در سال ۱۹۳۸، آدولف هیتلر، صدراعظم آلمان، نیروهایی را در امتداد مرز چکسلواکی مستقر کرد، با این هدف آشکار که به منطقه سودتنلند حمله کند ، به این بهانه دروغین که جمعیت غالب آلمانی ساکن در آن در معرض خطر هستند. به امید جلوگیری از جنگ جهانی دیگری، پس از انجام تعدادی اقدامات تحریکآمیز در سالهای اخیر توسط آلمان ، نویل چمبرلین، نخستوزیر بریتانیا، با هیتلر، بنیتو موسولینی از ایتالیا و ادوارد دالادیه از فرانسه دیدار کرد، در حالی که ادوارد بنش، رئیسجمهور چکسلواکی، غایب بود. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۸، توافقنامه مونیخ امضا شد که سودتنلند را در ازای قول هیتلر مبنی بر عدم تلاش برای تصرف اراضی بیشتر، به آلمان واگذار میکرد. شش ماه بعد، هیتلر بقیه چکسلواکی را تصرف کرد و شش ماه پس از آن، در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ به لهستان حمله کرد و جنگ جهانی دوم را با بهانه دروغین دیگری آغاز کرد.

حدود یک هفته قبل از حمله هیتلر به غرب لهستان، آلمان و اتحاد جماهیر شوروی جوزف استالین یک توافق عدم تجاوز، پیمان مولوتوف-ریبنتروپ،. این پیمان ظاهراً امنیت روسیه را در برابر حمله آلمان تضمین میکرد و در عین حال به آن فرصت میداد تا از شرق به لهستان حمله کند، که کمتر از سه هفته پس از حمله آلمان انجام شد. هیتلر در ادامه خیانتهای گذشته، در ژوئن ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی حمله کرد و قبل از عقبنشینی تحت ضدحمله، سرزمین وسیعی را ویران کرد. از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۱، فریب هیتلر به اندازه کافی ادامه یافته بود که جان ۴۰ میلیون نفر را تنها در جبهه شرقی .

جنگ دیگری در اروپای شرقی در جریان است که شامل تصرف اراضی میشود؛ این بار، برای چیزی که به تصوری خیالی از بازیابی شکوه امپراتوری روسیه میشود که در اوایل قرن گذشته به طرز فجیعی شکست خورد و پس از آن اتحاد جماهیر شوروی به همان اندازه ناقص فروپاشید . اکنون رژیم پوتین با به زانو درآوردن روسیه زیر بار فساد در حین انجام جنگی ناعادلانه در اوکراین، آینده روسیه را تنها پس از چند دهه تهدید میکند. رژیمهای استبدادی متوالی روسیه با طول عمر رو به کاهش خود، آیندهای راحت را برای ملتی که به نظر میرسید نویدبخش آیندهای روشن است، نوید نمیدهند. ممکن است رهبران روسیه در نهایت طعمه فریب تبلیغات خودشان که در ابتدا فقط برای مصرف عموم مردم روسیه و جهان در نظر گرفته شده بود.
برای پوتین و روسیهاش، طنز ماجرا اخیراً به شکل گسترش اتحاد نظامی مخالف او خود را نشان داده است. در ماه مه 2022، کمتر از سه ماه پس از حمله او به اوکراین، فنلاند و سوئد برای پیوستن به سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) درخواست دادند و به ترتیب در آوریل 2023 و مارس 2024 به عضویت آن درآمدند. شاید بدتر از آن برای پوتین، ایجاد چیزی باشد که به دشمنی سرسخت در مرز جنوبیاش تبدیل شده است. پس از حمله او به کریمه در سال 2014، اوکراینیها به اندازه کافی از نظر ژئوپلیتیکی به اتحادیه اروپا (EU) و ناتو تمایل داشتند تا آن را در قانون اساسی سال 2019 وارد کنند. چهار ماه پس از حمله او به اوکراین در فوریه 2022، یک نظرسنجی نشان داد که 81 درصد از اوکراینیها مایل به پیوستن به اتحادیه اروپا و 71 درصد مایل به پیوستن به ناتو هستند. هرگونه تمایل به روسیه به 2 درصد کاهش یافته و ملت از غرب تا شرق به شدت متحد شده است. با توجه به وضعیت پوتین در روسیه، جایی که او به خاطر بازگرداندن ملتش از «فروپاشی» پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، ادعای به رسمیت شناختن کرده است، میتوان این سوال را مطرح کرد که آیا او اکنون با دست خود، کشور را به ویرانی کشانده است؟

به هر دلیلی، رهبران شرکتها و جهان و دیگر افراد بانفوذ در طول زمان به سمت روسیه گرایش پیدا کردهاند تا با به خطر انداختن خودشان، امتیاز، شهرت یا ثروت کسب کنند . وابستگی به رژیم پوتین مملو از خطرات وابستگی ، حتی از دست دادن حاکمیت ملی یا عواقب شخصی مرگبار بوده است . اعلام اینکه شما «دوست» ولادیمیر پوتین هستید، به ولادیمیر پوتین و اعضای رژیم او میگوید که شما فقط یک «احمق مفید» دیگر هستید. پوتین، مانند چندین نفر از اسلاف خود که رهبری روسیه را به دست گرفتهاند، غرب را دشمن خود میداند. هیچ سطحی از نگرانی از جانب او برای رفاه شما یا ملت شما در فهرست اولویتهای او وجود ندارد.

جدا از سود بردن از دزدسالاریِ ساخته و پرداختهی خودش ، دستور کار پوتین بر بازیابی روسیه به عنوان ابرقدرتی که در سراسر جهان باید از آن ترسید و به آن احترام گذاشت، همانطور که هر شوونیستی آن را تصور میکند، متمرکز شده است. در توهم او، استثناگرایی روسی بیش از هر چیز دیگری حاکم است. حتی ممکن است بپذیرید که چنین احساسات ناسیونالیستی قابل ستایش است تا زمانی که متوجه شوید که رسیدن به هدف آن مستلزم فدا کردن رفاه دیگری، احتمالاً رفاه خودتان، است. در واقع، نسخهی استثناگرایی پوتین، بیش از آنچه میتوان در مورد آمریکا گفت ، شامل تهاجم آشکار به کشورهای مستقل همسایه است. همراه با این، استراتژی او برای تضعیف ثبات سیاسی و بافت اجتماعی کشورهای غربی، به ویژه ایالات متحده (US) بوده است. این امر شامل تشکیل آژانسهای بینالمللی به صراحت برای تضعیف اقتصادها و جایگاه ژئوپلیتیکی غرب و تهدید امنیت آنها از طریق اتحادهای نظامی و تلاش برای برتری تکنولوژیکی نیز شده است .
«بزرگترین فاجعه ژئوپلیتیکی قرن»
- رئیس جمهور ولادیمیر پوتین، سخنرانی سالانه دولت، ۲۵ آوریل ۲۰۰۵؛ با اشاره به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، ۱۹۹۱.
اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی (اتحاد جماهیر شوروی)، به همراه کشورهای عضو پیمان ورشو، تا زمان انحلال خود در سال ۱۹۹۱، به نسخه قرن بیستمی امپراتوری روسیه (۱۷۲۱-۱۹۱۷) تبدیل شد.کشورهای بلوک اروپای شرقی (یعنی پیمان ورشو) که مشتاق جدایی از ارباب سرکوبگر خود در مسکو بودند، از این فرصت استفاده کردند تا نه تنها اقتصاد خود را که به دلیل سیاست شوروی ضعیف شده بود، بلکه عزت ملی خود را نیز بازیابی کنند. پس از آن، آنها به دنبال امنیت ناتو بودند تا از افتادن دوباره در دام کابوس هژمونی روسیه جلوگیری کنند.
متأسفانه برای روسیه، پوتین تصمیم گرفته است که نسخه امپراتوری خود را با مطیع کردن جمهوریهای همسایه سابق اتحاد جماهیر شوروی احیا کند. او در اوایل ریاست جمهوری خود بحرانی را در چچن ایجاد کرد تا حمله روسیه را توجیه کند، پایتخت آن، گروزنی، را با خاک یکسان کرد، بیش از 50000 غیرنظامی را کشت و سابقهای از " نقض وحشتناک قوانین بشردوستانه" از خود به جا گذاشت. یک رژیم دست نشانده، که در حال حاضر به رهبری رمضان قدیروف است، منصوب شد و بر این اساس، به همکاری با مسکو ادامه داد و وفاداری آن را در همه امور تضمین کرد. پس از آن، روسیه در سال 2008 در حمایت از شورش جداییطلبان ایالتهای آبخازیا و اوستیای جنوبی به گرجستان حمله کرد . روسیه به طور نامناسبی این ایالتها را به عنوان جمهوریهای خودمختار جداگانه از گرجستان به رسمیت شناخت. علاوه بر این، به شهروندان آنها گذرنامههای روسی داد که دلالت بیشتری بر استقلال آنها از حکومت گرجستان داشت. یک هیئت حقیقتیاب بینالمللی قانونی بودن ادعاها را روشن کرد و مشخص کرد که هیچ مبنایی برای اعلام استقلال ایالتهای جداییطلب از گرجستان وجود ندارد.

باقیمانده گرجستان اکنون توسط حزب حاکم «رویای گرجستان» کنترل میشود که توسط الیگارش طرفدار روسیه، بیدزینا ایوانیشویلی، تأسیس و تحت تأثیر قرار گرفته است، کسی که با وظیفهشناسی، آرمانهای اکثریت گرجیها برای پیوستن به اتحادیه اروپا را رد کرده است. تجزیه و تحلیل انتخابات پارلمانی اکتبر 2024 گرجستان توسط موسسه بینالمللی جمهوریخواهان برای اعلام نامشروع بودن.
انقلاب میدان اوکراین در سالهای ۲۰۱۳-۲۰۱۴ در واکنش به تصمیم ویکتور یانوکوویچ، رئیس جمهور وقت طرفدار روسیه، برای کنار گذاشتن توافقنامه به نفع توافق دقیقه نودی با پوتین که پول نقد و وعده تخفیف در هزینههای انرژی وارداتی روسیه را ارائه میداد، رخ داد. یانوکوویچ وقتی دید که دولتش دیگر جایگاهی ندارد، ریاست جمهوری خود را رها کرد و به دنبال پناهگاهی در روسیه رفت. پوتین، کمی بعد در ۲۷ فوریه ۲۰۱۴، در واکنشی که بدون شک واکنشی از پیش برنامهریزی شده به از دست دادن نفوذ روسیه بر اوکراین بود، یک عملیات شبهنظامی برای اشغال کریمه انجام داد. پس از یک همهپرسی عجولانه، این سرزمین به طور غیرقانونی توسط روسیه ضمیمه . در همین حال، شرق اوکراین درگیر خصومتهای تحریکشده توسط روسیه که اقتصاد و تمامیت ارضی.
تلاش نهایی برای تصرف کل اوکراین با تهاجم آشکار روسیه در فوریه ۲۰۲۲ با ادعای عجیب مبنی بر نازیزدایی صورت گرفت. جنایات جنگی بیشمار روسیه که در پی آن تلاشهایی برای غیرانسانی کردن و بیثبات کردن اوکراین صورت گرفته است، همانند استراتژی نظامی روسیه شکست خورده و اقتصاد جنگی پوتین را به رکود تورمی نزدیک کرده و مردم روسیه را از رفاه خود محروم کرده است .

علیرغم جنایات جنگی روسیه، رهبرانی مانند ویکتور اوربان از مجارستان و رابرت فیکو از اسلواکی تصمیم گرفتهاند که تاریخ پرآشوب ملتهای خود با روسیه را نادیده بگیرند و به یک رژیم اقتدارگرای شکستخورده دیگر روسیه و حاکم مستبد آن متکی شوند. اسلواکی و مجارستان به دلیل گرایش به حکومت غیرلیبرال توسط رهبران مربوطه، تحت نظارت فزاینده اتحادیه اروپا قرار گرفتهاند و ممکن است به دلیل کنار گذاشتن اصول حکومت دموکراتیک با اخراج مواجه شوند. در ازای ارتباط آنها با روسیه پوتین، بعید است که در شرایط فعلی جنگ او در اوکراین، از رژیم او همدردی زیادی دریافت کنند. در عوض، با کاهش ساعت مالی و محبوبیت داخلی او، پوتین با ناامیدی بر کسب جایگاه در اوکراین در آمادهسازی برای مذاکرات پیشبینیشده برای پایان دادن به جنگی که او کاملاً مسئول آن است، متمرکز شده است. علاوه بر این، پوتین اخیراً عدم نگرانی نسبت به تعهدات قبلی مانند افتضاح اخیر در سوریه نشان داده است. میتوان همین را در مورد ونزوئلا نیز گفت، جایی که وابستگی مشابهی به روسیه توسط رژیم دیکتاتوری نامشروع.
فریبکاری برای رژیم پوتین، مانند رژیم هیتلر، یک عادت است، چه برای مصرف داخلی و چه برای تسکین نگرانیهای بینالمللی. با وجود نشانههای آشکار طی چندین ماه مبنی بر قصد روسیه برای حمله به اوکراین، زمانی که نیروهایش شروع به تجمع در امتداد مرز اوکراین کردند، دروغهای کرملین سرانجام در فوریه 2022 تأیید شد . این دروغها در طول جنگ ادامه داشته است. عادت دیرینه انتشار گسترده اطلاعات نادرست و تبلیغات مربوط به سیاستها و فعالیتهای روسیه کاملاً شناخته شده و چنان ریشه دوانده است که اظهارات رسمی دولت باید به طور خودکار به عنوان گمراهکننده نادیده گرفته شوند.
مشخص نیست که دونالد ترامپ، رئیس جمهور منتخب، چه نیتی در مورد برنامههایش برای پایان دادن به جنگ روسیه دارد. ایدهای که برای توقف جنگ در یک روز مطرح شد، جزئیات کمی داشت ، اما به معنای واگذاری سرزمینی در اوکراین به کسی است که جنگ را آغاز کرده است - شاید این برای اوکراین خیلی دور از دسترس باشد. ادعاهای اغراقآمیزی مبنی بر اینکه اوکراین ۴۰۰۰۰۰ سرباز را اگر منظور او از «از دست دادن» «کشته شدن» باشد، به چنین تصوری دامن میزند. در هر صورت، صحبت کردن رئیس جمهور منتخب از چنین تلفات انسانی، ریاکارانه به نظر میرسد، زیرا او بیشتر به عنوان یک بازیگر معاملهگر شناخته میشود تا به خاطر فضایل بشردوستانه. در این لفاظیها هیچ اشارهای به مسئولیت روسیه در قبال جنگ، ناتوانی آن در پایان دادن به جنگ، اقتصاد رو به زوال آن و از همه نگرانکنندهتر، نفرت از ایالات متحده و غرب نشده است. پوتین به آقای ترامپ همانقدر احترام که به رئیس جمهور بایدن، چرا که هر دو متعلق به ایالات متحده هستند و بنابراین در قبال شکایات گذشتهای که از روسیه میشود، پاسخگو خواهند بود. خلاصه اینکه، او هر زمان که بتواند سعی خواهد کرد از یکی از این دو به نفع خود استفاده کند.
ژنرال بازنشسته کیت کلوگ، فرستاده ویژه رئیس جمهور منتخب ترامپ در امور اوکراین و روسیه است. کلوگ به نظریه «توسعهطلبی ناتو» به عنوان تهدیدی برای روسیه که جنگ در اوکراین را آغاز کرد، اعتقاد دارد، احساسی مشابه آنچه دیگران القا میکنند ، گویی کشورهای اروپای شرقی به نحوی مجبور به پیوستن به ناتو شدهاند. اوکراین نیز مانند این کشورهای دیگر، از این واهمه داشت که دستور کار پوتین بر اعمال نفوذ بر جامعهاش، چه ناتو بخشی از ماجرا باشد و چه نباشد، قرار دارد. مشخص نیست که مذاکرات ایلان ماسک با پوتین به چه نتیجهای رسیده است، اما بدون شک به خواستههای خاصی از آقای ترامپ خواهد افزود.
کلوگ، یکی از اعضای بنیانگذار موسسه سیاست اول آمریکا (AFPI)، معتقد است که سیاست خارجی آمریکا باید در راستای منافع امنیت ملی. او با کنار گذاشتن اخلاق و اصول دموکراتیک، به نظر میرسد که قصد دارد رویکردی معاملهگرایانه با پوتین، جنایتکار جنگی، در پیش بگیرد و در ازای توافق روسیه برای بازسازی اوکراین و امید واهی به امنیت آینده در برابر تجاوز بیشتر، خاک اوکراین را به روسیه واگذار کند. اول از همه، اقتصاد روسیه در وضعیتی نیست که بتواند هزینه بهبود اوکراین را تأمین کند و تکیه بر قول پوتین و فروش انرژی آینده روسیه در بهترین حالت، پیشنهادی ضعیف است. اگر حل و فصل سریع جنگ روسیه در اوکراین، اهداف پوتین را که با توجه به وضعیت فعلی داخلی و شانس او در میدان نبرد هنوز مشخص نشدهاند، برآورده نکند، محکوم به شکست است. نشانههای اخیر نشان میدهد که روسیه هیچ علاقهای به حل و فصل از طریق مذاکره.
برای اوکراین، پایداری و هویت مستقل آن به عنوان یک ملت، با در نظر گرفتن اقتصاد، امنیت بلندمدت و حق تعیین سرنوشت آن، مستلزم احیای کامل قلمرو خود از جمله کریمه، همسویی با اتحادیه اروپا و تجدید تسلیحات است تا هر کشوری که بخواهد از آن پیشی بگیرد، پشیمان شود. انتقاد AFPI از تلاشهای ایالات متحده برای ارائه حمایت لازم از اوکراین، زمانی که قربانی حمله بیدلیل روسیه شد، اشتباه بود. علیرغم گزارش اینکه پوتین تصمیم خود را برای حمله به اوکراین یک سال قبل، بسیار محتمل است که ایده بازسازی نوعی از امپراتوری او مدتها قبل از آن، زمانی که او این تصور پوچ را مطرح کرد که اوکراین صرفاً ساخته و پرداخته لنین و استالین در قرن گذشته است، آغاز شده باشد. در واقع، در کنفرانس ناتو در سال ۲۰۰۸ در بخارست، پوتین علناً اعلام کرد که اوکراین یک کشور نیست. با این حال، خرد غالب این است که ریشههای اوکراین به قرن نهمو قبل از روسیه برمیگردد.

جای تاسف است که بخش عمدهای از تفسیرهای اخیر در غرب در مورد توقف جنگ، به جای بررسی بهترین راه برای پایان دادن به درگیری به نفع خود، بر آنچه اوکراین آمادهی از دست دادن آن است، متمرکز شده است. تاریخی که قرار است از این جنگ نوشته شود، نباید ثبت کند که چگونه متجاوز به خاطر یک اقدام جنایتکارانه پاداش گرفت و یک ملت که زمانی مستقل بود، مجبور به تسلیم شد و شاید در نهایت از ملت بودن دست کشید. چنین تاریخی مطمئناً برای همیشه کسانی را که در این تلاش دخیل بودند، به خاطر فریب خوردن دوباره توسط رفتار کجخلق یک بازیگر سرکش ضعیف، مانند آنچه پس از توافق مونیخ ۱۹۳۸ فوقالذکر رخ داد، شرمسار خواهد کرد. با این حال، یک استدلال تجاری مطرح شده است که در آن روسیه تا حد زیادی آزاد خواهد بود تا تجارت را طبق معمول از سر بگیرد، مشروط بر اینکه اوکراین و غرب امتیازات قابل توجهی بدهند، در عین حال فرصتی برای نخبگان غربی منتخب فراهم شود تا در این فرآیند به طور قابل توجهی سود ببرند.
آیا اوکراین چیزی برای ارائه به غرب ندارد؟ چه کسی پس از نشان دادن قابلیتهای نظامی نوآورانه، شجاعت و سرسختی در برابر دشمنی سه برابر اندازهاش به جهانیان، نمیخواهد که این کشور به عنوان متحد در کنارش باشد؟ چه کسی طرز فکر استراتژیک روسیه را بهتر از هر کشور غربی درک میکند؟ بازسازی چنین کشوری نه تنها به نفع خود آن کشور خواهد بود، بلکه به نفع کسانی است که از دفاع آن حمایت کردند و به احتمال زیاد در تلاش برای جبران خسارات آن مشارکت خواهند کرد. تأمین مالی مانند گذشته با استخراج سود حاصل از داراییهای مسدود شده روسیه تا زمان تکمیل بازسازی ادامه خواهد یافت. مصادره واقعی این داراییها، این تلاش را تسریع خواهد کرد. مشارکت شرکتهای خارجی با صنعت اوکراین، سرمایهگذاری قابل توجهی را در محیطی سرشار از محصولات کشاورزی، منابع انرژی، به ویژه گاز شیل و ذخایر معدنی و نوید سود قابل توجه به همراه خواهد داشت. ذخایر اورانیوم اوکراین بزرگترین ذخایر در اروپا هستند، در حالی که سنگ آهن، تیتانیوم و منگنز در رتبه دوم قرار دارند. در غیر این صورت، ذخایر بزرگ لیتیوم، گرافیت و مواد معدنی کمیاب در میان ۱۱۷ مورد از ۱۲۰ مورد از پرکاربردترین مواد معدنی در سطح جهان قرار دارند. یک اوکراین خودکفا به نقش خود به عنوان یک تأمینکننده جهانی غذا ادامه خواهد داد و در آینده در بسیاری از پروژههای مناسب با ایالات متحده و غرب همکاری خواهد کرد، بسیار قابل اعتمادتر از آنچه روسیه ثابت کرده است.
از دیدگاه ژئوپلیتیکی و استراتژیک تجاری، یک اوکراین مستقل و خودکفا میتواند وارد توافقاتی شود که به بنادر دریایی عمیق در اودسا یا کریمه را فراهم کند، جایی که بنادر دریایی عمیق در سواستوپل، یالتا، فئودوسیا و کرچ واقع شدهاند. در دسترس بودن یک یا تعدادی از بنادر ممکن است به عنوان بخشی از یک توافق وام-اجاره در بازپرداخت جزئی از حمایت مالی که تاکنون توسط ایالات متحده و غرب ارائه شده است، مورد توافق قرار گیرد. انکار کنترل روسیه بر کریمه، به رویه روسیه در مهار یا ممنوعیت حمل و نقل دریایی ، در حالی که این کشور تصمیم به انجام رزمایشهای دریایی یا دخالت در توزیع مواد غذایی بسیار مورد نیاز در سطح جهان.
جالب اینجاست که رسانههای دولتی روسیه اعلام کردند که ناتو قصد دارد به کریمه حمله کند و بنابراین روسیه توجیه بیشتری . این استدلال مضحک بود زیرا هیچ دلیلی برای ناتو وجود نداشت که چنین اقدامی را انجام دهد. اوکراین به هیچ وجه برای عضویت در نظر گرفته نشده بود و ناتو به مدت دو دهه در کشورهای بالتیک مجاور روسیه و در واقع بسیار نزدیکتر به مسکو حضور داشت. با این حال، اکنون که فریب روسیه آشکار شده و نیات غیرقانونی آن با حمله به اوکراین نشان داده شده است، استدلال برای چنین سناریویی ممکن است مناسب به نظر برسد. اگر اوکراین درخواست خود را برای ورود به ناتو ادامه دهد، کریمه یک مکان استراتژیک ایدهآل برای ایجاد یک قلعه نظامی فراهم میکند که به تضمین بلندمدت در برابر تجاوز روسیه کمک میکند و در عین حال امنیت بیشتری را برای جناح شرقی خود، از جمله ترکیه، فراهم میکند.
از برخی جهات، دیپلماسی بینالمللی توانایی حل و فصل منازعات را در مواردی که نتایج با درگیری نظامی تعیین نشدهاند، فراهم کرده است. با این حال، در چندین موقعیت، دیپلماسی تنها در ایجاد آرامش در بحث موفق بوده است، به اندازهای که متجاوز بتواند دوباره مسلح شود و به دستور کاری که در ابتدا تعیین شده بود، بازگردد. دو مسئله در رابطه با پوتین و روسیه وجود دارد. مورد اول بر الزام پوتین مبنی بر انقیاد کامل اوکراین تمرکز دارد، زیرا او معتقد است که اوکراین به سادگی شایسته وجود جداگانه از روسیه نیست. او این را با ربودن تعداد زیادی از کودکان اوکراینی، با تخریب بیرحمانه زیرساختهای غیرنظامی، آواره کردن و کشتن مردم آن و غیرانسانی جلوه دادن آنها نشان داده است. مورد دوم مربوط به نیاز پوتین به تحقق توهم دیرینه خود مبنی بر بازگرداندن روسیه به جایگاه ملتی است که در صحنه جهانی اهمیت دارد، علیرغم اینکه نتوانسته پایه و اساسی را برای تضمین پایداری خود. او با جنگی روبروست که نمیتواند در آن پیروز شود، اما جنگی که باید ادامه دهد.
اگر قرار است نتیجهای عادلانه حاصل شود، نه نتیجهای مبتنی بر اجماع که در آن «همه موافقند چیزی را که هیچکس به صورت فردی به آن اعتقاد ندارد، به صورت جمعی بگویند»، باید متجاوز را وادار کرد تا با واقعیت کاری که انجام داده است کنار بیاید و تنها نتیجهای را که برایش فراهم شده بپذیرد و آن این است که هیچ چیزی به او داده نشود. بگذارید این درک برای همه موجودات بدخواه دیگری باشد که تصمیم میگیرند به شیوهای جنایتکارانه مشابه رفتار کنند.
حق نشر برای @Kost Elisevich, MD, PhD 2025 محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.