هم ایالات متحده و هم ناتو با ارائه تسلیحات بسیار سنجیده و تدریجی خود، در حمایت از اوکراین در برابر تهاجم روسیه، خویشتنداری قابل توجهی نشان دادهاند و تنها در طولانیتر شدن درگیری و ادامه رنج مردم غیرنظامی اوکراین موفق بودهاند. دلایل این کار بر ترس از تشدید درگیری و این تصور که آنها به دخالت نظامی مستقیم علیه روسیه در آنچه که به یک جنگ جهانی تبدیل خواهد شد، کشیده خواهند شد، متمرکز بوده است. این ترس مداوم از رویارویی با روسیه در میان چندین کشور عضو ناتو، نه تنها مانع از اجماع در مورد پذیرش اوکراین در ناتو شده است، بلکه به روسیه اجازه داده است تا به عنوان یک نهاد سرکش رفتار کند و جنایات متعددی را در نقض مستقیم هنجارهای بینالمللی مرتکب شود و ضعف سازمان ملل را آشکار سازد.

علاوه بر این، این رویکرد این واقعیت را نادیده میگیرد که کره شمالی وارد جنگ شده و نه تنها سختافزار و مهمات نظامی، بلکه دهها هزار جنگجو را برای شرکت در عملیات نظامی علیه اوکراین فراهم کرده است. فقدان یک اصل تعریفشده که غرب و ناتو بر اساس آن با این وضعیت مقابله کردهاند، شایسته بررسی است، بهویژه زمانی که اروپای شرقی توسط اقدامات جبهه متحد متخاصمان توسط کشورهایی مانند روسیه، کره شمالی و بلاروس. بلاروس از همان ابتدا پشتیبانی لجستیکی ارائه داده و به عنوان یک محل آموزش و پایگاه برای حمله روسیه به اوکراین عمل کرده است. نیروهای مسلح آن نیز در امتداد مرز شمالی اوکراین مستقر شدهاند.
یکی از دلایل متعددی که ولادیمیر پوتین برای توجیه حمله خود به اوکراین مطرح کرد، این ایده بود که ناتو از سال ۱۹۹۷ به طور پیوسته به مرزهای غربی روسیه تجاوز کرده و امنیت آن را تهدید میکند. این استدلال که در غیاب هرگونه دیدگاه مخالف در چارچوب حکومت یک رژیم اقتدارگرا به اندازه کافی تکرار میشد، به فراخوانی برای دفاع از سرزمین روسیه تبدیل شد. هنگامی که این امر با حمله پوتین به کریمه در سال ۲۰۱۴ و تهاجم شبهنظامی او در شرق اوکراین به واقعیت تبدیل شد، اروپا نسبت به تهدید مجدد روسیه مبنی بر تضعیف مجدد ثبات بلوک شرق خود، همانطور که پس از جنگ جهانی دوم انجام داده بود، هوشیار شد. این تهدید با حمله پوتین به اوکراین در سال ۲۰۲۲ به جنگ آشکار تبدیل شد و غرب را بر آن داشت تا با کمک نظامی به آن پاسخ دهد. و بدین ترتیب عذاب تصمیمگیری آغاز شد: چه مقدار و چه نوع تسلیحاتی به اوکراین تحویل داده شود و چه زمانی، آیا اوکراین باید وارد ناتو شود یا خیر، آیا باید به روسیه اجازه داده شود تا سرزمینهای نیمهاشغالشده را ضمیمه کند، آیا باید تهاجم اوکراین به روسیه را محدود کنیم یا اجازه دهیم زیرساختهای غیرنظامی آن هدف قرار گیرد و چگونه با شرکای روسیه در جرم و جنایت برخورد کنیم؟

اول، این گسترش ناتو
بیایید به ریشه آنچه که منظور از «گسترش ناتو» است، بپردازیم. ایجاد ناتو در سال ۱۹۴۹ به عنوان یک اتحاد دفاعی در پاسخ به اشغال کشورهای اروپای شرقی توسط روسیه شوروی پس از جنگ جهانی دوم صورت گرفت. به طور خاص، این اتحاد با هدف جلوگیری از گسترش بیشتر روسیه در اروپای غربی به وجود آمد. جوزف استالین به جای آزادسازی اروپای شرقی، همانطور که برای کشورهای اروپای غربی اتفاق افتاد، ادعای مالکیت قلمرویی را کرد که ارتش او در ماههای پایانی جنگ در حرکت به سمت غرب به برلین اشغال کرده بود. این در واقع همان نوع برنامه عملی بود که او هنگام حمله به لهستان، کشورهای بالتیک و فنلاند در سالهای اولیه جنگ پس از توافق مولوتوف-ریبنتروپ با آلمان نازی در نظر داشت. اکنون، در پاسخ به اتحاد دفاعی ناتو، کرملین احساس کرد که موظف است اتحاد نظامی خود، پیمان ورشو، را در سال ۱۹۵۵ تأسیس کند. در جریان ساخت این قلعه مرزی که از روسیه در برابر غرب محافظت میکرد، کشورهای اروپای شرقی نه تنها استقلال خود را از دست دادند، بلکه پتانسیل اقتصادی خود را نیز توسط یک قدرت سرکوبگر و متمرکز در مسکو از دست دادند. اقتصادهای راکدی بسیار عقبتر از همسایگان غربی خود بودند و برای جبران این شکاف به سرمایهگذاری خارجی قابل توجهی نیاز داشتند.

جنگ سرد که تضاد شرق و غرب این دوره را تعریف میکرد، با ناآرامیهای مداوم و شورشهای مکرر کشورهای عضو پیمان ورشو علیه سلطه روسیه شوروی مشخص میشد که با قیام ۱۹۵۳ بر سر مسائل اجتماعی-اقتصادی در آلمان شرقی آغاز شد. این روند با انقلاب مجارستان در سال ۱۹۵۶، انقلاب چکسلواکی ("بهار پراگ") در سال ۱۹۶۸ و در نهایت موج قیامهای ۱۹۸۹ که بلوک شرق، به ویژه در لهستان، لیتوانی، آلمان شرقی، مجارستان و چکسلواکی را در بر گرفت، ادامه یافت. از قضا، روسیه بیشتر از سایر نقاط جهان با کشورهای متحد خود در تضاد به نظر میرسید. و این به دلایل خوبی بود - همه روسیه را یک ارباب خودخواه، سلطهجو و فاسد. وقتی سرانجام خود را از این طاعون خلاص کردند، هیچ کس مایل به تکرار این تجربه نبود. دستیابی به چنین امنیتی تنها به معنای پیوستن به ناتو بود تا اینکه تنها رها شوند و توسط یک همسایه بسیار بزرگ، قدرتمند و بدخواه تهدید شوند. ناتو از ۱۶ کشور عضو در سال ۱۹۸۹ به ۳۲ کشور تا سال ۲۰۲۴ افزایش یافت و به دو برابر رسید. گسترش ناتو نه یک فرآیند فعال برای جذب کشورها به درون خود، بلکه بیشتر یک نتیجه مطلوب از سوی کشورهای متقاضی برای محافظت از آینده خود در برابر تهاجم روسیه بود.
فنلاند و کشورهای حوزه بالتیک
فنلاند و سوئد به ترتیب در سالهای ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ به ناتو پیوستند و دنیای پوتین را تا حدودی غیرمنتظره پیچیده کردند. مرز روسیه با فنلاند ۸۳۰ مایل است و به مرز ۳۵۰ مایلی که روسیه قبلاً با کشورهای حوزه بالتیک، استونی و لتونی، داشت، میافزاید. این امر یادآور نزدیکی فوری و گسترده کشورهای ناتو به کشوری است که خواهان تسلط بر خط ساحلی دریای بالتیک است. لیتوانی، جنوبیترین کشور حوزه بالتیک، ۴۲۰ مایل مرز شرقی با بلاروس، متحد نزدیک روسیه که با آن توافقنامه اتحادیه ایالتی دارد، دارد. از همه مهمتر، لیتوانی در جنوب خود با کالینینگراد، منطقه برونبومی روسیه، هممرز است. کالینینگراد دارای خط ساحلی ۹۰ مایلی در بالتیک و شهر بندری اصلی بالتیک بالتیسک است که محل استقرار ناوگان بالتیک روسیه است. در نهایت، لیتوانی در شمال شکاف سووالکی قرار دارد، کریدوری که بلاروس را به کالینینگراد متصل میکند و مکانی از نظر استراتژیک آسیبپذیر برای اشغال روسیه است و کشورهای بالتیک را از حضور ناتو در سرزمین اصلی اروپا جدا میکند.

از این نظر، اوکراین نیز مانند کشورهای بالتیک در سال ۲۰۰۴ و دو کشور نوردیک ۲۰ سال بعد، به عنوان یک عضو «بحثبرانگیز» به ناتو، تفاوتی با آن ندارد. مرز زمینی قانونی اوکراین با روسیه قبل از حمله ۲۰۲۲ حدود ۱۲۲۵ مایل بود. در مورد کوتاهترین فاصله مستقیم، چه با کلاغ و چه با موشک، لتونی و استونی به مسکو نزدیکتر از اوکراین هستند، در حالی که فنلاند در مقایسه با اوکراین تنها ۱۰ مایل دورتر است. اوکراین در سال ۱۹۹۱، زمانی که استقلال خود را از اتحاد جماهیر شوروی اعلام کرد، به عنوان یک کشور مستقل شناخته شد
این اعلامیه پس از یک همهپرسی منتشر شد که در آن بیش از ۹۲٪ از رأیدهندگان، از جمله تقریباً ۸۴٪ در منطقه دونباس در شرق اوکراین، به آن رأی مثبت دادند. از سوی دیگر، پوتین ادعا کرده است که اوکراین به عنوان یک ملت فاقد مشروعیت است، زیرا مورخان روسی استدلال کردهاند که ریشههای تاریخی اوکراین صرفاً ریشههای خود روسیه. در واقع، مطالعات اخیر نشان داده است که تنوع ژنتیکی در میان اوکراینیها وجود دارد که جدا از تاریخ آن، «به طور منحصر به فردی توسط نیروهای تکاملی و جمعیتی» که هم تحت تأثیر جغرافیا و ریشههای قومی-زبانی که بسیار متفاوت از ریشههای مربوط به تاریخ روسیه است. بازنویسی واقعیت تاریخی، که در ژوئیه ۲۰۲۱ علنی شد، تلاشی برای توجیه حمله به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲ و مجبور کردن آن به تسلیم مجدد به عنوان یک کشور دست نشانده بود. به این ترتیب، افسانهسرایی او بیشتر به عنوان بازتابی از طرح امپراتوری شناخته میشود تا تفسیری واقعی از واقعیت تاریخی. گذشته از سایر ویژگیهای قابل توجه اوکراین، خط ساحلی قابل توجه این کشور در دریای سیاه و چندین بندر عمیق آن، به ویژه بنادر اودسا و کریمه، به اندازه منطقه بالتیک، اگر نگوییم بیشتر، از اهمیت استراتژیک برخوردارند.
انقلاب یورومیدان ۲۰۱۳-۲۰۱۴ و دموکراسی
آیا عضویت اوکراین در ناتو در مقایسه با ورود این کشور به اتحادیه اروپا (EU) تهدیدی جدی برای این کشور محسوب میشود؟ رویداد قریبالوقوعی که در حمله روسیه به کریمه در سال ۲۰۱۴ و متعاقباً تهاجم تمامعیار به اوکراین در سال ۲۰۲۲ نقش داشت، اعتراض یورومیدان بود که در اوکراین فوران کرد، زمانی که ویکتور یانوکوویچ، رئیسجمهور طرفدار روسیه اوکراین، با پوتین به توافقی رسید که تلاشها برای امضای توافقنامه همکاری با اتحادیه اروپا را رد میکرد. این توافق شامل ۱۵ میلیارد دلار وام برای بازپرداخت بدهی، رفع موانع تجاری، از سرگیری تحویل نفت به پالایشگاه اوکراین و تخفیف پنج ساله حدود ۳۰ درصدی در قیمت گاز طبیعی از روسیهبود. این شورش سه ماه طول کشید و در نتیجه یانوکوویچ ریاست جمهوری خود را رها کرد و به روسیه گریخت و به عنوان پناهنده به آنجا گریخت.
انتخابات جدید در اواخر ماه مه ۲۰۱۴، پترو پوروشنکو را به ریاست جمهوری رساند و تلاشها برای پیوستن به اتحادیه اروپا را از سر گرفت. تا آن زمان، سه ماه از حمله روسیه به کریمه و شرق اوکراین که باعث ایجاد عدم اطمینان در کشور شده بود، گذشته بود. با وجود این شرایط، پوروشنکو موفق شد سفر بدون ویزا به اروپا را آزاد کند، جریان گاز از اروپا را معکوس کند تا اوکراین کمتر به منابع روسی وابسته باشد و یک کلیسای ارتدکس مستقل و عاری از نفوذ مستقیم کلیسای مسکو را ایجاد کند. با این حال، رکود اقتصادی مداوم و روند کند اصلاحات دولتی، دولت پوروشنکو را سرنگون کرد و ولادیمیر زلنسکی را در سال ۲۰۱۹ با ۷۳ درصد آرا در سراسر کشور به ریاست جمهوری رساند.
پس از ۱۰ سال درگیری با روسیه، تمایل به یک دموکراسی آزاد شامل قوه قضائیه و رسانههای مستقل، تحت رهبری زلنسکی همچنان قوی باقی مانده است ، همانطور که تلاشها برای اصلاح دولت و جلوگیری از نفوذ بیمورد نخبگان ثروتمند بر سیاست اوکراین و روند انتخابات نیز ادامه داشته است. در سال ۲۰۲۲، اوکراین رسماً به عنوان نامزد اتحادیه اروپا پذیرفته شد و مذاکرات الحاق ادامه یافت. با این حال، جنگ و تأثیر آن بر اقتصاد اوکراین، موضوع را پیچیده کرده است و احتمالاً پایان دادن به درگیری قبل از بررسی پذیرش در اتحادیه اروپا ضروری خواهد بود.
همانطور که در سال ۲۰۱۳ بود، ایده ورود اوکراین به اتحادیه اروپا و تثبیت خود به عنوان یک دموکراسی موفق، به دلیل جایگاه پیشین اوکراین در اتحاد جماهیر شوروی ، تهدیدی بیش از سایر دموکراسیهای هممرز روسیه برای پوتین است. این امر، بیش از عضویت در ناتو، جاهطلبیهای ملی و امپریالیستی پوتین را در مواجهه با یک کشور همسایه که با حس تازهای از هویت و میراث فرهنگی منحصر به فرد خود شکوفا میشود، به چالش میکشد. تبدیل اوکراین از شرایط پیشین خود در حوزه نفوذ روسیه به وضعیتی با پتانسیل قابل توجه برای رشد ، در تضاد آشکار با وضعیت داخلی مداوم و گسترده روسیه خواهد بود. این وضعیت تفاوت چندانی با چگونگی بازگشت جوامع پیشین کشورهای پیمان ورشو به اتحاد با اروپای غربی نخواهد داشت. علاوه بر این، رویکردی منظم در حکومتداری، که قبلاً توسط دولت فعلی اوکراین نشان داده شده است، با دزدسالاری پوتین یا حتی دولت اوربان در مجارستان، عضو جنجالی فعلی اتحادیه اروپا، در تضاد خواهد بود. آیا پیشرفت اوکراین به روسیه نشان میدهد که ممکن است خود نیز آرزوی چنین نتیجهای را داشته باشد؟
و اما امنیت چطور؟
از میان تمام نگرانیهای مربوط به توافق صلح با روسیهای که مرتکب جرم شده، شاید بیشترین نگرانی مربوط به ماهیت «تضمین امنیتی» باشد که تضمین کند روسیه در آینده همان جرم را تکرار نخواهد کرد. با توجه به وعدههای داده شده در توافقهای گذشته که روسیه یکی از امضاکنندگان آنها بوده است، که از جمله آنها میتوان به منشور سازمان ملل، توافقنامه آلما آتا و تفاهمنامه بوداپست اشاره کرد، این اصطلاح بیشتر یک تناقض به نظر میرسد. اوکراین حق دارد سرزمینهایی را که در حال حاضر توسط نیروهای روسی اشغال شده است، حفظ کند و همهپرسیهای ساختگی منجر به الحاق این سرزمینها به روسیه را باطل و بیاعتبار اعلام کند. این امر مستلزم شکست روسیه است. هم شرایط اقتصادی و هم تواناییهای نظامی آن، توانایی روسیه را برای ادامه این جنگ به اصطلاح «ابدی» زیر سوال برده است، زیرا صادرات سوخت فسیلی آن همچنان در معرض تهدید تحریمها و تخریب تأسیسات ذخیرهسازی و پالایشگاههایقرار دارد. اگر چنین نتیجهای ممکن باشد، اوکراین ابزار لازم را برای بازسازی خود با منابع انرژی، پتانسیلهای کشاورزی و صنعتی خود به یک قدرت اقتصادی در اتحادیه اروپا خواهد داشت و آینده خود را به عنوان یک عضو مؤثر تضمین میکند.

دستیابی به نوعی امنیت که امکان صلح پایدار را فراهم کند، میتواند با تسریع پیوستن اوکراین به اتحادیه اروپا و در نتیجه، قرار گرفتن آن تحت حمایت بند دفاع متقابل در ماده ۴۲.۷ پیمان اتحادیه اروپا محقق شود. با این حال، وقتی صحبت از امنیت میشود، نهاد اصلی برای دفاع از این قاره در ناتو با ساختار فرماندهی متمرکز و لجستیک یکپارچه آن قرار دارد. در واقع، مقابله با روسیه یاغی در این دنیای آشفته، به ویژه دنیایی که توسط یک دیکتاتور بیرحم رهبری میشود، مستلزم قاطعیت و عزم راسخ است تا این جنگ به گونهای پایان یابد که آیندهای پایدار برای کل اوکراین تضمین شود. حمایت ناتو و اتحادیه اروپا برای اوکراین ضروری است تا به نفع متقابل اروپا و اوکراین باشد.

سخن پایانی
آیا تا به حال به ذهن رهبران روسیه یا شهروندان روسیه خطور کرده است که به جای جستجوی فرصت برای تضعیف ثبات کشورهای همسایه یا تلقی آنها به عنوان کشورهای کوچکتر و آسیب پذیر در برابر زور، سعی کنند با آنها به عنوان افرادی برابر کنار بیایند و به معیارهای رفتاری محترمانه تر و هنجاری تری پایبند باشند؟ تا زمانی که چنین لحظه جادویی خوداندیشی فرا نرسیده است، ارزش دارد که رابطه اروپا با جنگ طلب را دوباره بررسی کنیم.
وقتی ترس کاملاً ناشی از نیاز به حفظ خود باشد، تمام استدلالها حول محور همراهی با متجاوز میچرخد، گویی توجیهی برای آسیب رساندن به همسایه و ایجاد بیثباتی منطقهای در حالی که هیچ دلیل موجهی برای این کار وجود ندارد، فراهم میکند. چنین نمایش ترسی، آنچه ناتو نمایندگی میکند را به سخره میگیرد، در حالی که در واقعیت فعلی، قدرت آن نسبتاً بیشتر از روسیه است که خود را بسیار کمتر از آنچه قبلاً تبلیغ میشد، دشمن نشان داده است. واکنش مطلوب روسیه مبنی بر کنار گذاشتن تهدید تلافی هستهای در برابر هرگونه تشدید تنش از سوی ناتو، بیشتر به منزله اعلام خودکشی خود-مقصرپنداری برای پاسخی است که در عوض دریافت خواهد کرد. اوکراین، با کمکی که در چند سال گذشته از متحدان خود دریافت کرده است، بخش زیادی از ارتش روسیه را تخلیه کرده و در عین حال اقتصاد خود را به طور قابل توجهی تضعیف کرده است . رد عضویت اوکراین در ناتو به دلیل آنچه که در عوض به عنوان یک ماشین جنگی قدرتمند به خودی خود و همچنین مزیت ارضی استراتژیک خود ارائه میدهد، خندهدار است. چه تضمین امنیتی بهتری در درازمدت در مقایسه با جر و بحثهایی که در غیر این صورت رخ داده است، وجود خواهد داشت؟
حق نشر برای @Kost Elisevich, MD, PhD 2025 محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.