“دهههایی هست که هیچ اتفاقی نمیافتد، و بعد هفتههایی هست که دههها اتفاق میافتد.”
احساس فوق، که ظاهراً ریشه در کتاب مقدس دارد، به خوبی با وقایع اخیر سوریه و سرنگونی رژیم استبدادی و نسلی اسد همخوانی دارد. این فروپاشی در عرض چند روز برای رژیمی که قدمت آن به سال ۱۹۷۱ برمیگردد، رخ داد؛ زمانی که حافظ اسد در یک کودتاو آن را در سال ۲۰۰۰ به پسرش بشار . بشار اسد روابط چندین دههای سوریه با ایران و شبهنظامیان نیابتی منطقهای آن، حماس و حزبالله، را ادامه داد و به ایجاد یک حکومت وحشت از قتلها و حبسهای آشکار منجر شد که محکومیت غرب را به همراه داشت. همه اینها با فروپاشی فاجعهبار رژیم و رها کردن رهبر آن. تا اینجا، این موضوع جایگاه مشکوک ولادیمیر پوتین را در افکار عمومی جهانی برجسته میکند.
پایان جنگ داخلی سوریه
جنگ داخلی در سال ۲۰۱۱ آغاز شده بود که رژیم اسد را تهدید میکرد و در نهایت باعث مداخله روسیه در سال ۲۰۱۵ شد. این تهاجم به خودی خود، عمدتاً به عنوان یک بهرهبرداری فرصتطلبانه کمهزینه در خاورمیانه تلقی میشد که مکمل حمایت روسیه از یک دیکتاتوری اقتدارگرای دیگر بود. با انجام این کار، روسیه اکنون میتواند با توسعه یک پایگاه دریایی آب گرم در طرطوس در امتداد سواحل حوضه مدیترانه شرقی و یک پایگاه هوایی در حمیمیم، قدرت خود را در مقابله با جناح جنوبی سرزمینی سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) اعمال کند. روسیه با گسترش حمایت از نیروهای شبهنظامی خود که فعالیتهای مخربی را در چندین کشور در مناطق شمالی و جنوب صحرای خود انجام دادهاند،
روسیه با بمباران هوایی طولانی و بیهدف غیرنظامی از جمله مراکز درمانی در حلب با استفاده از مهمات خوشهای و آتشزا در طول سپتامبر-اکتبر ۲۰۱۶، نوع شناختهشدهی وحشیگری خود را به جنگ سوریه آورد و ۴۴۰ غیرنظامی، از جمله بیش از ۹۰ کودک، را کشت.

در طول سه سال اول دخالت روسیه، حملات هوایی این کشور بیش از ۱۸۰۰۰ نفر را. چنین جنایاتی همراه با استفاده رژیم سوریه از گاز سارین در شهر خان شیخون در آوریل ۲۰۱۷، بحران عظیم پناهندگان سوری را که اروپا را با بیش از یک میلیون پناهجو. برای پنهان کردن نقش اسد در حمله شیمیایی، روسیه چند روز پس از آن یک کمپین اطلاعات نادرست را و دخالت سوریه را انکار کرد و تقصیر را به گردن ایالات متحده و اوکراین انداخت. اتهام اخیر پس از تحقیقات مستقل مشترک توسط سازمان ملل متحد و سازمان منع سلاحهای شیمیایی رد شد و تقصیر را مستقیماً به گردن اوکراین انداخت.
گویی برای یادآوری ردپای خونین روسیه بر ملت سوریه، روزهای پایانی رژیم اسد با بمباران هوایی بیشتر زیرساختهای غیرنظامی و تأسیسات پزشکی توسط روسیه مشخص شد. اکنون، پس از تخلیه پایگاه دریایی طرطوس و پایگاه هوایی حمیمیم و به جا گذاشتن تعداد نامشخصی از داراییهای پراکنده در داخل کشور، روسیه در موقعیت نامطلوبی قرار دارد که باید با نیروهای مخالف سوریه در مورد آنچه که قرار است با داراییهای ارزشمند سابقش اتفاق بیفتد، مذاکره کند

با توجه به تمام موارد گفته شده، این مقاله به عنوان یادداشت پایانی بر مقاله قبلی با عنوان «کارشناسان مخالف و آینده اوکراین» عمل میکند که در آن به نظرات فزاینده در مورد وضعیت منفی ظاهری اوکراین در جنگ با روسیه اعتراض شده بود. ضربالمثل «همه چیز میتواند به سرعت تغییر کند» با آنچه که ممکن است نه تنها برای دخالت روسیه در خاورمیانه، بلکه برای نحوه مدیریت کلی آن در جبهه داخلی و جهانی نشان دهد، به این محتوا میافزاید.
جنگ پوتین
بیایید برای شروع به جنگ اوکراین بپردازیم. در طول این ماههای اخیر، دستاوردهای فزاینده نیروهای روسی در منطقه کورسک روسیه و شرق اوکراین تحت الشعاع گزارشهایی مبنی بر تلفات گسترده نیروهای این کشور قرار گرفته است که در ماه نوامبر به بالاترین حد ماهانه خود یعنی ۴۵۶۸۰ نفر رسیده و از رقم ۴۱۹۸۰ نفر. این گزارشها پنجمین ماه متوالی افزایش تلفات را به پایان میرساند و میانگین روزانه تلفات اکنون به ۱۵۲۳ نفر رسیده است. این نشان دهنده تلاشهای ناامیدانه روسیه برای پیشروی در حالی است که زمستان از راه میرسد و این کشور با چالشهای جدیدی در زمینه جذب نیرو. تخمین تلفات روسیه، اعم از کشته و زخمی، تا اوت ۲۰۲۳، ۱.۵ سال پس از جنگ، نزدیک به ۳۰۰۰۰۰ نفر و تخمینهای محافظهکارانه فعلی، که اکنون به سه سال نزدیک میشود، از ۶۰۰۰۰۰ نفر فراتر رفته است. به نظر میرسد تعداد تلفات بر اساس کشور برای روسیه با نسبت بیش از ۴ به ۱.
در غیر این صورت، انزوای تدریجی کریمه اشغال شده و به طور غیرقانونی ضمیمه شده توسط روسیه توسط اوکراین نادیده گرفته شده است که ممکن است نتیجه این جنگ را بهتر از آنچه در منطقه شرقی شاهد آن هستیم، نشان دهد. اوکراین در طول 2.5 سال گذشته با استفاده از پهپادها و موشکهای دریایی به عنوان جایگزینهایی برای فقدان نیروی دریایی واقعی، یک سوم ناوگان دریای سیاه روسیه را از بین برده و کشتیهای روسی را مجبور به عقبنشینی از کریمه به بنادر دورافتاده در قلمرو واقعی روسیه کرده است. با استفاده از همین تاکتیکها، با هدف قرار دادن کشتیها و همچنین حمل و نقل جادهای و ریلی در پل کرچ که مستقیماً از سرزمین اصلی روسیه تدارکات را حمل میکنند، زنجیره تأمین روسیه به شبه جزیره را تضعیف کرده است .

این عملیات، لجستیک نظامی و تأمین سوخت بسیار مورد نیاز را مختل کرده و آسیبپذیریهای قابل توجه بیشتری را که با قابلیتهای تسلیحاتی دوربرد اخیراً به دست آمده توسط اوکراین وجود دارد، برجسته میکند. این امر همچنین در مورد تلاشهای جدید روسیه برای ساخت راهآهن زمینی به کریمه در شرق و جنوب اوکراین تحت اشغال روسیه صدق میکند، جایی که سیستمهای دفاع هوایی به سختی کشیده میشوند و به ویژه پلها میتوانند هدف حمله هوایی یا خرابکاری قرار گیرند . حملات مستقیم اوکراین در کریمه ، شبکههای تدارکات و فرماندهی روسیه، تأسیسات دفاع هوایی ، فرودگاههای نظامی و ایستگاههای نظارت راداری را هدف قرار داده است . از بین بردن چنین منابعی در واقع ممکن است مقدمهای بر تخریب قطعی و نهایی پل معروف کرچ پوتین باشد، جایی که تاکنون حملات نسبتاً جزئی موفق به ایجاد اختلال در ترافیک شدهاند .
فایننشال تایمز روسیه
حال به خود روسیه برگردیم، اخیراً توجهها به وضعیت اسفناک داخلی این کشور جلب شده است، چرا که وضعیت اقتصاد آن به طور فزایندهای زیر سوال رفته است، زیرا روبل همچنان در حال از دست دادن ارزش خودو در سال 2024 بیش از 19 درصد در برابر دلار آمریکا (USD) کاهش یافته است. پیشبینی میشود که ارزش روبل 119.8 دلار در هر دلار آمریکا ، که کاهش قابل توجهی نسبت به ارزش 89.2 دلاری در آغاز سال 2024 است. نوسانات روبل، سرمایهگذاری را کاهش میدهد و احتمالاً روسها را وادار میکند تا سرمایه خود را از کشور خارج کنند و بانک مرکزی فدراسیون روسیه را ملزم به استفاده از ذخایر رو به کاهش خود برای تقویت روبل کند.
فشارهای تورمی، نرخ بهره روسیه را مجبور به افزایش به سطحی کرده است که سرمایهگذاری و رشد صنعتی را تهدید میکند. نرخ تورم تا ماه اکتبر به ۸.۵ درصد رسیده بود و باعث شده بود که بازپرداخت وام توسط مشاغل عمدتاً جبرانکننده بهره وامها باشد. تا اوایل دسامبر، نرخ بهره برای مشاغل به حداقل ۲۲ درصد و برای افراد به ۲۵ درصد افزایش یافت ، در حالی که تورم سالانه به ۸.۷ درصد افزایش یافت و پیشبینی میشود که تا پایان سال از ۹ درصد فراتر رود، که بسیار فراتر از تخمین هدف پیشبینیشده قبلی ۴ درصد است . با این حال، اعتبار گزارشهای اقتصادی روسیه نیز توسط برخی از مقامات با اتهامات دستکاری گسترده به سمت ارقام خوشبینانهتر ، مورد سوال قرار گرفته است . برای مصرفکنندگان، قیمتهای کلی در طول سال ۲۰۲۴، ۷.۴ درصد افزایش یافته است که قیمت سیبزمینی در طول سال ۷۴ درصد افزایش یافته است. قیمت خردهفروشی کره در همین مدت به همراه سایر کالاهای اساسی مانند سبزیجات و روغن آفتابگردان، ۳۰ درصد افزایش یافته است
اقتصاد رو به رکود با افزایش قیمت مصرفکننده، کاهش بهرهوری همزمان با کمبود نیروی کار ، نگرانیهایی را در مورد رکود تورمی در افق، سرنوشتی که به راحتی میتواند نویدبخش فروپاشی باشد. این امر روسیه را در وضعیت مضحکی قرار داده است که نمیتواند از پسِ برد یا باخت در جنگ برآید، زیرا پیروزی در جنگ، روسیه را با نیاز به تأمین امنیت و جبران خسارت در سرزمین اشغالی مواجه میکند. هزینههای جاری حقوق نظامیان، غرامت خانوادههایی که اعضایشان کشته یا معلول شدهاند، همراه با نیاز به جایگزینی خسارات عظیم مهمات در جبهه، به تولید ناخالص ملی (GDP) کمک کرده است که بیش از 10٪ آن اکنون به ادامه تلاشهای جنگی اختصاص یافته و 40٪ از بودجه دولت نیز به همین ترتیب به آن اختصاص داده شده است.
برخلاف لاف و گزاف رژیم ولادیمیر پوتین مبنی بر اینکه اقتصاد روسیه میتواند در برابر تحریمهای بینالمللی مقاومت کند، این کشور خود را در زیر بار محدودیتهای مداوم آنها بر تجارتش گرفتار یافته است. این درک به این واقعیت منجر شده است که تحریمهای اولیه برای کوتاهمدت در نظر گرفته نشده بودند، بلکه در عوض مهار شده بودند تا در یک دوره بسیار طولانیتر بدتر شوند ، در حالی که تحریمهای بیشتر هرگز دور از دسترس نبودند. اتکای غیرواقعی روسیه به صادرات سوختهای فسیلی برای بخش قابل توجهی از درآمد خود، نظر سناتور فقید جان مککین را به یاد میآورد که "روسیه یک پمپ بنزین است که خود را به شکل یک کشور درآورده است." درآمد حاصل از نفت و گاز تقریباً 76 درصد از کل درآمد صنعت در روسیه را تشکیل میدهد. این رقم تنها در ماه نوامبر نزدیک به 17 درصد کاهش یافت، در حالی که مالیاتهای حاصل از فروش نفت در همان ماه 21 درصد نسبت به سال قبل کاهش یافته است. درآمد حاصل از صادرات تمام سوختهای فسیلی از اواسط سال 2022 بیش از 50 درصد یا حدود 600 میلیون دلار کاهش یافته است
وضعیت روسیه میتواند خطرناکتر شود ، زیرا در غیر این صورت، سعودیها بازار را پر خواهند کرد. در واقع، روسیه به دلیل نیاز به تأمین مالی جنگ خود، در اوپک پلاس تولیدکننده بیش از حد نفت بوده است. چنین اقدامی از سوی عربستان سعودی ظاهراً باعث میشود که روسیه برای استخراج و حمل و نقل نفت، بیشتر از آنچه میتواند از فروش آن به دست آورد، هزینه کند. تحریمهای بینالمللی که در اواخر سال ۲۰۲۲ اعمال شد، سقف قیمت برای نفت خام روسیه اعمال کرد تا سود حاصل از فروش آن را محدود کند. روسیه توانسته است با استفاده از ناوگان سایهای از تانکرهای ثبت نشده که منبع محموله را پنهان میکنند، این سقف قیمت را دور بزند. در نتیجه، این فرآیند به روسیه اجازه داده است تا از صادرات خود سود ببرد، اما توانایی انجام این کار محدودیتهایی دارد که هزینه استخراج و حمل و نقل در برابر قیمت مجاز هر بشکه تعیین میکند. تحریمهای اضافی اعمال شده بر تانکرهای حمل نفت روسیه و بانکهای خارجی مرتبط با وامدهندگان روسی ، مانع بیشتری بر سر راه توانایی روسیه برای فروش نفت خود خواهد بود.
ادامه کاهش درآمد صادراتی، تعطیلی قریبالوقوع خط لوله انتقال گاز طبیعی روسیه به اروپا که از اوکراین عبور میکند، در سال ۲۰۲۵ خواهد بود. این امر روسیه را مجبور میکند تا در بازاری که تحت تحریمها در حال کوچک شدن است، به دنبال خریداران دیگری باشد. علاوه بر این، تحریمهای جدید ایالات متحده که در ماه نوامبر اعمال شد، گازپرومبانک را از تجارت با ایالات متحده و متحدانش هدف قرار داده است. این بانک سومین بانک بزرگ روسیه از نظر دارایی است و عمدتاً خدمات بانکی را به صنعت انرژی ارائه میدهد. این بانک با وجود سختیهای ناشی از افزایش نرخ بهره، یکی از معدود وامدهندگان اصلی باقیمانده در روسیه بوده است. ۵۰ بانک کوچکتر روسی دیگر نیز به همین ترتیب از این فهرست حذف شدند.
همسایه روسیه
روسیه نه تنها توسط اکثر کشورهای اتحادیه اروپا (EU) بلکه توسط کشورهای همسایه نزدیکتر خود در اروپای شرقی نیز با طرد در مقیاسهای مختلف مواجه شده است. از این کشورهای اخیر، رهبران خاصی مانند ویکتور اوربان از مجارستان، رابرت فیکو از اسلواکی و الکساندر ووچیچ از صربستان با روسیه پوتین همراه شدهاند و به ترویج لفاظیهایی پرداختهاند که حمله روسیه به اوکراین را توجیه میکند. اوربان، به ویژه به دلیل تبلیغات روسیه، به عنوان یکی از "احمقهای مفید روسیه" شناخته شده است. اوربان علاوه بر اینکه مجارستان را به عنوان "ادامه سیاست خارجی روسیه" معرفی میکند، ملت خود را تقریباً به طور کامل به انرژی روسیه وابسته کرده و در نتیجه در تعاملات آینده با مجارستان. موضع طرفدار روسیه او نه تنها از سوی اتحادیه اروپا ، بلکه از درون مجارستان. فیکو، نخست وزیر اسلواکی، که از یک ترور اخیر، احساسات قطبی شده ملت خود را نسبت به روسیه. او متحد نزدیک اوربان و مخالف ارزشهای لیبرال دموکراتیک است و در نتیجه، حزب او، Smer-SD، در نظرسنجیهایی که طرفدار حزب مخالف لیبرال و طرفدار اروپا، یعنی حزب مترقی اسلواکی، بودهاند، عقب افتاده است.
همانند مجارستانِ اوربان، اسلواکیِ فیکو تقریباً ۱۰۰٪ به انرژی روسیه وابسته است، اگرچه این آسیبپذیری خاص با امتناع اوکراین از ادامه توافق ترانزیت گاز با روسیه که قرار است در اول ژانویه ۲۰۲۵ به پایان برسد، بحرانیتر شده است. بدتر از همه، اسلواکی در حال حاضر با بیثباتی اقتصادی جدی ، کاهش مراقبتهای بهداشتی و رفاه اجتماعی و بیاعتمادی فزاینده به رهبری خود دست و پنجه نرم میکند . صربستان، یکی دیگر از گروگانهای بالقوه سیاست انرژی روسیه، کاملاً به روسیه برای تأمین گاز طبیعی خود وابسته است . بر این اساس، رئیس جمهور ووچیچ قول داده است که هرگز روسیه را تحریم نکند و در عین حال از پوتین به خاطر «تأمین مقادیر کافی گاز برای صربستان با قیمتهای مطلوب» تشکر کند. در غیر این صورت، صربستان به اوکراین کمک مالی برای کودکان آسیبپذیر و افرادی که در اثر جنگ آواره شدهاند، ارائه داده است
روسیه که به شدت به دنبال اتحاد بیشتر با کشورهای همسایه است، توجه خود را بر دخالت در انتخابات تعدادی از کشورها با استفاده از تاکتیکهای خوب و کارآمدِ فاسد کردن احزاب پوپولیست ملی و تطبیق برنامههای آنها با منافع سیاست خارجی خود متمرکز کرده است. اقدامات دیگر شامل خرید آشکار آرا و انتشار اطلاعات نادرست در جهت بدنام کردن اتحادیه اروپا و ناتو بوده است. به همین ترتیب، ترس نیز راه دیگری برای جذب آرا با استفاده از کلیشههای بیمعنی و آشنا مانند تهدید مهاجرانی که شغلها را میدزدند و ناآرامیهای اجتماعی را دامن میزنند، ظاهر شدن عناصر فاشیست اوکراینی در مرزهای خود و توطئه سازمانهای غیردولتی (NGO) برای سرنگونی دولت بوده است. روسیه همچنان در ایجاد مجدد برخی از شباهتهای بلوک اروپای شرقی سابق خود با مشکل مواجه است، زیرا به نظر میرسد اکثر کشورها همچنان از غرب حمایت میکنند، همانطور که در انتخابات اخیر پارلمانی و ملی اتحادیه اروپا مشاهده شد.
اگرچه نگرانیهایی در مورد افزایش سرخوردگی نسبت به حکومت دموکراتیک و احتمال تصاحب انتخابات پارلمانی اتحادیه اروپا توسط نمایندگان راست افراطی طرفدار روسیه در سال 2024 وجود داشت، اما این امر تا حد زیادی محقق نشد. این مورد به ویژه در مورد فیکو و حزبش و در حالی که حزب اوربان با 44.8 درصد آرا در مجارستان پیروز شد، بدترین نتیجه خود را در نزدیک به دو دهه تجربه کرد. علاوه بر این، انتخابات ملی در طول سال 2024 در سه کشور اروپای - مولداوی، بلغارستان، گرجستان - نتایج مشابهی را آشکار کرد. در هر سه کشور، دخالت روسیه در روند انتخابات مشهود بود. اطلاعات نادرست و تأمین مالی به مولداوی سرازیر شد، اما با تمایل مولداویاییها برای حکومت دموکراتیک همراه با افزودن عضویت در اتحادیه اروپا به قانون اساسی آنها، تحت الشعاع قرار گرفت. بلغارستان، یک کشور عضو ناتو، همچنین انجمن طرفدار اروپا را بر همدردیهای سنتی گذشته خود با روسیه ترجیح داد. با این حال، بیثباتی، که توسط دخالت روسیه دامن زده میشود، در داخل کشور باقی مانده است.

برای گرجستان، شرایط نسبتاً متفاوتی منجر به «انتخاب مجدد» یک حزب پوپولیستی طرفدار روسیه، « رویای گرجستان»، شد که از سال ۲۰۱۲ در قدرت بوده است. این حزب عملاً توسط بنیانگذار آن، الیگارش طرفدار روسیه، بیدزینا ایوانیشویلی که زمانی نخست وزیر بود، کنترل میشود. نفوذ بر حکومت گرجستان به طور قابل توجهی مورد بررسی قرار گرفته است. سازمان امنیت و همکاری در اروپا (OSCE) گزارشهایی از اجبار رأیدهندگان به کارمندان بخش دولتی را شناسایی کرد، در حالی که تعدادی ویدیو منتشر شد که شواهدی از پر کردن صندوقهای رأی را نشان میداد. وقتی گروهی متشکل از ۲۰۰۰ ناظر انتخاباتی اعلام کردند که نتایج اولیه منعکس کننده اراده شهروندان گرجستان نیست، تردیدهای بیشتری مطرح شد. این موضوع با اعتراضات عمومی مداوم به شکل تظاهرات گسترده که پس از انتخابات تقلبآمیز و تصمیم اجتنابناپذیر نخست وزیر ایراکلی کوباخیدزه برای تعلیق مذاکرات برای پیوستن به اتحادیه اروپا رخ داد، آشکارتر شد. سالومه زورابیشویلی، رئیس جمهور گرجستان، که خود رئیس تشریفاتی دولت و احتمالاً فرمانده کل نیروهای دفاعی است، تلاش کرده است تا نتایج انتخابات و مشروعیت رژیم فعلی را لغو کند.
روند انتخابات ملی رومانی اخیراً در جریان بود که با ابطال نتایج دور اول انتخابات ریاست جمهوری توسط دادگاه قانون اساسی این کشور متوقف شد. شواهدی از یک کمپین مداخله روسیه پس از افشای گزارشهای اطلاعاتی توسط کلاوس یوهانیس، رئیس جمهور فعلی، فاش شد. دستکاری مخفیانه پلتفرمهای رسانههای اجتماعی تیک تاک و تلگرام این تصور را در رأیدهندگان ایجاد کرد که کالین جورجسکو، نامزد مخالف طرفدار روسیه و یک ملیگرای افراطی، به سطح یک رقیب احتمالی ارتقا یافته است. مردم رومانی با اعتراضات گسترده علیه دخالت روسیه. بدون شک، روسیه با پیشنهاد زیادهخواهی غرب سعی در منحرف کردن توجهات خواهد داشت و به حمایت از سیاستهای افراطی در اروپا در تلاش برای بیثبات کردن اتحاد ناتو و تضعیف حمایت از اوکراین ادامه خواهد داد.
جاهطلبیهای جهانی پوتین
اخبار اخیر فروپاشی اسد ، روسیه پوتین را حتی فراتر از تجربه فاجعهبار اما تحقیرآمیزش در اوکراین، شرمسار کرده است و بدون شک تأثیر بیشتری بر احساسات در مورد جایگاه آن به عنوان یک متحد قابل اعتماد در آینده خواهد داشت. چنین احساسی نه تنها ممکن است در اروپا نقش داشته باشد، بلکه به طور غیرمستقیم در کشورهایی مانند ونزوئلا نیز نقش خواهد داشت، جایی که نیکلاس مادورو با همان ادعای عدم مشروعیت به دلیل تقلب در انتخابات روبرو است که رژیم کوباخیدزه در گرجستان با آن مواجه است. مادورو، یکی دیگر از "احمقهای مفید" روسیه، در دو دهه گذشته به نفع پوتین عمل کرده است، به طوری که پوتین با سرمایهگذاری در بخش نفت ونزوئلا در ازای دستیابی به منابع فراوان این کشور، پوششی برای خنثی کردن تحریمهای ایالات متحده فراهم کرده و حمایت است. مبارزه طولانی مدت او برای مشروعیت ریاست جمهوری که به سال ۲۰۱۳ برمیگردد، نیازمند حمایت مداوم پوتین بوده است، همانطور که در انتخابات فعلی نیز چنین بوده است، انتخاباتی که به نظر میرسد در آن اکثریت آرا را از دست داده است و ۶۶ درصد آرا به ادموندو گونزالس، نامزد اپوزیسیون، در مقایسه با ۳۱ درصد آرا به مادورو،.

احتمالاً بنبست فعلی با مخالفان بر سر تلاش مادورو برای تصاحب قدرت از طریق تقلب در انتخابات و ارعاب به زودی به اوج خود خواهد رسید. این سؤال باقی میماند که آیا پوتین ممکن است مستقیماً با حمایت شبهنظامیان مداخله کند یا کوبایی و نیکاراگوئهای برای نجات مادورو وارد عمل شود. در غیر این صورت، اگر مخالفان دموکراتیک در سرنگونی این رژیم نامشروع موفق شوند، جایگاه پوتین به عنوان متحد معنادار رژیمهای اقتدارگرای شکستخورده، فراتر از بحران سوریه، خدشهدار خواهد شد.

شاید بلندپروازانهترین آرمان جهانی پوتین، تکامل بریکس، یک سازمان سیاسی بینالمللی که در ابتدا توسط برزیل، روسیه، هند و چین تشکیل شد و اولین اجلاس خود را در سال ۲۰۰۹ برگزار کرد و آفریقای جنوبی در سال ۲۰۱۰ به آن پیوست، از این رو این مخفف را به خود گرفته است. هدف این سازمان، ایجاد وزنه تعادل در برابر نهادهای جهانی عمدتاً تحت رهبری غرب (یعنی گروه ۷، بانک جهانی) با هماهنگ کردن سیاستهای اقتصادی و دیپلماتیک آنها و شاید به طور خاصتر، کاهش وابستگی کلی به دلار آمریکا از طریق ایجاد مؤسسات مالی جدید بود. چهار عضو جدید، مصر، اتیوپی، ایران و امارات متحده عربی، در سال ۲۰۲۴ به این سازمان پیوستند و عربستان سعودی بدون اینکه تا زمان ارائه توضیحات بیشتر، عضویت خود را بپذیرد، عضویت خود را پذیرفت. با توجه به علاقهمندی چندین کشور دیگر به عضویت، این سازمان در آستانه تبدیل شدن به یک نهاد چندقطبی دیگر است که بدون شک اختلافات داخلی و نارضایتیهای خود را در مورد مسائل مربوط به نگرانیهای ملی فردی مانند جنگطلبی و سوء مدیریت مالی روسیه خواهد داشت.
اجلاس بریکس در سال ۲۰۲۴، همانند اولین اجلاس در سال ۲۰۰۹، به میزبانی روسیه برگزار شد. روسیه که به دلیل حمله به اوکراین و سایر فعالیتهای مخرب در سراسر جهان، به طور فزایندهای از غرب دور شده است، به تدریج توسط تحریمهای بینالمللی اعمال شده توسط غرب فلج شده است. این کشور که تحت فشار شرایط مالی جدی قرار دارد، به دنبال راهی برای دور زدن سیستم پرداخت بینالمللی به رهبری دلار آمریکا بوده و به بریکس به عنوان راه حلی فراتر از خرید صرف انرژی روسیه نگاه کرده است. با این حال، پوتین دریافت که اعضای آن، که بسیاری از آنها روابط خوبی با ایالات متحده حفظ کردهاند، تمایلی به محکوم کردن غرب یا مشارکت در تلاش گسترده برای ایجاد یک نظم بینالمللی جایگزینندارند. اگرچه از آنچه "تحریمهای غیرقانونی" نامیده میشد، انتقاد میکرد، اما در توجیه حمله روسیه به اوکراین تردید داشت، احتمالاً با ناراحتی از چندین جنایت جنگی روسیه که در روند جنگ خود مرتکب شده بود نیز همراه بود. اجماع بر این بود که جنگ از طریق میانجیگری پایان یابد، پیشنهادی که با نوع احساسات ابراز شده توسط پوتین.
یک تحول عجیب بین دو همکار بریکس، روسیه و چین، در اوایل سال رخ داد، زمانی که یک خط لوله گاز برنامهریزی شده از روسیه به چین که از مغولستان عبور میکرد، کنار گذاشته شد . غول گازی روسیه، گازپروم، که در سال 2023 به دلیل کاهش تقاضای گاز در اروپا 6.9 میلیارد دلار ضرر کرده بود، با این تحول جدید تا حدودی بهبود یافت. گزارشهای بعدی نشان داد که چین خواستار تنظیم قیمتگذاری با سطوح داخلی به شدت یارانهای روسیه شد و اینکه تنها متعهد به خرید بخش کوچکی از ظرفیت سالانه خط لوله خواهد بود. این نشانهای از چگونگی وابستگی تقریباً کامل اقدامات پوتین در اوکراین به حمایت اقتصادی چین بود. وضعیت ناراحتکننده دیگری با چین با اعمال تعجبآور تعرفه 55.65 درصدی توسط روسیه بر قطعات مبلمان ساخت چین به وجود آمد. این اقدام نه تنها باعث افزایش قیمت مصرفکننده برای روسها شد، بلکه هزینه تولید مبلمان در روسیه را نیز افزایش داد، که برخلاف حمایتگرایی مورد نظر این صنعت بود. این موضوع، چینیها را به یاد اختلافات ارضی گذشته با روسیه و لزوم هوشیاری در مورد روابط تجاری، علیرغم درک مشترک ظاهریشان در مورد همکاری در زمینه انرژی، انداخت.
یکی دیگر از متحدان نزدیک بریکس در دنیای رژیمهای اقتدارگرای پوتین، ایران بوده است، کشوری که آشکارا در تهاجم روسیه به اوکراین با ارسال پهپادها و موشکهایی که به طور گسترده برای هدف قرار دادن زیرساختهای غیرنظامی استفاده شدهاند، مشارکت داشته است. در طول چند ماه گذشته، جایگاه ایران در خاورمیانه به دلیل رویارویی مستقیمتر با اسرائیل به طور قابل توجهی کاهش یافته است. نیروهای نیابتی آن، حزبالله و حماس ، به ترتیب با درگیری نظامی مستقیم در لبنان و غزه و همچنین ترورهای هدفمند ساختار رهبری آنها، از بین رفتهاند. بزرگترین حمله نظامی به خاک ایران از زمان جنگ ایران و عراق (1980-1988) در اواخر اکتبر ، اوضاع را برای ایران بدتر کرد . حمله اسرائیل پیشرفتهترین باتریهای دفاع هوایی آن را هدف قرار داد و تأسیسات تولید موشک و پهپاد آن را به همراه تخریب یک ساختار تحقیق و توسعه سلاحهای هستهای ، که ظاهراً همه اینها توسط تصاویر ماهوارهای تأیید شده است، تخریب کرد. ایران که اکنون با ناتوانی در اعزام نیروهای نیابتی منطقهای برای تلافیجویی مواجه است، ناچار است حملات تلافیجویانه مستقیمتری را در نظر بگیرد و در عوض، با فقدان سیستم دفاع هوایی ساخت روسیه، با انتقامجویی بیشتر اسرائیل با عواقب جدی و اجتنابناپذیر مواجه شود.
تا اواسط سال ۲۰۲۴، دیدگاههای جهانی نسبت به روسیه و ولادیمیر پوتین پس از پایینترین سطح تاریخی که در سال ۲۰۲۲ و اندکی پس از حمله روسیه به اوکراین به دست آمد، «به طور کلی منفی» باقی ماند. اکثریت در بیش از نیمی از کشورها نظر نامطلوبی داشتند. حمایت در جنوب شرقی آسیا، به ویژه مالزی، بیشتر بوده است، اگرچه وقایع ماههای اخیر ممکن است شور و شوق برای رهبری و مهارتهای تصمیمگیری پوتین را کاهش داده باشد. سقوط اخیر رژیم اسد، محدودیتهای قدرت جهانی روسیه را با آنچه اکنون به نظر میرسد از دست دادن حضور نظامی استراتژیک در شرق مدیترانه پس از صرف میلیاردها دلار برای دفاع از یک مستبد بدون حذف دشمنانش است، آشکار کرد. پوتین نه تنها با پاسخی اسفناک و ناکافی به شورش فوری شورشیان، متحد خود را رها کرد، بلکه به نظر میرسید که تهدید علیه تأسیسات نظامی خود در سوریه را نادیده گرفته است. با توجه به اینکه ایران نیز درگیر وضعیت متزلزل خود در خاورمیانه است و احتمالاً با بازگشت دومین دوره ریاست جمهوری ترامپ، اوضاعش بیش از پیش آشفته خواهد شد، وعده حمایت نظامی از روسیه، اگر اصلاً در اولویتهایش نباشد، در صدر اولویتهایش نخواهد بود.
در گستره وسیعتر افکار عمومی جهان، به نظر میرسد که پوتین موفق شده است جایگاه روسیه را نه تنها در نظر کسانی که آشکارا به دخالت آن در امور ملی کشورهای اروپایی، خاورمیانه، آفریقا و آمریکای جنوبی اعتراض میکنند، بلکه در نظر کسانی که در جاهای دیگر زندگی میکنند و شاهدند که او با ملت خود چه کرده است - اکنون یک نهاد یاغی و یک سازمان جنایتکار بیروح - کاهش دهد.
حق نشر متعلق به @Kost Elisevich, MD, PhD 2024 است. تمامی حقوق محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.