De Russische coalitie van onrustige naties en het verzet van Oekraïne

De Russische oorlog tegen Oekraïne heeft geleid tot de actieve deelname van drie andere geallieerde autocratieën – Wit-Rusland, Noord-Korea en Iran – in het grootste Europese militaire conflict sinds de Tweede Wereldoorlog. Een vierde partner, China, heeft subtielere maar welbekende steun verleend aan de Russische oorlog, om redenen die beter bekend zijn bij hun respectievelijke leiders dan bij de rest van de wereld. Ondanks het gebrek aan adequate rechtvaardiging voor de Russische invasie, hebben de leiders van deze autocratieën het nodig geacht om aan deze oorlog deel te nemen, ogenschijnlijk om geen andere reden dan transactionele doeleinden van de een of andere aard. … Meer over Ruslands coalitie van onrustige naties en Oekraïnes verzet

China, Quo Vadis?

Waarom zou China zich aansluiten bij een autoritaire schurkenstaat als Rusland, die openlijk het Handvest van de Verenigde Naties (VN) heeft geschonden met de invasie van een soevereine natie, talloze wreedheden heeft begaan en wereldwijd humanitair leed heeft veroorzaakt door de voedseldistributie en massale grensoverschrijdende migratie te verstoren? Wat is het mogelijke motief voor een dergelijke langdurige verstrengeling, terwijl China's morele kompas op het wereldtoneel ter discussie staat? Het plan voor een multipolaire wereldorde is erop gericht de huidige, door de Verenigde Staten (VS) geleide orde, die zich de afgelopen decennia succesvol heeft ontwikkeld, uit te dagen. Maar hoe moet China's plan worden begrepen als de daden de uitgesproken intenties tegenspreken? … Meer China, Quo Vadis?

De kansen van Poetin (deel 3) – De hoop van een dictator

Autoritaire leiders met dezelfde ideeën lijken geneigd allianties te vormen om de zekerheid te hebben dat hun gedrag, hoe corrupt en brutaal ook, in ieder geval goedkeuring vindt bij hun collega's. Deze leiders vinden hun rechtvaardiging vaak in de rol die ze hebben gespeeld bij het bevorderen van een nationaal doel. In werkelijkheid hebben ze zichzelf echter verheven tot een positie die hen in staat stelt elke vorm van afwijkend gedrag te vertonen die nodig is om doelen te bereiken die beter bij henzelf passen dan bij hun natie. Wanneer dergelijke doelen worden bedreigd, zoals onvermijdelijk gebeurt, zal de wanhopige dictator zijn autoritaire collega's om steun vragen in de hoop dat die beschikbaar zal zijn gedurende de duur van zijn problemen. … Meer over Poetins kansen (deel 3) – De hoop van een dictator