«آزاد بودن به معنای رها شدن از بند و زنجیر نیست - به معنای نشکستن است.»
- لینا کوستنکو، شاعر اوکراینی
جنگ جدید در خلیج فارس، شرایط جهانی را تغییر داده و بار دیگر بیاعتنایی ولادیمیر پوتین به ایالات متحده را آشکار کرده است. سایر رویدادهای در حال وقوع، بیشتر به جنگ پوتین در اوکراین و دخالت روسیه در عرصه وسیعتر اروپا مربوط میشود. در سالی که برای امنیت آن تعیینکننده خواهد بود، بهار جدیدی در قارهای آشفته طلوع میکند، چرا که به وضعیت روانی، نیاز او به درگیری و بقای خودش. یک پویایی ژئوپلیتیکی به سرعت در حال تغییر در جریان است که میتوان آن را به غیرقابل پیشبینی بودن جنگ ترامپ با ایران و نیاز پوتین به تداوم جنگ خود در اوکراین نسبت داد، زیرا آینده روسیه در معرض خطر به نظر میرسد. هر دو جنگ، جنگهای انتخابی هستند، اگرچه یکی از آنها تاکنون به طور مداوم نشان داده است که عمداً در رفتار خود جنایتکارانه ، چه با حملات هوایی و چه زمینی که جمعیت غیرنظامی را هدف قرار میدهد.
جنگ ترامپ در ایران
پیامدهای ناخواسته درگیری در خاورمیانه باید برای همیشه در ذهن آمریکاییها حک شود، با این حال تاریخ همچنان الگوی چرخهای مداخله نظامی را به ما یادآوری میکند که به اهداف خود نمیرسد و مشکلات پیشبینی نشدهای ایجاد میکند. از بمبگذاری سال ۱۹۸۳ در پادگان تفنگداران دریایی در لبنان گرفته تا جنگهای طولانی در عراق (۲۰۰۳-۲۰۱۱) و افغانستان (۲۰۰۱-۲۰۲۱)، ایالات متحده فداکاریهای زیادی کرده است. جنگهای اخیر، به علاوه جنگهای سوریه، یمن و سایر درگیریهای پس از ۱۱ سپتامبر، جان ۱۵۲۶۲ آمریکایی را گرفته است . هزینه مالی دو جنگ بزرگ ایالات متحده در خاورمیانه به بیش از ۸ تریلیون دلار رسیده است . شش روز اول جنگ فعلی در ایران، پس از استقرار بیش از ۳۰۰ موشک تاماهاک و سایر مهمات تهاجمی (۵.۵ میلیارد دلار) و موشکهای رهگیر دفاعی (۵.۷ میلیارد دلار) به همراه هزینههای تعمیر و نگهداری عملیاتی مورد نیاز (۸۹۰ میلیون دلار در روز) و خسارات ناخواسته تسلیحاتی (۱ میلیارد دلار)، بیش از ۱۳ میلیارد دلار هزینه داشته است.

از جمله ملاحظات حاشیهایتر در جنگ فعلی با ایران، توافقنامه مشارکت استراتژیک روسیه با رژیم ایران است که رسماً در پیمان مشارکت استراتژیک جامع در ژانویه ۲۰۲۵ رابطهای مبتنی بر همکاری بین دو کشور وجود داشته و حمایت ایران از جنگ روسیه در اوکراین را با ارائه پهپادهای شاهد، موشکهای بالستیک، گلولههای توپخانه و مهمات. در مقابل، یک مضمون آشنای روسی در جنگ فعلی به رهبری ایالات متحده با ایران دوباره پدیدار شد. این مضمون آخرین بار در افغانستان آشکار شد، زمانی که رژیم پوتین به طالبان برای کشتن نظامیان آمریکایی پاداش مالی داد.
در این مورد، روسها مختصات هدف، از جمله تصاویر ماهوارهای از داراییهای نظامی استراتژیک ایالات متحده را با همان هدف کشتن آمریکاییها در اختیار ایران قرار میدهند و در عین حال نسخه خود از پهپادهای شاهد را نیز در اختیار ایران قرار میدهند. پیشرفتهای فنی بیشتری برای پهپادهای ایران، بر اساس تجربیات خود روسیه در استفاده از آنها در اوکراین، برای افزایش کشندگی آنها به ایران منتقل شده است . در ۱ مارس ۲۰۲۶، پهپادهای ایرانی شش نفر از نیروهای نظامی ایالات متحده را در یک مرکز عملیاتی در کویت کشتند . حمله دیگری در ۲۷ مارس، دوازده نفر از پرسنل نظامی ایالات متحده را زخمی کرد و یک هواپیمای E-3 Sentry با قیمت ۵۰۰ میلیون دلار را در پایگاه هوایی شاهزاده سلطان در عربستان سعودی، مکانی که قبلاً توسط نظارت ماهوارهای روسیه برای ایران تصویربرداری شده بود، منهدم کرد.
استیون ویتکاف ، فرستاده ویژه ترامپ ، ناخواسته بار دیگر به انکار کرملین در مورد دخالتش در کل ماجرا اعتماد کرده است، در حالی که متحدان ایالات متحده شواهد روشنی خلاف آن را ارائه میدهند. البته به نفع پوتین است که انسداد تنگه هرمز توسط ایران تا زمانی که ممکن است ادامه یابد تا روسیه فرصت فروش نفت و گاز خود را با قیمت بالاتر داشته باشد .
عدم پاسخ ترامپ به این موضوع، نشان دهنده رویکرد مطلوب و تقریباً مطیعانه او نسبت به پوتین، علیرغم بیاعتمادی غالب دو حزب در ایالات متحده نسبت به رهبر روسیه است. یک نظرسنجی دانشگاه کوینیپیاک در سال ۲۰۲۵ نشان داد که ۸۱ درصد از آمریکاییها ، از جمله ۷۳ درصد از جمهوریخواهان و ۹۳ درصد از دموکراتها، دیدگاه نامطلوبی نسبت به پوتین دارند. با این حال، عدم نگرانی آشکار ترامپ، طبق گزارشهای گذشته ، نشان دهنده نگرش تحقیرآمیز او نسبت به پرسنل نظامی ایالات متحده است

هنوز در مورد جنگ زمینی در ایران تصمیمی گرفته نشده است، زیرا نیروهای آمریکایی در مجاورت [ایران] تجمع کردهاند، در حالی که نیروهای نخبه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC) و ارتش متعارف (ارتش) در حال تدوین برنامههای دفاعی خود هستند . دو گروه نظامی اخیر، نیرویی مرکب از حدود ۵۰۰۰۰۰ پرسنل را تشکیل میدهند. نیروی شبهنظامی بسیج ممکن است بیش از ۴۵۰۰۰۰ نفر در خدمت داشته باشد که اگر در کنار ارتش، وفاداری خود را به رژیم حفظ کنند، اپوزیسیون قابل توجهی را تشکیل میدهند.
در نهایت، دلایل تمایل ترامپ به پوتین شاید به اندازه پیامدهای آن مهم نباشد. اگر او خود را متعهد به شمرده شدن در میان منفورترین افراد جهان بداند، در نهایت در عرصه عمومی و شاید در انتخابات میاندورهای پیش رو در ماه نوامبر، به عنوان یکی دیگر از چندین نارضایتی که در طول سال گذشته انباشته شده است، پاسخگو خواهد بود
کمکهای آمریکا به اوکراین
دولت ترامپ به صراحت اعلام کرده است که به اوکراین در پیروزی در جنگ روسیه کمک نخواهد کرد . این دولت اجازه داده است برخی از بودجههای تخصیصیافته قبلی که توسط دولت بایدن اختصاص داده شده بود ، تحویل داده شود، اما تحویل برخی از داراییهای کلیدی مانند سیستم دفاع هوایی پاتریوت که بسیار مورد نیاز بود و در ژوئیه 2025 به خاورمیانه منتقل شد را به حالت تعلیق درآورد. در آن زمان ترتیب جدیدی ایجاد شد که در آن متحدان ناتو از طریق فهرست الزامات اولویتبندیشده اوکراین (PURL) بودجه خریدهای جاری را تأمین میکردند و به این ترتیب انتقال مستقیم تجهیزات از ایالات متحده به اوکراین پایان مییافت. بودجهای که ممکن است با این رویکرد در دسترس باشد، اکنون با اعلام اینکه 750 میلیون دلار از PURL برای تکمیل جنگ ترامپ، بهویژه برای دفاع هوایی، اختصاص داده میشود، در حال کاهش است. اگر به خاطر استفادهی بیرویه بعدی از این موشکهای گرانقیمت پاتریوت (۳ تا ۴ میلیون دلار) و تاد (۱۲ تا ۱۵ میلیون دلار) برای هدف قرار دادن تعداد زیادی از پهپادهای نسبتاً ارزان ایرانی شاهد (۲۰ تا ۵۰ هزار دلار) نبود، این عمل میتوانست خوشایندتر باشد، اما چنین نشد.

ترامپ به جای دریافت مشاوره و کمکهای فنی برای اجرای یک استراتژی به مراتب ارزانتر برای مقابله با انبوهی از پهپادها از سوی کشوری مانند اوکراین، این ایده را کاملاً رد کرد و اظهار داشت که ایالات متحده به نوعی فناوری پهپاد بهتری دارد، و در عین حال از اذعان به تخصص لازم برای اجرای واقعی استراتژی دفاع پهپادی خودداری کرد. در سه روز اول جنگ با ایران، موشکهای رهگیر پاتریوت بیشتری نسبت به آنچه در طول چهار سال جنگ به اوکراین داده شده بود، مورد استفاده قرار گرفت. کمبود موشکهای پاتریوت برای اوکراین قابل پیشبینی و غیرضروری بود . تلاشهای قبلی اوکراین برای کمک به وضعیتی که ایالات متحده با آن مواجه بود، با فناوری و تخصص پهپادهای رهگیر آزمایششده در میدان نبرد، نتوانست بر دولتی که ناشنوای استدلال بود، تأثیر بگذارد .
مخالفت جیمز ونس، معاون رئیس جمهور، با کمک به اوکراین در دوران تصدی او در سنا آشکار شد و او همچنان بخشی از جناحی در حزب جمهوریخواه است که استدلال میکند این کمکها بسیار پرهزینه و فاقد اولویت استراتژیک است. این مخالفت در ابتدا بازتابی از مخالفت او با هر جنگی، از جمله جنگ علیه ایران، به نظر میرسید تا اینکه زمان آن فرا رسید که او تصمیم دیگری بگیرد و به تحقیر بعدی خود پایان دهد. از قضا، او اکنون وظیفه دارد مذاکرات با ایرانِ به ویژه متخاصم را برای پایان دادن به این درگیری هدایت کند، جنگی که اکنون این سوال مطرح میشود که آیا مزایای این جنگ واقعاً بر هزینههای آن غلبه خواهد کرد یا خیر .

جناح ضد اوکراین از اعضای کابینه ترامپ و اقلیتی از اعضای جمهوریخواه کنگره که دلایلشان برای این کار متفاوت بوده است. تنها موردی که تا حدودی قابل قبول بود، این بود که کشورهای اروپایی حمایت بیشتری ارائه دهند که متعاقباً به همین دلیل. استدلالهای باقیمانده به هزینه، امنیت مرزی و لزوم تغییر استراتژی خارجی به سمت چین مربوط میشد که همه آنها را میتوان به شدت به چالش کشید. به طور خلاصه، به نظر میرسد بخش عمدهای از اعتراض جمهوریخواهان ناشی از ناآگاهی از پیامدهای ژئوپلیتیکی دادن دست بالا به روسیه در صحنه اوراسیا و فرصت دادن به چین برای تقویت اتحاد خود با همسایگان اقتدارگرا برای پیشبرد دستور کار خود در شرق است. این تعریف «بچهبازی» سینکلر لوئیس است - ناتوانی در دیدن افق خود فراتر از محدوده روستای خود.
اروپا در واقع حمایت خود از اوکراین را افزایش داده است. در سال ۲۰۲۵، کمکهای نظامی ۶۷ درصد افزایش یافت، در حالی که کمکهای مالی و بشردوستانه ۵۹ درصد افزایش یافت. اتحادیه اروپا (EU) با وام نزدیک به ۱۰۴ میلیارد دلاری برای اوکراین که در اواخر سال ۲۰۲۵ توافق شد، به عنوان تأمینکننده اصلی نهادی، رهبری را به دست گرفت. کمکهای نظامی به طور خاص به کشورهای عضو بستگی دارد و کشورهای اروپای غربی و شمالی بخش عمدهای از بودجه را تأمین میکنند. نسبت به تولید ناخالص داخلی خود، کشورهای بالتیک و نوردیک بیشترین سهم را داشتهاند، دانمارک با ۳.۲۵ درصد و استونی با ۳.۰۱ درصد در مقایسه با ایالات متحده که با ۰.۵۹ درصد در رتبه شانزدهم قرار دارد. ایالات متحده از نظر تأمین تسلیحات ، بزرگترین اهداکننده بود و در مجموع ۱۸۸ میلیارد دلار مجوز داد، اگرچه کشورهای اروپایی در مجموع کمکهای بیشتری به مبلغ ۱۹۷ میلیارد دلار ارائه دادهاند. از آن بودجه ۱۸۸ میلیارد دلاری آمریکا، ۶۱ میلیارد دلار در واقع به اوکراین اختصاص داده نشد، بلکه برای حمایت از فعالیتهای آمریکا در اروپا در ارتباط با جنگ و کمک به سایر کشورهای آسیبدیده از جنگ روسیه که منجر به آوارگی گسترده غیرنظامیان در آن سوی مرزها شد، استفاده شد .
نکتهی دیگری که در مورد بودجهی ایالات متحده برای اوکراین وجود دارد و در لفاظیهای سیاسی گم شده است، مربوط به توزیع آن است. بخش قابل توجهی از آن، بالغ بر ۷۰٪، در واقع در ایالات متحده برای رشد پایگاه صنعتی خود، حمایت از نیروی کار آمریکایی و گسترش ظرفیت دفاعی برای رقابت با چین. این بودجه برای پر کردن مجدد خرید تسلیحات جدید برای ذخایر آمریکایی به منظور جایگزینی نسخههای قدیمیتر که قرار بود از رده خارج شوند اما در واقع به اوکراین منتقل میشدند، مورد نیاز بود. حداقل ۱۱ ایالت از این هجوم پول دفاعی به همراه هزاران کارگر بهرهمند شدند.

اوکراین خود به سمت ایجاد توافقنامههایی با کشورهای دیگر، از جمله عربستان سعودی ، حرکت کرده است که در ۲۷ مارس یک توافقنامه همکاری دفاعی امضا شد. این توافقنامه ۱۰ ساله بر اشتراکگذاری اطلاعات و ارتقای فناوری نظامی متمرکز است. در غیر این صورت، اوکراین با گسترش تخصص دفاع هوایی خود به این کشورها، روابط خود را با امارات متحده عربی، قطر، کویت و اردن تقویت کرده است. گسترش روابط بینالمللی همچنان در اولویت قرار دارد تا امنیت اوکراین فراتر از آنچه که قبلاً با اتحادیه اروپا، ناتو و سایر شرکای جهانی ایجاد شده است، تضمین شود. این شرایط با تغییر در پویایی نظم جهانی که از قبل توسط فلسفه سیاست خارجی رژیم ترامپ آغاز شده است، مطابقت دارد؛ فلسفهای که ترجیح میدهد مقامات منطقهای هژمونیک توزیعشده در سطح جهانی بر آینده کشورهای «کوچکتر» ریاست کنند. این مسیر برای اوکراین خوب نیست، همانطور که برای سایر کشورهایی که قصد حفظ استقلال خود را دارند، نباید خوب باشد.
سخن پایانی
دولت ترامپ در جنگ با اوکراین، جانب روسیه را گرفته و تا جایی پیش رفته که اوکراین را به خاطر تجاوز به خاک خود سرزنش میکند. برای هر عضوی از رژیم ترامپ، وقتی رهبران اروپایی نگران پایان دادن به این درگیری به شیوهای هستند که به نفع متجاوز نباشد، با این موضوع مواجه میشوند، استدلال خلاف آن دشوار است. ترامپ به درخواست خود مبنی بر اینکه اوکراین در ازای تضمینهای امنیتی «قابل اعتماد»، سرزمینهای حیاتی برای رفاه اقتصادی خود را واگذار کند، بازگشته است. در پیشنهاد صلح ۲۸ مادهای ترامپ ، اوکراین ملزم به محدود کردن اندازه ارتش خود و موافقت با عدم پیوستن به ناتو خواهد بود. این بار، باید یک توافق عدم تجاوز دیگر توسط روسیه، اوکراین و اروپا امضا شود. با وجود چنین توافق امضا شدهای، یک جمله عجیب اضافه شده است که میگوید «انتظار میرود» روسیه به کشورهای همسایه حمله نکند.
در واقع، اوکراین ملزم است ارتش خود را بدون نیاز به کوچکسازی روسیه تضعیف کند و هرگز با پیوستن به ناتو موافقت نکند، که در واقع، تنها تضمین امنیتی بلندمدت و ارزشمند برای روسیه خواهد بود. دلیل خوبی وجود دارد که روسیه در آینده مجبور به تعامل با ناتو در رابطه با اوکراین و تمایل اولیه پوتین برای تسلط بر کل کشور نباشد. روسیه به دلیل نقض توافقات بینالمللی، به ویژه با اوکراین، به ویژه اعلامیه آلما-آتا ۱۹۹۱، یادداشت بوداپست ۱۹۹۴، پیمان دوستی ۱۹۹۷ و توافقات مینسک ۲۰۱۴-۲۰۱۵، بدنام است. بیاعتمادی جهانی نسبت به روسیه وجود داشته است، زیرا این کشور از توافقات الزامآور به عنوان مکثی برای تقویت موضع خود استفاده میکند تا بتواند به آنچه که دلیل موجهی برای جدایی از آنها میداند، ادامه دهد. دولت ترامپ نسبت به این سابقه تاریخی کور است. این کشور در مذاکراتی با استفاده از طرفهای غیرماهر شرکت میکند که به نظر میرسد قصد دارند به دنبال یک توافق تجاری با روسیه باشند تا اینکه به یک نتیجه اخلاقی برای جنگ خود در اوکراین برسند.
جنگ در ایران اکنون بیشتر بر تصور غلطی که دولت ترامپ داشته است، تأکید میکند که پوتین یک بازیگر قابل اعتماد در مذاکره برای پایان دادن به جنگ خود در اوکراین است. در عوض، پوتین آماده است تا در جنگ خود با آمریکا، ایران را به نفع خود به کار گیرد و تلاشهای ترامپ را برای حل بحرانی که در آنجا ایجاد کرده است، خنثی کند. از سوی دیگر، ترامپ تمام تلاش خود را کرده است تا در جنگ خود به نفع پوتین عمل کند. سیاست واقعی جنگ ترامپ در ایران همچنان با جنگ پوتین در اوکراین در تضاد است و در نتیجه، به نظر نمیرسد راهحلهای بلندمدت قابل اعتمادی برای یکی یا هر دو در دسترس باشد. مشکل ایالات متحده در این شرایط، پیامدهای بلندمدتتر، چه از نظر اقتصادی و چه از نظر ژئوپلیتیکی استراتژیک، ناشی از محاسبات اشتباه در تصمیمگیری در هر دو جنگ خواهد بود.
حق نشر متعلق به @Kost Elisevich, MD, PhD 2026 است. تمامی حقوق محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.