Etniczna niechęć w Federacji Rosyjskiej do Kremla

„Zapamiętajcie moje słowa: Rosja zniknie, gdy wzejdzie ukraińskie słońce” – Dżochar Dudajew, przywódca rewolucyjny i prezydent Czeczeńskiej Republiki Iczkerii (1991-1996)

Dżochar Dudajew zginął w kwietniu 1996 roku w wyniku rosyjskiego ataku rakietowego, którego celem było jego miejsce pobytu. Cztery miesiące później, pierwsza wojna czeczeńska (1994–1996) zakończyła się podpisaniem porozumień chasawjurckich, po tym jak czeczeńscy bojownicy wyparli wojska rosyjskie ze stolicy, Groznego. Czeczenia była pierwszą republiką, która starła się z Kremlem po rozpadzie Związku Radzieckiego w 1991 roku. Czeczeni odmówili pozostania częścią państwa, które od dawna ich uciskało. Zarówno za caratu, jak i za sowietów, masowe deportacje i represje podkopały ich ojczyznę i tożsamość etniczną w nadziei na stłumienie odrodzenia się nastrojów nacjonalistycznych. W 1999 roku brutalna kampania wojskowa, rozpoczęta przez ówczesnego premiera Władimira Putina, zniweczyła nadzieje Czeczenów na suwerenność w drugiej wojnie czeczeńskiej (1999–2009). Grozny został zrównany z ziemią przez bezładne bombardowania z powietrza, ataki rakietowe i ciągły ostrzał artyleryjski stolicy, w wyniku którego zginęło około 8000 cywilów. Kampania wzmocniła pozycję Putina w Moskwie, przyczyniając się do jego awansu poprzez powszechne objęcie praktycznie bezkonkurencyjnej prezydentury. … Więcej Etniczny animus w Federacji Rosyjskiej wobec Kremla