Ուկրաինական ազգայնականության և դրա կուսակցական շարժման պատմությունը

Ռուսաստանի կողմից ուկրաինացիներին նացիստներ անվանելու ջանքերին համաշխարհային արձագանքները տատանվում էին քաղաքավարի անհավատությունից մինչև ցինիկ ծիծաղ՝ Ուկրաինա ներխուժելու անհրաժեշտությունը արդարացնելու ևս մեկ անփույթ քարոզչական փորձի շուրջ: Այս պիտակը ծառայել է որպես ժողովրդի անմարդկայնացման միջոց՝ Պուտինի կողմից Ռուսաստանի ճակատագիրը համարվողին դեմ դուրս գալու համարձակվելու համար: Այս դիմադրությունը, ըստ «Բրիտանիկա»-ի, իրականում ազգայնականության արտահայտություն է, գաղափարախոսություն, որը շեշտում է ազգի նկատմամբ հավատարմությունը, նվիրվածությունը կամ հավատարմությունը : Ռուսական ճնշմանը ուկրաինական դիմադրությունը գոյություն ունի Ռուսական կայսրության ժամանակներից՝ սկսած 18-րդ և 19-րդ դարերից, բայց այսօր Պուտինի ռեժիմի համար հարմար է Ուկրաինայի ազգային պատկանելության զգացումը շփոթել ֆաշիստական ​​գաղափարախոսության հետ:

Արդարացի է ասել, որ ազգերի մեծ մասը, եթե ոչ բոլորն են, ունեցել են և կարող են շարունակել ունենալ ծայրահեղ աջ ծայրահեղ ազգայնական պիտակներով խմբավորումներ: Սա, անշուշտ, ճիշտ էր Ուկրաինայում՝ մինչև և դրա ընթացքում, երբ Ուկրաինան 1930-ականներին ենթարկվեց ցեղասպանության, որը պայմանավորված էր հարկադիր գյուղատնտեսական քաղաքականությամբ, որը հանգեցրեց սովի այնպիսի մասշտաբի, որը նախկինում երբեք չէր տեսնվել այդքան բերրի երկրում: Հակառուսական կուսակցական շարժում ծավալվեց 1920-ական և 30-ական թվականներին՝ ծայրահեղ ազգայնական և ավելի չափավոր ղեկավարության ներքո, որը մարտահրավեր նետեց ռուսական իշխանությանը՝ օգտագործելով պարտիզանական մարտավարություն, հիմնականում գյուղական վայրերում: Նման կուսակցական ջանքերի արմատները սկիզբ են առնում ազգայնականության գաղափարներից, որոնք թվագրվում են 16-րդ և 17-րդ դարերին: Սակայն Ուկրաինայում ներկայիս հակամարտությունն ավելի շատ կապ ունի 20-րդ դարում տեղի ունեցածի հետ, ուստի մենք սկսում ենք դրանից:

Կիև, Ուկրաինա – 21 հունվարի, 2014թ.: Լուսանկարը՝ SatiJoy-ի

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի (Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ) սկզբում Ռուսաստանի դաշինքը նացիստական ​​Գերմանիայի հետ, դրանից անմիջապես հետո մոտակա Լեհաստանում և Ուկրաինայում կատարված վայրագությունները, ինչպես նաև 1941 թվականին Ուկրաինայի և Ռուսաստանի նացիստական ​​ներխուժումը ամբողջ տարածաշրջանը քաոսի մեջ գցեցին։ Ուկրաինացիների տարբեր խմբավորումներ այժմ կռվում էին նացիստների դեմ ռուսների կողքին և կռվում էին ռուսների դեմ նացիստների կողքին՝ երկիրը երկու ներխուժողներից էլ ազատելու մտադրությամբ։ Մասնակի լուծում ստացավ նացիստական ​​Գերմանիայի պարտությունը 1945 թվականին, ինչը թույլ տվեց վերսկսել գաղտնի գործունեությունը 1950-ական թվականներին, որը կրկին ուղղված էր բացառապես Ռուսաստանի դեմ։ Այս գործունեության մեծ մասը ճնշվեց մինչև Ստալինի մահը 1953 թվականին։ Խորհրդային Սոցիալիստական ​​Հանրապետությունների Միության (ԽՍՀՄ) գոյության ողջ ընթացքում մինչև 1991 թվականը պատերազմից հետո ուկրաինական ազգայնական տրամադրությունները շարունակվեցին ինչպես երկրի ներսում, այնպես էլ արտերկրում՝ ուկրաինական սփյուռքի շրջանում։ Սակայն ռուսամետ տարրը նույնպես պահպանվեց, մասնավորապես Ուկրաինայի արևելյան շրջանում, որտեղ ռուսական բնակավայրերն ավելի ակնհայտ էին։ Սա հանգեցրեց մարտահրավերների Ուկրաինայի համար, քանի որ այն 1991 թվականին ԽՍՀՄ-ի փլուզումից հետո դարձավ ինքնիշխան կազմավորում։.

Կիև, Ուկրաինա – 8 դեկտեմբերի, 2013թ.: Լուսանկարը՝ igartist-ի

2013 թվականին Ուկրաինայի ռուսամետ նախագահ Վիկտոր Յանուկովիչը խախտեց Եվրամիությանը միանալու իր ընտրական խոստումը։ Հաջորդած Եվրոմայդանի բողոքի ցույցերը հանգեցրին Յանուկովիչի պաշտոնանկությանը և նրա Ռուսաստան փախուստին։ Նոր ընտրությունների արդյունքում իշխանության եկավ նախ Պետրո Պորոշենկոն՝ հինգ տարով, որին հաջորդեց Վլադիմիր Զելենսկին։ Ռուսաստանի կողմից Ղրիմի ներխուժումը տեղի ունեցավ Յանուկովիչի կառավարության անկումից կարճ ժամանակ անց։ Կասկածելի արժեք ունեցող հանրաքվեն հանգեցրեց Ղրիմի անօրինական բռնակցմանը Ռուսաստանի կողմից 2014 թվականին։ Արևելյան Ուկրաինայում ռուսամետ անջատողական շարժման ռազմականացումը շուտով սկսվեց, և պարզ դարձավ, որ Ուկրաինան պետք է պահպանի իր դիրքորոշումը կամ զիջի զգալի հողատարածք անարժան ազգի։ Հակառուսական ակտիվիզմը դրսևորվեց տարբեր ձևերով և ներառում էր կիսառազմական կազմակերպությունների ձևավորում՝ ուկրաինական զինվորականների հետ միասին կռվելու համար։.

Ազովի գունդը սկզբում ի հայտ եկավ որպես այդ կազմակերպություններից մեկը։ Վլադիմիր Պուտինի քարոզչական մեքենան կենտրոնացել է դրա վրա որպես նեոնացիստական ​​կազմավորման։ Գունդը հիմնադրվել է ծայրահեղ ազգայնականների կողմից որպես կամավորական աշխարհազորային խումբ 2014 թվականին՝ հատուկ Դոնբասի տարածաշրջանում ռուսամետ անջատողականների դեմ պայքարելու համար և տեղակայված է եղել Մարիուպոլում։ Այն ինտեգրվել է Ուկրաինայի Ազգային գվարդիայի կազմում 2014 թվականի վերջին, որտեղ այն անցել է ավելի համապարփակ հրամանատարական կառուցվածքի։ Սա հանգեցրել է ծայրահեղ աջ ազգայնական տարրերի հեռացմանը նրա շարքերից, ինչը թույլ է տվել այն ձուլվել որպես արդյունավետ մարտական ​​​​միավորում բանակում։ Աջակողմյան խմբավորումների հետ ցանկացած քաղաքական կապը շատ հեռու է մնացել։ Նրա շարքերը կազմված են եղել ոչ միայն ուկրաինացիներից, այլև հրեաներից, ռուսներից և Ղրիմի թաթարներից, որոնք պարտավոր են պահպանել Ազգային գվարդիայի կարգապահական կանոնադրությունը՝ «հարգելու մարդու իրավունքները, պատիվը և արժանապատվությունը»։ Գնդի լայնորեն հրապարակված մարտը ռուսական ուժերի հետ Մարիուպոլում ավարտվել է Ազովստալի երկաթի և պողպատի գործարանում երկարատև վերջին դիմադրությամբ, որտեղ այն ստիպված է եղել հանձնվել 2022 թվականի մայիսին՝ իր կենտրոնական հրամանատարության հրամանով։ Գնդում զորակոչը շատ տարածված է մնացել այդ գործընթացում ձեռք բերված հարգանքի շնորհիվ։.

Կիև, Ուկրաինա – 2013 թվականի դեկտեմբերի 11։ Լուսանկարը՝ panaramka-ի

Նույն ակտիվիզմը, որը սկզբնապես արտահայտվում էր ռազմական ճանապարհով, արդեն իսկ դա արել էր քաղաքականապես։ 1999-2004 թվականների միջև առաջացավ Ուկրաինայի սոցիալ-ազգային կուսակցությունը (ՈւՍԱԿ): 2004 թվականին ՈւՍԱԿ-ը վերանվանվեց «Սվոբոդա» («Ազատություն») և ընդունեց ավելի մեղմ տոն՝ ընտրազանգվածի ավելի լայն շրջանակ գրավելու համար։ ՈւՍԱԿ-ի անջատված խմբակցությունը՝ «Ուկրաինայի հայրենասերը», պահպանեց իր սկզբնական դիրքորոշումը՝ որպես ազգայնական շարժման «ավանգարդ»։ Դրա առաքելությունը մնում է աջակցել Ուկրաինայի գործերին Ռուսաստանի միջամտության դեմ ակտիվ դիմադրությանը։ 2011 թվականին ծայրահեղ աջ ակտիվիստները ձերբակալվեցին Կիևի մարզի Բորիսպոլ քաղաքում Վլադիմիր Լենինի արձանը պայթեցնելու պլանավորման համար։ 2013 թվականի վերջին սկսված Եվրոմայդանի բողոքի ցույցերի ժամանակ «Ուկրաինայի հայրենասերի» և այլ ազգայնական կուսակցությունների զինյալները բախվեցին ոստիկանության հետ և հարձակվեցին Կիևում ռուսամետ «Տարածաշրջանների կուսակցության» գլխավոր գրասենյակի վրա։ Ուկրաինացիների ներկայիս սերունդները ավելի սուր կերպով գիտակցում են Ռուսաստանի մտադրությունները՝ իրենց ստիպելու այն ուղղությամբ գնալ, որից նրանք չեն օգտվում՝ միջամտելով իրենց երկրի քաղաքական, տնտեսական և մշակութային հաստատություններին։ Դրա նկատմամբ դիմադրությունը արմատավորվել է։ Սակայն սա նոր բան չէ։.

Կազակական Հեթմանատի կողմից վերահսկվող ներկայիս Ուկրաինայի տարածքի այդ հատվածում անկախության և ինքնորոշման ցանկությունը գոյություն ունի 16-րդ և 17-րդ դարերից ի վեր: Այդ ժամանակ Ուկրաինայի մեծ մասը, ինչպես այն այսօր գիտենք, գտնվում էր Լեհ-լիտվական համագործակցության շրջանակներում և, մասնավորապես, հողատեր լեհ ազնվականության վերահսկողության տակ: 1772-1795 թվականներին Լեհաստանի երեք բաժանումների շարքը շրջակա գերիշխող տերությունների՝ Պրուսիայի, Ավստրիայի և Ռուսաստանի կողմից հանգեցրեց կենտրոնական և արևելյան Ուկրաինայի մեծ մասի զիջմանը Ռուսաստանին: Նույն կերպ, Գալիցիայի և Բուկովինայի արևմտյան ուկրաինախոս տարածքները միացան Անդրկարպատյան շրջանին Ավստրո-Հունգարական կայսրության կազմում, որտեղ երեքն էլ մնացին 125 տարի մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմից (Առաջին համաշխարհային պատերազմ) հետո նրա փլուզումը: Ղրիմը, որը մաս էր կազմում Օսմանյան կայսրությանը, 1783 թվականին ձուլվեց Ռուսական կայսրության մեջ:

Ռուս ուղղափառ եկեղեցին պարտադրվեց որպես Ուկրաինայում գերիշխող կրոն, և այն արագ դարձավ այն միջոցը, որով իրականացվում էին ռուսացման քաղաքականություններ՝ ուկրաինական լեզուն և մշակույթը խաթարելու համար: Այնուամենայնիվ, չնայած դրան, ի հայտ եկավ ուկրաինական ազգային վերածնունդ՝ գրականության աճի շնորհիվ, որը խթանվեց այնպիսի տաղանդների կողմից, ինչպիսին է Տարաս Շևչենկոն (1814-1861), ով իր ժամանակից մի քանի սերունդ ազդեցություն ունեցավ ուկրաինական քաղաքական մտքի վրա: Նրա պոեզիան հանդես եկավ որպես այդ ժամանակ Ուկրաինայում տեղի ունեցող սոցիալական ճնշման մեղադրանք և հիշեցրեց ուկրաինացիներին իրենց կազակական ժառանգության և նրա զինվորական հասարակության մեջ տիրող հավասարության սկզբունքների մասին: Ռուսաստանի արձագանքը այս շարժմանը հանգեցրեց ուկրաիներեն լեզվով հրատարակությունների, ինչպես նաև թատերական ներկայացումների արգելմանը: Կիրառվեցին կրթության սահմանափակումներ, որոնք հանգեցրին ուկրաինացիների շրջանում անգրագիտության բարձր մակարդակի: Ռուս պատմաբանները ցարական ռեժիմին տրամադրեցին մի սյուժե, որը վերցնում էր Ուկրաինայի շատ ավելի հին գերիշխող Կիևյան Ռուսիայի ժամանակաշրջանին պատկանող պատմությունը՝ այն պատմության մեջ, որը տեսնում էր Ռուսաստանի սեփական վերելքը անցյալում մի քանի դար առաջվանից: Այս միջոցով Ռուսաստանը փառաբանեց իր սեփական անցյալը՝ միաժամանակ ուկրաինացիներին նսեմացնելով «փոքրիկ ռուսների» կարգավիճակում, ավելի կամ պակաս՝ որպես կողմնակի դիտորդներ համաշխարհային գործերի մեծ սխեմայում։.

19 -րդ դարի երկրորդ կեսին մի քանի քաղաքներում ի հայտ եկան գաղտնի գրական ընկերություններ («հրոմադաս»)՝ խթանելով քաղաքական, մշակութային և կրթական ջանքեր, որոնք շեշտը դնում էին Ուկրաինայի ազգայնական օրակարգի վրա : Դարի սկզբին ի հայտ եկավ Հեղափոխական Ուկրաինական կուսակցությունը, որը կոչ էր անում միասնական, անկախ Ուկրաինայի: 1905 թվականի Ռուսական հեղափոխությունը ցարական ինքնակալությունը վերածեց կիսասահմանադրական միապետության, որը որոշակի ազատություն տվեց ուկրաիներեն հրատարակությունների, թատերական ներկայացումների և գիտական ​​աշխատանքների համար, որոնք վերակենդանացրին ազգայնականության զգացումը: Սակայն քաղաքական գործողությունները չկարողացան էական փոփոխություններ բերել Առաջին համաշխարհային պատերազմին նախորդող և դրա ընթացքում (1914-1918): 1917 թվականի Ռուսական հեղափոխությունը հանգեցրեց ցարական ռեժիմի ամբողջական տապալմանը, որին հաջորդեց երկարատև քաղաքացիական պատերազմ, որը ընդգրկեց ամբողջ Ռուսական կայսրությունը: Դրա ավարտին բոլշևիկները ներդրեցին ազգայնական ձգտումների ավելի դաժան ճնշում, որը տևեց մի քանի տասնամյակ:

Կիև, Ուկրաինա – 2013 թվականի դեկտեմբերի 4։ Հարյուր հազարավոր մարդիկ բողոքում են ԵՄ Ասոցացման կասեցման և ոստիկանության կողմից եվրոպամետ «Եվրամայդանի» հանդիպումը ուժով ցրելու դեմ։ Լուսանկարը՝ natandri-ի։

Ի տարբերություն դրա, Արևմտյան Ուկրաինայի այն հատվածը, որը դարձավ Ավստրո-Հունգարական կայսրության մաս, ազգային ճանաչման շատ ավելի մեծ հնարավորություններ ունեցավ։ Սա հատկապես վերաբերում էր հիմնականում ուկրաինական Գալիցիայի և Բուկովինայի տարածքներին։ Սոցիալական և կառավարական բարեփոխումները գյուղացիներին ավելի մեծ ազատություն տվեցին՝ առաջխաղացման հնարավորություններով, թե՛ գյուղական, թե՛ քաղաքային միջավայրերում։ Կրթական բարեփոխումները ներդրեցին ուկրաիներենի ուսուցում ծխական դպրոցներում։ Ավելի մեծ կրոնական հանդուրժողականությունը ապահովեց կաթոլիկության կիրառումը ուկրաինացիների շրջանում։ Առաջացավ ուկրաինական մասնագիտական ​​դաս, որը խառնվեց արևելքում Ռուսական կայսրության ճնշումներից փախչող գրողների հետ։ 19-րդ դարի կեսերին ի հայտ եկավ քաղաքական ջանք, որը պաշտպանում էր ուկրաինախոս Գալիցիայի միավորումը Բուկովինայի և Անդրկարպատյանների հետ։ Ստեղծվեց ազգային գվարդիայի ստորաբաժանում, և հրատարակվեց առաջին ուկրաինալեզու թերթը։ Առաջացան բազմաթիվ միավորումներ, որոնք առաջ մղում էին ուկրաինական գրականությունը՝ Իվան Ֆրանկոյի (1856-1916) և Լեսյա Ուկրաինկայի (1871-1913) նման նշանավոր գրողների հետ միասին։ Կանանց և երիտասարդական կազմակերպությունները նպաստեցին երկխոսությանը՝ առաջ մղելով ինչպես սոցիալական, այնպես էլ քաղաքական նպատակներ, որոնք խորացնում էին ազգայնական տրամադրությունները։

Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբում ուկրաինական մշակութային կազմակերպությունները փակվեցին, ազգային գործիչները ձերբակալվեցին, իսկ որոշները աքսորվեցին Ռուսական կայսրություն: Երբ ռուսական զորքերը գրավեցին Գալիցիան, ուկրաիներենն արգելվեց, իսկ հաստատությունները փակվեցին: Այս ռուսացման ջանքերը չեղյալ հայտարարվեցին, երբ տարածքը վերադարձվեց ավստրիացիների կողմից: 1917 թվականի Ռուսական հեղափոխությունից հետո Ռուսաստանում ստեղծվեց ժամանակավոր կառավարություն, որը թույլ տվեց կարճ ժամանակահատվածում Ուկրաինայում ազգային վերածննդի, որը ներառում էր մամուլի և մշակութային միավորումների վերականգնում: Հրավիրվեց Համաուկրաինական ազգային կոնգրես: Այն վերջերս ձևավորված Կենտրոնական ռադային («Խորհուրդ») տվեց ազգային իշխանություն և ընտրեց Միխայիլ Գրուշևսկուն որպես դրա ղեկավար: Ձգտում էին Ուկրաինայի համար լիակատար տարածքային ինքնավարության: Ոչ անսպասելիորեն, Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները վատթարացան, երբ Կենտրոնական Ռադան հրաժարվեց ընդունել Ռուսաստանի Ժամանակավոր կառավարության իշխանությունը Ուկրաինայի նկատմամբ և հռչակեց Ուկրաինայի Ազգային Հանրապետություն (ՈՒԱՀ)՝ լիակատար անկախությամբ, որը նախատեսված էր 1918 թվականի հունվարի 22-ին: Այս փուլում Առաջին համաշխարհային պատերազմը դեռ չէր ավարտվել, և Կենտրոնական Ռադան սկսեց առանձին խաղաղության բանակցություններ Գերմանիայի և Ավստրո-Հունգարիայի հետ, որոնք հանգեցրին Բրեստ-Լիտովսկի խաղաղության պայմանագրի ստորագրմանը փետրվարի 9-ին: Ռուսական զորքերը նահանջեցին Ուկրաինայից մինչև ապրիլ, երբ սկսվեց գերմանա-ավստրիական նոր հարձակումը:.

Կենտրոնական տերությունների կապիտուլյացիայից առաջ, 1918 թվականի հոկտեմբերին հռչակվեց առանձին Արևմտյան Ուկրաինայի Ազգային Հանրապետություն (ՈՒԱԿՀ), որը ներառում էր Գալիցիան, հյուսիսային Բուկովինան և Անդրկարպատյան կղզիները, սակայն դա հանգեցրեց տարածքային վեճի և հակամարտության լեհերի հետ։ Երկու ուկրաինական պետությունների միավորման հետագա գործողությունը դժվար եղավ, երբ լեհերը գրավեցին Գալիցիան՝ ստիպելով ՈւԱԿՀ-ի ղեկավարությանը աքսորվել։ Կարճ ժամանակ անց Կիևում ՈւԱԿՀ-ն վերականգնվեց 1918 թվականի դեկտեմբերին՝ Գերմանիայի կողմից աջակցվող հեղաշրջումից հետո, որը տեղի էր ունեցել նույն թվականի ապրիլին։ Սակայն նորաստեղծ ՈւԱԿՀ-ն չկարողացավ վերահսկողություն հաստատել իր տարածքի նկատմամբ Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի քաոսի պայմաններում։ Ուկրաինայի տարածքում հակամարտության մեջ էին ինչպես կարմիր, այնպես էլ սպիտակ ռուսական ուժերը։ Դրանց գումարվեցին նաև գյուղացիների շրջանում առանձին հավաքված ՈւԱԿՀ ուժերը և պարտիզանական խմբերը, որոնց կողմնակիցները բաժանված էին կամ կարմիր, կամ սպիտակ ուժերի, կամ հենց ՈւԱԿՀ-ի օգտին։.

ՈՒՆՌ ուժերը արևմուտքում բախվեցին լեհերի, հյուսիսում՝ կարմիրների և հարավում՝ սպիտակների հետ։ Մարտահրավերին դիմակայելու համար նրանք դիմեցին պարտիզանական պատերազմի, ինչպես իրենց գյուղացի հայրենակիցները, և բանակցություններ սկսվեցին Յոզեֆ Պիլսուդսկու լեհական կառավարության հետ։ 1920 թվականի ապրիլին կնքվեց լեհ-ուկրաինական դաշինք, որը փոխարինվեց 1921 թվականի մարտին Լեհաստանի և Խորհրդային Ռուսաստանի միջև կնքված հետագա համաձայնագրով, որը ճանաչում էր միայն Խորհրդային Ուկրաինան և թույլ էր տալիս Լեհաստանին պահպանել Գալիցիան և արևմտյան Վոլհինիան։ ՈՒՆՌ-ի կարճատև ինքնիշխանությունը (1918-1921) այժմ ավարտվեց։ Դրա ղեկավար Սիմոն Պետլյուրան ապաստան գտավ Լեհաստանում, որտեղ նրան պաշտպանեցին Խորհրդային Ռուսաստանի պահանջած արտահանձնումից։ Նա 1924 թվականին մեկնեց Փարիզ, որտեղ հիմնադրեց ուկրաիներեն լեզվով թերթ, բայց ի վերջո սպանվեց 1926 թվականին ռուսական գաղտնի ծառայության՝ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի կամ, իր ռուսերեն թարգմանությամբ, ՆԳԺԿ-ի կողմից։.

Ուկրաինայի Սոցիալիստական ​​Խորհրդային Հանրապետությունը առաջին անգամ հռչակվեց բոլշևիկների կողմից 1917 թվականի դեկտեմբերին՝ ուկրաինական ազգայնականության աճը հակազդելու համար։ Սա ստեղծեց զուգահեռ կառավարական կազմավորում, որը մարտահրավեր նետեց ՈՒՍՀ-ին՝ որպես Ուկրաինայում նախագահող իշխանության, մինչդեռ քաղաքացիական պատերազմը դեռևս շարունակվում էր։ Վերջինս վերջնականապես ավարտվեց 1922 թվականին՝ Խորհրդային Սոցիալիստական ​​Հանրապետությունների Միության (ԽՍՀՄ) հռչակմամբ, որը բաղկացած էր Ռուսաստանից, Բելառուսից, Ուկրաինայից և Անդրկովկասի Խորհրդային Ֆեդերատիվ Սոցիալիստական ​​Հանրապետությունից (ՖԽՍՀ)։ Այսպիսով, Խորհրդային Ուկրաինայի և մյուս հանրապետությունների կառավարումը սահմանափակվեց ներքին գործերով, մինչդեռ ռազմական, առևտրային, տրանսպորտի և արտաքին հարաբերությունների նկատմամբ իշխանությունը զիջվեց Մոսկվային՝ ըստ էության, Խորհրդային Ռուսաստանին և Կոմունիստական ​​կուսակցությանը։ ԽՍՀՄ-ից անջատվելու անհատական ​​իրավունքը ապացուցեց իր սխալը։ Իրոնիկ է, բայց իր ստեղծման պահին Ուկրաինայի Կոմունիստական ​​կուսակցությունը կազմված էր ազգությամբ ընդամենը 7%-ից՝ ուկրաինացիներից, որոնց մեծամասնությունը կազմված էր ռուս բոլշևիկներից, որոնք հիմնականում արևելյան շրջաններից էին։ Ընդհանուր առմամբ, 80% ուկրաինացի բնակչությամբ, բոլշևիզմի նկատմամբ աջակցությունը իսկապես շատ սահմանափակ էր։.

Կիև, Ուկրաինա – 2013 թվականի դեկտեմբերի 19։ Զանգվածային բողոքի ցույց ռուսամետ նախարարների կաբինետի դեմ։ Ցուցարարների բարիկադ։ Լուսանկարը՝ Ասերգիևի։

Ոչ ռուս ազգությունների շրջանում ազգայնական տրամադրությունները հետագայում ճնշելու փորձով խորհրդային իշխանությունները սկսեցին ներդնել ազգային մշակութային ինքնությունը սատարող ծրագրեր: Ուկրաինալեզու դպրոցները կրկին հայտնվեցին, և գրական հրատարակությունները կրկին հայտնվեցին: Շարժումը որոշներին ձայն տվեց Եվրոպայի հետ ավելի սերտ հարաբերություններ խթանելու համար: Ուկրաինականացման այս գործընթացը որոշակի անհանգստություն առաջացրեց խորհրդային ղեկավարության շրջանում այն ​​ժամանակ, երբ Ստալինը դարձավ դրա գերիշխող դեմքը՝ որպես Կոմունիստական ​​կուսակցության գլխավոր քարտուղար, Խորհրդային Միության Նախարարների խորհրդի նախագահ, որը, ի վերջո, դարձավ բռնապետ 1930-ականներին: Այժմ տեղի ունեցավ ազգային ինքնության ուղղությամբ արձանագրված առաջընթացի խորը շրջադարձ, որը փոխարինվեց մի ծրագրով, որը պետք է ամբողջությամբ չեղյալ հայտարարեր այն: 1928 թվականին մշակվեց հնգամյա տնտեսական ծրագիր, որը կոլեկտիվացրեց գյուղատնտեսական հողերը, վերացրեց մասնավոր հողային սեփականությունը և հարկադրեց հացահատիկի բռնագրավումը՝ ռուսական քաղաքները կերակրելու համար: 1931-33 թվականներին ծրագիրը հանգեցրեց միլիոնավոր ուկրաինացիների մահվան: Այս ողբերգությանը շուտով կհաջորդի Ստալինի Մեծ տեռորը, որը հանգեցրեց Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկմանը նախորդող 1930-ականների վերջին հարյուր հազարավոր ուկրաինացի մասնագիտական, կրոնական, ռազմական և գիտական ​​գործիչների սպանություններին կամ աքսորին։.

Ազգային ինքնության համար պայքարը գոյություն ուներ արդեն մոտ 250 տարի, և գաղափարը կարողացել է գոյատևել՝ չնայած Ռուսական կայսրության կողմից դրա վրա դրված ճնշմանը։ Այն մեծապես դրսևորվել է Արևմտյան Ուկրաինայում՝ Ավստրո-Հունգարական կայսրության կազմում, բավականաչափ՝ ապահովելու համար բավարար ներկայություն՝ դիմակայելու այն սարսափին, որը պետք է տեղի ունենար 20-րդ դարի առաջին կեսին և շարունակվեր մնացած խորհրդային դարաշրջանի ընթացքում։ Միևնույն ժամանակ, ազգի քաղաքացիների, պատմականորեն գերակշռող գյուղացիների, բնածին ունակությունն է եղել ինքնուրույն կրել ազգային պատկանելության չափանիշը, անհրաժեշտության դեպքում՝ դիմակայել ճնշմանը զինված ապստամբությամբ կամ անզիջում ստորգետնյա կուսակցական ցանցի ստեղծմամբ։

Այսպիսով, այդպես է նաև մեր օրերում։ Պարտիզանական պատերազմը խորապես արմատացած է ազգի հոգեբանության մեջ, այնպես որ ագրեսիային արձագանքը ինքնաբուխ և անհապաղ է։ Ռուսաստանի հետ ներկայիս հակամարտության մեջ ուկրաինական ազգայնականության աջակցությունը բազմաթիվ ձևեր է ընդունել, բայց չի ներառել այնպիսի նեոնացիզմ, ​​ինչպիսին Ռուսաստանը դրսևորել է իր շարքերում և հասարակության մեջ։ Ուկրաինացի պարտիզանները այժմ գործում են Ուկրաինայի Ռուսաստանի կողմից վերահսկվող տարածքներում՝ հարվածելով Ղրիմի և Դոնբասի ռազմական բազաներին, նույնականացնելով հրետանային և հրթիռային հարձակումների համար ռուսական թիրախները, խափանելով երկաթուղիները և սպանելով զինվորական և կառավարական գործակալներին։ Ուկրաինական զինվորականների և կիսառազմական խմբավորումների կողմից նոր քաղաքացիական նորակոչիկների վերապատրաստումը գործել է Ուկրաինայի արևելքում Ռուսաստանի կողմից աջակցվող անջատողականների դեմ ութամյա պատերազմի ողջ ընթացքում։ Այն շարունակվում է և կմնա այնքան ժամանակ, քանի դեռ Ռուսաստանը շարունակում է իր ագրեսիվ պատերազմը՝ հիշեցնելով օկուպանտներին, որ նրանք չեն կարող անվտանգ քնել այս հողի վրա։.

Հեղինակային իրավունք @Kost Elisevich, MD, PhD 2023: Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Այս բովանդակության ցանկացած անօրինական վերարտադրություն կհանգեցնի անհապաղ իրավական գործողությունների:.