Ռուսաստանի ռազմատենչությամբ պայմանավորված Ուկրաինայի հետ ներկայիս հակամարտությունը անհրաժեշտություն է ստեղծել վերանայելու այն գաղափարը, որ Պուտինի աշխարհայացքում երկու ժողովուրդները, ըստ էության, «մեկ ամբողջություն» են: Սա այդպես չէ: 2021 թվականի հուլիսին՝ 2022 թվականի փետրվարին Ուկրաինա ներխուժելուց յոթ ամիս առաջ, Պուտինը ներկայացրեց Ռուսաստանի պատմության իր տարբերակը, որում նա միահյուսեց Ուկրաինայի վաղ պատմությունը: Այժմ պարզ է, որ նրա ակնարկը նախատեսված էր պատմական արդարացում տալու, չնայած տանջված էր, և ծառայելու որպես հարևան ինքնիշխան պետության ներխուժման նախաբան: Այնտեղ նա պնդում էր, որ վաղ միջնադարում տարածաշրջանում սկանդինավյան միջամտությունից առաջ ընդհանուր ծագում ունի: Սա պատմական փաստի անհարմար տեսակետ է, որը սահմանափակվում է նվաճման և գերիշխող իշխանության վրա հիմնվելով, այլ ոչ թե այս տարբեր տարածաշրջաններին բնորոշ էթնոլեզվաբանական և մշակութային միտումների և գործոնների պարտադիր ավելի խորը ըմբռնմամբ: Պուտինի պատմությունն ավելի է շփոթվում նրա հետագա պնդումներով, որ նախկին քաղաքական գործարքային համաձայնագրերը ազդեցություն են ունեցել Ուկրաինայի նման ազգի ինքնորոշման կամքի վրա:.
Երկու ազգերի պատմությունը, ինչպես թվում է, հաղթողին պատկանող պատմության լավ օրինակ է։ Այն պատմվել է հստակ ռուսական պատմական տեսանկյունից, որն առաջին անգամ հիմք է հանդիսացել 19- րդ դարում պատմաբանների կողմից Ռոմանովների դինաստիայի ժամանակ, երբ ազնվականության սոցիալական կարգավիճակի հարց էր հռչակել ժառանգությունը դարեր առաջ հաստատված սկզբնաղբյուրից։ Ռուս գրողներ՝ Կարամզինից, Պոգոդինից, Սոլովյովից մինչև Կլյուշևսկի, բոլորը հետևել են նույն պատմությանը, որ 9-13-րդ դարերի գերիշխող քաղաք-պետությունը՝ Կիևյան Ռուսիան , որը կենտրոնացած էր Դնեպր գետի ափին՝ ներկայիս Ուկրաինայի տարածքում, 13-րդ դարի կեսերին նվաճվել է մոնղոլների կողմից և դարձել անզոր։ Հետևել է քաղաքական և կրոնական գործունեության կենտրոնի տեղաշարժը, որը վերագրվում է տարածաշրջանի սլավոնական ժողովուրդներին՝ դեպի հյուսիս, որտեղ, ի վերջո, առաջացել էր մեկ այլ քաղաք-պետություն, և որից էլ պետք է զարգանար Ռուսաստանը որպես ազգ։
Պուտինը հիմնավորում է այն փաստարկը, որ վարայգները, կամ վիկինգները, ինչպես մենք նրանց ճանաչում ենք Արևմուտքում, բնակություն են հաստատել և վերահսկողություն են ստանձնել հյուսիսում հաստատված ֆիննական և սլավոնական ցեղերի շրջանում՝ կենտրոնանալով Նովգորոդում: Սա, ըստ էության, տեղի է ունեցել նույն այդ ցեղերի հրավերով, քանի որ նրանք ձգտում էին ավելի մեծ անվտանգություն ձեռք բերել կենտրոնացված տեղական քաղաք-պետության կազմակերպման և զարգացման միջոցով, որի միջոցով նրանք հույս ունեին հաղթահարել միմյանց միջև շարունակական հակամարտությունը: Այսպիսով, հաստատվեց Ռյուրիկների դինաստիան՝ հյուսիսում ստեղծելով վիկինգների կողմից վերահսկվող տարածք:.
Վիկինգները, ձգտելով հարստության և տարածքային առավելության, ձգտում էին հարավային ուղղությամբ՝ Բյուզանդական կայսրություն տանող ճանապարհ բացել, որտեղ շատ ավելի մեծ մրցանակ կար։ Այդպիսով, Դնեպր գետի երկայնքով ստեղծվեց ճանապարհ, որտեղ արևելյան ափին արդեն իսկ գոյություն ուներ արդեն իսկ հաստատված և ամրացված քաղաք։ Հասկանալով, որ սա ավելի լավ դիտակետ է, վիկինգները բնակություն հաստատեցին այստեղ և, ի վերջո, վերահսկողություն ստանձնեցին հարևան տարածքի նկատմամբ՝ ենթարկեցնելով շրջակա ցեղային բնակչությանը։ Այդպիսով նրանք ստեղծեցին այն, ինչը հետագայում կճանաչվեր որպես Կիևյան Ռուսիա և իրենց գործողությունների կենտրոնը Նովգորոդից տեղափոխեցին Կիև։.
Տեղական կառավարիչների մի շարք սերունդներ շարունակ ձգտում էին բարելավել իրենց հաջողությունները՝ կա՛մ ռազմական, կա՛մ Բյուզանդիայի հետ առևտրային համաձայնագրերի միջոցով։ Սա իրականացվում էր տեղում՝ Սև ծովի և Ղրիմի հյուսիսային ափին հիմնադրված հունական, իսկ ավելի ուշ՝ հռոմեական բնակավայրերի կամ, ավելի ուղղակիորեն, Բյուզանդիայի հետ առևտրի միջոցով։ Պուտինը պնդում է, որ Կիևյան Ռուսիան պարզապես Նովգորոդը հյուսիսում վիկինգների միջամտության միջոցով հաստատելու ածանցյալ հետևանք էր՝ հաշվի չառնելով մեկ այլ ժողովրդի բոլորովին առանձին և ավելի հիմնարար ծագումն ու զարգացումը։.
Այսպիսով, եկեք հետ գնանք։ Հնագիտական գրառումների համաձայն՝ ժամանակակից Ուկրաինայի տարածքում բնակավայրերի առկայության վկայությունները վերաբերում են վաղ երկաթի դարաշրջանին։ Դրա պատմությունը նշանավորվում է Կենտրոնական Ասիայի և Պարսկական քոչվոր ցեղերի, գերմանական ժողովուրդների, օստգոթերի և այլոց հաջորդական ներխուժումներով կամ միգրացիաներով Կենտրոնական և Հարավարևելյան Եվրոպայից։ Նրանք, ովքեր որոշեցին բնակություն հաստատել այս բերրի հողերում, բնակավայրեր հիմնեցին ամբողջ տարածքում։ Արևելքից շարունակական ներխուժումները հնարավորություն էին տալիս Կասպից ծովի գոգավորության համեմատաբար հարթ դաշտը, որը ապահովում էր անցման միջանցք Ուրալյան լեռներից հարավ՝ ուղղակիորեն դեպի ներկայիս Ուկրաինա։ 9-րդ դարում վիկինգների կողմից հյուսիս-հարավ ուղղությամբ և արևելքում հարևան Խազարական խագանության կողմից արևելք-արևմուտք ուղղությամբ բացված առևտրային ճանապարհները Կիևը դարձրին տարածաշրջանում առևտրի հզոր առանցք։
Էթնոլեզվաբանական տեսանկյունից, ժամանակակից Արևելյան Եվրոպայի սլավոնական ժողովուրդների ծագումը, ենթադրվում է, որ առաջացել է Ռուսաստանի հարավում գտնվող լայն տարածքում, որը տարածվում է հարավ-կենտրոնական Լեհաստանից մինչև հարավ-արևմտյան Բելառուսը մինչև արևմտյան և հյուսիս-կենտրոնական Ուկրաինան, կենտրոնացած հիմնականում ներկայիս Ուկրաինայում: Մ.թ.ա. 500 թվականին սլավոնները առաջին անգամ սկսեցին գաղթել այս միջուկից դեպի հարավ՝ մոտենալով Սև ծովի տափաստաններին և ափամերձ շրջաններին՝ ներկայիս Ուկրաինայում: Այստեղ առևտուր էր իրականացվում հունական և հետագա հռոմեական բնակավայրերի հետ: Ափամերձ հողերից անմիջապես հյուսիս գտնվող տափաստաններում նրանք ձուլվեցին սկյութների՝ Կենտրոնական Ասիայի զինվորական ժողովրդի, որը բնակություն էր հաստատել այդ տարածքում (մ.թ.ա. 750-250), և ավելի ուշ՝ ալանական ցեղերի (մ.թ.ա. 250-250), մասնավորապես՝ պարսկական ծագում ունեցող անտերի շրջանում: Կիևը դարձավ ավելի կարևոր բլրային ամրոցներից մեկը, որտեղից արդեն իսկ հաստատվել էր առևտուր Բյուզանդիայի հետ: Այս գործունեության մեծ մասը տեղի է ունեցել աստիճանաբար 3-րդ և 7-րդ դարերի միջև՝ վիկինգների ժամանումից շատ առաջ:
Նույն սլավոնական միջուկից դեպի հյուսիս՝ ժամանակակից Ռուսաստան, ընդարձակումը հանգեցրեց հիմնականում ֆիննական ցեղերի հետ հանդիպմանը, որտեղ ցեղային հակամարտությունը, ի վերջո, հանգեցրեց վիկինգներին վերը նշված հրավերին, որոնք պետք է կազմակերպվածություն և կայունություն ապահովեին հյուսիսային տարածաշրջանում: Ուկրաինան ինքնին դարձավ տարբեր ժողովուրդների խառնուրդ, որը կազմում էր բազմազգ ծագում ունեցող առանձին ինքնություն: Սա տեղական աշխարհագրության ուղղակի արդյունք էր, որը նպաստեց Կենտրոնական Ասիայից արևելյան քոչվոր խմբերի միգրացիային, հույների և հռոմեացիների կողմից Սև և Ազովի ծովերի հյուսիսային ափերի երկայնքով գաղութացմանը, ինչպես նաև արևմուտքից գերմանական և հարավարևելյան եվրոպական ծագում ունեցող բնակիչների և առևտրականների ժամանմանը: Վիկինգները, որոնք բնակություն հաստատեցին իրենց նոր մայրաքաղաք Կիևում, այժմ ձուլվեցին իրենց գերիշխող սլավոնական համակեցության հետ՝ ստեղծելով նոր հասարակություն, որը, ի վերջո, գերիշխություն ստանձնեց Բալթիկ ծովից մինչև Սև ծով ձգվող բնակավայրի ողջ տարածքի վրա:.
Քոչվորական ներթափանցումը արևելքից շարունակվել է հիմնականում ներկայիս Ուկրաինայի տարածաշրջանով՝ թե՛ այս ժամանակահատվածից առաջ, թե՛ այս ժամանակահատվածում, որը տևել է 9-րդ դարի մինչև 13-րդ դարը: Ներքին պատերազմները ավելի թուլացրին պետությունը, և 1237 թվականին Բաթու խանի գլխավորությամբ մոնղոլական ներխուժման և 1240 թվականին Կիևի վրա վերջնական հարձակման ժամանակ այն հանգեցրեց նրա գրավմանը: Սակայն դա չհանգեցրեց նրա վերացմանը որպես կենտրոնացված իշխանություն, այլ դարձավ այնպիսին, որը ստիպված էր ենթարկվել մոնղոլական տիրապետությանը: Հյուսիսային տարածքը, որի կենտրոնը Նովգորոդն էր, իր առևտրային հարաբերությունները տեղափոխեց Բալթյան տարածաշրջան և անջատվեց Կիևյան Ռուսիայի վերահսկողությունից՝ դառնալով առանձին միավոր, որտեղ այն կբարգավաճի 14-րդ դարից սկսած՝ հիմք դնելով Ռուսական կայսրության ստեղծմանը, որի կենտրոնը, ի վերջո, կլինի Մոսկվան:
Կիևյան Ռուսիան այժմ վերածվել էր տեղական իշխանության, սակայն դեռևս կառավարվում էր տեղաբնիկ առաջնորդների կողմից, որոնք մոնղոլական տիրապետության տակ դարձել էին վասալներ: Նոր կարգի ներքո ստեղծվեցին հին Կիևյան Ռուսիայի հյուսիսում և արևմուտքում գտնվող այլ հարևան իշխանություններ: Տեղական իշխանության բազայի տեղաշարժը բնականաբար տեղի ունեցավ դեպի արևմուտք՝ հեռու մոնղոլական ավելի տարածված ազդեցությունից, և կենտրոնացավ Գալիցիայի և Վոլհինիայի իշխանություններում՝ ներկայիս արևմտյան Ուկրաինայում: Երկուսն էլ միավորվեցին մեկ պետության մեջ 13- րդ դարի սկզբին, միայն թե 14 -րդ դարի կեսերին բաժանվեցին և միացան Լեհաստանի և Լիտվայի աճող թագավորություններին, քանի որ Մոնղոլական կայսրությունն ինքը սկսել էր նահանջել:
14-րդ դարում ստեղծվեց Լեհաստանի և Լիտվայի հզոր միություն՝ Լեհ-լիտվական Համագործակցությունը, որը մինչև 16-րդ դարի վերջը պետք է ընդգրկեր ժամանակակից Ուկրաինայի գրեթե ամբողջ տարածքը։ Որոշ ժամանակ հայտնի էր, որ այստեղի հողերը գյուղատնտեսական առումով լավ ապահովված էին և պարունակում էին բազմաթիվ այլ ռեսուրսներ, որոնք խիստ շահութաբեր կլինեին իշխող դասի համար։ Այժմ նաև Ուկրաինայի ներսում էին տեղի ունենում իրադարձություններ, որոնք պետք է փոխեին նրա ինքնագիտակցությունը և, իհարկե, թե ինչպես է նրա ազգային էթոսը շարունակվելու մինչև մեր օրերը։
Մոնղոլական «Ոսկե Հորդայի» մնացորդները՝ թաթարները, մեծ մասամբ բնակություն հաստատեցին Ղրիմում և Սև ու Ազովի ծովերի ափամերձ շրջաններում: 15-րդ դարում նրանք հարաբերություններ հաստատեցին իրենց հարավում գտնվող իսլամական ժամանակակիցների՝ օսմանյան թուրքերի հետ: Օսմանները 1453 թվականին գրավել էին Կոստանդնուպոլիսը և այժմ ձգտում էին ներխուժել Ուկրաինայի և արևելյան ու կենտրոնական Եվրոպայի մնացած մասի տարածք: Թաթարները ռազմական օգնություն էին ցուցաբերում, ինչպես նաև գործում էին որպես առևտրային միջնորդներ գյուղատնտեսական ապրանքների և տափաստաններում գերի ընկած ստրուկների մատակարարման համար: Նման սպառնալիքներին ի պատասխան՝ Ուկրաինայի քաղաքների և շրջակա գյուղական վայրերի բնակիչները սկսեցին կազմակերպվել սկզբում փոքր ջոկատներով՝ պաշտպանական, իսկ ավելի ուշ՝ հարձակողական նպատակներով՝ թաթարական ներխուժումներին հակազդելու համար:
Այս կազակները, ինչպես նրանց անվանում էին, աստիճանաբար կազմակերպվեցին 15-րդ դարի և 16-րդ դարերում՝ դառնալով շատ ավելի մեծ և սարսափելի հեծելազորային ստորաբաժանումներ տափաստաններում և, մասնավորապես, Դնեպր գետի ստորին հատվածում: Նրանք երբեմն ծառայության էին անցնում լիտվացի և լեհ սահմանապահ պաշտոնյաների հետ՝ քաղաքներն ու հողատարածքները պաշտպանելու համար, և ռազմական գործողություններ էին իրականացնում նաև իրենց սեփական կամքով: Բացի տեղացի և ավելի հեռավոր ուկրաինացի գյուղացիներից և քաղաքաբնակներից, ովքեր միանում էին կազակներին, նրանց շարքերը միացան նաև մի քանի այլ մարդիկ Արևելյան Եվրոպայից, ինչպես նաև թուրքեր, թաթարներ և հրեաներ՝ գրավված այս զինվորական դասի ազատ ոճի գոյությամբ: Նրանց կազմակերպությունը ընդօրինակում էր խոսքի ազատության, ընտրովի ղեկավարության և ինքնորոշման հզոր զգացողության ժողովրդավարական սկզբունքները:
Գերագույն առաջնորդ՝ հեթմանը, հայտարարվեց, և ռազմական քաղաքականության և դաշինքների վերաբերյալ որոշումները կայացվեցին ինչպես սպաների, այնպես էլ ցածրաստիճան զինվորականների միջև բանավեճի միջոցով։ Նրանք ներգրավվեցին հարավում թաթարների և թուրքերի, արևմուտքում լեհերի և հյուսիսում ռուսների դեմ ռազմական արշավանքներին և հայտնի էին իրենց ձիավարությամբ և մարտում քաջությամբ։ Նրանց՝ որպես ազատասեր, հավասարազոր տափաստանների զինվորների իդեալները դարձան լեգենդ, որը պետք է պատկերվեր 19-րդ դարի բանաստեղծների և դրամատուրգների գրվածքներում։ Այս զգացումը շարունակվել է մինչև մեր օրերը՝ նույն այդ ազատությունների համար օտարերկրյա ազդեցության դեմ պայքարում։
Հատկապես հզոր հետման Բոգդան Խմելնիցկին պաշտոնի է ընտրվել 1648 թվականին և սկզբում ռազմական օգնություն է ցուցաբերել Լեհաստանին՝ օսմանների դեմ պայքարում: Դրա դիմաց նա ձգտում էր բարելավել կազակների կարգավիճակը Ուկրաինայում՝ Լեհ-լիտվական համագործակցության շրջանակներում, ապահովել համաներում Լեհաստանի հետ նախկին հակամարտությունների համար և թույլ տալ նրանց վերականգնել քրիստոնեական ուղղափառ հավատքը իրենց տարածքում: Սակայն համաձայնագիրը դժվար և երկարատև էր, ինչը հանգեցրել էր հետագա հակամարտության և, ի վերջո, Խմելնիցկու կողմից Ուկրաինան ազատագրելու Համագործակցության, մասնավորապես՝ Լեհաստանի տիրապետությունից, որը ավելի ու ավելի էր նպաստում իշխող վերնախավի կողմից ուկրաինական հողային հարստության կուտակմանը: Շարունակական փակուղին Խմելնիցկին ստիպեց մտածել օսմանների հետ դաշինքի մասին, բայց երբ դա ձախողվեց, նա դիմեց Մոսկովյան իշխանությանը, որը հաստատվել էր որպես հյուսիսային իշխանություններից ամենահզորը:.
15 -րդ դարի կեսերին Մոսկվայի եկեղեցական գրիչները արդեն սկսել էին գրել նոր տեքստեր, որոնք պնդում էին, որ մոսկովյան իշխանները այժմ հին Ռյուրիկյան դինաստիայի օրինական ժառանգներն են և Կիևյան կառավարման ժառանգորդները՝ Կիևյան Ռուսիայի ողջ նախկին տիրույթի նկատմամբ գերիշխանությամբ։ Սակայն Իվան IV ցարի («Ահեղը», 1547-84 թվականներ) կառավարումը հանգեցրեց Լիտվայի և Լեհաստանի հետ շարունակական հակամարտության, ներքին ներքին անկարգությունների և ժառանգորդի բացակայության՝ ցարի կողմից իր ավագ որդու սպանությունից հետո։ Սա Մոսկովային հասցրեց «Անհանգստության ժամանակաշրջանի» (1584-1613)՝ նրա մահից հետո։ Լեհ-լիտվական համագործակցության հետ պատերազմը, իր հերթին, հանգեցրեց օտարերկրյա օկուպացիայի և ներքին բախումների, որոնք տևեցին երեք տասնամյակ և վերջապես ավարտվեցին 1613 թվականին Միխայիլ Ռոմանովի ցար ընտրվելով և Ռոմանովների դինաստիայի հաստատմամբ։
Դինաստիան տևեց 300 տարի և ավարտվեց 1917 թվականին բոլշևիկների կողմից ցար Նիկոլայ II-ի և նրա ընտանիքի սպանությամբ։ Միխայիլ Ռոմանովի իրավահաջորդ ցար Ալեքսեյը (1645-1676) շարունակեց կարգուկանոնի վերականգնումը և սկսեց իշխանության կենտրոնացման գործընթացը՝ միաժամանակ հետապնդելով տարածքային նվաճումներ նախկին Կիևյան Ռուսիայի շրջանակներում։ Այս նպատակով Խմելնիցկիի հետ բանակցությունները հանգեցրին 1654 թվականի Պերեյասլավի համաձայնագրին, որով կազակները հավատարմություն էին հայտնում ցարին՝ ինքնակառավարման, դասակարգային և սեփականության իրավունքների և այն փոխըմբռնման դիմաց, որ կազակները կշարունակեն դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատել օտարերկրյա երկրների հետ։.
Կազակների՝ որպես պետության ինքնավարության երկարատև ձգտումը, ի վերջո, կհակասի մոսկովացիների՝ կենտրոնացված իշխանության միջոցով վերահսկողությունը ամրապնդելու ցանկությանը: Ուկրաինայում դեռևս ինքնավար կազակական տիրույթ ստեղծելու և լեհական ազդեցությունը վերացնելու ջանքերում Խմելնիցկին ձգտում էր դաշինքներ կնքել բողոքական երկրների հետ՝ ներգրավելով Շվեդիային, Բրանդենբուրգին և Տրանսիլվանիային: Այս մոտեցումը անհանգստացրեց մոսկվացիներին, ովքեր այժմ սկսեցին խաթարել Խմելնիցկիի իշխանությունը: Հենց այստեղ՝ 1657 թվականին, Խմելնիցկին մահացավ: Նրա հաջորդը վերամիավորեց Լեհ-լիտվական համագործակցությունը՝ Հադիախի միության շրջանակներում Ուկրաինան Լեհ-լիտվական-ռուսական համագործակցության մեջ ներառելու ծրագրով: Փորձը ձախողվեց, բայց վկայում է հավատարմության անորոշության մասին այն ժամանակ, երբ Լեհաստանի և Մոսկովիայի նման պետությունները անհանգիստ էին իրենց ավելի կենտրոնացված իշխանությունից դուրս գտնվող տարածքների կառավարման հարցում:.
Ուկրաինայի և Մոսկվայի կազակների միջև հարաբերությունների պատմության նախավերջին գլուխը վերաբերում էր վերջինիս հակամարտությանը Շվեդիայի հետ և Բալթիկ ծովի վերահսկողությանը, մինչդեռ այն դեռևս պայքարում էր հարավում Օսմանյան կայսրության դեմ: Այդ ժամանակ կազակների հեթմանը Իվան Մազեպան էր, որը պաշտոնավարել է 1687-ից 1709 թվականներին: Ռուսաստանի ցար Պետրոս I-ը (1682-1725) դաշինք էր կնքել Մազեպայի հետ՝ Սև և Ազովի ծովերի երկայնքով թաթարներին և թուրքերին ենթարկեցնելու համար: Սա, ի վերջո, նրան հնարավորություն տվեց Ռուսաստանին մուտք գործել Սև ծով: Սակայն նրա խնդիրները սրվեցին հյուսիսում, երբ Շվեդիայի Կառլոս XII-ը 1700 թվականին հաղթեց Մոսկվայի և Դանիայի բանակներին և շարժվեց դեպի հարավ՝ Լեհաստանը ենթարկեցնելու համար: Այնուհետև ցարը կոչ արեց Մազեպային ազատ արձակել իր կազակներին Ուկրաինայի լեհական վերահսկողության տակ գտնվող հողերի վրա՝ սպառնալով շվեդական տիրապետությանը այս տարածքում:.
Հողը վերադարձնելուց հետո, Մազեպայից սպասվում էր, որ այն կհանձնի ցարի դաշնակից՝ Սաքսոնիայի թագավոր Ավգուստին։ Սակայն այդ ժամանակ մոսկովյան կողմից ուկրաինական բնակչության նկատմամբ կատարված չարաշահումները հանգեցրել էին բնակչության շրջանում զգալի դժգոհության։ Կազակների կորուստները զգալիորեն աճել էին ցարի համար ռազմական բախումների ժամանակ, և ավելի էր մեծացել դժգոհությունը նրանց նոր Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքը կառուցող աշխատուժի մեջ ներգրավելու կապակցությամբ, որտեղ հարյուրավոր մարդիկ մահացան հիվանդություններից ճահճոտ տեղանքում։ Այս գործոնները, ինչպես նաև ցարի հրաժարվելը Մազեպային օգնելուց, երբ կազակները իրենք էին վտանգված լեհական վերածննդի սպառնալիքի տակ, հանգեցրին շվեդների կողմը կանգնելու որոշմանը՝ խոստանալով ապահովել անկախ կազակական Ուկրաինա։.
Սակայն 1709 թվականին Պոլտավայի ճակատամարտում նրանց պարտությունը վերջապես վերջ դրեց մինչև 20-րդ դարի սկիզբը Ուկրաինայի անկախության հասնելու հետագա ցանկացած ջանքերին։ Հաջորդ երկու դարերի ընթացքում Ռուսական կայսրության կազմում տեղի ունեցավ ուկրաիներենի միտումնավոր վերացումը և բոլոր վարչական, մշակութային և կրթական ոլորտներում ռուսերենի հարկադիր օգտագործումը։ Ռուսներն իրենք տեղափոխվեցին Ուկրաինայի քաղաքային կենտրոններ, որտեղ նրանք դարձան գերիշխող էթնիկ տարր՝ պարտադրելով փոփոխություններ, որոնք առաջ մղեցին նույն ռուսական օրակարգը։
Անկասկած, Ուկրաինայի պատմությունը, որը սկիզբ է առնում մ.թ.ա. առաջին հազարամյակից, եղել է խնդրահարույց, որը բնութագրվել է բազմիցս ներխուժումներով և հարևան պետությունների երկարատև գերիշխանությամբ: Այս ամենի ընթացքում երկիրը կարողացել է վերականգնվել Խորհրդային Միության փլուզումից հետո և պայքարել ժողովրդավարական կառավարման համար: Նրա պատմությունը տարբերվում է Ռուսաստանի պատմությունից, չնայած վերջերս հակառակի մասին պնդումներին: Ի վերջո, տարածքների ձեռքբերումը նվաճման կամ հրամանագրի միջոցով չի արդարացնում ձեռք բերված տարածքի պատմությունը սեփական ազգային պատմության մեջ յուրացնելու համար:.
Հեղինակային իրավունք @Kost Elisevich, MD, PhD 2022: Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Այս բովանդակության ցանկացած անօրինական վերարտադրություն կհանգեցնի անհապաղ իրավական գործողությունների:.
Մեկ միտք «Ուկրաինայի պատմական ծագումն ընդդեմ Պուտինի հարմար հեքիաթային պատմության»
Մեկնաբանությունները փակ են։.