Europese solidariteit en eensgezindheid in het licht van de Russische dreiging

Als er één waarheid te leren valt uit de geschiedenis van wereldwijde conflicten, dan is het wel dat appeasement zelden tot duurzame vrede leidt wanneer het vooral resulteert in concessies aan de agressor. Wraakzuchtige grieven ontstaan ​​en etteren generaties lang, en wonden worden niet vergeven. Erger nog, de agressor blijft ontevreden wanneer het oorspronkelijke doel niet is bereikt. Dit was de les van de Tweede Wereldoorlog en een les die de meesten lijken te willen vergeten, met name degenen die er naïef van overtuigd zijn dat ze op de een of andere manier immuun zijn voor gevaar, of degenen die simpelweg hun geld willen verdienen onder meer gecontroleerde omstandigheden. Het niet onder ogen zien van de harde realiteit dat een oorlog beëindigd moet worden door een openlijke agressie in de kiem te smoren, nodigt uit tot een toekomst van herhaling, uitgevoerd door dezelfde agressor of simpelweg een andere van hetzelfde slag. … Meer Europese solidariteit en doelgerichtheid in het licht van de Russische dreiging

De verdediging van Canada en Oekraïne tegen Russische agressie – een gedeelde haat tegen autoritarisme

Canadezen haten het om te horen dat ze geen land zouden moeten zijn, vooral niet door een steeds autoritairder wordend Amerikaans regime, net zoals Oekraïners het haten om hetzelfde te horen van een Russische dictator die hun land daadwerkelijk is binnengevallen. Zowel de VS als Canada ontwaken tot de groteske politieke realiteit dat een illiberale regering aan de macht is gekomen in "de stralende stad op een heuvel", zoals Ronald Reagan Washington DC ooit beschreef. … Meer over de verdediging van Canada en Oekraïne tegen Russische agressie – een gedeelde haat tegen autoritarisme

Het pleidooi voor een hersteld Oekraïne zoals het was vóór Poetin

De levensvatbaarheid van een natie als autonome, zelfvoorzienende en welvarende entiteit hangt af van het voortdurende welzijn van haar bevolking, haar natuurlijke hulpbronnen, een evenwichtig bestuur, het vermogen om zichzelf en haar buren te verdedigen tegen buitenlandse dreigingen, gedeelde inlichtingen met haar bondgenoten en eerlijke wederzijdse handelsbetrekkingen. Voor Oekraïne is de weg niet alleen moeilijk, maar ook verraderlijk geweest, met name door Rusland en Vladimir Poetin. Van alle rechtvaardigingen voor de Russische invasie is er geen enkele die standhoudt, behalve voor degenen die ofwel op perverse wijze Kremlin-propaganda verspreiden, ofwel geen begrip hebben van de historische achtergrond van de regio en de details van de gebeurtenissen die zich daadwerkelijk hebben afgespeeld in de jaren voorafgaand aan het conflict. Ik laat al deze laatste argumenten, die de relevante kwesties opsommen, over aan eerder gepubliceerd materiaal om me te concentreren op waarom Oekraïne één geheel moet blijven in plaats van te worden ontmanteld door een onverstandig vredesverdrag. … Meer Het pleidooi voor een hersteld Oekraïne zoals het was vóór Poetin

Poetins bedrog: Oekraïne, Belarus en de weg naar Oost-Europa

Het moment voor Europa is aangebroken en actie is geboden in het licht van de aanhoudende Russische agressie in Oekraïne, nu de Amerikaanse inzet voorspelbaar genoeg plaatsmaakt voor haar aloude tegenstander. Vladimir Poetins imperialistische plannen zijn er in de eerste plaats op gericht om zowel Oekraïne als Belarus terug te brengen in de Russische greep, alvorens de opties te overwegen om de landen van de Baltische regio en Oost-Europa weer onder Russische hegemonie te brengen. Dat wil niet zeggen dat Poetin zich niet elders bemoeit om instabiliteit binnen Europa te veroorzaken, zoals in de Westelijke Balkanlanden, Duitsland, Roemenië, Polen, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en nog andere landen. … Meer over Poetins bedrog: Oekraïne, Belarus en de weg naar Oost-Europa

Dus, wie wil deel uitmaken van Rusland?

Drie jaar geleden, toen Rusland zijn imperialistische intenties duidelijk maakte met de invasie van Oekraïne, was het ervan overtuigd dat het Oekraïense volk geen eigen land had. Tot grote ontsteltenis van Rusland bleek echter dat de Oekraïners daar anders over dachten, genoeg zelfs om meer dan duizend dagen van brute oorlogsvoering te doorstaan ​​met een nationale wilskracht die elke natie zou uitdagen om hetzelfde te doen. Daarbij hebben ze het Russische leger zware verliezen toegebracht, zozeer zelfs dat Rusland nu moeite heeft om een ​​effectief offensief te handhaven, terwijl de oorlogseconomie dreigt in te storten als het op deze koers doorgaat. … Meer Dus, wie wil er deel uitmaken van Rusland?

De aanhoudende ondermaatse prestaties van het Amerikaanse buitenlandbeleid in Oekraïne

De huidige signalen vanuit de Trump-administratie wijzen op een intentie om een ​​einde te maken aan het tien jaar durende onvermogen om de Russische agressie in Oekraïne adequaat aan te pakken, wat inmiddels kan worden beschouwd als een dreigende capitulatie voor de onverzettelijkheid van Vladimir Poetin. Dit terwijl hij de Amerikaanse president overlaadt met lof voor zijn herverkiezing. Poetin heeft Donald Trump zelfs omschreven als een "slimme en pragmatische man" en gesuggereerd dat "als zijn overwinning in 2020 niet was gestolen", er wellicht geen crisis was geweest. Op zijn beurt heeft Trump opmerkelijk genoeg Volodymyr Zelensky de schuld gegeven van de oorlog, omdat hij weigerde Oekraïne over te geven na de Russische invasie in februari 2022. Dit duidt op een ernstig gebrek aan inzicht in de situatie bij een slecht geïnformeerde president. Deze onwetendheid volgt op een aantal jaren van Amerikaans leiderschap waarin de diepte van Poetins intenties in Oost-Europa en met name Oekraïne niet is onderkend. … Meer over het aanhoudende falen van het Amerikaanse buitenlandbeleid in Oekraïne

Onderhandelen met een oorlogsmisdadiger – Een geschiedenis van bedrog

In 1938 stationeerde de Duitse bondskanselier Adolf Hitler troepen langs de grens van Tsjechoslowakije met de kennelijke bedoeling het Sudetenland binnen te vallen, onder het valse voorwendsel dat de overwegend Duitse bevolking daar bedreigd werd. In de hoop een nieuwe wereldoorlog te voorkomen na een aantal provocerende acties van Duitsland in de voorgaande jaren, ontmoette de Britse premier Neville Chamberlain Hitler, de Italiaanse president Benito Mussolini en de Franse president Édouard Daladier. De Tsjechoslowaakse president Edvard Beneš was opvallend afwezig. … Meer over onderhandelen met een oorlogsmisdadiger – een geschiedenis van bedrog

De krimpende staat van Poetins wereld

Het voorgaande sentiment, ogenschijnlijk van bijbelse oorsprong, sluit goed aan bij de recente gebeurtenissen in Syrië en de val van het tirannieke en generatieslange Assad-regime. De ineenstorting voltrok zich in wat slechts een kwestie van dagen leek voor een regime dat terugging tot 1971, toen Hafez al-Assad via een staatsgreep het presidentschap van Syrië veroverde en dit in 2000 overdroeg aan zijn zoon Bashar. Laatstgenoemde zette Syrië's decennialange banden met Iran en zijn regionale militante groeperingen Hamas en Hezbollah voort en vestigde een schrikbewind van regelrechte moorden en gevangennemingen, wat hem de veroordeling van het Westen opleverde. Het zou allemaal tot een catastrofale ontmanteling van het regime en de afzetting van zijn leider leiden. Tot nu toe benadrukt dit de twijfelachtige positie van Vladimir Poetin in de wereldopinie. … Meer De krimpende staat van Poetins wereld

De pessimistische deskundigen en de toekomst van Oekraïne

Het is gebruikelijk dat er in een langdurig conflict pogingen worden ondernomen om tot een redelijk compromis te komen. De bedoeling is om verder leed te voorkomen, maar al te vaak is het conflict in kwestie onrechtmatig uitgevoerd als onderdeel van een agenda van een duidelijke agressor. Sommige deskundigen beweren dat een bepaalde uitkomst van een conflict onvermijdelijk is op basis van eenvoudige cijfers zoals bevolkingsomvang, militaire reserves en productiecapaciteit. Zij pleiten doorgaans voor de agressor. Daarbij negeren ze de gevolgen voor het slachtoffer van de agressie en de precaire situatie waarin die zich in de toekomst bevindt. Ze laten de wereldorde haar gang gaan zonder te erkennen dat de kern van het probleem grotendeels onveranderd is gebleven. … Meer over de pessimistische deskundigen en de toekomst van Oekraïne

China, Quo Vadis?

Waarom zou China zich aansluiten bij een autoritaire schurkenstaat als Rusland, die openlijk het Handvest van de Verenigde Naties (VN) heeft geschonden met de invasie van een soevereine natie, talloze wreedheden heeft begaan en wereldwijd humanitair leed heeft veroorzaakt door de voedseldistributie en massale grensoverschrijdende migratie te verstoren? Wat is het mogelijke motief voor een dergelijke langdurige verstrengeling, terwijl China's morele kompas op het wereldtoneel ter discussie staat? Het plan voor een multipolaire wereldorde is erop gericht de huidige, door de Verenigde Staten (VS) geleide orde, die zich de afgelopen decennia succesvol heeft ontwikkeld, uit te dagen. Maar hoe moet China's plan worden begrepen als de daden de uitgesproken intenties tegenspreken? … Meer China, Quo Vadis?