اینجا هیچ نقطهی خاکستری وجود ندارد. نیت و رفتار ولادیمیر پوتین، او را به عنوان یک جنایتکار در رتبهای قرار میدهد که به فاحشترین عاملان جنگ و رنجی که بشریت بار دیگر موفق به ایجاد آن شده است، داده میشود. اکنون در سومین سال جنگ در اوکراین، پوتین ملت سردرگم خود را درگیر یک کارزار نظامی ویرانگر کرده است که آن را در سطح جهان شرمسار کرده است. این شرمساری نه تنها به خاطر جنایات مرتکب شده روسیه است که همچنان در حال ثبت شدن است، بلکه به این دلیل است که آشکار شده است که این کشور در واقع فاقد صلاحیت لازم برای اجرای مؤثر یک جنگ است. علاوه بر این شرمساری، پوتین برای نجات خود از یک دشمن غیر هستهای بسیار کوچکتر که نیروهای او را در زمین و دریا فریب داده است، به تهدید مداخله هستهای متوسل شده است. همه اینها در مواجهه با یک فاجعه داخلی قریبالوقوع رخ میدهد که توسط یک اقتصاد جنگی که نمیتواند پایدار بماند، هدایت.
وقتی مشخص شد که اوکراین با رهبری خود بر موضع خود ایستادگی خواهد کرد، ایالات متحده، شرکای جهانی آن و کشورهای آزاد همفکر جامعه جهانی برای کمک وارد عمل شدند. این حمایت به اوکراین این توانایی را داده است که در برابر حمله ناموجه روسیه به حاکمیت خود مقاومت کند و بدون دخالت نیروهای سایر کشورها علیه دشمنی که نظم بینالمللی فعلی را تهدید میکند، از خود دفاع کند. به ویژه دولت بایدن، علیرغم حمایت جناحی از اعضای جمهوریخواه کنگره که خود را به یک موضع انزواطلبانه ضعیف متعهد کردهاند که به طور متغیر یا از رژیم پوتین دفاع میکند یا به نوعی از درک ارزش یک نظم بینالمللی پایدار و مبتنی بر قانون به رهبری ایالات متحده ناتوان است، این تلاش را رهبری کرده است.
مشکل این جنگ، ناتوانی در پایان دادن به آن بوده است. بسیاری به طور غیرواقعبینانهای به دیپلماسی به عنوان یک راه حل فوریتر نگاه کردهاند، به این امید که پس از درک هزینههای گزاف جنگ، نوعی پیشرفت حاصل شود. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد میتوان پوتین را بدون واگذاری بخش بزرگی از خاک اوکراین، که بقای آن را به عنوان یک ملت تهدید میکند، متقاعد به کنارهگیری کرد . چنین نتیجهای همچنین موضوع تهاجم آینده روسیه را در جهانی که تضمینها به راحتی ارائه میشوند اما به ندرت تأیید میشوند، به یک واقعیت تبدیل میکند. علاوه بر این، چنین دستاوردی برای پوتین، جایگاه او را در میان آن دسته از اقتدارگرایان جهانی که به نوعی از او حمایت کردهاند، افزایش میدهد، که تعدادی از آنها جاهطلبیهای فرصتطلبانه خود را در سر میپرورانند.
این ناتوانی در پایان دادن مؤثر به جنگ روسیه و پایان دادن به فلاکتی که متحمل شده است، به تصمیمگیری تاکتیکی ناکافی غرب در تأمین تسلیحات لازم برای مقابله با دشمن در زمان مناسب نسبت داده میشود. حمایت فزاینده ارائه شده توسط دولت بایدن و متحدان اروپایی منجر به نتیجه نامطلوب به دست آمده در ضدحمله اوکراین در سال ۲۰۲۳ شد. بدتر از همه، تأخیر در تأمین بودجه در کنگره ایالات متحده در سال ۲۰۲۴، عملیات دفاعی اوکراین را هنگامی که روسها به قلمرو شمال شرقی آن حمله کردند، به خطر انداخت. با وجود این شکستهای به راحتی پذیرفته شده، درخواستهای مکرر رهبران ارشد نظامی برای اقدام قاطعانهتر و نگرانیهای فزاینده در مورد حملات کورکورانه روسیه به اهداف و زیرساختهای غیرنظامی، این کمرویی غرب همچنان ادامه داشته است. این رویکرد، اوکراین را از برابری متقابل در جنگ محروم کرده است که تنها به تجاوز بیشتر پوتین و تهدیدهای تلافیجویانه دامن زده است. در حالی که روسیه همچنان از تسلیحات کره شمالی و ایران علیه مکانهای غیرنظامی اوکراین استفاده میکند، اوکراین از استفاده از تسلیحات ایالات متحده و اروپا علیه زیرساختهای نظامی روسیه منع شده است.
اینکه غرب همچنان به روسیه برای انجام این جنگ امتیاز میدهد، یک راز است. گذشته از حس ناقص ترس از مواجهه با لفاظیهای جنگطلبانه روسیه، آیا واقعاً تمایلی برای منتظر ماندن در یک جنگ طولانی با دشمنی وجود دارد که بقایش به نتیجهای وابسته است که خود غرب نمیتواند اجازه دهد؟ چه پوتین در قدرت بماند و چه مجبور به ترک کرسی خود شود، آیا تمایلی برای دیدن پیشرفت رژیم او وجود دارد؟ و آیا یک نظم بینالمللی جدید تحت سلطه کشورهای اقتدارگرا با منافع خودمحور، چشمانداز جذابی برای جهانی به نظر میرسد که با تهدید اقلیمی قابل توجه و ویرانی زیستمحیطی، بیماریهای همهگیر بزرگ و کشنده در آینده، فشارهای مهاجرتی فراملی و نابرابری فزاینده ثروت روبرو است؟
شکست روسیه به نگرانی فوری اوکراین پایان میدهد، اما همچنین فرصتی برای دیدن سقوط یک رژیم شکستخورده و فرصتی دیگر برای پیکربندی مجدد رهبری روسیه توسط روسهای خوشنیتی که میبینند ملتشان در حال بازیابی یک استاندارد اخلاقی است که جایگاه خود را در جامعه جهانی توجیه میکند، فراهم میکند. در معنای وسیعتر، چنین نتیجهای هشداری برای سایر رژیمهای سرکوبگر است که ممکن است رفتار غیرقانونی مشابهی را در نظر بگیرند.
حق نشر متعلق به @Kost Elisevich, MD, PhD 2024 است. تمامی حقوق محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.