در یک درگیری طولانی مدت، مشاهده رویکردهایی که سعی در ایجاد چیزی دارند که تصور میشود یک مصالحه معقول است، امری رایج است. هدف، صرف نظر کردن از رنج بیشتر است، اما اغلب اوقات، درگیری مورد بحث به طور غیرقابل توجیهی به عنوان بخشی از دستور کار یک متجاوز آشکار اجرا شده است. برخی از کارشناسان، اجتنابناپذیری نتیجه خاص یک درگیری را بر اساس معیارهای سادهای مانند اندازه جمعیت، ذخیره نظامی و ظرفیت تولید اعلام میکنند. این افراد معمولاً به نفع متجاوز استدلال میکنند. در این فرآیند، آنها عواقب مربوط به قربانی تجاوز و وضعیت ناپایدار آینده آن را نادیده میگیرند. آنها اجازه میدهند نظم جهانی بدون اذعان به اینکه ریشه مشکل تقریباً به همان شکلی که از ابتدا بوده، باقی میماند، ادامه یابد
به این ترتیب، ولادیمیر پوتین بخش قابل توجهی از شرق و جنوب اوکراین، از جمله کریمه را به دست میآورد و روسیه از اینکه دیکتاتور ساکن آن بار دیگر به هدف خود برای بازپسگیری بخش دیگری از امپراتوری سابق روسیه دست یافته است، شادمان میشود. همه اینها در حالی است که ملتها به سرعت به سمت پذیرش مصالحهای میروند که برای رفاه نهایی آنها مناسب نیست. واگذاری قلمرو به خاطر صلح در اوکراین، چشماندازی تهدیدآمیز برای آینده در نظر کشورهای بالتیک و اروپای شرقی است. پوتین یا رژیمی که ناگزیر پس از او خواهد آمد، به جای پرداخت غرامت، موظف خواهند بود کار او را برای بقیه اوکراین تکمیل کنند، در حالی که غرب سردرگم، در مورد مخالفت ناقص بعدی خود با تجاوز روسیه و جاهطلبیهای انتقامجویانه آن تأمل میکند.

ترس و واهمهای که دولت بایدن در مواجهه با تجاوز روسیه از خود نشان داده، این تصور را تقویت کرده است که این دولت فاقد شجاعت و رهبری لازم برای جلوگیری از تلاشهای رژیمهای اقتدارگرا در تلاش برای غلبه بر نظم بینالمللی به رهبری آمریکا است. دولت ترامپ، با لفاظیهای خود، آماده است تا این تصور را تکمیل کند که ایالات متحده جایگاه قدرتمند خود را به عنوان نگهبان نظم جهانی رها میکند و تسلیم دشمن دیرینهای میشود که علیرغم وضعیت متزلزل خود، توانسته است از آن پیشی بگیرد.
طنز ماجرا در این شرایط با قدرت نظامی و صنعتی نسبی ایالات متحده با اقتصاد رو به رشد و تولید ناخالص داخلی فعلی (GDP) 29.35 تریلیون دلاریمیشود. این قدرت در مقایسه با رفتار نامناسب ماشین نظامی روسیه که قادر به حفظ تلاشهای خود بدون کمک جنگجویان خارجی نیست و پایگاه صنعتی ناکافی آن قادر به حفظ تولید متناسب با خسارات قابل توجه آن در میدان نبرد نیست، بسیار بیشتر است. اقتصاد روسیه با رو به وخامتی که با تورم فزاینده، که در حال حاضر 9.1 درصد است و با افزایش هزینههای نظامی همراه با کمبود نیروی کار و افزایش اجتنابناپذیر دستمزدها در کنار سایر نگرانیها تشدید میشود، برجسته شده است.
اخیراً نرخ بهره توسط بانک مرکزی روسیه به ۲۱ درصد افزایش یافته است که حفظ هزینههای نظامی فعلی را در درازمدت تقریباً غیرممکن میکند. تا آنجا که میتوان تخمین زد، تخمین تولید ناخالص داخلی فعلی روسیه حدود ۲.۱۸ تریلیون دلار است که کمتر از یک دهم تولید ناخالص داخلی ایالات متحده، صرف نظر از اتحادیه اروپا، است. بودجه آن تا حد زیادی به صادرات نفت وابسته است که علیرغم تحریمها، با کمک ناوگانی از نفتکشها و تلاشهای کشورهای ثالث همدست که نفت را برای ارسال به جاهای دیگر پالایش میکنند، ادامه یافته است. برای مقابله با این، تحریمهای غربی در سال گذشته برای مقابله با تاکتیکهای غیرقانونی مورد استفاده رژیم روسیه تشدید شده است. اوکراین با درک اینکه تحریمهای متعارف از نظر اثربخشی کلی محدودیتهایی دارند، بر تخریب پالایشگاهها و انبارهای نفت روسیه با استفاده از پهپادهای عمدتاً مسلح تمرکز کرده است. جدا از اینکه چنین کمپینی چه تأثیری میتوانست بر صادرات کلی نفت داشته باشد، هزینه اضافی قابل توجهی برای تعمیرات صنعتی در این فرآیند تحمیل شده است، در زمانی که واردات قطعات یدکی دشوارتر شده است
نگرانیهای داخلی روسیه به ویژه در طول سال گذشته قابل توجه بوده است. وضعیت مالی در روسیه، بزرگترین شرکت ساختمانی آن، سامولت، را تهدید کرده است، به طوری که فروش در سه ماهه سوم سال 2024، 44 درصد کاهش یافته و حاشیه سود خالص آن تا اواسط سال به 1.5 درصد رسیده است . طبق گزارشها، صنعت ساخت و ساز یکی از اولین صنایعی بود که از افزایش قابل توجه هزینه اعتبار و کمبود مواد اولیه رنج برد. سایر شرکتهای تجاری نیز در آستانه سرنوشت مشابهی قرار دارند و به طرز نگرانکنندهای، حتی بخش تولید نظامی نیز به ظرفیت پرداخت بدهیهای خود نزدیک میشود. تمرکز بیش از حد دولت بر جنگ، آن را قادر به جلوگیری از ورشکستگی شرکتهای بزرگتر خود نخواهد کرد.

این حس به آدم دست میدهد که مدتی است اخبار میدان جنگ از افشاگریهای مربوط به وضعیت وخیم اقتصاد روسیه پیشی گرفته است. با اختصاص ۷.۵ درصد از تولید ناخالص داخلی روسیه به صنعت جنگ و با توجه به توانایی فعلی روسیه در حفظ خرید فناوری نظامی در حالی که جنگ ادامه دارد، تصویرسازی نسبتاً رنگی از فعالیتهای میدان جنگ توسط رسانههای دولتی به اندازه کافی پخش شده است تا دلیل عمومی برای ادامه «عملیات ویژه نظامی» را فراهم کند. این در حالی است که قیمت خردهفروشی تخممرغ در سال ۲۰۲۳، ۶۱.۴ درصد افزایش یافت و در اوایل سال ۲۰۲۴ تثبیت شد و دوباره در اواخر سال ۳۰ تا ۳۵ درصد افزایش یافت . قیمت خردهفروشی کره نیز در طول سال ۲۰۲۴ ، ۲۷.۵ درصد افزایش یافت و به بین ۲.۹۰ تا ۳.۸۷ دلار در هر پوند رسید . درآمد واقعی قابل تصرف به عنوان معیاری از استاندارد زندگی، با افزایش ۷.۱ درصدی هزینههای آب و برق تا به امروز و افزایش هزینههای استقراض، به طور قابل توجهی کاهش یافته است .
پوتین با امید به پیشی گرفتن از غرب وارد مسابقهای شده است، اما فاصله زمانی برای دستیابی به هدفش که حداقل حفظ قلمرو اوکراین در حال حاضر در چنگ اوست، به سرعت در حال کاهش است. مشکل او با وجود از دست دادن سرزمینهای روسیه در منطقه کورسک، پیشرفت کند آن در منطقه دونباس و انزوای تدریجی کریمه توسط اوکراین پس از نابودی ناوگان دریای سیاه روسیه، بیشتر اقتصادی است تا نظامی.
علیرغم خودبازدارندگی غیرقابل توضیح دولت بایدن در فراهم کردن توانایی غلبه واقعی بر دشمن بزرگتر خود برای اوکراین، این دولت توانسته است در طول تقریباً سه سال جاهطلبیهای پوتین را خنثی کند. در این فرآیند، قدرت نظامی متعارف روسیه را که با تعداد شگفتآور تلفات سربازان، از دست دادن زرادخانه سابقاً قابل توجه و تخریب گسترده مهماتش آشکار شده است، به شدت کاهش داده است. آیا اکنون قرار است غرب و کارشناسان آن با واگذاری خاک خود به اوکراین برای خشنود کردن قلدر محله، به آن پاداش دهند؟ علاوه بر این، آیا قرار است اروپا با تهدید مداوم روسیه روبرو شود و باعث شود که از ایالات متحده روی برگرداند و در روابط خود با چین، سایر کشورهای آسیایی، آمریکای جنوبی و استرالیا تجدید نظر کند، در حالی که زیرساختهای دفاعی خود را میسازد؟
برای ارزیابی روابط روسیه با غرب در عصر حاضر، ارزش دارد که به گذشته برگردیم و دکترینی با عنوان «پروژه روسیه» را که در اوایل دوران ریاست جمهوری پوتین بر فدراسیون روسیه منتشر شد، بررسی کنیم. این دکترین، چشماندازی برای قضاوت در مورد شرایطی که اکنون میبینیم، در چارچوب آنچه که تقریباً دو دهه پیش توسط رژیم او در جلد اول این اثر پیشنهاد شده بود، فراهم میکند. این مجموعه که اکنون پنج جلدی است، عناصر ایدئولوژی ملی روسیه را آنطور که توسط رژیم پوتین تعریف شده است، در بر میگیرد و به عنوان پایه و اساس رفتار او به عنوان رهبر روسیه در حوزه امور جهانی عمل میکند.
این اثر، اگرچه به صورت ناشناس منتشر شده است، اما در کرملین با جلد اول منتشر شده در سال ۲۰۰۵ شکل گرفته است. این اثر آشکارا دموکراسی را به شکلی که در ایالات متحده و غرب اعمال میشود، تحقیر میکند و بیشتر طرفدار حکومت استبدادی توسط یک رهبر واحد است که توسط نخبگان سیاسی و اجتماعی روسیه به دلیل جهانبینی خارقالعادهاش انتخاب شده است. این اثر ادعا میکند که هیچ تفاوتی بین چندین دولت ریاست جمهوری متوالی ایالات متحده، چه دموکرات و چه جمهوریخواه، قائل نیست و استدلال میکند که آنها برای دستیابی به یک هدف وجود دارند. این اثر در ادامه نشان میدهد که قدرت واقعی در ایالات متحده توسط یک طبقه نخبه اداره میشود و خود فرآیند انتخابات به عنوان یک فریب تلقی میشود، زیرا رأیدهنده معمولی قادر به انتخاب هوشمندانه نیست و «نمیتواند رابطه بین انتخابات و بدبختیهای خود را در یک زنجیره واحد پیوند دهد». خشم نسبت به ایالات متحده به ویژه به دلیل تلاشهایش برای سوءاستفاده از شهروندان روسیه از طریق تبلیغات غربی و در نتیجه تضعیف امنیت کشور ابراز میشود.

یک چیز کاملاً واضح است. پوتین و کرملین او صرف نظر از اینکه کدام دولت در راس امور باشد، از ایالات متحده متنفرند. آنها از هر وسیلهای که در دسترس داشته برای تهدید انسجام اجتماعی آن، ایجاد تفرقه نژادی و فرهنگی و ایجاد عدم اطمینان و بیاعتمادی به دولت آن استفاده کردهاند. دولت روسیه یک نهاد بدخواه است که به کارزار خود برای آسیب رساندن به آمریکا ادامه خواهد داد. هدفی که در اوایل ریاست جمهوری پوتین تعیین شد، حذف ایالات متحده از جایگاه رهبری خود در صحنه جهانی و کاهش نفوذ اقتصادی آن از طریق ایجاد یک نظم بینالمللی رقیب بود که تضعیف . همانطور که پوتین دوست دولت بایدن نبوده است، دوست قابل اعتمادی برای دولت ترامپ نیز نخواهد بود.
این تصور که میتوان پوتین را با مذاکره از ماموریتش منصرف کرد، پوچ و بیمعنی است . او به تعهد اولیه خود مبنی بر پیشرفت روسیه به قیمت دشمنان اعلامشدهاش، از جمله آمریکای ترامپ، وفادار خواهد ماند. روشهای او ناقض قوانین بینالمللی است و نباید تحمل شود، بلکه باید بدون بحث بیشتر در مورد مذاکره با کسی که دستور کار او پنهان مانده است، به آن پایان داده شود.
گذشته از الزام اخلاقی مقابله با یک اقدام جنایتکارانه که همان روسیه امروزی است، دلایل کافی برای پاسخگویی به تجاوز آشکار آن وجود دارد. باید پرسید که چرا هر ملت متمدنی باید یک دولت یاغی را که بدون دلیل بر کشور دیگری سلطه نظامی اعمال میکند، تحمل کند. آیا تهدیداتی به این بزرگی در دنیای جدیدی که اکنون از تعدادی رژیم اقتدارگرا تشکیل شده و قادر به رفتار مشابه هستند، به عنوان یک واقعیت پذیرفته میشوند؟ یا میتوان استدلالی برای شکست دادن روسیه در حال حاضر، جبران آسیبی که وارد کرده، از بین بردن تهدید بیثبات کردن اروپا و صادقانه بگویم جهان توسط آن و از سرگیری نظم جهانی که امنیت را در برابر طرحهای امپریالیستی فراهم میکند، مطرح کرد - شاید این یک ملاحظه برای رهبر جهان آزاد باشد.
حق نشر برای @Kost Elisevich, MD, PhD 2024 محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد
یک نظر در مورد «کارشناسان مخالف و آینده اوکراین»
نظرات بسته است.