نشانههای فعلی از درون دولت ترامپ نشان میدهد که قصد دارد به یک دهه ناکامی در مقابله مناسب با تجاوز روسیه در اوکراین پایان دهد، چیزی که اکنون میتوان آن را تسلیم قریبالوقوع در برابر سرسختی ولادیمیر پوتین دانست. این در حالی است که او رئیس جمهور ایالات متحده را به خاطر انتخاب مجددش. پوتین در ادامه دونالد ترامپ را «مردی باهوش و عملگرا» دانسته و گفته است که «اگر پیروزی او در سال ۲۰۲۰ دزدیده نمیشد»، ممکن بود بحرانی. در عوض، دومی به طرز چشمگیری سرزنش کرده ، زمانی که او تصمیم گرفت اوکراین را در مواجهه با تهاجم فوریه ۲۰۲۲ روسیه تسلیم نکند، که نشان دهنده عدم درک جدی از وضعیت توسط یک رئیس جمهور ناآگاه است. وضعیت فعلی جهل پس از چندین سال رهبری ایالات متحده است که با عمق نیات پوتین در اروپای شرقی و به ویژه اوکراین روبرو نشده است.
رفتار مجرمانه روسیه در جریان جنگ، برخی از بدترین اعمال وحشیانه در تاریخ بشر را به یاد میآورد. کیفرخواست خود پوتین توسط دادگاه جنایی بینالمللی به دلیل اخراج غیرقانونی کودکان اوکراینی به روسیه و به فرزندی پذیرفتن آنها توسط خانوادههای روسی، تنها به گناه او میافزاید. با این حال، دولت ترامپ تنها در غیاب توافق پوتین برای پایان دادن به جنگ، ایده تحریمهای بیشتر را مطرح کرده است . از توجه کسی پنهان نمانده است که روسیه در حال حاضر یکی از تحریمشدهترین کشورهای جهان است، به طوری که اعلام چنین چیزی بیشتر برای مصرف داخلی ایالات متحده به نظر میرسد و نه نوعی تهدید واقعی برای روسیه. آیا این طرح بزرگ واقعی برای پایان دادن به جنگ است، در حالی که آشکار شده است که درگیری نظامی عاملی است که باعث سختی اقتصادی برای روسیه شده است؟
برای تقویت این نمایش، مقامات روسی با خشم ساختگی پاسخ دادهاند که چنین اقدامی آغاز توهینآمیزی برای مذاکرات است، در حالی که دفتر پوتین اعلام کرده است که هیچ چیز جدیدی در این تبادل نظر وجود ندارد. از سوی دیگر، به نظر میرسد که او مشتاق است با دوستش، ترامپ، ترجیحاً بدون حضور زلنسکی، وارد «مذاکره» شود. در واقع، این جلسه پیشبینیشده ممکن است صرفاً فرصتی برای پوتین باشد تا الزاماتی را که باید در خواستههای ایالات متحده قید شود و با آنها اوکراین را برای پذیرش تحت فشار قرار دهد، تشریح کند.

اوکراین در واقع با حملات هوایی هماهنگ به صنعت سوخت فسیلی روسیه، به آسیب رساندن به اقتصاد این کشور ادامه داده و به اثرات تجمعی تحریمهای قبلی ایالات متحده و اروپا بر صادرات نفت روسیه افزوده است . تاکنون، نشانه کمی وجود دارد که دولت فعلی ایالات متحده از ماهیت تهاجمی نیات روسیه در عرصه جهانی، آنطور که در تعاملاتش با اوکراین و رفتارش در تلاش برای تضعیف کشورهایی که با طرحهای امپریالیستی آن مخالف هستند، آشکار است، اطلاعی داشته باشد . طرح فعلی برای مماشات با روسیه ، متجاوز، با واگذاری قلمرو متعلق به اوکراین پس از دفاع سه ساله از سرزمین مستقل خود، در واقع خیانت به اصولی است که ایالات متحده قرنها به آنها پایبند بوده است.
دولت جدید ایالات متحده، آغاز چهارمین دوره ریاست جمهوری از زمان تهاجم اولیه روسیه به اوکراین در طول دوره دوم ریاست جمهوری باراک اوباما را رقم میزند. اشغال کریمه توسط پوتین در سال ۲۰۱۴ منجر به یک کودتای نظامی شد و پس از آن، رژیم مهاجم به سرعت همهپرسی برگزار کرد. جای تعجب نیست که پوتین اعلام کرد که مردم ظاهراً خواستار حکومت روسیه هستند. این روند، طبق برنامه، منجر به الحاق کریمه شد که به طور گسترده به عنوان نقض آشکار قوانین بینالمللی محکوم شد. تحریمهای غرب علیه روسیه بر دسترسی به بازارهای مالی غرب، ممنوعیت فناوری برای اکتشاف نفت و گاز و ارائه اعتبارات برای صنعت نفت این کشور و محدودیتهای مسافرتی اعمال شده برای افراد مرتبط با الحاق متمرکز بود. این تحریمها مانع از ادامه دخالت روسیه در اوکراین، به ویژه مداخله شبهنظامی غیرقانونی و ترویج فعالیت جداییطلبانه در شرق اوکراین، که به جنگ داخلی منجر شد، نشد. این اقدام به جای اینکه به پوتین فرصت تجدیدنظر بدهد، هیچ کمکی به لغو نقشه او برای به انقیاد درآوردن تمام اوکراین نکرد.
در اواخر سال ۲۰۱۴، دولت اوباما با صدور یک فرمان اجرایی، تحریمهای بیشتری را علیه شرکتهای دفاعی و افراد نزدیک به پوتین، بانکها و شرکتهای انرژی اعمال کرد. در همان سال، دولت یک بسته کمکی ۵۳ میلیون دلاری شامل فناوریهای دفاعی به اوکراین ارائه داد. قانون حمایت از آزادی اوکراین که توسط دو حزب کنگره تصویب شد و در سال ۲۰۱۴ به تصویب رسید، ۳۵۰ میلیون دلار کمک امنیتی شامل سلاحهای ضد تانک و ضد زره را اختصاص داد، اما اوباما اجازه ارسال آن را نداد. در عوض، از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶، دولت ایالات متحده بیش از ۶۰۰ میلیون دلار کمک امنیتی را تصویب کرد و طرح کمک امنیتی اوکراین (USAI) را راهاندازی کرد.
نزدیک به ۴۰۰ میلیون دلار کمک به اوکراین در اوایل دوره ریاست جمهوری ترامپ (۲۰۱۷-۲۰۲۰) متوقف شد که منجر به کشف تلاش رئیس جمهور برای اخاذی از زلنسکی با اعلام تحقیقات از رقیب سیاسی خود به دلیل دخالت شخصی احتمالی در امور مالی یک آژانس خارجی شد. ترامپ سرانجام سیاست اوباما را تغییر داد و فروش موشکهای ضد زره جاولین به اوکراین را در سال ۲۰۱۹ تأیید کرد.

تا اوایل سال ۲۰۲۲، جنگ داخلی هشت ساله اوکراین که توسط روسیه تحریک شده بود و شامل نیروهای شبهنظامی روسیه در کنار عناصر جداییطلب میشد، در غیاب کمکهای نظامی کافی یا مداوم برای مقابله با ذخایر قابل توجه تسلیحات روسیه، فروکش نکرده بود. در مواجهه با تهدید قریبالوقوع تهاجم پس از تجمع گسترده یک ساله نیروهای روسی در امتداد مرز اوکراین در سال ۲۰۲۱، دولت بایدن اولین محموله نظامی خود را که شامل ۱۰۰۰ تن کمکهای کشنده ، در آستانه تهاجم در ژانویه ۲۰۲۲ ارائه کرد. در مورد نیات روسیه، چه رویداد مورد انتظار یک تهاجم یا تجاوز باشد، چه اینکه حمله جزئی یا شاید یک مداخله شبهنظامی، با یا بدون حمله سایبری باشد، بحث و جدل بیموردی وجود داشت. واقعیت اجتنابناپذیری که همه با آن روبرو بودند، حضور یک نیروی نظامی قدرتمند بود که منتظر دستور برای تهاجم به یک کشور مستقل بود.
با اعلام تهاجم کامل در اواخر فوریه ۲۰۲۲، کمکهای امنیتی تحت برنامه USAI با مجموع ۶.۳ میلیارد دلار در سال مالی ۲۰۲۲ تسریع شد. این کمکها به همراه حمایت سایر کشورهای اروپایی عمدتاً برای ضدحمله که در اوت ۲۰۲۲ آغاز شد و منجر به بازپسگیری بخشهای قابل توجهی از قلمرویی شد که در ابتدا توسط روسها تصرف شده بود، فراهم شد. برنامهریزی تهاجمی مداوم اوکراین به دلیل ترس از تشدید اوضاع توسط دولت بایدن در واکنش به تهدیدات ضمنی پوتین مبنی بر انتقام هستهای که توسط رژیم او با جسارت آشنای روسیه تکرار میشد، مختل شد. فلج ناشی از این امر، به روسیه، با حمایت کره شمالی، ایران و چین، دست بالا را در انجام جنگ خود داد.
نتیجه، جنگی نامتقارن بود که در آن روسیه از تسلیحات کره شمالی و ایران در خاک اوکراین برای هدف قرار دادن زیرساختهای غیرنظامی و اماکن نظامی استفاده کرد، در حالی که اوکراین تا همین اواخر مجبور بود پاسخ خود را با تسلیحات غربی فقط در داخل مرزهای خود انجام دهد. این نوع ترس و واهمه در ابتدا با استفاده از سیستمهای راکتی توپخانهای با قابلیت تحرک بالا (HIMARS) که در تابستان 2022 در اوکراین معرفی شد، آشکار شد. این سیستمها، سیستمهای تسلیحاتی با برد متوسط (یعنی 50 مایل) بودند که میتوانستند با توجه به مهمات انتخاب شده برای استفاده، به عنوان سیستمهای دوربرد (یعنی 186 مایل) طبقهبندی شوند. مورد اخیر مشابه سیستم موشکی تاکتیکی ارتش (ATACMS) بود که برد 190 مایل داشت و برای اولین بار در اوکراین برای هدف قرار دادن یک فرودگاه روسی در کریمه در آوریل 2024 استفاده شد. محدودیت برد سرانجام در نوامبر 2024، 2.5 سال پس از شروع جنگ، در پاسخ به ورود نیروهای کره شمالی به منطقه کورسک روسیه، برداشته شد. حتی در آن زمان، فهرست اهداف احتمالی قبل از هرگونه تعامل، برای تأیید توسط ایالات متحده لازم بود.
تأخیرهای مشابه در تهیه تسلیحات حیاتی برای پشتیبانی از استراتژی میدان نبرد، تحویل تانکهای آبرامز را تا اواخر سپتامبر ۲۰۲۳ پس از ۱.۵ سال جنگ با مشکل مواجه کرد. نه ماه دیگر طول کشید تا جنگندههای چندمنظوره F-۱۶ در تابستان ۲۰۲۴ از راه برسند و این پس از فشار طولانی مدت متحدان ناتو بر ایالات متحده بود. عدم پشتیبانی هوایی کافی در طول ضدحمله اوکراین در بهار ۲۰۲۳ در شکست آن در شکستن خطوط دفاعی قابل توجه روسیه که در جنوب شرقی اوکراین ایجاد شده بود، نقش داشت . در آن زمان، اوکراین ممکن است تنها ۶۹ هواپیمای جنگنده داشته باشد که عمدتاً شامل هواپیماهای MiG-۲۹ و Su-۲۷ بودند. ارتش ایالات متحده مدتهاست استدلال میکند که برتری هوایی اولیه عنصر کلیدی در انجام یک عملیات تهاجمی موفق است، اما چنین خردی بر تفکر دولت ایالات متحده در آن زمان غالب نبود.

سپس، تأخیر غیرضروری شش ماهه در تأمین بودجه کنگره برای اوکراین توسط مجلس نمایندگان تحت رهبری جمهوریخواهان رخ داد که به جهانیان نشان داد ایالات متحده در تعهد خود به تلاشهای جنگی سست شده است. لایحهای که سرانجام تصویب شد، ۶۱ میلیارد دلار بودجه در نظر گرفته بود که ۲۶ میلیارد دلار آن برای تجهیزات نظامی جدید و ۱۷ میلیارد دلار برای سلاح و آموزش اوکراین اختصاص داده شد، اما تنها پس از آنکه در این فاصله، پیشروی نیروهای روسی دستاوردهای ارضی را به دست آورد. علاوه بر این، زمانی که اوکراین برای بهرهبرداری واقعبینانه از بودجه جدید صرف کرد، تنها به خسارات وارده.
پس از همه اینها، سپهبد بازنشسته کیت کلوگ، فرستاده ویژه ترامپ در امور اوکراین و روسیه، که وظیفه پایان دادن به جنگ از طریق مذاکره را بر عهده دارد، معتقد است که فعالیتهای توسعهطلبانه ناتو در اروپای شرقی و تمایل اوکراین برای پیوستن به غرب، باعث شد پوتین به آن حمله کند . این تفکر جادویی چیز جدیدی نیست و قبلاً توسط دیگران، به ویژه جان مرشایمر در دانشگاه شیکاگو و جفری ساکس از دانشگاه کلمبیا، تکرار شده است . این یک بهانه مناسب اما ناقص برای مدافعان روسیه بوده است، علیرغم اظهارات پوتین در مورد نازیزدایی از اوکراین و ترویج این باور که این کشور یک کشور خیالی است.
کلوگ معتقد است که ایالات متحده باید یک «رهبر قوی» باشد که به دنبال یک توافق مذاکرهای با تسلیم واقعی خاک اوکراین به روسیه در ازای غرامتهایی است که از فروش انرژی روسیه پرداخت میشود. رهبران قوی معمولاً زمین را به یک طرف گناهکار واگذار نمیکنند. در مورد این تصور که اوکراین یک موجودیت خیالی است، در واقع، این کشور از نظر تاریخی ۵۰۰ سال از روسیه جلوتر است و از آن متمایز باقی مانده است، زیرا به دلیل موقعیت جغرافیایی منحصر به فردش. این کشور حتی در قرن بیستم در اتحاد جماهیر شوروی پس از توسعه مجدد چارچوب ایدئولوژیک و فرهنگی خود در قرنهای ۱۶ و ۱۷ و حس ملیت مدرن خود در قرن نوزدهم،. و ایده پرداخت غرامت توسط روسیه در حالی که پوتین در قدرت است، بیمعنی است زیرا کشور خودش فقیر . علاوه بر این، چرا او باید ملتی را که هیچ اهمیتی برای آن قائل نیست، ترمیم کند؟ صادقانه بگویم، چه نوع امنیت تضمین شدهای را به اوکراین ارائه خواهید داد وقتی که با روسیهای که قصد بازپسگیری یک امپراتوری ناکارآمد گذشته را دارد، هممرز است؟ تنها راه حل مطمئنی که میتوان مطرح کرد، راه حلی است که مستلزم ورود به ناتو باشد، البته اگر کسی، مانند مرشایمر، با مکتب روابط بینالملل واقعگرا پیوند داشته باشد.
این استدلال که توسط کلوگ و ترامپ به عنوان راه حلی برای این جنگ غیرضروری مطرح شده است، برای تسلیم شدن در برابر کسی مانند پوتین با توهمات نوجوانانهاش از ملیگرایی قهرمانانه و آرزوهای عظمت امپراتوری، ضعیف است. وقت آن رسیده است که رهبران بالغ اوضاع را در دست بگیرند. جنگ باید مدتی پیش با همان عزم و ارادهای که پوتین را به واقعیت بیکفایتی خود به عنوان یک رهبر بیدار میکرد، پایان مییافت.
حق نشر برای @Kost Elisevich, MD, PhD 2025 محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.