به راحتی میتوان فهمید که چگونه دلقکبازی فعلی آمریکا، که به وضوح در میز مذاکره آشکار میشود ، میتواند فرد را به شدت نسبت به دیپلماسی بدبین کند، زمانی که به نظر میرسد به نفع متجاوز و یک معاملهگر خارجی است تا قربانی تجاوز و همسایه حامی آن، اروپا . به نظر میرسد ماهیت توافق پیشنهادی برای پایان دادن به جنگ روسیه علیه اوکراین، با توجه به غیرقابل اعتماد بودن تاریخی ضمانتهای امنیتی ، به ویژه در مورد روسیه، تنها از سرگیری اجتنابناپذیر خصومت جلوگیری میکند. موارد مشابه با دستکاری اخیر دولت ترامپ در توافقات تجاری با چین در پیگیری وحشیانه چانهزنی در غیاب مزایای بلندمدتتر و متفکرانهتر، دیده میشود

رویدادهای اخیر باعث ایجاد موجی از اظهارات لفاظانهی گسترده در مورد شرایط این جنگ شده است که بسیاری از آنها فاقد محتوا و قطعاً فاقد توجیه هستند. هر چقدر هم که این اظهارات غیرقابل اعتماد باشند، نتایجی از آنها گرفته میشود که واقعیت را تحریف کرده و بحث را هدایت میکند. بدتر از آن، جریان اطلاعات نادرست در جامعهی ماست که وقتی توسط کسانی که از پیشینهی لازم بیاطلاع هستند، یا صرفاً برای دریافت پول ترول میکنند یا احساس میکنند احمقانه حق دارند به صورت ناشناس نظر خود را بیان کنند، به دنبال تغییر نظر هستند.
صرف نظر از اینکه چه کسی علت اصلی (یا علل) این درگیری را بداند، هیچ کس نمیتواند انکار کند که روسیه عامل این تهاجم. برای ولادیمیر پوتین، دیگر هیچ راه مشروع یا موجهی جز انجام کاری که احساس میکرد حق اوست، وقتی دید اوکراین از حوزه نفوذش خارج میشود، وجود نداشت. یک اوکراین لیبرال دموکرات واقعی، که زمانی جمهوری وابسته به اتحاد جماهیر شوروی بود، نمیتوانست به عنوان کسی که بر قدرت اجرایی نظارت میکند، دیده شود. دولتی که به خواست مردم خود توجه کند، یک ناهنجاری ناخواسته در نزدیکی پوتین خواهد بود. بسیاری از روسها حکومت پوتین را نامشروع و مبتنی بر یک سیستم اقتدارگرای انتخاباتی. این سیستم، به نوبه خود، یک دزدسالاری فزاینده سرکوبگرانه و قهری ایجاد کرده است. چشمانداز یک دموکراسی شکوفا در اوکراین که با اتحادیه اروپا (EU) همسو باشد، میتواند به طور قابل تصوری احساسات روسیه را در جهت مشابهی برانگیزد.
مضمون ساختگی «نازی» پوتین به عنوان توجیهی برای جنگش با ادعای نیاز به نازیزدایی از اوکراین ، مفهومی بسیار احمقانهتر از آن بود که بتوان مدت زیادی آن را در ذهن نگه داشت. ترفند «تجاوز ناتو» خیلی زود با فنلاند و سوئد به ناتو و تنها با واکنشهای کلامی از سوی روسیه، از بین رفت. انقلاب مردمی مورد انتظار در اوکراین در سالهای ۲۰۱۳-۲۰۱۴، درهای روابط با روسیه را بست. این انقلاب، مسیری را به سوی یک جامعه دموکراتیک غربگرا و جدایی از فساد الهام گرفته از روسیه که سیستم حکومتی آن را در دوران شوروی آلوده کرده بود، اعلام کرد.
و اکنون، به نظر میرسد یک تیم مذاکرهکنندهی آمریکاییِ عقبمانده و بیتجربه مصمم است با پذیرش خواستههای روسیه برای قلمرو و انکار حقوق حاکمیتی اوکراین، این کشور را دوباره تحت نفوذ روسیه قرار دهد. پوتین همچنان مصمم است که شاهد انقیاد کامل اوکراین باشد و آماده میشود تا به اروپا حمله کند، گویی این نوعی طرح انتقامجویانه برای بازیابی سلطهای است که روسیه زمانی داشت .
«ملتهای بزرگتر در جنگها پیروز میشوند»
تاریخ بارها نشان داده است که نتیجه هر درگیری چقدر میتواند نامشخص باشد، به ویژه هنگامی که توجیهات برای «عملیات نظامی ویژه» به سادگی قابل قبول نباشد یا زمانی که متجاوز با مقاومت ملتی که برای حق موجودیت. شایان ذکر است که وقتی آن ملت با روشهای جنگی متجاوز کاملاً آشنا باشد و توانایی فنی نوآوری روشهای جدید جنگی، مدت و شدت درگیری ممکن است به سرعت چندین برابر افزایش یابد. همانطور که معلوم شد، روسیه را میتوان چندین درجهو مفهوم استثناگرایی و شکستناپذیری آن را از بین برد.
از نظر نظامی، روسیه به هیچ وجه در این جنگ پیروز نخواهد شد . این کشور همچنان با سرعتی حیرتانگیز پرسنل خود را از دست میدهد و محکومین استخدام شده از زندان، اقلیتهای قومی از داخل فدراسیون روسیه و مجموعهای متنوع از جنگجویان خارجی را قربانی میکند، همه اینها به منظور تخلیه ذخایر مهمات حریف انجام میشود.

حمله زمینی بزرگ روسیه در استان دونتسک و به ویژه در شهر پوکروفسک، جایی که نبردی ۱۸ ماهه در جریان بوده، متمرکز شده است. این نبرد اکنون به یک درگیری شهری بین واحدهای نفوذی روسیه و مدافعان اوکراینی تبدیل شده است و تلفات روزانه روسیه به بیش از ۸۰۰ نفر میرسد . تیپ ۱۵۵ پیاده نظام نیروی دریایی روسیه به طور قابل توجهی تضعیف شده و در این فرآیند از نظر رزمی ناکارآمد شده است. تاکنون، ادعاهای روسیه مبنی بر تصرف این شهر بیشتر به خیالپردازیهای واهی به امید تقویت روحیه و کسب حمایت در جریان مذاکره با آمریکاییها مربوط میشود. روسیه در استانهای شرقی دنیپروپتروفسک و زاپوریژیا دستاوردهایی داشته است، اگرچه اخیراً چندین حمله با نابودی تعدادی از سیستمهای دفاع هوایی دفع شده است .

روسیه ۱۹٪ از خاک اوکراین را اشغال کرده است، در حالی که در طول سال ۲۰۲۵ کمتر از ۱٪ از خاک اوکراین را به دست آورده است، آن هم با هزینه ۱۰۰۰۰۰ کشته ، تنها در نیمه اول سال. از آغاز تهاجم در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ تا اواسط سال ۲۰۲۵، مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی (CSIS) تعداد کشتههای روس را ۲۵۰۰۰۰ نفر اعلام کرده است که ۱۵ برابر بیشتر از ۱۰ سال جنگ روسیه در افغانستان است. کل تلفات روسیه در اوکراین تا اواسط سال ۲۰۲۵ بیش از ۹۵۰۰۰۰ نفر بوده است، اگرچه طبق گفته وزارت دفاع بریتانیا، تخمینهای دیگر از یک میلیون نفر فراتر رفته است . گزارشهای مربوط به تلفات تسلیحاتی تا اول دسامبر ۲۰۲۵ شامل ۱۱۳۸۷ تانک، ۲۳۶۷۸ خودروی زرهی جنگی، ۳۴۷۵۴ سامانه توپخانه، ۴۳۰ هواپیمای بال ثابت و ۳۴۷ بالگرد و چندین عنصر دیگر است. علاوه بر این، از دست دادن ۲۸ کشتی نیروی دریایی، که بیش از یک سوم ناوگان دریای سیاه روسیه را تشکیل میدهد، نیز از جمله این خسارات است. هزینه تخمینی این خسارات بالغ بر ۱.۱۳ تریلیون دلار میشود . تأثیر این خسارات بر بودجه فدرال روسیه که ۳۸ درصد آن در سه سال آینده به ارتش و دستگاه امنیتی آن اختصاص داده شده است ، با توجه به غرامتهای پرداختی به پرسنل نظامی فعال و خانوادههای نظامیان برای اعضای فوت شده آنها، غیرقابل توجیه به نظر میرسد. قطعاً توجیه این موضوع دشوار است، زیرا دستاوردهای ارضی در اوکراین در سال گذشته از ۱ درصد فراتر نرفته است.
«اوکراین باید خاک خود را واگذار کند»
به نظر میرسد که به یک ملت اشغالشده گفته شود که در ازای یک تهاجم کاملاً ناموجه، سرزمینی را به متجاوز واگذار کند، امری خلاف عقل سلیم است. دلیلش این است که [چنین است]. در یک جهان عادلانه و بنابراین ایدهآل، یک جامعه جهانی باید مراقب باشد که متجاوز مجبور به اخراج شود و غرامتی متناسب با خسارات وارده بپردازد. رژیم آن نیز همانطور که در موارد مشابه در گذشته اتفاق افتاده است، به دست عدالت سپرده خواهد شد.
از آغاز جنگ، کمکهای نظامی ایالات متحده به اوکراین به تدریج و به شیوهای پیش رفت که تأمین تسلیحات مورد نیاز را در زمانی که میتوانست به بهترین نحو به بزرگترین دستاوردهای ارضی منجر شود، به تأخیر انداخت. استراتژی ایالات متحده نتوانست استفاده روسیه از بازدارندگی تهدید به عنوان سلاحی برای مهار غرب را درک کند. علاوه بر این، محدودیتهایی در استفاده از سلاحهای تاکتیکی دوربرد برای حملات فرامرزی اعمال شد که توانایی اوکراین را در نابودی سایتهای پرتاب و فرودگاههای استراتژیک، انبارهای نظامی، انبارهای سوخت و تأسیسات تولید تسلیحات محدود میکرد. چنین سکوتی دوباره تا حد زیادی به تهدیدهای مشکوک روسیه مبنی بر عبور از «خط قرمز» و تشدید بیشتر درگیری نسبت داده شد . نتیجه آن، سنگربندی در میدان نبرد و یک جنگ طولانی غیرضروری بود.
سرزمینهای شرقی، بهویژه استانهای لوهانسک و دونتسک، بخش عمدهای از منابع معدنی و کشاورزی اوکراین را به همراه تولیدات صنعتی آن در خود جای دادهاند، به طوری که از دست دادن آنها، بقای اقتصادی و در نتیجه توانایی آن برای بازیابی از ویرانیهایی که روسیه ایجاد کرده است را تهدید میکند. این دو استان که در مجموع دونباس نامیده میشوند، قلب صنعتی اوکراین هستند و 25 درصد از تولیدات صنعتی آن را تشکیل میدهند. در واقع، استان دونتسک خود در رتبه دوم تولید ناخالص داخلی در کشور قرار دارد. ثروت معدنی موجود در شرق اوکراین، ارزش تخمینی چندین تریلیون دلار دارد و 40 درصد از ذخایر معدنی کشور ، از جمله عناصر خاکی کمیاب، در آنجا یافت میشود. حوضه دنیپرو-دونتسک، در شرق رودخانه دنیپر، 90 درصد از تولید نفت و گاز اوکراین را در خود جای داده است که تخمین زده میشود 900 میلیارد متر مکعب ذخایر گاز طبیعی در آن وجود دارد.

مقیاس ویرانی و آوارگی میلیونها نفر در نتیجه جنگ باعث شد که تولید ناخالص داخلی کلی در طول سال اول بیش از 30 درصد کاهش یابد. با رشد تخمینی تولید ناخالص داخلی در سال 2023 به میزان 5.5 درصد و در سال 2024 به میزان 2.9 درصد که توسط کمکهای بینالمللی افزایش یافته است، تا حدودی بهبود حاصل شده است. نوید قابل توجهی وجود دارد که این ملت از استقامت و انعطافپذیری لازم برای بهبودی برخوردار است.
در ۲۱ فوریه ۲۰۲۲، چند روز قبل از حمله، پوتین تصمیم گرفت هر یک از استانهای لوهانسک و دونتسک را به عنوان «جمهوریهای خودمختار خلق» اعلام کند و استقلال آنها را از اوکراین به رسمیت بشناسد. در سال ۲۰۱۴، در زمان خصومتهای اولیه، جمعیت این منطقه جمعی، دونباس، از نظر قومی اوکراینی بودند. در دوران شوروی، روسها یک سیاست فرهنگی روسیسازی را در منطقه برقرار کرده بودند که جمهوریهای جدید تحت رهبری جداییطلبان سپس با سیاست شستشوی مغزی سیاسی روسیه آن را بیشتر ترویج کردند. تصور غرب مبنی بر اینکه شرق اوکراین طرفدار روسیه است، از همین امر ناشی شده و با اظهارات استیون ویتکوف، فرستاده ویژه ایالات متحده، مبنی بر اینکه اوکراینیهای شرقی روس زبان هستند و بنابراین به روس بودن متعهد هستند،. با وجود چنین لفاظیهایی، این ایده که جمعیت دونباس واقعاً تصمیم به جدایی از اوکراین گرفتند، نادرست است زیرا تنها یک سوم ساکنان در واقع از جداییطلبی طرفدار روسیه حمایت کردند.
جنبش جداییطلبانه سال ۲۰۱۴ در دونباس توسط نیروهای منظم روسیه، واحدهای شبهنظامی و فعالان وارداتی حمایت شد که باعث جنگ داخلی در منطقه شد. این مقدمهای برای حمله پوتین در سال ۲۰۲۲ هشت سال بعد شد. در ماه مه همان سال، ۸۲٪ از جمعیت دونباس نگرش منفی نسبت به روسیه داشتند و تا ژوئیه، ۸۱٪ مایل به پیوستن به اتحادیه اروپا بودند در حالی که ۷۱٪ ایده پیوستن به ناتو را دوست داشتند.
مردم شرق اوکراین شاهد بمباران بیرحمانه زیرساختهای غیرنظامی بودهاند که منجر به بیش از ۵۳۰۰۰ تلفات از جمله ۱۴۵۳۴ کشته تا اواخر نوامبر ۲۰۲۵ شده است. ربوده شدن حدود ۲۰۰۰۰ کودک تأیید شده است، اگرچه بیم آن میرود که تعداد واقعی بیش از ۳۵۰۰۰ نفر باشد. بسیاری از آنها در اردوگاههای «بازآموزی» قرار گرفتند تا هویت اوکراینی خود را پاک کنند و برخی از آنها سپس در ارتش روسیه استخدام شدند . این جنایات به موارد متعدد شکنجه، تجاوز و اعدام غیرنظامیان توسط ارتش روسیه در چارچوب جنگ میافزاید و باید این تصور را که مردم شرق اوکراین مایل به زندگی تحت یوغ یک رژیم سرکوبگر و اقتدارگرای دیگر روسیه هستند ، از بین ببرد .
اوکراینیها تمایلی به واگذاری هیچ بخشی از سرزمین خود ندارند. مردم این کشور درک خوبی از ملتی که میخواهند داشته باشند و آزادی این را دارند که آن را مطابق تصویر خودشان برای آینده بسازند، نه تصویری که توسط یک امپریالیست خودخواه برایشان ساخته شده باشد، امپریالیستی که اتفاقاً فعلاً همسایه آنها است.
«پیروزی اوکراین غیرواقعبینانه است»
آیا اینطور است؟ یا باید به جای فروپاشی دیگری در روسیه صحبت کنیم؟ همه چیز در روسیه همیشه خوب به نظر میرسد تا زمانی که دیگر خوب نباشد. قرن گذشته یادآور خوبی از تمایل روسیه به فروپاشی ناگهانی دولت است. انقلاب و جنگ داخلی روسیه در سال ۱۹۱۷ به ۳۰۰ سال حکومت تزاری پایان داد و پس از آن، کمتر از ۷۰ سال بعد، فروپاشی آشفته اتحاد جماهیر شوروی (اتحاد جماهیر شوروی) رخ داد که با فروپاشی اقتصادی رژیم شوروی در سال ۱۹۹۱ همراه بود. دزدسالاری پوتین پس از ورود به ورطه جنگ با اوکراین، تا چه مدت دوام خواهد آورد؟
دنیای زیرزمینی نارضایتی روسیه
بازگشت پوتین برای سومین دوره ریاست جمهوری در سال ۲۰۱۲ با اعتراض خشونتآمیز دهها هزار نفر در مسکو به دلیل ادعاهای تقلب انتخاباتی روبرو شد. اگرچه پلیس با صدها دستگیری و پیگرد قانونی این اعتراضات را سرکوب کرد، اما تکرار اعتراضاتی که در طول پنج ماه در سال ۲۰۱۲ رخ داد، سطحی از نارضایتی را نشان داد که از زمان فروپاشی روسیه شوروی دیده نشده بود. پنج سال بعد، در ۶ مه ۲۰۱۷ ، هزاران فعال مخالف برای برگزاری تجمعی به مناسبت سالگرد اعتراض ضد دولتی و نشان دادن اینکه مخالفت با رژیم علیرغم سرکوب شدید مخالفان توسط کرملین که یادآور روسیه استالینیستی است، از بین نرفته است، به مرکز مسکو بازگشتند. اکنون جنگ باعث شده است که کرملین در تلاش برای سرکوب آنچه که انتظار میرود مخالفت فزاینده با «عملیات ویژه نظامی» چهار ساله پوتین باشد، تشدید بیشتری از اقدامات سرکوبگرانه را اعمال کند

نسلهای قدیمیتر روسها، که شاید هنوز شیفتهی خاطرهی حکومت استالینیستی هستند، اغلب توسط غرب به عنوان افرادی صبور و بردبار شناخته میشوند که با کمک تبلیغات دولتی خود را با واقعیتهای تلخ زندگی وفق میدهند. به همین ترتیب، به نظر میرسد نسلهای جدیدتر نیز ثبات و امنیت را بر آزادی سیاسی مقدم میدانند، اما تنها تا حدی که در سپتامبر 2022 شاهد آن بودیم، زمانی که پوتین دستور بسیج جزئی برای حمایت از جنگی را اعلام کرد که به طور غیرمنتظرهای برای روسیه بد پیش میرفت. واقعیت آنچه که مانند یک درگیری دور از دسترس به نظر میرسید، به طور ناگهانی به کشور بازگشت و باعث فرار گستردهی صدها هزار روس واجد شرایط خدمت سربازی به کشورهای همسایه از ترس خدمت اجباری شد.
به نظر میرسد اکثر جوانان روس از امور سیاسی بیتفاوت هستند و تنها 30 درصد از آنها در دو سال گذشته در انتخابات رأی دادهاند. در یک دوره 25 ساله از سال 1999، یک نظرسنجی سالانه توسط مرکز لوادا، یک آژانس نظرسنجی غیردولتی مستقل روسی، از جوانان روس پرسیده است که آیا روسها را مردمی بزرگ و دارای اهمیت ویژه برای تاریخ جهان میدانند یا خیر. کاهشی از اوج 64 درصدی در سال 2017 به 52 درصدی در سال 2024 مشاهده شد که پایینترین امتیاز این نظرسنجی از زمان آغاز به کار آن است. سه سال قبل از جنگ، یک مطالعه مرکز لوادا در سال 2019 گزارش داد که 53 درصد از جوانان روس مایل به مهاجرت هستند که 42 درصد از آنها وضعیت سیاسی، 40 درصد اقتصاد ناپایدار و 39 درصد به دنبال سطح زندگی بهتر را ذکر میکنند. یک مطالعه مرکز لوادا در سال 2021 نشان داد که 48 درصد از روسهای 18 تا 24 ساله احساس میکنند که ملت در مسیر اشتباهی قرار دارد و 44 درصد از افراد 25 تا 39 ساله نیز همین احساس را دارند. میزان رضایت از رهبری پوتین در میان جوانان ۱۸ تا ۲۴ ساله از ۶۲ درصد در سال ۲۰۲۰ به ۵۱ درصد در سال ۲۰۲۱، یک سال قبل از جنگ، کاهش یافت. وقوع جنگ شاهد کمپین ترس و سرکوب بیشتری از سوی کرملین بود، به طوری که واکنش به نظرسنجیها مشکوکتر شده است. با این حال، در باطن، ماشین تبلیغاتی کرملین در جلب حمایت جوانان روسیه از موضع انزواطلبانه رادیکال پوتین در مورد میهنپرستی که با احساسات آنها همسو نیست، کوتاهی میکند.
اقتصاد روسیه
اقتصاد جنگی روسیه به دلیل کاهش ۲۰ درصدی درآمدهای نفتی ناشی از کاهش قیمتهای جهانی، اثر تجمعی تحریمها و حمله گسترده اوکراین به پالایشگاههای نفت، انبارها، خطوط لوله، بنادرو تانکرهای نفت. تورم به دلیل هزینههای نظامی ۸ درصد است که نرخ بهره بانک مرکزی را بالا نگه داشته و در حال حاضر ۱۶.۵ درصد است. کسری بودجه ۲۰۲۵ از ۰.۵ درصد به ۲.۶ درصد افزایش یافته است، در حالی که هزینههای نظامی به ۱۴۲ میلیارد دلار رسیده است. بدتر از همه، روسیه از استقراض از بازارهای اوراق قرضه بینالمللی منع شده و در عوض باید از طریق بانکهای داخلی خود که با کمبود نقدینگی مواجه هستند، اعتبار دریافت کند. داراییهای نقدشونده در صندوق ثروت ملی (NWF) به ۳۵.۷ میلیارد دلار کاهش یافته است . قبل از جنگ، صندوق ثروت ملی بیش از پنج برابر بیشتر و ۱۸۵ میلیارد دلار بود. فروش طلا از ذخایر آن، استراتژی روسیه برای تنظیم سریع کسری بودجه و تثبیت روبل بوده است. ذخایر طلا از ۴۰۵.۷ تن به ۱۷۳.۱ تنکه تاکنون ۵۷ درصد کاهش را نشان میدهد. اکنون تأکید بر افزایش بودجه از طریق مالیات عمومی، افزایش مالیات بر ارزش افزوده (VAT) به ۲۲ درصد و هدف قرار دادن بیشتر مشاغل با کاهش آستانه جمعآوری مالیات بر ارزش افزوده به منظور مقابله با اقدامات فرار مالیاتی، تغییر یافته است. مشاغل کوچکتر نیز دیگر از طرح مالیاتی فعلی معاف نیستند. این اقدام احتمالاً تورم را افزایش داده و قیمتگذاری مصرفکننده را بدتر میکند، زیرا فشار برای حفظ کنترل کسری بودجه افزایش مییابد.

رفاه روسیه
سایر نگرانیهای داخلی نیز افزایش یافته است. اگرچه ممکن است تصور نشود که چنین نگرانیهایی در چارچوب این جنگ اهمیت زیادی داشته باشند، اما اثر تجمعی تعدادی از این موارد میتواند برای از بین بردن بافت اجتماعی روسیه کافی باشد. تعدادی از این موارد را میتوان به راحتی شناسایی کرد. کمبود مواد غذایی به طور کلی در روسیه نگران کننده نبوده است، اگرچه عوامل متعددی، که بسیاری از آنها به جنگ نسبت داده میشوند، نقش داشتهاند تا ناامنی غذایی را اکنون به یک مشکل. این عوامل شامل تورم بالای مداوم و افزایش هزینههای مصرف کننده، کمبود نیروی کار کشاورزی، اختلالات زنجیره تأمین و نوسانات بازار است. عدم سازگاری با تغییرات اقلیمی که منجر به خرابی محصولات کشاورزی میشود و کمبود قطعات ماشین آلات مورد نیاز برای تعمیرات به دلیل تحریمها، به مشکلی که اکنون میلیونها روس با آن مواجه هستند، بیشتر دامن زده است.
پیش از جنگ، بین سالهای ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱، ۴۰۰۰۰۰ نفر از مردم روسیه دچار ناامنی غذایی شدید بودند. از آن زمان، مناطق حاصلخیز کشاورزی شاهد کاهش قابل توجه برداشت سبزیجات به میزان ۵۰۰۰۰۰ تن در بریانسک، ۱۲۰۰۰۰ تن در نیژنی نووگورود و ۱۰۰۰۰۰ تن در منطقه مسکو بودند. در یک تلاش زودهنگام و عجولانه برای خودکفایی، کرملین در ژانویه ۲۰۲۴ تصمیمی نابهنگام برای اتخاذ یک سیاست انزواطلبی اقتصادی که واردات بذر از کشورهای «غیردوست» را محدود میکرد. یکی از نتایج این تصمیم، کاهش ۹۳ درصدی واردات سیبزمینی بذری بود که برداشت داخلی از قبل هم که به دلیل شرایط نامساعد آب و هوایی و عوامل مرتبط با جنگ نامطلوب شده بود را بدتر کرد و منجر به کاهش ۱۴ درصدی تولید شد. از مصر، پاکستان و چین درخواست کمک شده است، اما بعید است که این وضعیت موقتی باشد و مشخص نیست که چه مدت طول میکشد تا تولید داخلی تحت شرایط فعلی بهبود یابد.
مراقبتهای بهداشتی ناکافی و مزمن روسیه به دلیل جنگی که هزینههای نظامی را بر تأمین بودجه رفاه داخلی اولویت داده، تشدید شده است و ممکن است عنصر دیگری باشد که کفه ترازو را به ضرر کرملین سنگین میکند. تلاشها برای مقابله با افزایش بار مراقبتهای بهداشتی برای کهنه سربازان بازگشته از جنگ کافی نیست. بیمارستانها مملو از جمعیت هستند . سربازان معلول جسمی که نیاز به تعمیر دارند، به تلاش زیادی از سوی جامعه مراقبتهای بهداشتی نیاز دارند که برای تأمین نیازهای خاص آنها آمادگی لازم را ندارد. در سال 2023، تعداد افرادی که به ویلچر و پروتز نیاز داشتند، از زمان شروع جنگ تاکنون 42 درصد افزایش یافته بود. سربازان همچنین با مشکلات سلامت روان، از جمله اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) که میتواند برای دههها ادامه یابد ، بازمیگردند . حمایت کمی از آنها وجود دارد و تنها چهار تا پنج روانشناس به ازای هر 100000 نفر برای مدیریت این مشکل حیاتی در دسترس هستند. این مشکل فزاینده مراقبتهای بهداشتی به تنهایی تأثیر اجتماعی قابل توجهی خواهد داشت.
افزایش حقوق کارکنان مراقبتهای بهداشتی تصویب شد، اما تا حد زیادی به عهده بودجههای منطقهای و شهری افتاد که با بار ارائه پاداش به داوطلبان خدمت سربازی به منظور جبران خسارت پرسنل در جبهه، مواجه شدهاند. برخی از مناطق اکنون به دلیل کمبود بودجه ، پرداختها را به طور کامل متوقف کردهاند. مشکلات مربوط به کارکنان مراقبتهای بهداشتی و حجم کار زیاد، باعث کاهش قابل توجه پرسنل شده است که تقریباً 30 منطقه را درگیر کرده است که از قبل با توسعه نیافتگی اجتماعی-اقتصادی خود مواجه بودهاند. اعزام بیش از 2500 پزشک از 50 منطقه به سرزمینهای اشغالی اوکراین، تنها مشکل کمبود پرسنل در روسیه را تشدید کرده است.
افزایش قابل توجه موارد ابتلا به بیماریهای واگیردار مانند سرخک که از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳، ۱۲۸ برابر افزایش یافته است، سیاه سرفه و آنفولانزا ناشی از کمبود واکسن بوده است. از آغاز جنگ، ۲۲۰۰ محصول دارویی از بازار روسیه حذف شده است که ۵۰٪ آنها وارداتی بودهاند. تا آغاز سال ۲۰۲۳، وزارت بهداشت در مورد کمبود ۱۵۸ داروی مختلف هشدار داد و تا پایان سال، این فهرست ۵۸ مورد افزایش. چندین منطقه، از جمله مسکو و سن پترزبورگ، کمبود انسولین راکه ۷۵٪ آن وارداتی بود. چنین کمبودهایی به دلیل کشنده بودن دیابت کنترل نشده، ماهیتی بسیار حاد دارند.
بار عفونت ویروسی نقص ایمنی انسانی (HIV) در روسیه، که بالاترین میزان در اروپا است، به دلیل دسترسی محدود به درمان، در حال افزایش است. بین سالهای ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۳، تعداد افراد آلوده ۲۷ درصد افزایش یافت و به ۱.۲ میلیون نفر رسید و با وجود این، وزارت بهداشت تصمیم گرفت هزینههای داروهای ضد ویروسی (ARV) را کاهش دهد. این امر منجر به کاهش ۳۳ درصدی تعداد افراد تحت درمان در سال ۲۰۲۳ نسبت به سال ۲۰۲۲ خواهد شد. طبق دادههای وبسایت AIDS.CENTER، ، ۵۱۹۸۴ مورد جدید تشخیص HIV با شیوع تخمینی ۸۳۱.۸ در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر ثبت شده است. نگرانی بیشتر، نشانههایی است که نشان میدهد این بیماری به جای محدود شدن به بخشهای آسیبپذیر مشخص شده جمعیت، به جمعیت عمومی گسترش یافته است. هنگامی که گروههای سنی و جنسیتی خاص، مانند مردان ۴۰ تا ۴۵ ساله، در نظر گرفته میشوند، ۴٪ آلوده خواهند بود. در حداقل ۱۶ منطقه، بیش از ۱٪ از بارداریها در زنان مبتلا به HIV رخ داده است، آستانهای که نشان دهنده یک اپیدمی عمومی تلقی میشود. افزایش تعداد موارد HIV در ارتش روسیه، به این بحران دامن میزند، به طوری که در سه ماهه چهارم سال ۲۰۲۳، میزان ابتلا ۲۰ برابر بیشتر از قبل از جنگ بوده است. بازگشت این پرسنل خدماتی به جامعه روسیه همراه با بیتوجهی مداوم به این مشکل رو به رشد در داخل کشور، تنها این مارپیچ را تسریع میکند.
صحنه جرم در روسیه
افزایش قابل توجهی در جرایم خشونتآمیز در روسیه مشاهده شده است، به طوری که میزان قتل و اقدام به قتل در سال ۲۰۲۲ ، اولین سال حمله روسیه به اوکراین، ۴ درصد افزایش یافته است . این اولین افزایش در ۲۰ سال گذشته پس از کاهش مداوم تعداد موارد گزارش شده است که در سال ۲۰۲۱ به پایینترین حد خود یعنی ۷۳۳۲ مورد رسیده است. افزایش ۵ درصدی خشونت خانگی نیز در سال ۲۰۲۲ گزارش شده است. سربازانی که در جنگ شرکت کردهاند، شیوع اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) را از ۳ تا ۱۱ درصد نشان میدهند و در میان مجروحان، اختلالات روانی مرزی ممکن است حداقل در ۳۰ درصد یافت شود. از این تعداد، اختلال استرس پس از سانحه ممکن است در ۱۴ تا ۱۷ درصد بروز کند. وزارت دفاع تخمین زده است که حدود ۲۰ درصد از سربازان بازگشته از PTSD رنج میبرند که تاکنون بالغ بر ۲۵۰ هزار جانباز را شامل میشود
این مشکل از زمان این گزارشهای اولیه با ۱۴۲,۵۰۰ مورد جرایم خشونتآمیز در سال ۲۰۲۳ افزایش یافته است که افزایشی ۱۴ درصدی از سال ۲۰۲۲ را نشان میدهد. خشونت خانگی باعث مرگ ۲۲۸۴ زن در سالهای ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ شده است که ۹۳٪ آن به دست شریک زندگیشان صورت گرفته است. در سال ۲۰۲۴، نسبت زنانی که در موارد خشونت خانگی کشته شدهاند به ۴۷٪ از کل مقتولان در روسیه افزایش یافت که بالاترین نسبت در ۱۵ سال گذشته است.
در نیمه اول سال ۲۰۲۵، در مجموع ۳۳۳,۲۵۱ «جرم جدی و به ویژه جدی» ثبت شد که نسبت به مدت مشابه در سال ۲۰۲۴، ۱۰.۴ درصد و نسبت به سال ۲۰۱۹، ۳۲.۳ درصد افزایش داشته است. در مجموع، سال ۲۰۲۴، ۶۱۷,۳۰۱ مورد از این نوع جرم را به خود اختصاص داد که بالاترین میزان از سال ۲۰۱۰ بود. منطقهای که بیشترین آسیب را دید ، ناحیه فدرال مرکزی، منطقه اداری کلیدی در روسیه، به مرکزیت مسکو بود که بیش از ۷۹,۰۰۰ مورد را به خود اختصاص داد. مسکو و مناطق اطراف آن تقریباً ۴۳,۵۰۰ جرم جدی را تجربه کردند. در تلاشی آشکار برای فرونشاندن وحشت، وزارت کشور تعداد قربانیان قتل را از آمار عمومی در اواسط سال ۲۰۲۵ حذف کرد.
مشکل دیگری که به طور خاص نگرانکننده شده است، بازگشت محکومین سابق است که پس از پایان خدمتشان در اوکراین با وعده عفو از زندان آزاد شده بودند. تا اکتبر ۲۰۲۳، تا ۵۴۰۰۰ زندانی در گروه شبهنظامی واگنر جذب شده بودند و تا نوامبر ۲۰۲۴ این رقم به ۱۸۰۰۰۰ نفر افزایش یافت. تا آن زمان، دهها هزار نفر از ارتش آزاد شدند تا به جامعه روسیه بازگردند. میزان بالایی از تکرار جرم در بین مجرمان خشن وجود دارد، به طوری که گزارش شده است ۶۴٪ از مجرمان در ایالات متحده ظرف هشت سال پس از آزادی از زندان دوباره دستگیر شدهاند. با فرض همین امر در بین مجرمان در روسیه، هجوم قابل توجهی از مجرمان خشن به خیابانهای چندین منطقه شهری بازخواهند گشت تا توسط گروههای جنایی سازمانیافته جدید و جاافتاده که به دنبال قاتلان قراردادی و همچنین تسلط بر حوزههای منطقهای خود هستند، جذب شوند. باندهایی از این محکومین سابق که خود را با سلاحهای قاچاق شده از جبهه مسلح کردهاند، اکنون به همراه حلقههای قاچاق اسلحه و کارخانههای زیرزمینی اسلحه ظهور کردهاند تا دنیایی زیرزمینی مرگبارتر از هر آنچه قبلاً دیده شده است، ایجاد کنند.
خاتمه
اوکراین قطعاً بیشترین آسیب خشونتهای جنگی را متحمل شده است، زیرا به قلمرو حاکمیت خود حمله کرده است؛ آوارگی گسترده جمعیت آن؛ آدمربایی کودکان آن؛ تخریب بیرحمانه زیرساختهای غیرنظامی آن؛ هدف قرار دادن مؤسسات پزشکی، مراکز آموزشی و ساختمانهای اداری؛ غارت زمینهای کشاورزی آن؛ و غارت محصولات کشاورزی آن را متحمل شده است. علاوه بر این، اوکراین بسیاری از بهترین داشتههای خود را در راه آزادی از دست داده است، چیزی که تمام ملت آرزوی آن را دارد. این کشور عمیقاً مدیون ملتهایی است که به کمک آن آمدهاند و همچنان به آرزوی خود برای خودمختاری و خودکفایی آن احترام میگذارند. روح آن با زبان و فرهنگی که قرنها از تاریخ آن ساخته شده است، در هم تنیده شده است. اینها را نمیتوان از بین برد. ملتهایی که این واقعیت بنیادی را نادیده میگیرند، تابآوری اوکراین در برابر موانعی که به نظر میرسد علیه آن هستند را درک نخواهند کرد و شاید باید آغازهای خود را به آنها یادآوری کرد.
در مورد علت این رنج، روسیه نه تنها سزاوار محکومیتی است که تاریخ به آن خواهد داد، بلکه سزاوار ننگ شکست خود نیز هست.
حق نشر برای @Kost Elisevich, MD, PhD 2025 محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.