Orbán en het populisme in Europa

Net over de grens met Estland, op Russisch grondgebied, staat een zeer opvallend bord met de simpele tekst: "Rusland kent geen grenzen." Een typisch Russische zelfingenomen bravoure, bedoeld om een ​​kleiner land te intimideren dat Oekraïne standvastig steunt in de huidige oorlog met Rusland; een oorlog waarmee Rusland duidelijk heeft gemaakt dat het geen respect heeft voor de grenzen van soevereine staten. Het bord dient als waarschuwing voor alle landen in de nabije omgeving – de Baltische staten, Finland, Polen, Slowakije, Hongarije, Roemenië, Moldavië, Kazachstan, Azerbeidzjan, Armenië, Georgië. … Meer over Orbán en populisme in Europa

Financiering van een verzetsstrijd 2022-2024

Verschillende leden van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden verzetten zich tegen het idee dat Oekraïne hun steun nodig heeft in zijn verzetsstrijd tegen Rusland. Ze beweren ogenschijnlijk dat er tot nu toe al genoeg is geleverd en dat de budgettaire prioriteiten elders moeten worden gesteld. Tegelijkertijd herhalen ze, zonder enige rechtvaardiging, het verhaal dat de hulp aan Oekraïne slecht is beheerd en dat er veel geld is verspild. Deze argumenten zijn onoprecht, niet meer dan bedachte politieke uitspraken die getuigen van een diepgaande onwetendheid over de wereldwijde gevolgen van hun voorgestelde passiviteit. … Meer over de financiering van een verzetsstrijd 2022-2024

Poetin, Latijns-Amerika, hybride oorlogsvoering en de Amerikaanse grens

Voor degenen die denken dat Vladimir Poetins Rusland en zijn oorlog in Oekraïne weinig te maken hebben met de binnenlandse situatie in de Verenigde Staten (VS) en die evenmin aandacht besteden aan de invloed die zijn regime uitoefent in het Midden-Oosten, Afrika en Latijns-Amerika, omdat dit voor henzelf of de wereld in het algemeen van weinig betekenis lijkt, is het hoog tijd om hun standpunt te herzien. Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog verkeert Rusland in een staat van conflict met de VS, waarbij beide landen strijden om zowel militair als geopolitiek wereldwijd overwicht. De ontbinding van de Sovjet-Unie in 1991 bracht hier tijdelijk een einde aan, totdat Poetin in 2000 aan de macht kwam. Wat volgde was de heroprichting van een autoritair regime met de bedoeling een schijnvertoning van het Russische rijk van weleer te creëren. Daarbij heeft Poetin de reputatie verworven van een aangeklaagde internationale crimineel en heeft hij de wereld laten zien dat hij de rechtsstaat en het menselijk welzijn negeert. Het optreden van Poetin op het wereldtoneel heeft geleid tot een reeks wreedheden begaan binnen zijn eigen Rusland, de Republiek Tsjetsjenië en de landen Georgië, Syrië en nu ook Oekraïne. … Meer over Poetin, Latijns-Amerika, hybride oorlogsvoering en de Amerikaanse grens

Binnenlandse Poetin (Deel 2)

De perceptie van het functioneren van een totalitair regime draait volledig om de leider. Alle toeschrijvingen van succes en falen komen uiteindelijk op die leider neer, om te bepalen of de prijs van onderwerping de noodzakelijke opoffering van individuele en maatschappelijke vrijheden waard was. Na verloop van tijd, naarmate deze factoren zich opstapelen op de balans van de geschiedenis, wordt er, zowel van binnenuit als van buitenaf, een oordeel geveld over de vraag of de geschiedenis die leider en daarmee de medeplichtige natie gunstig gezind is, of zich met afschuw afkeert. Van buitenaf gezien wordt Vladimir Poetins Rusland door de meeste landen nu erkend als oorlogszuchtig en bedreigend, verstoken van menselijkheid en onbetrouwbaar. Van binnenuit gezien, met zijn huidige koers, is het gedoemd een mislukte staat te worden, besmet door een inherente corruptie en niet in staat om de basisvoorzieningen te leveren die nodig zijn voor een groot deel van zijn uitgestrekte gebieden. Na meer dan twintig jaar heeft Poetins leiderschap schande over Rusland en zijn bevolking gebracht en economische omstandigheden gecreëerd die het land nog generaties lang zullen blijven achtervolgen. Het is tijd om Poetins Rusland van binnenuit te bekijken. … Meer over Poetin in eigen land (deel 2)

Binnenlandse Poetin (Deel 1)

In de afgelopen eeuw hebben Russische leiders, op één na, geprobeerd zich tegenover hun eigen regering en volk te profileren door hoe goed ze conflicten met het Westen hadden gevoerd. Om het botter te zeggen: ze bleven vasthouden aan het idee dat militaire en wereldwijde territoriale dominantie over de Verenigde Staten (VS) van het grootste belang was in hun perceptie van een misleidende en zwaar overschatte wedloop naar de top, die maar al te vaak het welzijn van hun volk verwaarloosde. Autoritair leiderschap, vermomd als een Sovjet-communistische staat met zijn focus op de groei van zijn militair-industriële macht, leidde uiteindelijk tot de economische ondergang van hun regime en daarmee tot de ineenstorting van de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken. Hetzelfde zal gebeuren in de huidige eeuw. … Meer Binnenlandse Poetin (Deel 1)

Poetins plannen voor een imperium versus Poetins angst voor NAVO-inmenging

Het afgelopen jaar zijn er diverse essays verschenen over de rol van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) bij het aanwakkeren van Vladimir Poetins besluit om Oekraïne, een soevereine natie, binnen te vallen in een poging de regering over te nemen, kennelijk met als doel assimilatie binnen de NAVO te voorkomen. In essentie was de geleidelijke en opzettelijke inmenging van de NAVO in Rusland de kern van de zaak. Poetins verklaarde doel was echter om Oekraïne te denazificeren en te demilitariseren, omdat hij het land als een bedreiging zag voor Rusland en alle etnische Russen in Oekraïne. We hebben tot nu toe nog geen helder argument gezien dat de beschuldiging en de daaropvolgende acties rechtvaardigt zonder zijn regime en Rusland voor een groot deel van de wereld te schande te maken. … Meer over Poetins imperiumplannen versus Poetins angst voor NAVO-inmenging

Lukashenko versus Belarus

Alexander Lukashenko, dictator van Belarus en daar ogenschijnlijk trots op, kwam in 1994 aan de macht als de eerste president van het land, drie jaar na de ontbinding van de Sovjet-Unie. Als ware volgeling van het oude Sovjetregime behield hij het staatseigendom van belangrijke industrieën en verwierf hij de macht om het parlement te ontbinden. Hij consolideerde geleidelijk zijn zeer gecentraliseerde gezag tegen 1996. De Russische taal kreeg een gelijkwaardige status als het Wit-Russisch en de reeds bestaande economische banden met Rusland werden versterkt toen de twee landen in 1996 een Gemenebest vormden. Dit Gemenebest evolueerde in 1999 tot de Unie van Rusland en Belarus met de ondertekening van een verdrag. Deze Unie formaliseerde de integratie van hun economieën, waaraan ook hun inlichtingendiensten en defensie werden toegevoegd. Belarus, duidelijk de zwakkere van de twee, zou in deze overeenkomst zowel financiële als militaire veiligheid verkrijgen. Het proces verliep echter niet zonder problemen voor Lukashenko. … Meer over Lukashenko versus Belarus