Þjóðernisóvild innan Rússneska sambandsríkisins gagnvart Kreml

„Munið orð mín: Rússland mun hverfa þegar úkraínska sólin rís“ – Djokhar Dudayev, byltingarleiðtogi og forseti Tsjetsjensku lýðveldisins Ítsjkeríu (1991-1996)

Djokhar Dudayev féll í apríl 1996 af rússneskri eldflaugarárás sem miðaði á dvalarstað hans. Fjórum mánuðum síðar lauk fyrsta Tsjetsjeníustríðið (1994–1996) með undirritun Khasavyurt-samkomulagsins, eftir að tsjetsjenskir ​​​​bardagamenn höfðu hrakið rússneska hermenn frá höfuðborg sinni, Grosní. Tsjetsjenía var fyrsta lýðveldið sem lenti í átökum við Kreml eftir að Sovétríkin leystust upp árið 1991. Tsjetsjenar neituðu að vera hluti af ríki sem hafði lengi kúgað þá. Undir stjórn bæði keisarans og Sovétríkjanna höfðu fjöldaflutningar og kúgun grafið undan heimalandi þeirra og þjóðernisvitund í von um að bæla niður endurvakningu allra þjóðernissinna. Árið 1999 braut grimm herferð, sem þáverandi forsætisráðherra, Vladimír Pútín, hleypti af stokkunum, vonum Tsjetsjena um fullveldi í seinna Tsjetsjeníustríðinu (1999-2009). Grosní var jafnað við jörðu með handahófskenndum loftárásum, eldflaugaárásum og stöðugu fallbyssusári um höfuðborgina, sem drap um 8.000 óbreytta borgara. Kosningabaráttan styrkti stöðu Pútíns í Moskvu og hjálpaði til við að tryggja honum uppgang með almennings til forsetaembættis sem í raun var óumdeilt. … Meiri þjóðernisóvild innan Rússneska sambandsríkisins gagnvart Kreml