لحظه موعود برای اروپا فرا رسیده است و در مواجهه با تجاوز مداوم روسیه در اوکراین، اقدامی لازم است، زیرا تعهد ایالات متحده، همانطور که قابل پیشبینی است، به دشمن دیرینهاش. طرحهای امپریالیستی ولادیمیر پوتین ابتدا متعهد به بازگرداندن اوکراین و بلاروس به آغوش روسیه است، قبل از اینکه گزینههای بازگرداندن کشورهای منطقه بالتیک و اروپای شرقی تحت هژمونی روسیه را بررسی کند. این بدان معنا نیست که پوتین در جاهای دیگر برای ایجاد بیثباتی در اروپا مانند کشورهای بالکان غربی، آلمان، رومانی، لهستان، فرانسه، انگلستان و سایر کشورها.

پوتین طی چندین سال، استراتژی فریب رابا استفاده از روش خاص خود در دوگانهگویی، اطلاعات نادرست و دخالتهای سیاسی خارجی، با جنایت و ارعاب آشکار ترکیب کرده است تا هم به مزیت ارضی دست یابد و هم ثروت اندوزی کند. این رویکرد با پوشش سنگین انکارگرایی خود، رهبران غربی را به اندازه کافی گیج کرده است تا از رویارویی آشکار جلوگیری کنند، وضعیتی که پوتین به شدت آرزوی اجتناب از آن را دارد، در حالی که آستانه چنین اتفاقی را به نهایت خود رسانده است. تاکنون، پوتین موفق شده است جنگ غیرقانونی خود با اوکراین را ادامه دهد و در عین حال به سختی از فروپاشی اقتصادی و دستکاری دولت ترامپ به نفع خود اجتناب کند. نیازی نیست به ژست چاپلوسانه فرستاده دیپلماتیک ایالات متحده، استیون ویتکوف، در آخرین دیدارش با پوتین نگاه کنیم که از آن با فهرست آرزوهای اولیه و بدون تغییر. کمی بعد، گویی برای نشان دادن بیاعتنایی خود به دیدار ایالات متحده، روسیه شهر سومی در شمال شرقی اوکراین را در صبح یکشنبه نخل بمباران کرد و حداقل 34 نفر، از جملهکودکان، را کشت.

بلاروس، کشوری با حدود ۹.۲ میلیون نفر جمعیت، روسیه را از شرق از لهستان و لیتوانی در غرب جدا میکند و سرزمینی به مساحت ۸۰۲۰۰ مایل مربع، کمی کوچکتر از کانزاس، را در بر میگیرد. حدود ۲۶ سال پیش، «پیمان اتحاد ایالتی» با هدف ادغام منافع اقتصادی، نظامی و اطلاعاتی توسط بلاروس و روسیه امضا شد. در سال ۲۰۱۸، پوتین الکساندر لوکاشنکو، رئیس جمهور و دیکتاتور خودخوانده بلاروس از سال ۱۹۹۴، نزدیک شد که وعده حفظ یارانههای انرژی روسیه برای بلاروس را در ازای «ادغام شدیدتر» میداد. که در مواجهه با افزایش مخالفتهای عمومی، به نظر میرسد به تفاهمی با پوتین رسیده است که در نهایت به دنبال واگذاری حاکمیت کشور خود از طریق فرآیند الحاق به همسایه بزرگترش است.
هم بلاروس و هم اوکراین تحت کنترل روسیه، یک پل زمینی گسترده به کشورهای سابق پیمان ورشو در اروپای شرقی برای پوتین فراهم میکنند. در حالی که در حال حاضر از نظر نظامی با اوکراین اشغال شده است، احتمالاً با تدبیری بسیار ارزانتر، کنترل بلاروس را به دست خواهد گرفت. در سال 2022، دکترین جدیدی با بلاروس ایجاد شد که با اجازه دادن به پوتین برای استقرار سلاحهای هستهای در بلاروس، آن را به یک شریک امنیتی یکپارچهتر روسیه تبدیل میکند. چنین اقدامی تا حد زیادی حضور روسیه در بلاروس را در آیندهای قابل پیشبینی تضمین میکند. فرمانبرداری لوکاشنکو از پوتین به طور مشابه به روسیه این امکان را داده است که از خاک بلاروس برای انجام عملیات نظامی علیه اوکراین که با آن مرز نزدیک به 700 مایلی دارد، استفاده کند. این اقدام، بلاروس را مجبور کرده است که از نظر نظامی با روسیه علیه اوکراین متحد شود و مشمول تحریمهای بینالمللی فراتر از تحریمهایی شود که در پاسخ به انتخابات ریاست جمهوری جعلی آن اعمال شده است .

سخاوت روسیه در تأمین رفاه عمومی بلاروس از طریق تجارت و موقعیت ممتاز، فعلاً توانسته است جامعه قطبیشده که از عدم مشروعیت رژیم لوکاشنکو ناراضی است، سرکوب کند. علاوه بر این، پوتین آماده است تا همانطور که در زمان به چالش کشیده شدن رژیم توسط مردم به دلیل آنچه که به طور گسترده به عنوان نتایج انتخاباتی تقلبی در سال ۲۰۲۰ تلقی میشد، از رژیم لوکاشنکو حمایت نظامی کرد، از آن حمایت نظامی کند و بدون شک به همین کار ادامه خواهد داد تا بلاروس را در وضعیت وابستگی خود نگه دارد. با وجود حمایت قوی روسیه و سیاستهای سرکوبگرانه لوکاشنکو، بیثباتی داخلی در بین بلاروسیها همچنان وجود دارد. اظهارات لفاظانه کرملین در مورد اشتراک مردم روسیه و بلاروس به منظور فرونشاندن بیشتر بلاروسیها به تسلیم منفعلانه در برابر نفوذ و حکومت روسیه طراحی شده است.
این رویکرد با آنچه پوتین پیش از حملهاش در سال ۲۰۲۲ در اوکراین تلاش کرد و در نهایت در انجام آن شکست خورد، مطابقت دارد. تلاش او برای ترویج یک ملت «روسزبان» جهانی، پیرو سنت چند صد ساله روسیه امپراتوری و متعاقباً شوروی در حذف زبان، تاریخ و فرهنگ سایر ملیتها به منظور همگنسازی آنها در یک نهاد واحد متعهد به یک اقتدار متمرکز در مسکو است. بخش عمدهای از روسیه امپراتوری قرنهای ۱۸ و ۱۹ اکنون فدراسیون روسیه (RF) یا به سادگی «روسیه» است و شامل ۲۱ جمهوری به همراه سایر نهادهای فدرال تعیینشده است که محل سکونت اقوام بومی متعددی هستند. همه آنها روسزبان هستند، اما با آنها به عنوان برابر با روسهای قومی که اکثر آنها در بخش اروپایی روسیه ساکن هستند و در مناطق شهری پرجمعیت متمرکز شدهاند، رفتار نمیشود. اقوام دورافتادهتر عمدتاً در جاهای دیگر قفقاز شمالی و شرق کوههای اورال در سرزمینهای آسیایی روسیه پراکندهاند. استانداردهای زندگی در میان آنها بسیار پایینتر از هنجارهای غربی است و زیرساختهای مراقبتهای بهداشتی همچنان به طور مزمن با کمبود بودجه و توزیع نامناسب مواجه هستند.

آشکارترین نمونه در نحوه برخورد اخیر با غیرروسها، استخدام نامتناسب آنها در ارتش روسیه برای استفاده به عنوان گوشت دم توپ در اوکراین بود، جایی که مرگ و میر جنگجویان اقلیتهای قومی بیش از ۱۰۰ برابر بیشتر. به همین ترتیب، پوتین تلاش کرده است تا زیرساختهای غیرنظامی «روسزبانان» خود را در شرق و جنوب شرقی اوکراین به طور بیرحمانهای با خاک یکسان کند که منجر به بیش از ۱۲۵۰۰ مرگ غیرنظامی. از قضا، قربانی کردن این جمعیت توسط او در تضاد آشکار با یکی از چندین توجیه ناقص او برای جنگ است که قرار بود آن را از «نسلکشی» که توسط دولت اوکراین انجام شده بود، نجات دهد.

پوتین حمله خود به اوکراین را در سال ۲۰۱۴ با تصرف کریمه با یک نیروی شبهنظامی ناشناس روسی آغاز کرد و در عین حال به شورشیان طرفدار روسیه در شرق اوکراین نیز کمک کرد تا با هدف بیثبات کردن دولت مرکزی،. این اقدام پس از فرار ویکتور یانوکوویچ، رئیسجمهور طرفدار روسیه اوکراین، از این کشور صورت گرفت. شورش میدان در سالهای ۲۰۱۳-۲۰۱۴ در اوکراین که این وقایع را برانگیخت، در واکنش به تلاش پوتین برای متوقف کردن همسویی این کشور با اتحادیه اروپا (EU) رخ داد. مذاکرات صلح برای متوقف کردن درگیری که در ابتدا با میانجیگری سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) انجام شد، منجر به توافقات مینسک ۱ و ۲که هر دو نتوانستند به هیچ راهحل اساسی منجر شوند. در عوض، روسیه دخالت خود در این توافقات را به گونهای مانور داد که هرگونه تعهدی به مفاد آنها را انکار کندو به این ترتیب بتواند اوکراین را به خاطر ادامه درگیری سرزنش کند، در حالی که در پشت صحنه برای پیشبرد درگیری به نفع روسیه تلاش میکرد. توافقهای آتشبس با روسیه بارها توسط کرملین نقض شد و تا به امروز.
پوتین مدتهاست که توانسته است در جریان فعالیتهای بدخواهانه خود به عنوان رهبر روسیه، با استفاده از ترفندهای انکار، تهدید و اقدامات متقابل، از دولتهای آمریکا پیشی بگیرد. سادهترین نشانه او تاکنون دولت ترامپ بوده است که به نظر میرسد به نوعیاست. ایالات متحده به صورت پیشگیرانه، امتیازات ارضی آشکار به روسیه و همچنین عدم پذیرش عضویت اوکراین در سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) را اعلام کرده است. همه اینها در حالی رخ داده است که تلاش میکند حقوق معدنی را از اوکراین اخاذی کند . اخیراً، بازگشایی ترانزیت خط لوله گاز روسیه به اروپا از طریق خاک اوکراین اضافه شده است .

اتحادیه اروپا تهدید روسیه علیه اوکراین و خود را درک کرده و در حال واکنش به آن است، در حالی که پوتین تلاش میکند آمادگی خود را در برابر عقبنشینی ایالات متحده از تعهدات قبلیاش. حملات روسیه در اروپا به شکل خرابکاری و براندازی در طول جنگ پوتین در اوکراین از سال ۲۰۲۲ تاکنون به طور قابل توجهی افزایش یافته است که بخش عمدهای از آن توسط سرویس اطلاعات نظامی روسیه یا اداره کل ستاد کل نیروهای مسلح فدراسیون روسیه (GRU) انجام میشود. این اقدامات پس از تلاشهای متعدد پیش از جنگ برای بیثبات کردن جامعه اروپایی در آستانه تهاجم پوتین صورت میگیرد.
پس از سالها تعامل، دستور کار او شامل تسلیم شدن در برابر تلاشهای ضعیف ایالات متحده برای توقف کشتار نمیشود. بلکه، نیت او ادامه ارعاب مردم غیرنظامی اوکراین در عین تلاش برای غلبه بر تلاشهای نظامی این کشور برای دفاع از خود است. با این حال، مقاومت اوکراین در سه سال گذشته، مانعی بیش از آنچه پوتین تصور میکرد، بوده است و همچنان عامل ناشناختهای است که ممکن است بر تمام تلاشهای او برای پیروزی غلبه کند. از سوی دیگر، فرصت اروپا برای ایستادگی جسورانه در کنار اوکراین در حالی فرا رسیده است که زمان پوتین بسیار کوتاه است. اقتصاد روسیه با افزایش بیتوجهی به رفاه عمومی، افزایش احساسات ضد جنگ و افزایش تلفات از سطوح قابل تحمل ، افزایش فرار از خدمت در خط مقدم، دستاوردهای تدریجی و حداقلی میدان نبرد و از دست رفتن داراییهای نظامی عمده ، بیشتر در بلاتکلیفی فرو میرود. هدف اروپا باید قرار گرفتن در سمت درست تاریخ باشد و تصمیم برای تحقق این امر اکنون گرفته شده است.
حق نشر برای @Kost Elisevich, MD, PhD 2025 محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.