Slæmir leiðtogar og gagnlegir fávitar
Endurtekin martröð sögunnar hefur verið komu kjörinna leiðtoga sem öðluðust völd með því að efla popúlískan hugsunarhátt gagnvart sundrandi málum eins og innflytjendamálum, kynþáttafjandskap og stéttabaráttu. Loforð þeirra um breytingar myndi kosta sitt – sú opinberun að framkvæmdavaldið veitti heimild til að breyta stjórnunarháttum til að henta tilgangi sínum. Breytingar myndu koma í formi dómsúrskurða og fjárhagslegs þrýstings á stofnanir sem áttu að hefta handahófskennda framkvæmd framkvæmdavalds yfir almannaheill og eftirlit með samfélaginu með öðrum hætti. Þetta mynstur er kunnuglegt og hefur komið fram á 20. öld, einkum í Sovétríkjunum og nasistaþýskalandi. Það leiddi til stofnunar kúgandi einræðisstjórna sem ekki aðeins komu á stjórn á eigin samfélagi heldur réðust einnig á utanríkisstefnu sem gerði heiminn óöruggari. ... Fleiri slæmir leiðtogar og gagnlegir fávitar