پیش از آنکه بیش از حد شیفتهی این تصور شویم که دولت روسیه و شیوهی حکومتداری آن، الگویی برای تقلید ماست و نوع مشارکتی است که باید در جهانی که به طور فزایندهای به امنیت در برابر تهدیدات جهانی جنگ، فروپاشی اقتصادی، تغییرات اقلیمی و بیماری نیاز دارد، به دنبال آن باشیم، بررسی به موقع الگویی که روسیه ارائه میدهد، مناسب است. سرنوشت روسیه چنان با آرمانهای دیکتاتور ساکن خود گره خورده است که اکنون نه تنها با شکست نظامی در تلاشی نسنجیده برای غلبه بر یک ملت مستقل همسایه، بلکه با رسوایی فروپاشی نهایی اقتصادی نیز روبرو است. برخی از کشورهای اروپایی و غربی به جای اجتناب از چنین «نقاط ضعف» حکومت استبدادی، درگیر ایدهی پیروی از نسخههای خود از آرمانهای پوپولیستی شدهاند. مجارستان ویکتور اوربان، که در مسیر افول به سوی حکومت استبدادی قرار دارد، از اکثر کشورهای دیگر در مسیر استبدادی مشابه، جلوتر است و بنابراین به همان اندازه برای بررسی مشابه مناسب است.

احساسات پوپولیستی در تعدادی از کشورها ریشه دوانده است، جایی که اغلب ناشی از مسائل مهاجرت است، که مطمئناً شکایات مشروعی برای آن وجود دارد و علیرغم تلاشهای دولتهای دموکراتیک، حل نشده باقی مانده است. مشکل زمانی بدتر میشود که یک فرصتطلبی سیاسی خودخواهانه، لفاظیهای نفرتانگیز و اغراقآمیز را برای پیشبرد خط مشی جنبشی که قصد تصاحب قدرت دولتی را دارد، القا میکند. با انجام این کار، حزب حاکم موظف است هرگونه اقدامات سختگیرانهای را که در دسترس است، برای انجام تعهد فوری خود برای حل مشکلی که با چنان شور و شوقی آن را تبلیغ میکرد، انجام دهد. با این حال، مشکل واقعی نه شکایت اولیهای که حزب را به قدرت رساند، بلکه ماهیت و هدف نهایی آن جنبش بود.
دولتهای پوپولیستی، بنا به تعریف، برای رسیدگی به امور پیچیده حکومتداری نامناسب هستند. این دولتها با سبک، تکبر و فضایی که راهحلهای سطحی و سادهانگارانه ارائه میدهند، مشخص میشوند؛ شعارهای پرشور، هسته اصلی راهکار پوپولیستها را تشکیل میدهند - نقطه مقابل ابزار مورد نیاز برای مقابله با یک بیماری همهگیر مرگبار یا آشتی دادن چندین نیروی موجود در سطح جهانی.
- فیونا هیل، عضو ارشد موسسه بروکینگز، رئیس دانشگاه دورهام
پس از شروع، روند حکومتداری، به ویژه روندی که با اقناع راستگرایانه همراه است، نه تنها از طریق اقدامات اجرایی، بلکه با حمایت اکثریت قانونگذاری متشکل از چاپلوسان و قوه قضائیه تابع، به طور فزایندهای ماهیتی غیرلیبرال به خود میگیرد. تغییر قانون اساسی برای تطبیق با نیازهای رژیم، تنها مسئله زمان است. رسانههای مستقل جای خود را به یک نهاد دولتی میدهند که روایت رژیم از واقعیت را برای مصرف عمومی ارائه میدهد، نظام آموزشی برای تضمین ذهنیت جهانی وفاداری به یک مرجع متمرکز، خود را با آن وفق میدهد، یک دستگاه امنیت ملی فراگیر اقداماتی را علیه هرگونه انحراف اجتماعی انجام میدهد و یک فرآیند انتخاباتی ایجاد میشود که به موجب آن جانشینی رژیم تضمین میشود.
در ابتدا، نوعی پوپولیسم ممکن است با یک نهاد قابل تشخیص مانند ناسیونالیسم مسیحی همسو شود، یا ممکن است با ارائه راهحلهای بیش از حد سادهشده برای مشکلاتی مانند عدم قطعیت اقتصادی یا ناآرامیهای اجتماعی، نگرشی جهانشمولتر را در پیش بگیرد و در میان جمع قابل توجهی از مردم محبوبیت پیدا کند. این فرآیند بیشتر بر احساسات مردم تأثیر میگذارد تا ارائه هرگونه ابزار منطقی بلندمدت برای حل و فصل. هیچ دستور کار اساسی وجود ندارد که به دنبال بهبود کلی ملت باشد. پس از به قدرت رسیدن و در صورت اجرای موفقیتآمیز مراحل بعدی لازم، مفهوم پوپولیستی جای خود را به حکومت اقتدارگرا میدهد و تنها زمانی احیا میشود که نیاز کافی برای آن رخ دهد یا ایجاد شود. نمونه خوبی از مورد دوم، جنگ ولادیمیر پوتین علیه اوکراین است که علیرغم تلاشهای چند محقق غربی. در عوض، تنها نگرش انتقامجویانه گمراهکننده یک امپریالیست روسی دیگر است که اهمیت دارد.
روسیه پوتین و فدراسیون آن
رویکرد پوپولیستی خاص پوتین شامل بیداری احساسات ناسیونالیستی در کنار احیای معنویتگرایی مذهبی تاریخی روسیه برای ایجاد نوع خاصی از ناسیونالیسم مسیحی بوده است. پوتین از این رویکرد برای مبارزه با شر یک رژیم نازی خیالی در اوکراین استفاده میکند که به نوعی موجودیت روسیه را تهدید میکند، در حالی که رژیم او ادعا میکند قربانی تهدید تجاوز ناتو از غرب است. طنز ماجرا که به نظر میرسد از توجه روسیه دور مانده این است که خود ناتو یک اتحاد دفاعی بوده و هست که صراحتاً برای مقابله با تجاوزگری و توسعهطلبی روسیه که پس از جنگ جهانی دوم کاملاً آشکار شد، تأسیس شده است. روسیه تهدید بوده و همچنان هست. دقیقاً به همین دلیل است که بسیاری از کشورهای اروپای شرقی از ترس تکرار جنایاتی که روسیه در طول قرنهای گذشته نشان داده و به دنبال تسلط بر همسایگان خود بوده است، به ناتو روی آوردهاند. همه آنها به سادگی از ظلم روسیه خسته شدهاند و آرزوی چیز بهتری دارند.
مطالب زیادی در مورد رژیم دزدسالار پوتین و نوع بهخصوص بیرحمانهی اقتدارگرایی او نوشته شده است که با اعدامهای فراقضایی متعدد منتقدان رژیمش ، سرکوب رسانههای مستقل، سوگیری در صدور احکام قضایی دولتی به سبک استالینیستی، محدود کردن آزادیهای مدنی و حقوق بشر، فساد سیستماتیک گسترده، تخلفات انتخاباتی و تجاوزات غیرقانونی به قلمرو حاکمیتی، و موارد دیگر، مشخص میشود. فقدان نسبی اولویت در رسیدگی به امور داخلی در تمام حوزههای آن در فدراسیون روسیه (RF)، نمونهی خوبی از سوء مدیریت توسط یک مرجع بیش از حد متمرکز است که فاقد نظارت، بودجه و تضمین کیفیت کافی است. حقوقی که به ۲۲ جمهوری «خودمختار» آن که بخشی از فدراسیون روسیه هستند، اعطا شده است، به تدریج پس گرفته شده است تا اقتدار کرملین بر آنها و مهمتر از آن، منابع آنها تقویت شود .
برای جامعه روسیه، علیرغم آشنایی با کاستیهای رژیم خود و تحمل سابقه طولانی فساد آن، احساس غالب در مورد جنگ پوتین بر یافتن توجیهی از تبلیغات رژیم مبنی بر اینکه ناتو متجاوزی است که سرزمین مادری آنها را تهدید میکند، متمرکز شده است. این یک نمادگرایی میهنپرستانه با لکه آشنای شوونیسم ملی است که در واقعیت تحریف شده ایجاد شده توسط دولت عمل میکند. افزایش تلفات و پیامدهای رفاهی معلولیت جدی در میان سربازانی که از جنگ در اوکراین بازمیگردند، با ادامه جنگ بیوقفه و بدون مصالحه، هم تأثیر روانی و هم تأثیر اقتصادی بلندمدت خواهد داشت . این امر به عدم اطمینان در مورد پایداری کیفیت کلی زندگی در کشوری که تاکنون با تأمین مالی دولت جبران شده است، کمک خواهد کرد. در حالی که روسیه تحت تحریمهای بیسابقه بینالمللی و انزوای جهانی فزاینده، به تغییر به سمت اقتصاد جنگی خود ادامه میدهد ، آیا مردم آن سرانجام با واقعیت جدیدی روبرو خواهند شد؟ تخمینهای محافظهکارانه از تعداد پرسنل نظامی روسیه که از زمان شروع جنگ از کار افتادهاند، اکنون بسیار فراتر از ۵۰۰۰۰۰ نفر است که حدود ۲٪ از کل مردان روسی ۲۰ تا ۵۰ ساله کشته یا به شدت زخمی شدهاند.
بر اساس شاخص زندگی بهتر سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، میانگین درآمد خالص قابل تصرف سرانه خانوار در فدراسیون روسیه ۱۹۵۴۶ دلار در سال است، در حالی که میانگین OECD در بین ۳۸ کشور آن ۳۰۴۹۰ دلار در سال است. دسترسی خصوصی به توالت فرنگی در داخل خانه در ۸۶.۲ درصد از خانههای روسیه وجود دارد که بسیار کمتر از میانگین ۹۷ درصدی OECD است. تنها ۶۲ درصد از روسها از کیفیت آب راضی هستند، در حالی که این رقم در کشورهای عضو OECD ۸۴ درصد است. امید به زندگی در بدو تولد در فدراسیون روسیه ۷۳ سال است که هشت سال کمتر از میانگین ۸۱ ساله OECD است. میزان قتل در هر مورد به ترتیب ۴.۸ و ۲.۶ در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر است. میزان بقا تا سن ۶۵ سالگی برای یک مرد روسی ۵۵ درصد و امید به زندگی کلی مردان در سال ۲۰۲۲، ۶۷.۶ سال.

اکنون سوال این خواهد بود که آیا عوامل استرسزای اجتماعی ناشی از عدم قطعیتهایی که اقتصاد روسیه را آزار خواهد داد، منجر به کاهش حمایت عمومی از جنگ خواهد شد یا خیر. تا همین اواخر، نگرش عمومیِ همسو با جریانهای سیاسی به رژیم پوتین اجازه داده بود تا در حالی که اقتصاد توسط هزینههای نظامی هدایت میشد و عمدتاً توسط ذخایر روسیه و صادرات سوخت فسیلی تأمین مالی میشد و بازارهای جدیدی در آسیا، آفریقا و آمریکای جنوبی تأسیس شده بود، به روند جنگی خود ادامه دهد. فشارهای تورمی و بازار کارِ محدود که توسط خدمت سربازی اجباری تهدید میشود و خروج تعداد قابل توجهی از کارگران جوان از کشور، به سرخوردگی زمان جنگ دامن خواهد زد.
کارگران از مشاغل تولیدی غیرنظامی به دلیل ضرورت و برای دستمزد بهتر به صنعت تسلیحات روی آوردهاند. آنها موادی تولید میکنند که با سرعت نگرانکنندهای در میدان نبرد و بدون هیچ بازگشت سرمایهای نابود میشوند. در حالی که تحریمها علیه صادرات نفت روسیه با انجام اقداماتی برای مقابله با دور زدن الزامات کشتیرانی توسط روسیه همچنان تشدید میشود ، اوکراینیها توجه خود را به تخریب پالایشگاههای نفت، انبارها و بنادر کشتیرانی معطوف کردهاند و توانایی روسیه در حفظ برنامه صادرات خود را به خطر انداختهاند. تعدادی از این تأسیسات به دلیل کمبود قطعات و فناوریهای غربی قابل بازگشت به وضعیت قبلی خود نیستند.
گزارش مرکز تحقیقات پیو در ژوئیه ۲۰۲۴ در مورد دیدگاههای جهانی نسبت به روسیه در یک نظرسنجی از ۳۵ کشور نشان میدهد که نظرات اکثریت در بیش از ۵۰٪ نامطلوب. از ۱۰ کشور اروپایی مورد بررسی، دیدگاههای نامطلوب در میان ۸۰٪ یا بیشتر از جمعیت در هفت کشور ابراز شده است، در حالی که سه کشور باقیمانده، از جمله مجارستان، بیش از ۷۰٪ با همین احساس گزارش کردهاند. در سایر نقاط جهان، واریانس بیشتری بین کشورها مشاهده شد، اگرچه در ۱۷ کشور از ۲۵ کشور باقیمانده (۶۸٪)، دیدگاه نامطلوب بر دیدگاه مطلوب غالب بود، به ویژه در ایالات متحده، کانادا، استرالیا، ژاپن و اسرائیل که در آنها نیز دیدگاههای نامطلوب ۸۰٪ یا بیشتر از جمعیتهای منفرد را تشکیل میداد. تعداد کمی از کشورها نیز به پوتین در مورد امور جهانی اعتماد داشتند و میانگین کلی ۷۳٪ نشاندهنده عدم رضایت بود. افرادی که از نظر ایدئولوژیکی بیشتر به راست متمایل بودند، تمایل بیشتری به نفع پوتین داشتند، اگرچه با وجود چنین روندی در مجارستان (یعنی ۳۴٪ در مقابل ۷٪)، اکثریت جمعیت (۷۷٪) هنوز به نحوه مدیریت او در امور جهانی اعتماد نداشتند. با توجه به تمایل پوتین برای رهبری تلاش برای توسعه یک نیروگاه اقتصادی در جنوب جهان، کاهش اعتماد به رهبری او در میان تعدادی از کشورهای قابل توجه - هند، برزیل، آرژانتین، مکزیک، کلمبیا، فیلیپین، ترکیه و غنا - مشهود بود.
مجارستانِ اوربان
واکنش مردم مجارستان به استبداد طولانی مدت دولت ویکتور اوربان به رهبری حزب فیدز، در مقایسه با اعتراض مردم روسیه علیه پوتین، بسیار شدیدتر بوده است. سیاستهای محدودکنندهی آن از زمان بازگشت اوربان به نخست وزیری در سال ۲۰۱۰ به خوبی مستند شده است. حمله به روزنامهنگاری مستقل و آزادی رسانهها، هدف آشکاری جز محروم کردن مجارستانیها از دسترسی به دیدگاه جهانی نداشته است، به طوری که دیدهبان حقوق بشر از اتحادیه اروپا خواسته است تا «فرسایش حاکمیت قانون» توسط دولت را به رسمیت بشناسد و به دلیل نقض ارزشهای اتحادیه اروپا، تحریمهایی را اعمال کند.

استقلال قوه قضائیه به دلیل عدم شفافیت در انتصابات قضایی توسط رئیس دفتر ملی قوه قضائیه (NJO)، پستی که توسط اوربان در سال ۲۰۱۱ ایجاد شد، تضعیف شده است و نفوذ بینظیری را بر دادگاه توسط کسی که او به کنترل ، اعمال میکند. این امر زمانی آشکارتر شد که اولین رئیس چنین دفتری، مادرخوانده فرزند اول اوربان شد. احکام دادگاه، قوانینی را تأیید کرده است که کسانی را که به پناهجویان کمک میکنند، تهدید به حبس میکند، یکی از معدود پخشکنندگان مستقل باقیمانده را مجبور به تعطیلی برنامههایش کرده و از جریمههای وضع شده علیه عفو بینالملل مجارستان به دلیل کمپین آن علیه قانون ضد LGBTQ+ دولت حمایت کرده است.
حزب حاکم اوربان با کنترل اکثریت قاطع خود بر پارلمان تک مجلسی، قانونی را تصویب کرد که یک سیستم دادگاه اداری جداگانه را برای رسیدگی به پروندههایی که بر مسائلی مانند انتخابات، حق پناهندگی و تجمع و از همه نگرانکنندهتر، محافظت در برابر خشونت پلیس تأثیر میگذارند، ایجاد میکند. وزیر دادگستری مجارستان، که یک منصوب سیاسی است، بدون نظارت قضایی، اختیار بودجه دادگاه را دارد و دوباره کنترل قوه قضائیه را به قوه مجریه واگذار میکند. دادگاه مجارستان از دیوان عدالت اروپا (ECJ) نخواسته است که تغییرات قانون اساسی دولت را بررسی کند و تاکنون از چالش اولویت قانون اتحادیه اروپا. از زمان اشغال دادگاه قانون اساسی توسط وفاداران حزب فیدز اوربان، قضات در هر پروندهای که از نظر سیاسی مرتبط تلقی شود، مانند مسائل مربوط به مهاجرت و به ویژه پناهندگی، با دولت مخالفت نکردهاند.
اقتصاد مجارستان با ورودش به اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۴ به طور قابل توجهی سود برد. با ریاست جمهوری اوربان، مجارستان به نوعی در اتحادیه اروپا منحصر به فرد اعلام شده است و تا به امروز، رژیم او از آنچه که به عنوان دخالتهای بوروکراسی اروپایی مینامد، انتقاد کرده است. در این راستا، مجارستان پناهجویان را رد کرده، استقلال نهادهای دولتی را از بین برده و برخی از استانداردهای هنجاری لیبرال را. اوربان در غیر این صورت مجارستان را به نفت، گاز و انرژی هستهای روسیه وابسته کرده و در عین حال با مخالفت خود با تحریمهای اعمال شده توسط اتحادیه اروپا علیه روسیه و مقاومت در برابر کمک به اوکراین، آن را از اتحادیه اروپا منزوی کرده است. اوربان با ایجاد تعادل در روابط بین بلوکهای غرب و شرق، بهرهمندی از حمایت مالی و در عین حال دعوت از سرمایهگذاریهای چین و روسیه. این اقدامات، اوربان را در تضاد با اتحادیه اروپا قرار داده است که یک استراتژی امنیت اقتصادی را برای کاهش هرگونه وابستگی زنجیره تأمین به هر دو کشوری که آن را غیردوستانه میداند، در پیش گرفته است. از سوی دیگر، اوربان مجارستان را دروازهای برای چین به اروپا میداند و از روابط با چین برای تبدیل شدن به رهبر فناوری باتری برای صنعت خودرو استفاده میکند.
تولید ناخالص داخلی مجارستان (GDP) در سال ۲۰۲۳ با تورم بالا و شرایط مالی دشوار ناشی از سوء مدیریت اوربان در دوران همهگیری ویروس کرونا، در کنار سایر نگرانیها، ۰.۹ درصد کاهش یافت. تورم کاهش یافته و انتظار میرود تولید ناخالص داخلی در اواخر سال ۲۰۲۴ تا حدودی بهبود یابد. با این حال، بدهی دولت به تولید ناخالص داخلی در سال ۲۰۲۳ به ۷۳.۵ درصد افزایش یافت، در حالی که میانگین قبلی آن ۶۹.۴ درصد از تولید ناخالص داخلی (۱۹۹۵ تا ۲۰۲۳) و کمترین میزان آن ۵۱.۷ درصد در دسامبر ۲۰۰۱ بود. در مارس ۲۰۲۴، بدهی دولت به تولید ناخالص داخلی ۷۵.۹ درصد یا ۱۵۸.۶ میلیارد دلار بود. رتبه اعتباری فعلی مجارستان در محدوده B طبق Fitch، S&P و Moody's در مقایسه با سایر کشورهای اتحادیه اروپا مطلوب نیست. بار بدهی این کشور تا سه ماهه سوم سال 2023 دو برابر شد و چشمانداز تبدیل شدن به بدترین کشور در اتحادیه اروپا را افزایش داد، در حالی که بالاترین نرخ تورم در اتحادیه اروپا را با 17 درصد در مقایسه با میانگین 6.4 درصد اتحادیه اروپا در همان سال ثبت کرد. پیشبینی میشود هزینههای بازپرداخت بدهی مجارستان برای سال 2024 با نرخ بهره بدهی دولت 6.8 درصد، بالاترین نرخ در اتحادیه اروپا باشد. نسبت بهره به درآمد دولت آن از 5 درصد در سال 2021 به 10 درصد در سال 2024 دو برابر شده است که عدم قطعیت قابل توجهی را در مورد قدرت هرگونه بهبودی ایجاد میکند. چشمانداز اقتصادی همچنان به قیمت انرژی، به ویژه واردات گاز طبیعی و نفت از روسیه که توسط تحریمها و همچنین وقفههای عرضه مرتبط با درگیری و احساسات سرمایهگذاران جهانی تهدید میشوند، وابسته است.
مداوم در مورد اقتصاد، ناشی از فساد بیش از حد رژیم اوربان و ناتوانی آن در مهار آن در بخش دولتی. مجارستان رتبه را به عنوان فاسدترین کشور اتحادیه اروپا حفظ کرده است. این اوج یک روند نزولی مداوم اندکی پس از تصدی ریاست جمهوری توسط اوربان است. این شرمساری را بیشتر میکند، زیرا این کشور از نظر سطح فساد دولتی در نیمه پایینی رتبهبندی جهانی ۱۸۰ کشور قرار دارد. جای تعجب نیست که روسیه حتی از مجارستان نیز امتیاز کمتری کسب کرده است. میتوان بین میزان فساد در یک کشور و عدم استقلال قوه قضائیه آن همبستگی قوی برقرار کرد، در حالی که رابطه منفی با رشد اقتصادی که با تولید ناخالص داخلی سرانه آن اندازهگیری میشود، به خوبی شناخته شده است.

نه تنها فساد اوربان اتحادیه اروپا را خشمگین کرده است، بلکه رفتار چاپلوسانه او نسبت به پوتین نیز باعث خشم این اتحادیه شده است. او در سال ۲۰۲۲ در پاسخی تند به کمیسیون اروپا پس از آنکه کمیسیون اروپا خواستار توقف بودجه ۷.۵ میلیارد دلاری اتحادیه اروپا برای مجارستان به دلیل فساد آشکار و نقض حاکمیت قانون شد، استدلال کرد که تحریمهای اتحادیه اروپا علیه روسیه لغو شود. مقصر دانستن بحران انرژی اروپا در آن زمان به دلیل تحریمهای اتحادیه اروپا، اوربان را در تضاد با استدلال اتحادیه اروپا مبنی بر اینکه پوتین حمله خود به اوکراین را با درآمد حاصل از صادرات سوخت فسیلی روسیه تأمین مالی میکند، قرار داد. با این حال، وضعیت خاص اوربان ممکن است باعث شده باشد که او به وابستگی قابل توجه مجارستان به انرژی روسیه که خود باعث آن شده بود، نیز فکر کند. علاوه بر این، مخالفت او با ارائه کمک به اوکراین آشکار کرده است که او به سرعت در حال تبدیل شدن به یک فرد منفور در اتحادیه اروپا است، در حالی که بیشترین نیاز را به بودجه مداوم آن برای حفظ اقتصاد در حال رکود. در واقع، این چشمانداز، اوربان را مجبور کرد که اخیراً از مخالفت خود با ارائه کمک ۵۴ میلیارد دلاری به اوکراین در چهار سال آینده کوتاه بیاید.

اوربان که اخیراً دوره شش ماهه ریاست شورای وزیران اتحادیه اروپا را آغاز کرده است، در ادامه مبارزات انتخاباتی خود برای یافتن جایگاهی در فضای ژئوپلیتیکی امروز، سفری پر فراز و نشیب را آغاز کرد و ابتدا با ولادیمیر زلنسکی در اوکراین دیدار کرد. در آنجا، او تلاش کرد تا آتشبس برقرار کند. آتشبس تنها به روسیه زمان میداد تا دستاوردهای خود را تقویت کند تا بتواند به حملات خود طبق میل خود ادامه دهد. سپس، اوربان در سفر خود به مسکو رفت تا با پوتین ، جایی که هیچ قطعنامه اساسی نیز در کار نبود. دیدار بعدی او با شی جینپینگ ، یک روز قبل از اجلاس ناتو در واشنگتن دی سی برگزار شد که در آن مشارکت چین در تلاشهای جنگی روسیه مورد بحث قرار گرفت. به نظر میرسد اتحاد چین با روسیه به احتمال زیاد مانع هرگونه بهبود روابط با اتحادیه اروپا به عنوان یک شریک تجاری خواهد شد، در حالی که تلاش اوربان برای ایفای نقش واسطه بین شرق و غرب برای کسی که چندانی به اتحادیه اروپا ندارد، به همان اندازه بعید به نظر میرسد.
سیر رهبری اقتدارگرایانه
در طول حیات یک رژیم اقتدارگرا، وقتی ملت به این تصور که وجود در یک محیط محافظتی اما از نظر اجتماعی محدودکننده قابل مدیریت است، راضی میشود، رهبر آن مجبور به تصمیمگیری مستقل میشود. ثمرات چنین تفکر مستقلی منجر به نتایج فاجعهبار تاریخی شده است، همانطور که در مورد جنگ هیتلر در اروپا ۸۰ سال پیش اتفاق افتاد. اکنون با حمله پوتین به اوکراین، رویداد مشابهی شکل گرفته است. آنچه که به عنوان یک "عملیات نظامی ویژه" آغاز شد، اکنون به یک جنگ طولانی تبدیل شده است که در آن روسیه به دلیل فساد ذاتی و دیرینه خود مجبور به اتخاذ اقتصاد جنگی شده است . حتی نتیجه این تصمیم اخیر نیز مورد سوال است، زیرا جاهطلبیهای امپریالیستی پوتین از ظرفیت اقتصاد منزوی روسیه برای حفظ تلاشهای نظامی مورد نیاز در حین رسیدگی به تقاضاهای داخلی فزاینده خود فراتر رفته است. همچنان که جنایات روسیه در اوکراین رو به افزایش است و اقدامات جنایتکارانهی دولتیِ به رسمیت شناختهشدهی آن در سطح جهانی ادامه دارد، و در حالی که روسیه و پوتین هر دو با تحقیر و انزوای جهانی فزایندهای روبرو هستند، فروپاشی فاجعهباری که یادآور فروپاشی قبلی آن به عنوان اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی (اتحاد جماهیر شوروی) است، به طور فزایندهای محتمل به نظر میرسد.
به همین ترتیب، رژیم اوربان، که غرق در اتهامات فساد است، انرژی کشورش تقریباً به طور کامل به روسیه وابسته است، اقتصادی در بحران دارد و شهرتی در سطح پایین در اروپا دارد، به نظر نمیرسد کاندیدای مناسبی برای ایفای نقش پلی بین شرق و غرب باشد، چه برسد به حضور تثبیتکننده در کشور خودش. به نظر میرسد زیادهروی عجیب اوربان در صحنه جهانی تا حدی ناشی از شناختی است که از سوی تشکیلات سیاسی راستگرای آمریکا که به شیوه اقتدارگرایانه او گرایش دارند، به او داده شده است . در واقع، طرحی برای ایالات متحده ترسیم شده است تا روند مشابهی را در جامعه خود طی کند.

به نظر میرسد اسلواکیِ رابرت فیکو با وجود عضویت در اتحادیه اروپا و ناتو، در شرایط مشابهی با آرمانهای اقتدارگرایانه و تمایل به همسویی با روسیه قرار دارد. سیاستهای سوالبرانگیزی که اعتراضات عمومی را محدود میکنند، حذف بودجه گروههای LGBTQ+، حذف دفتر دادستانی ویژه برای بررسی فساد سیاسی و افزایش حملات به رسانههای مستقل، مسیری آشنا را برای حکومت استبدادی رژیمی به رهبری کسی که قصد دارد روابط نزدیکی با پوتین. نارضایتی عمومی در پی تلاشهای رژیم برای کاهش مجازات فساد. پارلمان اسلواکی کمی بیش از یک سال پیش رسماً رژیم پوتین را حامی تروریسم دولتی و بر دوگانگی احساسات موجود در این کشور تأکید میکند.
کنترلی که توسط یک رژیم اقتدارگرای فزاینده اعمال میشود، تار و پود یک جامعه آزاد را که امکان بحث، نوآوری و انتخاب را فراهم میکند، تهدید میکند. این کنترل، علاوه بر فراهم کردن یک قوه قضائیه بیطرف و یک رسانه مستقل که خطاهای رژیمهای دولتی و سایر سازمانهایی را که از حاکمیت قانون منحرف میشوند، افشا میکند، یک پویایی اجتماعی ایجاد میکند که بازخورد مداوم را تشویق میکند و جامعه را در مسیری باریک، عادلانه و پایدار نگه میدارد. اگر جامعه در کنترل یک شخص یا رژیم واحد باقی بماند، یک دولت فاشیستی دور از دسترس نیست و آزادی از دست میرود. جنبشهای متعددی در سراسر جهان در حال شکلگیری هستند که به دنبال حکومت استبدادی هستند. آنهایی که موفق میشوند، ملتهای خود را اغلب به نتایج غمانگیزی سوق میدهند و تنها پس از مدتها گذراندن در بدبختی، مجبور به ترک آن میشوند. وقت آن است که هوشیار باشیم.
حق نشر متعلق به @Kost Elisevich, MD, PhD 2024 است. تمامی حقوق محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.