Անցած տարվա ընթացքում մի շարք ակնարկներ են հայտնվել Հյուսիսատլանտյան դաշինքի կազմակերպության (ՆԱՏՕ) գործողությունների վերաբերյալ, որոնք նպաստել են Վլադիմիր Պուտինի՝ ինքնիշխան պետություն Ուկրաինա ներխուժելու որոշմանը՝ փորձելով խլել նրա կառավարությունը՝ ՆԱՏՕ-ի կազմում դրա ինտեգրումը կանխելու ակնհայտ նպատակով: Ըստ էության, հարցի էությունը ՆԱՏՕ-ի աստիճանական և կամային ոտնձգությունն էր Ռուսաստանի նկատմամբ: Սակայն Պուտինի հայտարարած նպատակը Ուկրաինան ապացիստիկացնելն ու ապառազմականացնելն էր, քանի որ նա այն համարում էր սպառնալիք Ռուսաստանի և Ուկրաինայի բոլոր էթնիկ ռուսների համար: Մենք դեռևս չենք տեսել որևէ հստակ փաստարկ, որը կարդարացներ մեղադրանքը և հետագա գործողությունները, որոնք չեն ամաչեցնի նրա ռեժիմը և Ռուսաստանը աշխարհի մեծ մասի առջև:.

Ուկրաինան երբեք սպառնալիք չի եղել Ռուսաստանի համար և երբեք էլ չի հայտարարել, որ այդպիսի սպառնալիք կլինի: Գրեթե երեք տասնամյակ առաջ այն որոշեց հրաժարվել իր ամբողջ միջուկային զինանոցից և դրան կից զենքից՝ իր ինքնիշխանությունը պաշտպանելու երաշխիքների դիմաց, ինչպես համաձայնեցված էր Ռուսաստանի, Միացյալ Նահանգների (ԱՄՆ) և Միացյալ Թագավորության կողմից ստորագրված Բուդապեշտի հուշագրում (1994թ.): Նմանապես, Ուկրաինայի կառավարության կողմից Ուկրաինայի արևելքում էթնիկ ռուսների նկատմամբ հետապնդումներ չեն եղել, և Ուկրաինայի համար անհիմն չէր պահանջել, որ ուկրաիներենը լինի իր պաշտոնական ազգային լեզուն: Երբեք փորձ չի եղել հասարակությունից վերացնել ռուսերենը կամ մշակույթը, ինչպես նաև որևէ այլ էթնիկ խմբի լեզուն: Վերջինս կտրուկ հակադրվում էր Կայսերական Ռուսաստանի և, հետագայում, Խորհրդային Ռուսաստանի կողմից դարավոր փորձերին՝ խաթարելու ուկրաինական լեզուն և մշակույթը ռուսացման գործընթացի միջոցով: Վերջապես, այն միտքը, որ Ուկրաինան նվաճվել է նացիստների կողմից և ղեկավարվել է ծայրահեղական ռեժիմի կողմից, հերքվում է այն փաստով, որ 2019 թվականի ժողովրդական քվեարկությունը աջակցել է կենտրոնամետ եվրոպամետ կուսակցությանը: Աջ ծայրահեղական տարրերը երբեք որևէ ազդեցություն չեն ունեցել կառավարական գործերի վրա Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միության (ԽՍՀՄ) փլուզումից հետո Ուկրաինայի անկախության վերջին երեք տասնամյակների ընթացքում:
,
ՆԱՏՕ-ին Արևելյան Եվրոպայի վրա իր ազդեցությունը մեծացնելու և Ռուսաստանի սահմաններին սպառնացող դավադրության մեջ մեղադրող պնդումները չեն հաշվի առնում 20-րդ դարի Արևելյան Եվրոպայի զգալի պատմությունը ռուսական գերիշխանության ներքո։ Բոլոր նման պնդումները Ռուսաստանին դիտարկել են որպես այս հարցում զոհ, բայց ինչ-որ կերպ անտեսել են Ռուսաստանին մոտ գտնվող մի քանի ազգերի ցանկությունը, որոնք անվտանգության երաշխիքներ են փնտրում ապագա բռնապետական ռուսական ռեժիմներից, ինչպիսիք են 19-րդ դարի կայսերական Ռուսաստանը կամ 20-րդ դարի Խորհրդային Ռուսաստանը։ Այստեղ փաստարկն այն չէ, որ ինքնիշխան Ռուսաստանը պետք է համարվի ՆԱՏՕ-ի ընդլայնման զոհ, այլ այն, որ բազմաթիվ ինքնիշխան արևելաեվրոպական երկրներ, այդ թվում՝ Բալթյան երկրները և այժմ Ֆինլանդիան, արժանի են նույն ուշադրությանը։ Ինչո՞ւ ենք մենք հակված պաշտպանել Ռուսաստանին և փնտրել նրա հանգստությունը և զրկել մյուս ազգերին իրենց անվտանգության արդար ցանկությունից այն երկրի դեմ, որը փորձել է ենթարկեցնել նրանց։ Հիշեցնենք, որ ՆԱՏՕ-ն պահպանում է կոլեկտիվ պաշտպանության և ճգնաժամերի կառավարման սկզբունքը իր անդամների համար՝ արձագանքելու իր անդամներից որևէ մեկի նկատմամբ իրականացվող արտաքին ագրեսիային և օգնելու հաղթահարել ներքին վտանգները։ Այն գոյություն չունի պատերազմելու որևէ այլ պատճառով։ Մնում է, որ Ռուսաստանը վարվի այնպես, ինչպես պահանջվում է իր նախկին մի քանի համաձայնագրերով՝ հարգելու այլ երկրների սահմանները։
ԽՍՀՄ-ի փլուզման և վերջնական փլուզման ժամանակ Ռուսաստանին տրված խոստումների վերաբերյալ Արևելյան Եվրոպայում ՆԱՏՕ-ի հետագա ընդլայնման վերաբերյալ չափազանցված ապատեղեկատվությունը պահանջում է հատուկ մանրակրկիտ ուսումնասիրություն: Հարցը վերաբերում է նախագահ Ջորջ Բուշ ավագի և Խորհրդային Միության նախագահ Միխայիլ Գորբաչովի միջև 1990 թվականին կայացած գագաթնաժողովին, որտեղ, այլ հարցերի շարքում, քննարկվել է Գերմանիայի վերամիավորումը: Գորբաչովը, որպես իր կողմից կատարված ընտրություն, ընդունել է այն գաղափարը, որ վերամիավորված Գերմանիան կդառնա ՆԱՏՕ-ի մաս: Սա համապատասխանում էր 1975 թվականին Հելսինկիում ստորագրված Եվրոպայի անվտանգության և համագործակցության համաժողովում սահմանված սկզբունքին, որտեղ հայտարարվել էր, որ երկրներն ազատ են դաշինք կնքել ուրիշների հետ, երբ անհրաժեշտ են համարում: ՝ ՆԱՏՕ-ի հետագա ընդլայնման մասին քննարկում չի : Իրականում համաձայնեցված էր այն երաշխիքը, որ ՆԱՏՕ-ն չի զինի Արևելյան Գերմանիային, և այդպես էլ չարեց: Նմանապես, երբ 1996 թվականին Քլինթոնի վարչակազմի օրոք քննարկումներ էին ընթանում Վարշավայի պայմանագրի նախկին երկրների ՆԱՏՕ-ին անդամակցելու վերաբերյալ, Ռուսաստանը որևէ առարկություն չի ներկայացրել:
1997 թվականին ստորագրված ՆԱՏՕ-Ռուսաստան Հիմնադիր ակտը փոխադարձ հարաբերությունների, համագործակցության և անվտանգության մասին ստեղծեց համագործակցության ճանապարհային քարտեզ՝ վստահեցնելով Ռուսաստանին, որ ՆԱՏՕ-ն պահպանում է պաշտպանական դիրքորոշում, որը որևէ ուղղակի ռազմական սպառնալիք չի ներկայացնում: 2002 թվականին ՆԱՏՕ-Ռուսաստան խորհրդի Հռոմի գագաթնաժողովում Պուտինը անձամբ որևէ մտահոգություն չհայտնեց ՆԱՏՕ-ի ընդլայնման վերաբերյալ: Քսան տարի անց Ռուսաստանի հետ իր 830 մղոնանոց սահմանով Ֆինլանդիան միացավ ՆԱՏՕ-ին և Ռուսաստանից հազիվ թե արձագանք ստացավ, քան արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովը, որը նշեց. «Եկեք տեսնենք, թե ինչպես է նրանց տարածքը գործնականում օգտագործվում Հյուսիսատլանտյան դաշինքում»: Ակնհայտ է, որ Ուկրաինան ինքն էր Պուտինի համար իրական շրջադարձային կետը, և սա ավելի շատ է համապատասխանում այն բանին, ինչ Քարթերի վարչակազմի ժամանակ ազգային անվտանգության նախկին խորհրդական Զբիգնև Բժեզինսկին հայտարարել է իր գրքում («Ռազմավարական տեսլական. Ամերիկան և գլոբալ իշխանության ճգնաժամը, 2012»). «Չի կարելի բավականաչափ ընդգծել, որ առանց Ուկրաինայի Ռուսաստանը դադարում է լինել կայսրություն, բայց Ուկրաինայի ենթարկվելու և ենթարկվելու դեպքում Ռուսաստանը ավտոմատ կերպով դառնում է կայսրություն»:
Հենց Ուկրաինայի ռազմավարական արժեքն է Ռուսաստանի համար և Պուտինի հակվածությունը՝ այն համարել վասալ պետություն, որը ղեկավարել է իր օրակարգը: Պուտինի ռեժիմը հետևողականորեն ջանքեր է գործադրել ազդեցություն գործադրելու Ուկրաինայի վրա՝ միջամտելով նրա քաղաքական և կառավարական գործերին, մինչև այն կետը, որ դա հանգեցրեց 2013-2014 թվականների Մայդանի հեղափոխությանը: Վերջինս տեղի ունեցավ, երբ Ուկրաինայի ռուսամետ նախագահ Վիկտոր Յանուկովիչը դավաճանեց իր ընտրական ծրագրին, որում նրա մտադրությունն էր շարունակել Եվրամիությանը (ԵՄ) միանալու ասոցացման համաձայնագրի գործընթացը: Դրա փոխարեն նա կողմ քվեարկեց Պուտինի առաջարկին՝ Ուկրաինայի պետական պարտքի փրկագնման և ռուսական գազի գնի իջեցման վերաբերյալ, ինչը հակասում էր ուկրաինացիների մեծամասնության ցանկություններին: Այդ ժամանակ Յանուկովիչի կառավարությունն արդեն ճանաչվել էր որպես բռնաճնշող ռեժիմ՝ կոռուպցիայի մեղադրանքներով և ռուսամետ տրամադրությունների հստակ դրսևորումներով: Մասնավորապես, Յանուկովիչի կողմից Հոլոդոմորի՝ 1932-1933 թվականների սովի ժխտումը, որը Ստալինի կողմից իրականացված ցեղասպանական գործողություն էր՝ ուկրաինացի հողատերերին վերացնելու համար, ովքեր այդ ժամանակ հակասովետական ընդդիմության մեծ մասն էին կազմում, վիրավորանք էր բնակչության նկատմամբ, որը նույնպես չէր ներվի:
Մայդանը, ինչպես կոչվում էր հեղափոխությունը, ոչ մի կապ չուներ ՆԱՏՕ-ի հետ: Ավելին, ո՛չ ԵՄ-ն, ո՛չ էլ ԱՄՆ-ն որևէ մասնակցություն չունեին այն իրադարձության կազմակերպմանը կամ ֆինանսավորմանը, որը տապալեց Յանուկովիչի կառավարությունը և ուղարկեց նախագահին Ռուսաստան՝ անվտանգ ապաստան գտնելու համար: Այնուամենայնիվ, Ռուսաստանը փորձեց մեղադրել մասնավորապես ԱՄՆ կառավարությանը՝ աղավաղելով զանգվածային բողոքի ակցիայի ֆինանսավորման մասին լուրերը՝ պնդելով, որ այդ նպատակով տրամադրվել է 5 միլիարդ դոլար, և մեղադրելով այն ժամանակվա պետքարտուղարի օգնական Վիկտորիա Նուլանդին ծավալվող իրադարձությունները: Վերոնշյալ կուտակված ԱՄՆ ներդրումները Ուկրաինայում, ըստ էության, կատարվել էին դեռևս 1991 թվականից, երբ Ուկրաինան առաջին անգամ անկախություն ձեռք բերեց: Միջոցները նախատեսված էին Ուկրաինային օգնելու կայուն և անվտանգ ժողովրդավարական կառավարման հասնելու և քաղաքացիական մասնակցությունը խթանելու հարցում: Մայդանին նախորդող իրադարձությունների և դրա իրականացման միջև որևէ կապ չկար։
Ուկրաինան, ինքնուրույն, շարժվում էր դեպի ԵՄ և Արևմուտք, և սա բավարար էր Պուտինի համար հասկանալու համար, որ չնայած այն հանգամանքին, որ Ուկրաինան, որպես ինքնիշխան ազգ, ինքնորոշման իրավունք ուներ, դա պարզապես չափազանց դժվար էր ռուս դեմագոգի և իմպերիալիստի համար, հատկապես այն մարդու համար, որի կայսերական Ռուսաստանի մասին պատկերացումները մնում էին գերակա։ Նրա համար սա կարդարացներ նրա 2014 թվականի Ղրիմ ներխուժումը՝ Ռուսաստանի ռազմավարական ռազմական ներկայությունը պահպանելու համար, և շուտով՝ ներխուժումները Արևելյան Ուկրաինա, որտեղ անջատողական շարժումը սնուցվում և աջակցվում էր ռուսական կիսառազմական ուժերի կողմից։ Այն, ինչ հիմա կհետևեր, ներառում էր Արևելյան Ուկրաինայում վեճերը կարգավորելու անազնիվ փորձ՝ Մինսկի համաձայնագրերով, և Պուտինի կողմից Ուկրաինայի պատմության ամոթալի վերաշարադրումը՝ որպես մեծ Ռուսաստանի պատմության ծանոթագրություն։ Այն գաղափարի հետևանքային առաջխաղացումը, որ երկու ժողովուրդներն իրականում մեկ են, երբեք չէր համապատասխանի ուկրաինական ազգային տրամադրություններին, ինչպես նաև պատմականորեն չէր համապատասխանի։ Վերջինիս վերաբերյալ, այս անմարդկային պատերազմում Պուտինի կողմից ձեռնարկված գործողությունները՝ քաղաքացիական ենթակառուցվածքների անխտիր ռմբակոծությամբ, բավականին հակասում են նրա արտահայտած տրամադրություններին։
Տպավորություն է ստեղծվել նաև, որ Պուտինը իր նախագահության սկզբնական տարիներին հակված էր դեպի Արևմուտք, գուցե նույնիսկ դեպի նրա ժողովրդավարական իդեալները, և որ ՆԱՏՕ-ն, իր կազմում գտնվող երկրները գրավելու իր համառությամբ, ստիպել է նրան այլ կերպ վարվել։ Այս կարծիքը հերքելու համար, այդ տարիների մակերեսային վերանայումը կպնդի Պետական անվտանգության կոմիտեի (ՊԱԿ) այս նախկին աշխատակցի բնավորության և մտադրությունների վերաբերյալ այլ տեսակետ։ Պուտինը բարձրացավ Բորիս Ելցինի կառավարությունում 1990-ականներին՝ դառնալով Դաշնային անվտանգության ծառայության (ԱԱԾ) տնօրեն, որը փոխարինել էր ԽՍՀՄ նախկին ՊԱԿ-ին։ Նա կդառնար վարչապետ Ելցինի նախագահության վերջին տարիներին, երբ վերջինիս առողջությունը և քաղաքական կարգավիճակը վատթարացան։ Ռուսաստանում համեմատաբար անհայտ Պուտինի համար իր վերելքի գիտակցումը ստեղծեց իր տաղանդների ավելի մեծ ճանաչման անհրաժեշտություն՝ ժողովրդի շրջանում հավանություն ստանալու և հետագայում նախագահական պաշտոնը պահպանելու համար։ Սպասվող անցումային շրջանի կեսին ներկայացվեց հնարավորություն, որը նրան թույլ կտար դա անել։.
Ռուսաստանի Դաշնությունում չեչենների ապստամբության կրկնվող խնդիրը անհանգստացնում էր Կովկասի տարածաշրջանը, և 1999 թվականին, երբ հանրապետությունից իսլամական ապստամբները անցան հարևան Դաղստանի շրջան՝ աջակցելու անջատողական շարժմանը և սպառնալու Ռուսաստանի վերահսկողությանը, անհրաժեշտ եղան որոշակի գործողություններ: Հետագայում տեղի ունեցան մի շարք ռմբակոծություններ , որոնցից ամենանշանակալին Մոսկվայի մոտակայքում գտնվող երկու բնակելի շենքերի պայթյունն էր, որի հետևանքով ընդհանուր առմամբ զոհվեց ավելի քան 230 մարդ: Երկու այլ ռմբակոծություններ տեղի ունեցան ավելի հեռավոր քաղաքներում, որոնց հետևանքով զոհվեց ևս 81 մարդ: Այս միջադեպերի հետևանքով վիրավորվել էր նաև ընդհանուր առմամբ մոտ 1000 մարդ: Կարճ ժամանակ անց Պուտինը, որն այդ ժամանակ ԱԴԾ տնօրենն էր և վերջերս նշանակվել էր վարչապետ, մեղադրեց չեչեններին և խոստացավ վրեժ լուծել հայտարարությամբ, որը գրավեց բնակչության ուշադրությունը իր լեզվի պատճառով: Հյուսիսային Կովկասում սկսվեց զանգվածային օդային արշավ: Չեչնիայի մայրաքաղաք Գրոզնիի վրա հարձակումը հատկապես հայտնի էր իր դաժանությամբ և ավելի քան 8000 քաղաքացիական անձանց կորստով: Դաղստանում և Չեչնիայում անկարգությունները վերջնականապես կդադարեցվեին, և տարածաշրջանում կայունությունն ապահովելու համար կհաստատվեր խամաճիկ ռեժիմ։
հինգերորդ բնակարանային պայթյունը պետք է տեղի ունենար, սակայն տեղի չունեցավ։ Այդ ժամանակ տարածքում կասկածելի ակտիվությունը զգուշացրեց տեղական ոստիկանությանը, որը պայթուցիկ նյութեր հայտնաբերեց նկուղային բնակարանում և ձերբակալեց երեք գործակալի, որոնք, ինչպես պարզվեց, ԱԴԾ գործակալներ էին։ Պայթուցիկ նյութը նույնականացվեց որպես նույնը, ինչ օգտագործվել էր նախորդ չորս բնակարանային պայթյունների ժամանակ։ Դեպքի մասին լուսաբանվեց լրատվամիջոցներում, և կասկածներ առաջացան նախորդ իրադարձությունների հետ կապված արդյունքների համապատասխանության վերաբերյալ։ Այդ ժամանակ Պուտինը պահպանել էր նախագահի պաշտոնը 2000 թվականի մարտի Ռուսաստանի ընտրություններում՝ չեչենական ապստամբությանը միջամտելու համար ճանաչում ստանալով։ Ստեղծվել էր կառավարական հանձնաժողով՝ հարցը հետաքննելու համար, բայց 2002 թվականին՝ չեչենական ապստամբության լավ զսպման և տնտեսական աճի պայմաններում, Ռուսաստանի անտարբերությունը վերականգնվեց։ Հարցը առաջ մղելու փորձերը ճնշվեցին։ Սա տեղի ունեցավ մի քանի լայնորեն հրապարակված սպանություններից անկախ, որոնց թվում էին Լոնդոնում ՊԱԿ-ի նախկին սպա Ալեքսանդր Լիտվինենկոյի և վերելակում վիրավորված լրագրող Աննա Պոլիտկովսկայայի պոլոնիում-210-ով թունավորումը։ Երկուսն էլ զբաղված էին պայթյունների հետ կապված իրադարձություններին Պուտինի մեղսակցության ճշմարտությունը բացահայտելով։ Չնայած ակնհայտ ապացույցները վկայում են Պուտինի ներգրավվածության մասին ամբողջ գործում, գործը լուծելու համար դեռևս վերջնական դատավճիռ չի կայացվել։
Այս իրադարձությունները հիշեցնում են բռնապետի բնույթի մասին, որը ձգտում է արդարացնել իր գործակալների կողմից իշխանության գալուց ի վեր իրականացված գործողությունները՝ մոլորեցման և ապատեղեկատվության միջոցով։ Վերջիվերջո, այն փաստարկները, որ ՆԱՏՕ-ն և ԱՄՆ-ն են մեղավոր այն պատերազմի համար, որին մենք ականատես ենք լինում, նպատակ ունեն խթանել այն գաղափարը, որ Ռուսաստանը ինչ-որ կերպ ՆԱՏՕ-ի կողմից իրեն չեզոքացնելու ջանքերի զոհն է և որևէ էություն չունի։.

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր Եվրոպայում ամենամեծ ռազմական արշավին մասնակցելու և այդ ընթացքում մեծ կորուստներ կրելու, սեփական ազգը տնտեսական անորոշության ենթարկելու և բազմաթիվ վայրագություններ կատարելու միջոցով, որոնք չեն կարող անտեսվել, Պուտինը քիչ այլընտրանք ունի, քան շարունակել իր պատերազմը մինչև այն պահը, երբ կարող է փրկել իր դեմքը իր ժողովրդի առջև և պահպանել իշխանությունը: Եթե վերջին իրադարձությունները չլինեին, որոնք բացահայտեցին իր սեփական բանակում տիրող անկարգությունը, վերջին սցենարը կարող էր կանխատեսելի լինել: Պուտինը երբեք այնպիսի մարդ չէր, ով իր կամ Ռուսաստանի համար այլ ձգտումներ չուներ, քան իրականացնել այնպիսի օրակարգ, որը քիչ կապ ուներ Արևմուտքի հետ: Նա նույն անհատականությունն է մնացել իր՝ որպես ՊԱԿ-ի սպա կարիերայի ընթացքում՝ մինչև նախագահի պաշտոնավարման ժամկետը:.
Ի՞նչ է լինելու այս պատերազմի արդյունքի հետ կապված։ Ռուսաստանի հաղթանակը իր հետ կբերի տարածաշրջանում շարունակական անկայունության խոստում։ Այն կարագացնի Ռուսաստանի ամբողջ արևմտյան սահմանի երկայնքով ազգերի հետագա պաշտպանական նախապատրաստությունները, միաժամանակ ամրապնդելով նրա արևելյան կապերը Չինաստանի հետ։ Այն կխրախուսի հարևանության նմանատիպ մտածողությամբ ավտորիտարներին համապատասխան վարվել և համոզել մյուսներին ավելի քիչ հակված լինել ժողովրդավարական արժեքների խթանմանը։ Այն կարող է փոխել Հարավային և Կենտրոնական Ասիայի հարաբերությունների դինամիկան՝ համաձայնեցված Ռուսաստանի հետ և հեռու Արևմուտքից։ Ռուսաստանը կշարունակի իր նորացված կարգավիճակի վրա հիմնվելով և որպես ամբողջ աշխարհում հետապնդվող միավոր, քանի որ այն ձգտում է խաթարել խոցելի երկրների կառավարությունները և առավելություն ստանալ նրանց բնական պաշարներով։.
Արևմուտքը պետք է եզրակացություն անի այս պատերազմի մնացած մասի վերաբերյալ, որը կչեզոքացնի Ռուսաստանի ռազմատենչությունն ու ռազմական արկածախնդրությունը և լիովին կվերականգնի Ուկրաինայի տարածքը, որպեսզի կարողանա որոշել, թե ինչպիսին է լինելու նրա ապագան։ ՆԱՏՕ-ն այս ջանքերին մասնակցել է բացառապես Արևելյան Եվրոպայում իր անդամ պետությունների շահերը պաշտպանելու համար՝ ճանաչելով տարածաշրջանում գոյություն ունեցող իրական սպառնալիքը, այլ ոչ թե արհեստականը, որը նշվել է ռուս քարոզիչների կողմից և շարունակվել է լրատվամիջոցներում «օգտակար հիմարների», կեղծ փորձագետների, եսասիրական նպատակներով աշխատող կորպորատիվ անձանց և նույնիսկ մեր մեջ գտնվող որոշ ակադեմիկոսների կողմից։.
Հեղինակային իրավունք @Kost Elisevich, MD, PhD 2023: Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Այս բովանդակության ցանկացած անօրինական վերարտադրություն կհանգեցնի անհապաղ իրավական գործողությունների:.
2 միտք «Պուտինի կայսրության վերաբերյալ նախագծերն ընդդեմ Պուտինի ՆԱՏՕ-ի ներխուժման վախի»
Մեկնաբանությունները փակ են։.