جنگ عمدتاً مجموعهای از اشتباهات فاحش است. – وینستون چرچیل، ۱۹۵۰
اخیراً یک تحول نگرانکننده در مورد فشار ایالات متحده بر اوکراین برای پایان دادن به هدف قرار دادن پالایشگاههای نفت، انبارهای ذخیرهسازی و تأسیسات بندری روسیه در پاسخ به تهاجم روسیه و حملات بیوقفه آن به زیرساختهای غیرنظامی. قیمت جهانی نفت به ۱۵ درصد و ممکن است در طول سال بر قیمت بنزین ایالات متحده تأثیر بگذارد و نگرانیهای تورمی را به عنوان یکی دیگر از پیامدهای تخلفات روسیه تشدید کند. در نهایت، طولانی شدن این درگیری با تصمیمگیریهایی در غرب که به هدف خود نمیرسد، نوید چندانی برای اوکراین یا جهان برای رسیدن به یک نتیجه قاطع با احیای یک ملت مستقل نمیدهد.

تاکتیک اوکراین در حمله به صنعت نفت روسیه با استفاده از پهپادها، تا به امروز موفق به نابودی حدود ۱۲ درصد از ظرفیت تولید روسیه شده است. برای روشن شدن موضوع، روسیه برای تأمین هزینه حدود یک سوم بودجه جنگ ۲۰۲۴ خود به شدت به بخش سوخت فسیلی خود وابسته است. تا پایان سال ۲۰۲۳، درآمد نفت و گاز این کشور ، ۲۴ درصد کاهش یافته . تحریمهای اعمال شده بر روسیه برای محدود کردن سود حاصل از صادرات اصلی آن، تا حدی با کاهش بیش از ۴۰ درصدی در سه ماهه سوم ۲۰۲۳ مؤثر واقع شد.
دور از انتظار نبود که کرملین، با ترفندی، توانست برخی از محدودیتهای اعمالشده را دور بزند و در نتیجه درآمد خود را بالاتر از سقف تعیینشده افزایش دهد. دور زدن سقف قیمت نفت علاوه بر افزایش هزینههای جنگ، به اقتصاد روسیه کمک کرد تا از کاهش ۳.۵ درصدی تولید ناخالص داخلی (GDP) در سهماهه سوم سال ۲۰۲۲، به رشد ۵.۵ درصدی در مدت مشابه در سال ۲۰۲۳ بهبود یابد. در واقع، رشد کلی تولید ناخالص داخلی ۳.۶ درصدی آن برای سال ۲۰۲۳، طبق گزارشها، پیشی گرفت . در نتیجه، ایالات متحده و ائتلاف بینالمللی متحد آن، اجرای سقف قیمت را تشدید کردند و در عین حال با اعمال تحریمهای بیشتر بر تانکرهای حامل نفت بالاتر از سقف تعیینشده، هزینههای فروش نفت را افزایش دادند. در پاسخ، تا ژانویه ۲۰۲۴، هند پس از افزایش ۴۰ درصدی در سالهای ۲۰۲۲-۲۰۲۳، دریافت محمولههای نفت خام روسیه را متوقف کرد.
چین طی سالها، با پرداخت به یوان به جای دلار آمریکا و حمل نفت توسط تانکرهایی که خارج از مقررات دریایی فعالیت میکنند، توانسته است مبالغ قابل توجهی را با خرید نفت خام تحریمشده از ایران و روسیه پسانداز کند. اخیراً، جریان نقدی به روسیه به دلیل اجبار بانکهای چینی به رعایت تحریمهای جدید غرب. همین امر در مورد بانکهای امارات متحده عربی نیز صادق است، جایی که تعدادی از حسابهای مرتبط با تجارت روسیه به حالت تعلیق درآمده است. فرآیندهای طولانی مدت مشابه پرداخت بانکی که ماهها طول کشیده است، به اجرا درآمده و مشکلات قابل توجهی را در تراز کردن حسابها در روسیه ایجاد کرده است.
جنگ در اروپا به دلیل عوامل متعددی به مرحله بحرانی رسیده است. از جمله این عوامل میتوان به تردید اعضای حزب جمهوریخواه و رئیس مجلس نمایندگان ایالات متحده اشاره کرد. همچنین در تهیه و حتی امتناع از تحویل مهمات استراتژیک خاص مورد نیاز اوکراین برای هدایت قاطعانه جنگ از همان ابتدا، تأخیر وجود داشته است. مورد اخیر تنها در ایجاد یک بنبست نهایی در جبهه موفق شد و ضدحمله بعدی اوکراین در سال ۲۰۲۳ را به طور جدی تضعیف کرد. فقدان قابل توجه توپخانه دوربرد مؤثر و فقدان مطلق برتری هوایی ، همانطور که هر افسر نظامی رده پایین گواهی میدهد، نسخهای برای موفقیت نبود. با این حال، غرب مدتهاست که از هرگونه اشارهای به ارائه چنین قابلیتی برای ناراحت نکردن روسیه، از ترس فلج شده است. از سوی دیگر، روسیه هیچ تردیدی در مورد ادامه جنایات جنگی خود در قلمرو حاکمیتی اوکراین، تخریب زیرساختهای غیرنظامی و محروم کردن مردم آن از گرمایش کافی برای زمستان با از بین بردن تأسیسات تولید انرژی، حتی در حالی که کشورهای همسایه را به خاطر مداخله تهدید میکند، نداشته است.
اقدامات اقتصادی که برای جلوگیری از تلاشهای جنگی روسیه طراحی شدهاند، از همان ابتدا اعمال شدهاند و باید تا مدتها در آینده نیز ادامه یابند، اما تأثیر تجمعی آنها بر اقتصاد این کشور کند است. نمیتوان روی آنها حساب کرد که در همان لحظه وقوع فاجعه انسانی، نتیجه مطلوب را به بار آورند. به عنوان مثال، مسئله توقیف داراییهای بانکهای خارجی روسیه و داراییهای چندین الیگارش روسی که ثروت خود را در سطح جهان به نمایش میگذارند، وجود دارد. شدت نگرانی حقوقی طولانی مدت در مورد دور زدن آشکار الزامات نظارتی، در مواجهه با جنایات آشکار روسیه که به راحتی در روستاهای اوکراین آشکار میشود، و البته سوریه و سایر نقاط جهان، خندهدار است.
پس چرا اوکراین باید این جنایات را تحمل کند و برای پایان دادن به این جنگ به روشی که آن را مؤثرترین میداند، تلاشی نکند؟ در غیاب حمایت کافی مورد نیاز از جای دیگر، به حمله با سلاحهای ساخت خود به هدفی که برای تلاشهای جنگی روسیه حیاتی است، متوسل شده است. اوکراین مدتهاست که میخواهد آبله روسی را از خاک خود پاک کند، زمینهای خود را به طور کامل بازپس گیرد و خود را بازسازی کند. هدف آن پایان دادن به تهدید امپریالیسم روسیه برای خود و همسایگان اروپاییاش در درازمدت بوده است. در مخمصه فعلی با کاهش ظرفیت نظامی، اوکراین رویکردی را ابداع کرده است که با هدف قرار دادن صنعت سوخت فسیلی و داراییهای هوایی نظامی روسیه، به دنبال کاهش پایداری اقتصادی و توانایی آن در انجام عملیات تهاجمی است.

آسیب فیزیکی پالایشگاهها، تأثیر اقتصادی تحریمها را به طرق بیشتری نسبت به مانع شدن روسیه برای حفظ سرعت صادرات نفت خود، تسریع خواهد کرد. با خروج شرکتهای چندملیتی و تخصص مهندسی، تجهیزات و قطعات آنها، روشهایی که میتوان این آسیبها را تعمیر کرد، به نگرانی دیگری برای روسیه تبدیل شده است. نیازهای اخیر برای تعمیر یک توربین شکسته در یک واحد تولید بنزین در پالایشگاه NORSI، که توسط لوک اویل اداره میشود، قابل تأمین نبود زیرا این تخصص در یک شرکت مهندسی نفت چندملیتی آمریکایی به نام Honeywell Universal Oil Products وجود داشت که در سال 2022 پس از حمله به اوکراین، روسیه را ترک کرده بود. پالایشگاه NORSI که مسئول 11 درصد از عرضه بنزین روسیه است، مجبور شد تولید را با هزینه حدود 100 میلیون دلار در ماه، 40 درصد کاهش دهد. تأخیرهای طولانی در چنین تعمیراتی، ناگزیر به میزان قابل توجهی به بازده آسیب خواهد رساند، زیرا 40 پالایشگاه بزرگ روسیه، که همگی دارای فناوری و نرمافزار غربی یکپارچه در عملیات خود هستند، به طور فزایندهای توسط پهپادهای اوکراینی هدف قرار میگیرند
پیشنهاد توقف حملات اوکراین به صنعت سوخت فسیلی روسیه اشتباه است، زیرا این کار تنها به حملات غرب که در حال حاضر به طولانی شدن این جنگ و ویرانیهای تهاجم فعلی انجامیده، دامن میزند. به نفع اوکراین است که از هرگونه اشتباه دیگر در آینده جلوگیری کند.
قضاوتهای نادرست ولادیمیر پوتین در مورد حمله او به اوکراین به همان اندازه که عظیم هستند، فراوان نیز هستند، اما اینها موضوعاتی برای گفتمان آینده هستند. با وجود چنین شکست سنگینی، ادامهی قدرت پوتین بیشتر بازتابی از آن چیزی است که بر سر روسیه آمده است، چیزی که مردم آن فراتر از تبلیغات او ندیدهاند تا عواقب جنگ و شرمساری را که باید مدتها در آینده متحمل شوند، درک کنند. در عوض، غرب و مدیریت آن در پاسخ به جنگطلبی پوتین نیز باید به بسیاری از آنها پاسخ دهند.

واکنش ناکافی به الحاق کریمه به روسیه در سال ۲۰۱۴
درست است که در زمان اشغال اجباری کریمه توسط شبهنظامیان روس در سال ۲۰۱۴، روسها با وجود مجاورت این شبهجزیره با اوکراین، اکثریت ترکیب قومی آن را تشکیل میدادند. کریمه در سال ۱۷۸۳ توسط امپراتوری روسیه در زمان کاترین دوم اشغال شد، زمانی که تاتارها، یک گروه قومی ترک که در آن زمان با امپراتوری عثمانی همسو بودند، در کریمه عمدتاً ساکن بودند. روند پاکسازی تاتارها از کریمه در طول حکومت تزاری روسیه و در دوره شوروی ادامه یافت و در نهایت به کارزار نسلکشی استالین برای تبعید و قتل عام تاتارها پس از جنگ جهانی دوم منجر شد. در سال ۱۹۵۴، نیکیتا خروشچف، دبیر اول اتحاد جماهیر شوروی، کریمه را به اوکراین شوروی آن زمان منتقل کرد تا وسیلهای برای تحکیم حس وحدت با اوکراین و زمینهسازی برای روسیسازی بیشتر اوکراین و کریمه باشد. اوکراین خانوادههای تاتار را به کریمه دعوت کرد، به طوری که تا سال ۱۹۹۱، ۱۵۰۰۰۰ تاتار به سرزمین خود بازگشتند. الحاق اجباری کریمه توسط پوتین در سال ۲۰۱۴ منجر به از سرگیری آزار و اذیت تاتارها با غیرقانونی اعلام کردن نهاد نمایندگی آنها، حذف رسانههای آن و نقضهای متعدد حقوق بشر فردی شد. هیچ مبنایی برای اعلام پوتین به عنوان «سرزمین مقدس معنوی» روسیه، همانطور که خودش میگوید، در مواجهه با چنین جنایت تاریخی وجود ندارد و هیچ حقی برای ادعای قلمرو کریمه به چیزی غیر از آنچه قبل از حمله او در سال ۲۰۱۴ بوده است، وجود ندارد. تمایل پوتین برای تسلط بر قلمرو شرق اوکراین به نیاز او برای ایجاد یک پل زمینی به کریمه مربوط میشود تا بتوان گفت که کریمه به جای اوکراین، با سرزمین اشغالی روسیه مجاور است.
تحریمهای اعمال شده توسط ایالات متحده و اتحادیه اروپا در آن زمان بیاثر بودند، در حالی که هیچ حمایت مادی از اوکراین برای مخالفت با اشغال غیرقانونی روسیه وجود نداشت. این واکنش نه تنها باعث تحسین در داخل روسیه شد، بلکه جسورتر کرد و درگیری در آنجا به تهاجم آشکار روسیه در فوریه 2022 منجر شد.
اخاذی دولت ترامپ از اوکراین برای مهمات
این ماجرا بیش از یک اشتباه فاحش، به سوءاستفاده آشکار از اختیارات ریاست جمهوری منجر شد. در سال ۲۰۱۹، دونالد ترامپ، رئیس جمهور وقت، تلاش کرد از اهرم کمک نظامی به اوکراین در ازای انجام تحقیقاتی استفاده کند که به دروغ دخالت رقیب سیاسی او در آن زمان، جو بایدن، معاون رئیس جمهور، را در طرحی برای تأثیرگذاری بر فعالیتهای دادستانی در اوکراین به منظور ثروتمند کردن پسر و خانوادهاش نشان میداد. این سوءاستفاده از قدرت منجر به اولین استیضاح ترامپ در سال ۲۰۲۰ شد، اگرچه کل ماجرای مربوط به رئیس جمهور بایدن اخیراً به دلیل فقدان هرگونه مدرکی که اتهام اولیه را تأیید کند، به نقطه رد شدن رسیده است
در آن زمان، درک این نکته که اوکراین از قبل درگیر جنگی با نیروهای نیابتی روسیه در شرق اوکراین بود، با شکست مواجه شد. تأخیر ناشی از تعلیق غیرقانونی کمک نظامی نزدیک به ۴۰۰ میلیون دلاری که توسط کنگره تصویب شده بود، مانع از آن شد که وزارت دفاع ایالات متحده تا سال بعد که همهگیری ویروس کرونا در سطح جهان شروع به آشکار شدن کرد، این بودجه را هزینه کند. این ماجرا نه تنها بر آمادگی عملیاتی و روانی ارتش اوکراین تأثیر گذاشت و به دستاوردهای ارضی روسیه دامن زد ، بلکه به پوتین نشان داد که رهبری ایالات متحده آماده است تا امنیت ملی را با منافع سیاسی و شخصی معامله کند . این امر به نوبه خود، او را تشویق کرد تا برنامههای تهاجم بعدی خود را که صادقانه بگویم در سال ۲۰۱۴ در نظر گرفته شده بود، اما سرانجام در اوایل سال ۲۰۲۱ به واقعیت تبدیل شد، ادامه دهد
«مدیریت تشدید» جنگ توسط دولت بایدن
دولت بایدن و کنگره ایالات متحده از زمان حمله روسیه در سال ۲۰۲۲، ظاهراً با این فرض که توانایی دفاعی کافی و تهاجمی محدود باعث میشود روسیه از برنامههای جنگی خود دست بکشد، کمکهای نظامی و بشردوستانه قابل توجهی به اوکراین ارائه دادهاند. با این حال، عدم ارائه توپخانه دوربرد مؤثر، هواپیماهای جنگنده و پدافند هوایی در طول سال اول جنگ، آنطور که دکترین نظامی ایجاب میکرد، منجر به بنبست در جبهه شد، باعث شد ضدحمله بهاری اوکراین در سال ۲۰۲۳ در مقابل خط دفاعی به شدت تقویتشده روسیه تضعیف شود و از همه بدتر، رنج جنگ را برای مردم غیرنظامی اوکراین طولانیتر کرد. به نظر میرسد تهدیدهای مکرر روسیه مبنی بر تلافی هستهای ، توجیه بیشتری برای دولت بایدن، به ویژه مشاور امنیت ملی آن، جیک سالیوان، فراهم کرد تا به حمایت محتاطانه از اوکراین ادامه دهد. پیامدهای توسل روسیه به جنگ هستهای نه تنها این استدلال را اثبات میکند که نیروهای متعارف آن قادر به انجام این کار نیستند، بلکه آن را در معرض عواقب وخیم یک پاسخ نظامی ناشناخته و فوری قرار میدهد که میتواند همه چیز را از دست بدهد. موفقیت مداوم روسیه در تبلیغات هستهایاش اکنون الگویی از رفتار قابل پیشبینی ایجاد کرده است که دولت ایالات متحده را فراتر از ترس ذاتی بسیار آشکارش، بیش از پیش فلج میکند.

مجلس نمایندگان ناکارآمد فعلی با اکثریت ضعیف جمهوریخواهان و یک رئیس معطل، حداقل پیشنهاد بودجه مصوب سنا برای تلاشهای جنگی اوکراین را که توسط دو حزب تصویب شده بود، به طور قابل توجهی به تأخیر انداخته و بدون شک تلاش خواهد کرد تا آن را بیشتر به خطر بیندازد. جناح جمهوریخواه طرفدار پوتین به رهبری ترامپ همچنان به حمله خود به منطق ادامه میدهد و هیچ تمایلی به در نظر گرفتن عواقب اقدامات خود برای ایالات متحده و اروپا ندارد. این ناامیدی از آنجا ناشی میشود که میدانیم اگر دولت بایدن، زمانی که کنترل کنگره هنوز در دست اکثریت دموکراتها در مجلس نمایندگان و سنا بود، قبل از انتخابات 2022 اقدامی انجام میداد، این مشکل وجود نداشت. عدم کمک قاطع به اوکراین از همان ابتدا باعث طولانی شدن جنگ شده است، اما ما را به شرایط فعلی رسانده است که در آن رئیس مجلس، مایکل جانسون، کل این پروژه را تا مرز تهدید به شکست برای اوکراین، خنثی کرده است.

اجرای تحریمها
فشار اقتصادی به عنوان ابزاری برای محدود کردن تلاشهای کشورهای یاغی برای انجام جنگ ترویج شده و شاید تا حدی مؤثر بوده است. به نظر میرسد اقدامات اعمال شده و اثربخشی اجرای آنها، عناصر ضروری برای مؤثر بودن هستند. روسیه یک کمپین تهاجمی انتشار اطلاعات نادرست را آغاز کرد تا این ایده را ترویج دهد که اقتصاد آن در مواجهه با تحریمهای غرب همچنان قوی است. اطلاعات نادرست منتشر شده در اخبار و رسانههای اجتماعی، ظرف چند ماه پس از حمله، آشکار بود و بدون وقفه ادامه داشته است . همه اینها این تصور را ایجاد کرد که اثرات تحریمها حتی در کوتاه مدت قابل غلبه است . چه تفسیر دوم از شرایط فعلی درست باشد چه نباشد، تأثیر تحریمهای بینالمللی به طور طبیعی قرار بود تجمعی باشد. با این حال، اجرای فعال تحریمها به همراه اقدامات متقابل سریعتر برای غلبه بر راههایی که روسیه برای دور زدن محدودیتها تلاش میکرد، به تسریع این اثر کمک میکرد . جزئیات بیشتر اقتصاد روسیه در مقاله قبلی برای بررسی بیشتر وضعیت آن شرح داده شده است. موضوع توقیف داراییهای بانکهای خارجی روسیه و داراییهای الیگارشی آن نیز به عنوان مجازات اضافی در دست بررسی در نظر گرفته میشود و میتوان آن را به عنوان یکی دیگر از نگرانیهایی که خیلی کند پیش رفته است، در نظر گرفت.
اشتباه فاحشی که هنوز در راه است
برای پوتین، کریمه مهم است. ایجاد یک کریدور زمینی به کریمه از طریق شرق اوکراین در درجه دوم اهمیت قرار دارد و البته، تسلط کامل بر اوکراین برای کسی که طرحهای امپریالیستی او را دنبال میکند، دستاورد نهایی خواهد بود. قلمرو کریمه به عنوان وسیلهای برای گسترش قدرت نظامی روسیه در دریای مدیترانه، به ویژه حوزه شرقی آن، از ارزش استراتژیک بالایی برخوردار است. پایگاههای هوایی نظامی و چهار بندر عمیق آن، سواستوپل، فئودوسیا، کرچ و یالتا، داراییهای مهمی هستند که حضور فوری روسیه را در یک چشمانداز ژئوپلیتیکی حیاتی در تقاطع اروپا، آسیا و آفریقا تثبیت میکنند.
برای اوکراین، بازگرداندن قلمرو خود که شامل کریمه میشود و تضمین ادامه حاکمیت آن، مهم است. دستیابی به این اهداف نه تنها مستلزم خروج اجباری نیروهای روسی، بلکه چیزی بسیار اساسیتر - رفع تهدیدات آینده از روسیه - است. برای تحقق این امر، درگیری فعلی باید به طور قاطع از نظر نظامی و اقتصادی پایان یابد تا نشان دهد که هرگونه بازگشت به میدان نبرد برای روسیه بدون فلج شدن بیشتر غیرممکن خواهد بود.
تمایل روسیه به حکومت اقتدارگرا و تعهد دیرینه آن به یک مضمون ملیگرایانه که به نظر میرسد مردم و نهادهای آن را حول یک مرجع تصمیمگیری مرکزی متحد میکند، باید تردیدهای مداومی را در مورد مسیر آینده آن ایجاد کند. تصمیمات فاجعهبار رهبران آن در طول قرن گذشته و اکنون وضعیت مشکوک فعلی آن، گواه عواقب وحشتناک سپردن تصمیمگیریها به دست یک رهبر بدخواه یا خودخواه است که تمایلی به کسب اجماع ندارد. هر دو جنگ جهانی اول و دوم با بیکفایتی آشکار رهبران روسیه، به ترتیب تزار نیکلاس دوم و جوزف استالین، مشخص شدند و پس از آن تصمیم شوم لئونید برژنف برای حمله به افغانستان و دخالت وحشیانه پوتین در چچن، گرجستان و اکنون اوکراین رخ داد.
بازدارندگی در برابر هرگونه تکرار تجاوز روسیه در غیاب هرگونه تلاش جدی از سوی روسیه برای ایجاد تغییر در نظارت دولتی که نشان دهد قصد دارد تلاش واقعی برای عضویت در یک جامعه جهانی مبتنی بر قانون انجام دهد، بسیار مهم است. در غیر این صورت، وضعیت اوکراین ایجاب میکند که این کشور به عضویت سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) درآید و کریمه به عنوان بخشی از یک توافق وام-اجاره در ازای بخشی از بدهی سنگین خود به این سازمان به دلیل حمایتی که در دفاع از قلمرو خود دریافت کرده است، به پایگاه ناتو تبدیل شود. دستیابی به چنین هدفی مستلزم شجاعت از سوی ایالات متحده و ناتو است تا سیاست واقعبینانه زمان حال را درک کنند و به تهدید تجاوز روسیه پایان دهند. در غیر این صورت، تاریخ باید بزرگترین اشتباه قرن را ثبت کند.
حق نشر متعلق به @Kost Elisevich, MD, PhD 2024 است. تمامی حقوق محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.