje më të mirë, ndryshe nga ajo e bazuar në modelin sovjetik-rus. Ngjarja kërkoi ndërhyrje ushtarake të udhëhequr nga gjenerali sovjetik, Stanislav Poplavsky, dhe rezultoi në disa vdekje, qindra të plagosur dhe disa qindra arrestime.
Kryengritja e Gdanskut në vitin 1970 u shoqërua me demonstrata në qytete të tjera që protestonin për çmimet e ushqimeve dhe përsëri kërkoi shuarjen nga ushtria. Në këtë rast, një ndryshim regjimi në Poloni, i ndërmarrë me miratimin e Moskës, u ndje i nevojshëm për të siguruar një lehtësim të tensioneve, sepse, megjithëse protestat përballeshin me kushtet sociale dhe ekonomike, atje u zhvillua përsëri një rrymë e fshehtë e aktivizmit politik brenda shoqërisë polake. Lëvizja masive e udhëhequr nga Unioni i Solidaritetit nën Lech Wałęsa të viteve 1980-81 shpërtheu në Gdansk dhe u bë një sfidë e fortë për regjimin komunist polak dhe marrëdhëniet e tij të varura me Rusinë Sovjetike. Një ndryshim lidershipi brenda Partisë së Punëtorëve të Bashkuar Polakë u vendos me kërkesë të Moskës, duke sjellë Gjeneralin Wojciech Jaruzelski për të vendosur gjendjen ushtarake. Ndërhyrja ushtarake me vendet e Paktit të Varshavës u mor në konsideratë, por planet u tërhoqën në dukje për shkak të presionit të SHBA-së nga administrata Carter kundër një veprimi të tillë, përfshirjes së njëkohshme dhe shumë të trazuar të Rusisë në Luftën Sovjetike-Afgane (1979-89) dhe kërcënimit të përshkallëzimit të rebelimit në të gjithë Poloninë. Unioni kishte një anëtarësim prej 10 milionësh në atë kohë dhe përfaqësonte një të tretën e popullsisë punëtore të Polonisë. Ligji ushtarak në fund të fundit solli në lëvizje forcat polake të sigurisë dhe ato ushtarake, të cilat i dhanë fund përpjekjeve për demokratizimin e vendit. Megjithatë, më pak se një dekadë më vonë, Valesa do të bëhej president i Polonisë (1990-95).
Menjëherë pasi konflikti në Poloni kishte filluar, kërcënimi i përhapjes së mospajtimit në vendet e tjera të Paktit të Varshavës u zbut me forcë dhe me rritjen e shtypjes së brendshme. Sigurimi Shtetëror Sovjetik, i njohur në atë kohë si KGB, burgosi ose dëboi disidentët në të gjithë BRSS-në dhe shpërbëri Grupin e Helsinkit në Moskë, i cili monitoronte përputhshmërinë e Rusisë me dispozitat humanitare të Marrëveshjeve të Helsinkit (1975). Aparatet individuale të sigurisë shtetërore në vendet e Paktit të Varshavës punuan në bashkëpunim me KGB-në për të shtypur çdo nocion të demokratizimit dhe të drejtave të njeriut. Vdekja e Leonid Brezhnjevit në nëntor 1982 çoi në një sërë udhëheqësish afatshkurtër, me Yuri Andropovin që vdiq në shkurt 1984 dhe Konstantin Chernenkon në mars 1985. Kur erdhi radha e Mikhail Gorbachev, Rusia Sovjetike dhe BRSS ishin në rënie ekonomike dhe debakli afgan i Rusisë ishte në pamje të qartë për botën. Një reformë serioze ishte e nevojshme, por kjo solli vetëm përçarje të mëtejshme të brendshme dhe një përpjekje për grusht shteti në vitin 1991. Kjo e fundit do të sillte shpërbërjen përfundimtare të BRSS-së gjatë mandatit të Boris Jelcinit si udhëheqës i Rusisë. Dorëheqja e Jelcinit më 31 dhjetor 1999 rezultoi në ngritjen në pushtet të Vladimir Putinit si udhëheqës i Rusisë në mijëvjeçarin e ri dhe rifillimin e sundimit autoritar, shkeljen e rregullave ndërkombëtare të sjelljes dhe kriminalitetin e hapur.
Pakti i Varshavës u shpërbë zyrtarisht më 1 korrik 1991, pasi një vendim i marrë fshehurazi nga Byroja Politike Sovjetike në mars 1989 për të mos zbatuar më sundimin komunist në Evropën Lindore. Gjatë kohës së saj si shtet komunist, Polonia ekzistonte si Republika Popullore Polake, një shtet njëpartiak i sunduar nga Partia e Punëtorëve të Bashkuar Polakë. Një luftë e brendshme e vazhdueshme ekzistonte me forcat demokratike në vend, e cila çoi në arrestime të shumta të udhëheqësve dhe funksionarëve të opozitës nga policia sekrete dhe vrasjen e të paktën 22,000 njerëzve nga viti 1947 deri në vitin 1989. Kjo ishte trashëgimia e lënë nga një regjim autoritar i dështuar i frymëzuar nga komunistët, i kontrolluar nga distanca nga një sistem qeverisjeje po aq i gabuar dhe në fund të fundit i vdekur. Një skemë e re është duke u zhvilluar për të zëvendësuar këtë të fundit, por tani nën maskën e perandorisë, me qëllim rikthimin e një lavdie të kaluar, ndoshta më mirë të perceptuar sesa të vënë në veprim, sepse edhe ajo ishte me të meta groteske. Udhëheqësi i saj tani i vendosur mirë, Putin, i ka bërë qëllimet e tij mjaft të qarta në lidhje me Ukrainën, sado të pajustifikuara. Duke vepruar kështu, ai kërcënon stabilitetin e kombeve fqinje, jo më pak të rëndësishme prej të cilave, Polonisë dhe të tjerëve në Evropën Lindore dhe rajonin e Baltikut, të cilët janë shumë të familjarizuar me agresionin dhe represionin rus dhe nuk duan asnjë prej tyre.

Lidhjet e Polonisë me Ukrainën janë forcuar ndjeshëm vitin e kaluar për shkak të mbështetjes së dhënë ushtarakisht Ukrainës dhe për bujarinë e saj që ka pranuar më shumë se 1.5 milion refugjatë ukrainas dhe i ka strehuar ata tani për më shumë se një vit, duke u siguruar atyre nevojat themelore, kujdes mjekësor, punë dhe një vend për të rritur dhe edukuar fëmijët e tyre. Në përputhje me shfaqjen e Polonisë si një demokraci që kontrollon fatin e saj, një ekonomi të fortë dhe një ushtri gjithnjë e më të fuqishme, ajo ka marrë rolin udhëheqës në shprehjen e mbështetjes për sanksione më të ashpra kundër Rusisë, duke ofruar më shumë ndihmë ushtarake për Ukrainën për frymë sesa vendet e tjera përveç shteteve baltike dhe duke nxitur vende të tjera si Gjermania të bëjnë më shumë të njëjtën gjë. "Ne nuk do ta shohim vetëm Ukrainën të derdhë gjak deri në vdekje", ishin fjalët e kryeministrit polak Mateusz Morawiecki.
Dy kombet fqinje, Polonia dhe Ukraina, ndajnë një origjinë të përbashkët etnolinguistike dhe një histori të përbashkët, kanë duruar konflikt me njëri-tjetrin, janë përballur me një armik të përbashkët në kufirin e tyre dhe kanë vuajtur nga një tragjedi e madhe e shkaktuar nga ky armik. Një lidhje shumë e veçantë është krijuar natyrshëm kohët e fundit midis të dyjave, aq sa ideja e një bashkimi politik është shfaqur në një propozim nga Dalihor Rohac i Institutit Amerikan të Ndërmarrjeve, një lloj konfederate. Polonia është anëtare e Bashkimit Evropian (BE) dhe e NATO-s. Ukrainës i është dhënë statusi i kandidatit për në BE dhe meriton të merret në konsideratë si anëtare e NATO-s. Ajo ka provuar aftësinë e saj për luftë me sjelljen e saj në përballjen aktuale kundër një armiku të frikshëm me guximin, vendosmërinë, llogaritjen strategjike, lidershipin dhe inovacionin e saj. Kush nuk do ta donte atë si partner në një konflikt ushtarak? Për më tepër, objektet e saj detare dhe tokësore në Krime do t'i siguronin NATO-s aftësi të gjera mbrojtëse.

Restaurimi i Ukrainës në mënyrë ideale mund të financohet në një pjesë të madhe përmes sekuestrimit të aseteve të huaja ruse, si shtetërore ashtu edhe private. Vetë rindërtimi do të ndihmojë në krijimin e marrëdhënieve më të forta me Evropën dhe Shtetet e Bashkuara duke angazhuar industrinë në format e saj të ndryshme në marrëveshjet kontraktuale. Marrëdhëniet e reja tregtare brenda një Unioni Polako-Ukrainas, dhe midis saj dhe BE-së dhe pjesës tjetër të botës, do të riafirmonin vendin e saj si një entitet i fuqishëm në Evropën Lindore. Gjithashtu do të krijonte një ekuilibër më të drejtë brenda vetë Evropës, si dhe një prani të fortë në komunitetin global. Mbështetja nga Perëndimi dhe, veçanërisht, nga Shtetet e Bashkuara do t'i jepte projektit llojin e shtysës që do t'i nevojitej. Pasi të vendoset pas disfatës së Rusisë, një Union Polako-Ukrainas do të ishte një pengesë e fortë kundër çdo agresioni të mëtejshëm rus dhe një kujtesë për Rusinë se ku mund të çojnë vendimet e këqija.
Të drejtat e autorit @Kost Elisevich, MD, PhD 2023. Të gjitha të drejtat e rezervuara. Çdo riprodhim i paligjshëm i këtij përmbajtjeje do të rezultojë në veprime të menjëhershme ligjore.
Edhe një herë, uau. Faleminderit.
Fatkeqësisht, këtij përshkrimi i mungojnë disa ngjarje, përkatësisht përshkrimi i arsyes pse kryengritja Khmelnitsky (Kozake) pati sukses kur kryengritjet e tjera kozake dështuan. Gjithashtu, nuk ka asnjë përshkrim të aktiviteteve terroriste të UWO-së (përfshirë vrasjen e Pierackit dhe Hołówkës) dhe, ndoshta më e rëndësishmja, një përshkrim të krimit të gjenocidit të kryer nga OUN-UPA kundër polakëve. Polakë nën pushtimin gjerman, të pambrojtur, të paaftë për të mbrojtur veten nga një organizatë udhëheqësit e së cilës bashkëpunuan ngushtë me Rajhun e Tretë.
Nuk ka asnjë debat këtu mbi çështjet e ngritura nga komenti i fundit në lidhje me historinë e marrëdhënieve polako-ukrainase që përfshin shekujt e 17-të deri në shekullin e 20-të, ndërsa ato lidhen me ngjarjet e përmendura këtu. Historia e kësaj kohe brenda territorit të Ukrainës së sotme është shënuar nga dhunë e konsiderueshme e shkaktuar nga disa faktorë që lidhen me dominimin territorial, ndjenjat nacionaliste dhe elementët ekstremistë. Shumë, nga të dyja anët e korridorit, do të jenë të prirur të debatojnë dhe ndoshta edhe të justifikojnë disa ose të gjitha veprimet e ndërmarra dhe ky lloj diskursi është i destinuar të vazhdojë deri natën vonë. Kjo nuk do të thotë se nuk kishte diçka të mirë për t'u thënë në lidhje me një ekzistencë të përbashkët të polakëve dhe ukrainasve në rajonin e trazuar të Ukrainës perëndimore, disa prej të cilave preku familjen time dhe kanë mbetur me mua.
Por qëllimi i këtij eseu ka të bëjë me atë që po ndërmarrim tani në shekullin e 21-të dhe nevojën për t'iu përgjigjur kërcënimit të përbashkët të një regjimi tjetër autoritar që i ka vendosur vetes një axhendë për të ushtruar përsëri ndikim mbi fqinjët e tij. Ne nuk mund ta mohojmë atë që është në të kaluarën tonë, por duhet të ketë njëfarë marrëveshjeje për atë që është e mirë për të ardhmen tonë të përbashkët.