یکی از حقایق بزرگ تاریخ این است که فریبکاران بزرگ، خودشان را نیز فریب میدهند. – جارون لانیر
اتحادها
به نظر میرسد رهبران اقتدارگرای همفکر تمایل دارند با یکدیگر متحد شوند تا اطمینان حاصل کنند که رفتارشان، هرچند فاسد و بیرحمانه، حداقل مورد تأیید همکارانشان قرار میگیرد. این رهبران تمایل دارند توجیه خود را در نقشی که در پیشبرد برخی اهداف ملی ایفا کردهاند، بیابند. در واقع، آنها خود را به جایگاهی ارتقا دادهاند که به آنها اجازه میدهد هر نوع رفتار نابهنجاری را که برای دستیابی به اهدافی مناسبتر برای خودشان نسبت به ملتهایشان لازم است، اتخاذ کنند. وقتی چنین اهدافی تهدید میشوند، که ناگزیر اتفاق میافتد، دیکتاتور ناامید برای حمایت به همکاران اقتدارگرای خود متوسل میشود، به این امید که در طول مشکلاتش در دسترس باشد.
برای رهبرانی که تصمیم میگیرند خود را با امثال ولادیمیر پوتین همسو کنند، خطرات آشکار شده است. تأثیر تحریمهای اقتصادی، محدودیت دسترسی به شبکههای مالی، مسدود کردن داراییهای خارجی، از دست دادن جایگاه اخلاقی، محرومیت از روابط تجاری آینده و ماهیت درگیریهای خاص، مانند مورد حمله پوتین به اوکراین، عواقب طولانیمدتی دارد. این موارد باید زمانی که خود رهبران با تهدیداتی روبرو میشوند که پویایی ملی خاص آنها را آشکار میکند، بر آنها سنگینی کند. چنین است ماهیت نگرانیهای منطقهای در حال تغییر که برنامههای از پیش تعیینشده اتحادها را تغییر میدهد.

پوتین امیدوار است که شرایط به گونهای پیش برود که پیروزی مطلوب او در اوکراین را تضمین کند - اینکه بنبست نظامی شرمآور، پس از دو سال جنگ در اوکراین و تخریب قابل توجه ماشین جنگیاش، قابل غلبه باشد؛ اینکه حمایت مالی و تسلیحاتی ارائه شده به اوکراین توسط ایالات متحده، اتحادیه اروپا و سایر کشورها به پایان برسد؛ اینکه اقتصاد روسیه از تأثیر فزاینده تحریمهای بینالمللی و مصادره داراییهای بانکی آن جان سالم به در ببرد؛ اینکه بخش نفت و گاز آن بتواند حاشیه سود کافی برای حمایت از کل تلاشهای جنگی او را حفظ کند؛ اینکه اقلیتهای قومی او و شاید حتی روسهای عزیزش به خاطر وعده از دست رفته آینده خود قیام نکنند و انتخابات ایالات متحده یک رئیس جمهور شکست خورده به شکل دونالد ترامپ را بازگرداند. آخرین امید او این خواهد بود که حمایت متحدانش زمانی که توجه آنها به جای توجه به او، به نگرانیهای ملی و منطقهای شخصی خود معطوف میشود، از بین نرود.
اینها عناصری هستند که در غیرقابل پیشبینی بودن لحظه نقش دارند و تسلط نسبتاً ضعیف پوتین بر واقعیت را تهدید میکنند. غرب، به نوبه خود، باید تشخیص دهد که چگونه این عناصر ترکیبی ممکن است به نتیجه برسند. تمایلی برای نتیجهگیریهای عجولانه در مورد نتیجه وجود دارد، در حالی که بر آشکار شدن یک عنصر واحد در طرح این درگیری بدون توجه به ثبات کل نهاد مسئول آن تمرکز میشود.
جمهوری «دموکراتیک» خلق کره
حمایت نظامی که پوتین موفق به کسب آن شده است، عمدتاً توسط جمهوری دموکراتیک خلق کره (DPRK) و ایران ارائه شده است که هر دو از قبل اختلافات جدی با ایالات متحده و غرب به طور کلی دارند. جمهوری دموکراتیک خلق کره یا همانطور که معمولاً شناخته میشود، کره شمالی، به دلیل برنامههای هستهای و موشکهای بالستیک خود، در حالت انزوای دائمی و تحت تحریم سازمان ملل متحد (UN) و ایالات متحده باقی مانده است. این کشور به دلیل همکاری نظامی خود با روسیه و تعدادی از انتقالات تسلیحاتی در ازای کمک به توسعه فناوری ماهوارهای و وعده سختافزار نظامی پیشرفته در آینده، با محکومیت بیشتر اتحادیه اروپا (EU) مواجه شده است. در کوتاه مدت، روسیه اجازه آزادسازی 9 میلیون دلار از داراییهای مسدود شده جمهوری دموکراتیک خلق کره را از یکی از موسسات مالی خود داده است که به نوبه خود برای خرید نفت خام روسیه استفاده خواهد شد. به نظر میرسد روسیه همچنین وسیلهای را برای جمهوری دموکراتیک خلق کره فراهم کرده است که از طریق آن میتواند تحریمهای سازمان ملل متحد را که اقتصاد آن را محدود کرده است، دور بزند و به آن دسترسی بانکی با حسابهایی را میدهد که ظاهراً معاملات مالی بسیار مورد نیاز را تسهیل میکند و تعامل با تعدادی از کشورهایی را که از طریق ارتباطات روسیه به آنها دسترسی دارند، ممکن میسازد.
در واکنش به این تحولات، ایالات متحده و اتحادیه اروپا تحریمهایی را علیه تعدادی از نهادهای روسی که در انتقال موشکهای بالستیک کوتاهبرد و مهمات از کره شمالی دست داشتند، اعمال کردند و در زمان مناسب اقدامات مشابه بیشتری انجام خواهند داد. باید اضافه کرد که روسیه قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد را که کشورها را از تجارت تجهیزات نظامی با کره شمالی منع میکند، نقض میکند. سازمان ملل متحد تصمیم گرفته است که روسیه را به خاطر این تخلف به چالش نکشد، همانطور که مشروعیت روسیه برای عضویت در شورای امنیت را به دلیل حمله سال ۲۰۲۲ به اوکراین و چندین جنایتی که در آن رخ داده است، زیر سوال نبرده است.

با این حال، ابزارهای مستقیمتری برای مقابله با بیعدالتی وجود دارد. اولین مورد شامل مجازاتهای مالی و پیچیدگی فزایندهای است که وزارت دادگستری ایالات متحده (DOJ) با هماهنگی دفتر صنعت و امنیت در وزارت بازرگانی و دفتر کنترل داراییهای خارجی در وزارت خزانهداری، با آن به موضوع تحریمها پرداخته است. توانایی آن در تنگتر کردن حلقه محاصره بر گردن آن دسته از نهادهایی، تجاری و غیره، که به کشورهایی مانند روسیه و کره شمالی فرصتهایی برای تأمین مالی فعالیتهای مخرب یا پولشویی دادهاند، به طور فزایندهای مؤثر شده است. استفاده از واسطههای شخص ثالث، شرکای معاملاتی و پنهان کردن هویت کاربر نهایی تحت بررسی دقیقتری. کنترلهای صادراتی که دسترسی به فناوریها را برای صنایع دفاعی و بخشهای دریایی روسیه، پالایش نفت و نهادهای صنعتی و تجاری محدود میکنند، از همان ابتدا اجرا شدند. تلاش وزارت دادگستری توسط یک گروه ویژه بین سازمانی اجرای قانون، KleptoCapture، رهبری شده است که با شرکای بینالمللی برای اجرای بیشتر اقدامات متقابل اقتصادی برای از بین بردن شیوههای فریبنده روسیه و عوامل آن همکاری میکند.
اقتصاد کره شمالی در چند سال گذشته عمدتاً به دلیل محدودیتهای کووید-۱۹ و تحریمهای سازمان ملل متحد رو به کاهش بوده است. تولید ناخالص داخلی (GDP) این کشور در سال ۲۰۲۰، ۴.۵ درصد کاهش یافته و به دنبال آن در سال ۲۰۲۱، ۰.۱ درصد و در سال ۲۰۲۲، ۰.۲ درصد کاهش یافته است، اما انتظار میرود در سال ۲۰۲۴، به دلیل توافق تسلیحاتی با روسیه و روابط تجاری مداوم با چین که تقریباً ۹۷ درصد از کل تجارت را تشکیل میدهد، حدود ۱ درصد رشد داشته باشد. با این حال، نگرانی کره شمالی این خواهد بود که آیا روسیه با توجه به نگرانیهای فزاینده در مورد اقتصاد خود، قادر به پرداختهای برنامهریزی شده خود است یا خیر. این امر با عدم موفقیت روسیه در حفظ سطح صادرات نفت و گازی که در بودجه خود برای خود وعده داده بود، در نتیجه حملات مستقیم به صنعت نفت و گاز این کشور، رخ داده است. در غیر این صورت، تحریمهای سازمان ملل و ایالات متحده همچنان به اعمال فشار مداوم نه تنها بر روسیه، بلکه بر اقتصاد کره شمالی ادامه خواهند داد، جایی که سرانه تولید ناخالص داخلی اکنون معادل تنها ۳.۴ درصد از کره جنوبی است.
عوامل دیگری که بر توافق تسلیحاتی روسیه با کره شمالی تأثیر میگذارند، میتوانند شامل کیفیت تسلیحات، توانایی تحویل به موقع آنها و حفظ این تلاش در طول زمان باشند. ظاهراً روسیه تنها میتواند ۷٪ از نیاز ارتش خود به گلولههای توپخانه را تولید کند، و این امر مستلزم آن است که ارسال این گلولهها با نظم خاصی انجام شود. خود سلاحهای متعارف کره شمالی نیز از کیفیت قابل توجهی برخوردارند که نتیجه روشهای تولید غیراستاندارد و شرایط نگهداری نامناسب است. گزارشهای گذشته نشان دادهاند که این سلاحها فاقد قابلیت اطمینان هستند و نشان میدهند که بیش از ۵۰٪ گلولههای آنها به هدف خود نمیرسند و ۲۰٪ آنها منفجر نمیشوند. تحویل تسلیحات ممکن است حتی چالش برانگیزتر باشد.
در واقع، کره شمالی فاصله قابل توجهی، ۴۱۵۰ مایل (۶۶۷۸ کیلومتر)، از جبهه شرق اوکراین دارد. کارآمدترین وسیله حمل و نقل مهمات سنگین در این شرایط، راه آهن است. این امر در کشوری مانند فدراسیون روسیه (RF) که چندین منطقه اقلیتهای قومی متخاصم در شرق کوههای اورال دارد و از دست دادن مردم از جوامع خود در جنگ پوتین علیه اوکراین و مسائل دیرینهای مانند بیتفاوتی مسکو نسبت به زبان و فرهنگ آنها خشمگین هستند، یک مشکل امنیتی ایجاد میکند. به کارگیری اقلیتهای قومی توسط روسیه در مقایسه با روسها به شدت نامتناسب بوده و تعداد آنها بیشتر در فهرست تلفات منعکس شده است.
روسیه از دسترسی سرویس امنیتی اوکراین (SBU) به توانایی آن در انجام عملیات ویژه در مناطق دورافتاده فدراسیون روسیه، احساس ناراحتی مضاعفی دارد. نمونه بارز این نوع توانایی، انفجار نوامبر 2023 در بوریاتیا، جمهوریای در سیبری در شمال مغولستان، در راهآهن بایکال-آمور بود که نفت روسیه را حمل و نقل میکند و محمولههای نظامی را از کره شمالی دریافت میکند. این انفجار، ترافیک باری را در تونل بیش از نه مایلی بسلوف سورومویسکی در امتداد بخش ایتیکیت-اوکوشیکین از راهآهن شرق سیبری، که خط اصلی واردات از چین نیز هست، نابود کرد. این دومین حادثه از این دست بود که همین راهآهن را درگیر میکرد.
جمهوری اسلامی ایران
ایران و روسیه در سال ۲۰۲۲ پس از حمله پوتین به اوکراین، اتحادی استراتژیک تشکیل دادند و پس از آن ایران شروع به ارائه پهپادهای شناسایی و انتحاری کرد که متعاقباً برای کشتن تعداد قابل توجهی از غیرنظامیان مورد استفاده قرار گرفتند . ایران در مواجهه با جنایاتی که روسیه در طول دو سال گذشته مرتکب شده است، به تأمین همان سلاحها برای روسیه ادامه داده است. این امر به جهانیان نشان میدهد که رفتار روسیه در این جنگ، علیرغم محکومیت تقریباً جهانی ، تا حدودی قابل توجیه است . شورای اتحادیه اروپا حمایت نظامی ایران از جنگ غیرقانونی روسیه، به ویژه برای استفاده بیقید و شرط از پهپادها علیه جمعیت غیرنظامی و زیرساختهای اوکراین را غیرقابل قبول دانست. این شورا شش فرد و پنج شرکت درگیر در ساخت پهپادها را تحریم کرد و آنها را با مسدود کردن داراییها، ممنوعیت سفر به اتحادیه اروپا و ممنوعیت دسترسی به منابع اقتصادی هدف قرار داد. پیامد بزرگتر برای رهبری ایران، پذیرش چنین رفتار غیراخلاقی توسط مردم خودش با توجه به آگاهی آنها از نقض حقوق بشر داخلی رژیم خواهد بود .
ایران خود با نگرانیهای منطقهای و داخلی مواجه است. خاورمیانه و خاور نزدیک مدتی است که مملو از گروههای شبهنظامی است که در چندین کشور پراکنده شدهاند. برخی از این گروهها با رژیمهای دولتی همسو هستند در حالی که برخی دیگر وفاداری اولیه خود را به یک باور مذهبی یا یک هدف جداییطلبانه حفظ میکنند. ایران با بسیاری از این گروهها که عمدتاً به منظور تضعیف ادعاهای ارضی اسرائیل و نفوذ ایالات متحده در منطقه، درگیر فعالیتهای تروریستی بودهاند، ارتباط دارد. ایران در سال ۱۹۸۴ توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده به عنوان حامی تروریسم دولتی معرفی شد و نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC-QF) را به عنوان وسیلهای که از طریق آن از این گروهها در اجرای عملیات تروریستی حمایت میشود، معرفی کرد. خود سپاه پاسداران نیز در سال ۲۰۱۹ توسط وزارت امور خارجه به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی نامگذاری شد. این گروههای نیابتی - حماس در غزه، حزبالله در لبنان، حوثیها در یمن، کتائب حزبالله و عصائب اهل حق در عراق، حرکت النجباء در سوریه، تیپهای الاشتر و سرایا المختار در بحرین - به ایران این امکان را میدهند که از پاسخگویی در مورد فعالیتهای غیرقانونی خود در منطقه اجتناب کند. دخالت ایران در غزه در بحران فعلی، در سوریه با جنگ داخلی طولانی مدت و در یمن با تهدید کشتیرانی در دریای سرخ، از نظرها پنهان نمانده است. اگرچه ژئوپلیتیک منطقهای، امنیت مورد نظر ایران را در محیط نزدیک خود فراهم کرده است، اما مطمئناً مطلق نیست و جایگاه آن در جامعه جهانی همچنان مشکلی برای ایران است که بعید است از بین برود.
دیدار روسیه با حماس در مسکو در مارس 2023، هفت ماه قبل از حمله تروریستی به اسرائیل، نشان از پیش آگاهی از این رویداد و امید به درگیری طولانی مدت در پی آن دارد که خاورمیانه را نیز درگیر خواهد کرد. تبانی از این نوع، توجه را از جنگ غیرقانونی مداوم روسیه در اوکراین منحرف کرده و باعث حواس پرتی ایالات متحده میشود. در واقع، وضعیت جدید به بستری برای اختلاف سیاسی در کنگره تبدیل شد که منجر به استدلالهای غیرضروری در مورد تلفیق تعهدات خارجی ایالات متحده با اختلاف مرزیشد. این ایده که ایران از قبل حمایت مادی از جنگ روسیه را فراهم میکند، کاملاً مطابق با یک طرح فراگیر برای ایجاد نوعی بیثباتی جهانی مورد نیاز پوتین است که باعث میشود کنگره غیرمسئول ایالات متحده شروع به عقبنشینی از تعهدات خود برای حفظ نظم بینالمللی و تمرکز بر نگرانیهای ملی. همین اشتباه رایج توسط غرب در دهه 1930 مرتکب شد که منجر به حمله آلمان و روسیه به لهستان و آغاز جنگ جهانی دوم شد.
با این حال، ایران خود را درگیر درگیری مستقیم با ایالات متحده بر سر حمله اخیر به تأسیسات آمریکایی در اردن یافت. این حمله توسط یکی از گروههای شبهنظامی نیابتی، کتائب حزبالله، در عراق انجام شد. حملات تلافیجویانه ایالات متحده و بریتانیا به نیابتهای ایران در عراق، یمن و سوریه، تواناییهای آنها را کاهش داده و جدول زمانی برای پایان دادن به این حملات تعیین نشده است. این وضعیت، ایران را در حال بررسی این موضوع قرار میدهد که چه میزان از نفوذ پیرامونیاش در منطقه کاهش خواهد یافت و برای جبران آن به چه میزان حمایت بیشتر نیاز خواهد بود. این بررسی در زمانی صورت میگیرد که در ایالات متحده، فریادها برای حملات مستقیم به خود ایران بلند است.

آنچه وضعیت فعلی ایران را پیچیدهتر کرده، تبادلات مرزی اخیر با پاکستان است، زمانی که در اواسط ژانویه، ایران حملات به استان بلوچستان پاکستان، جایی که یک گروه شورشی ضد ایرانی، جیش العدی، مستقر است، انجام داد. پاکستان اندکی پس از آن، با حملات موشکی و جتهای جنگنده، استان سیستان و بلوچستان در ایران را که شورشیان ضد پاکستان در آن فعالیت داشتهاند، هدف قرار داد. اختلافات سیاسی و ایدئولوژیک بین رژیم مذهبی شیعه ایران و رژیم عمدتاً سنی اما فرقهگرای پاکستان، روابط بین دو کشور را گاهی اوقات پرتنش کرده است. این امر با روابط نزدیکتر پاکستان با رقبای ایران، ایالات متحده و امارات متحده عربی و عربستان سعودی. علاوه بر این، روابط نزدیکتر ایران با رقیب پاکستان، هند ، روابط را به ویژه با دشواری مواجه میکند و بعید است که به زودی حل شود.
در مورد فروش پهپادهای شاهد-۱۳۶ ایران به روسیه با قیمت تخمینی ۱۹۳۰۰۰ دلار برای هر واحد و سفارش ۶۰۰۰ پهپاد؛ در مجموع ۱.۷۵ میلیارد دلار توسط روسیه به صورت شمش طلا برای خرید اولیه ۶۰۰۰ فروند پرداخت شد. با توجه به مشکلاتی که روسیه ممکن است در خریدهای مستقیم در سال جاری داشته باشد، ممکن است یک معامله پایاپای نیز برای تبادل پهپادهای ایرانی با هواپیماهای روسی از جمله جت جنگنده سوخو-۳۵ و هلیکوپتر تهاجمی Mi-۲۸ انجام شود. پهپادها و سایر مهمات قاچاق ، یکی با قایق در دریای خزر و تخلیه در یک کشتی نیروی دریایی روسیه، و دیگری توسط یک شرکت هواپیمایی ایرانی، که هر دو مانند مورد انتقال تسلیحات توسط کره شمالی، آسیبپذیریهای ترانزیتی ایجاد میکنند.
یک سایت بزرگ تولید پهپاد نظامی، واقع در شهر اصفهان در مرکز ایران، یک سال پیش هدف حمله پهپادی که احتمالاً اسرائیل به جای کمک مستقیم به اوکراین، در جهت منافع شخصی خود عمل میکرد. رویدادهای مشابه دیگری نیز در تابستان ۲۰۲۰ در مجموعهای غیرمعمول از حوادث رخ داد که شامل انفجار در ماه ژوئن در تأسیسات موشکهای و انبار ذخیره گاز در حومه شرقی تهران، انفجار و آتشسوزی دیگری در ماه ژوئن ناشی از نشت گاز در یک کلینیک پزشکی در شمال تهران که منجر به کشته شدن ۱۹ نفر، آتشسوزی مرموز در ماه ژوئیه که باعث خسارت قابل توجهی در تأسیسات مونتاژ سانتریفیوژ برای غنیسازی اورانیوم در مجتمع هستهای در جنوب تهران شد، و نشت گسترده گاز کلر در مرکز پتروشیمی در استان خوزستان در جنوب شرقی ایران، و همچنین انفجار ترانسفورماتور و آتشسوزی در نیروگاه در جنوب غربی ایران، هر دو در یک روز در اوایل ژوئیه، بود. در آوریل ۲۰۲۱، حمله دیگری به شکل قطع برق شبکه برق تأسیسات غنیسازی هستهای نطنز رخ داد. دو انفجار مهم در فوریه ۲۰۲۴ در امتداد خطوط گاز که میدانهای گازی اصلی دریای خزر را به دو استان واقع در مرکز و جنوب ایران متصل میکنند، رخ داد و به فعالیتهای تروریستیکه یک گروه جداییطلب عرب در منطقه جنوب غربی ایران را درگیر میکند، اما اسرائیل را نیز مستثنی نمیکند.

جدا از ارتباط شوم با روسیه و کره شمالی، ایران همچنان در وضعیت درگیری با مردم خود در رابطه با سیاستهای محدودکننده داخلی رژیم در مورد آزادی بیان، محدودیت در فرصتهای اقتصادی و عدم بهبود معیشت قرار دارد. علاوه بر ناآرامیهای داخلی، درگیری بر سر ایدئولوژی مذهبی بین دولت اسلامی عراق و شام (داعش) و گروه شبهنظامی سنی، جیشالعدل، بر سر استقلال ارضی نیز وجود داشته است که به ایران کمک میکند تا همچنان در معرض تهدید مداوم کشتارهای جمعی و ترورهای هدفمند باقی بماند. حمله داعش به یک زیارتگاه مذهبی شیعیان در شیراز در جنوب غربی ایران در اکتبر 2022 منجر به کشته شدن 15 نفر و زخمی شدن 40 نفر شد و اندکی پس از اعتراضات گسترده سراسری رژیم به دلیل قتل مهسا امینی در ماه سپتامبر توسط پلیس «امنیت اخلاقی». گفته میشود بیش از 500 نفر در طول سال پس از آن. در اوایل ژانویه ۲۰۲۴، حمله داعش در شهر کرمان در جنوب شرقی ایران، منجر به کشته شدن ۱۰۰ نفر توسط بمبگذاران انتحاری در یک مراسم یادبودشد. شبهنظامیان جیشالعدل عمدتاً نیروهای امنیتی ایران را با ربودن یا کشتن مرزبانان، بمبگذاریهای انتحاری و کارگذاری مواد منفجره هدف قرار دادهاند. آخرین حمله به یک کلانتری در دسامبر ۲۰۲۳ منجر به کشته شدن ۱۱ نفر شد و به سالی که طی آن چندین حمله مشابه رخ داده بود، پایان داد.
صرف نظر از تأثیر اقدامات چندین دشمن خارجی، سطح ناآرامیها در جامعه ایران به تنهایی نشان میدهد که رهبری ایران قادر به درک واقعیت تغییر نیست. تا فوریه ۲۰۲۲، ده ماه قبل از مرگ مهسا امینی، ۶۶٪ از ایرانیان نظر نامطلوبی نسبت به علی خامنهای، آیتالله العظمی و رهبر ایران داشتند که محبوبیت خودش در واقع تنها ۲۶٪ بود. در یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۲ توسط گامان، یک موسسه مستقر در هلند، بیش از ۶۰٪ از ایرانیان خواستار تغییر رژیم یا گذار از «جمهوری اسلامی» بودند، در حالی که تنها ۱۸٪ از نظام سیاسی موجود حمایت میکردند. با این حال، آشکارترین نکته، نگرش مطلوب ۶۴٪ از پاسخدهندگان به محمدرضا پهلوی بود که پیش از سرنگونیاش توسط انقلاب اسلامی ۱۹۷۹، رهبری ملت را بر عهده داشت و طرفدار روابط با غرب بود.
و اما نگرش مردم ایران نسبت به روسیه چگونه است؟ شاخص ادراک دموکراسی ۲۰۲۲ بنیاد اتحاد دموکراسیها مستقر در کپنهاگ نشان داد که ۵۰٪ مردم در واقع برداشت منفی از روسیه دارند و تنها ۱۵٪ نظر مثبتی در مورد همسایه شمالی خود دارند. اکثریت قاطع مردم ایران جنگ روسیه علیه اوکراین را نامشروع میدانند، اگرچه در مورد اینکه آیا ایران باید اقدامات بیشتری برای مخالفت با این جنگ انجام دهد یا خیر، اختلاف نظر دارند. اخیراً جنجالهایی در مورد حمایت روسیه از ادعاهای امارات متحده عربی مبنی بر حاکمیت بر سه جزیره ظاهراً ایرانی در خلیج فارس - تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی - ایجاد شده است. ایران هر زمان که اجلاس مشترکی بین شورای همکاری خلیج فارس (GCC) و فدراسیون روسیه برگزار شده است، روسیه را در این مورد در کنار امارات متحده عربی دیده است، با وجود اینکه روسیه تلاش میکند با اطمینان دادن به ایران در مورد تمامیت ارضی خود، راه خود را از این مخمصه نجات دهد . اعتراض عمومی در مقابل سفارت روسیه در تهران به دلیل سرنوشت جزایر رخ داده است و سرمقالهای به شدت از سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه، انتقاد کرده و پرسیده است: «بیانیه روسیه و اعراب در مورد سه جزیره چه نامی جز ریاکاری و استانداردهای دوگانه در سیاست خارجی میتواند داشته باشد؟» این وضعیت برای خامنهای تحقیرآمیز تلقی میشود، در حالی که ایرانیها در رسانههای اجتماعی روسها را به «خیانت چند صد ساله به ایران» متهم میکنند.
اینکه آیا میتوان در نتیجهی مسائل متعدد فعلی که ایران در وضعیت داخلی فعلی خود با آن مواجه است، به نوعی مصالحه با غرب دست یافت یا خیر، تنها با بررسی چگونگی تعامل این مسائل با یکدیگر در طول زمان قابل قضاوت است.
جمهوری خلق چین
رابطه چین با روسیه ظرافت بیشتری دارد، زیرا هنوز تبادل قابل توجهی از تسلیحات سنگین در ازای پول نقد یا کالا وجود ندارد، اگرچه صادرات نیمههادیهای چین به روسیه از زمان حمله پوتین به اوکراین بیش از دو برابر شده است. شواهد فزایندهای مبنی بر ورود قطعات الکترونیکی به سیستمهای تسلیحاتی روسیه وجود دارد؛ حداقل ۱۵٪ از این قطعات تا ماه مه ۲۰۲۳ در تسلیحات روسی مانند موشکهای کروز، بالگردها، پهپادهای ایرانی و روسی و سایر تسلیحات شناسایی شدهاند. وزارت امور خارجه ایالات متحده تعدادی از شرکتهای چینی را به دلیل کمک به شرکت فناوری روسی SMT-iLOGIC برای دور زدن تحریمها جهت دستیابی به فناوری برنامه پهپادی روسیه، تحریم کرده است.
در غیر این صورت، چین انواع کمکهای نظامی غیرکشنده را به شکل تجهیزات حفاظتی مانند جلیقههای ضد گلوله و کلاه ایمنی و همچنین فناوریهای دو منظوره به روسیه ارائه داده است. پهپادهای خاصی که میتوانند برای هدایت آتش توپخانه یا مجهز به اپتیک حرارتی برای نظارت در شب استفاده شوند، توسط روسیه خریداری شدهاند که ارزش آنها فقط در سال 2023 به بیش از 100 میلیون دلار میرسد. فناوری غربی نیز به طور مخفیانه از طریق یک کانال چینی به روسیه راه یافته است و بیش از 60 درصد از قطعات وارداتی در سلاحهای روسی فقط از شرکتهای آمریکایی تهیه میشوند.
اخباری از این دست با تلاش چین برای رسیدن به یک توافق سیاسی برای جنگ پوتین که یک سال پیش در ژانویه ۲۰۲۳ رونمایی شد و بیشتر مجموعهای از اصول. این طرح هیچ نشانهای از عقبنشینی روسیه از خاک اشغالی اوکراین ارائه نکرد و کشورهای دیگر را به خاطر «سوءاستفاده از تحریمهای یکجانبه» به جای مقصر دانستن متجاوز. این اعلامیه همچنین زمانی که لو شایه، سفیر چین در فرانسه، متعاقباً حاکمیت جمهوریهای شوروی سابق را زیر سوال برد و اظهار داشت که کشورهایی مانند کشورهای بالتیک و اوکراین فاقد «جایگاه مؤثر در حقوق بینالملل» هستند و سپس با ادعای اینکه کریمه «در ابتدا روسی» بوده است، اشتباه کرد، خوب عمل نکرد. برای روشن شدن موضوع، کریمه بیش از ۳۰۰ سال توسط تاتارها اداره میشد تا اینکه توسعهطلبی تزاری روسیه شبه جزیره را ضمیمه کرد و به روسیسازی این سرزمین پرداخت. روسیه شوروی تحت رهبری جوزف استالین سپس اقدام به نسلکشی تاتارها از طریق قحطی، یک برنامه وحشیانه تبعید و قتل عام کرد.
در نهایت به نظر رسید که طرح صلح چین با کلیاتش چیزی بیش از تلاشی برای پیشی گرفتن از ایالات متحده با تلاش برای نشان دادن اینکه میتواند در مناقشات بزرگ در صحنه جهانی میانجیگری کند، نبود. البته روسیه واکنش مثبتی نشان داد ، زیرا هیچ انتقاد روشنی از تهاجم غیرقانونی آن به اوکراین مطرح نشد و در غیر این صورت، هیچ راه حل اساسی ارائه نشد. و از آن زمان تاکنون هیچ راه حلی ارائه نشده است.

امتناع چین از محکوم کردن تهاجم از همان ابتدا، به قیمت از دست رفتن بخش زیادی از روابط دیپلماتیک این کشور در غرب تمام شده است. بدتر از همه، چند روز پس از اعلام جرم توسط دادگاه کیفری بینالمللی در مارس 2023، شی جین پینگ سفر از پیش برنامهریزی شده خود به مسکو را به عنوان نشانهای از حمایت خود از روسیه که با سفر قبلی به پکن در فوریه 2022، تنها چند هفته قبل از تهاجم، تثبیت شده بود، ادامه داد. نکته قابل توجه این است که پوتین در ماه مه 2023، گویی برای رد نگرانیهای چین در مورد استفاده از تهدیدات هستهای در طرح صلح خود، استقرار سلاحهای هستهای تاکتیکی در بلاروس را اعلام کرد. به نظر میرسد بیشتر یک توافق تجاری بین دو کشور وجود دارد که مبتنی بر موضع خصمانه علیه غرب است تا هرگونه درک ایدئولوژیک واقعی که باعث شود چین بیش از حد در جنگ روسیه دخالت کند.
علاوه بر این، چین نگرانیهای فوریتری در داخل مرزهای خود دارد که باید با آنها دست و پنجه نرم کند. اقتصاد راکد، رشد آن را کند کرده و روند نزولی پیشبینی میشود. رشد اقتصادی برای چینی که در دهه 1970 از فقر بیرون میآمد، سریع بود و تنها پس از روی کار آمدن جینپینگ در سال 2012 به وضعیت درآمد متوسط سقوط کرد و گسترش آن تا حد زیادی از زمان رهبری جینپینگ در سال 2012 کند شد. دهه قبل شاهد رشد متوسط سالانه 10.5 درصد بود، در حالی که دهه پس از آن به طور متوسط 6.7 درصد بود. صندوق بینالمللی پول (IMF) انتظار دارد که این نرخ در سال 2023 به 5.4 درصد کاهش یابد و در سال 2028 به 3.5 درصد برسد. بیکاری جوانان، جمعیت مسن، بازار املاک و مستغلات آشفته ، تضعیف بهرهوری و تقاضای کند که منجر به قیمتگذاری ضعیف برای مصرفکننده میشود ، به وضعیتی دامن زده است که در آن سیستم مالی قادر به ایجاد همان نوع رشد اعتباری که قبلاً میتوانست، نیست. مدیریت بحران کووید توسط دولت با سیاست عدم تحمل، شرکتهای خصوصی را خفه کرد و به اعتماد مصرفکننده آسیب رساند. شرکتهای خارجی پس از ۲۵ سال، با منفی شدن سرمایهگذاری مستقیم، از چین خارج شدهاند.
با تشدید مشکل و مشابه آنچه در روسیه رخ داده است، چین اولین کاهش جمعیت خود را از سال ۱۹۶۱ شاهد بوده است، به طوری که دفتر ملی آمار این کشور کاهش متوالی ۸۵۰ هزار نفر در سال ۲۰۲۲ و ۲.۰۸ میلیون نفر (۰.۱۵٪) در سال ۲۰۲۳ را گزارش کرده است که مجموع جمعیت را به ۱.۴۰۹ میلیارد نفر میرساند . بخشی از این کاهش در نتیجه پایان قرنطینههای کووید در دسامبر ۲۰۲۲ و افزایش مواجهه با ویروس در بین جمعیت رخ داده است. متعاقباً، کل مرگ و میر در سال ۲۰۲۳ با ۶.۶ درصد افزایش به ۱۱.۱ میلیون نفر رسید که بالاترین میزان از سال ۱۹۷۴ است. در کنار این، کاهش نرخ باروری کل نیز مشاهده شده است، به طوری که میانگین تعداد نوزادان یک زن در طول زندگیاش از ۱.۳۰ در سال ۲۰۲۰ به ۱.۰۹ در سال ۲۰۲۲ کاهش یافته است. موالید جدید در سال ۲۰۲۳ با ۶.۳۹ تولد به ازای هر ۱۰۰۰ نفر، ۵.۷ درصد کاهش یافته است که نسبت به نرخ ۶.۷۷ تولد در سال ۲۰۲۲ کاهش نشان میدهد . کاهش پیشبینیشده در نیروی کار و افزایش بار مراقبتهای بهداشتی و نیاز به هزینههای اجتماعی برای جمعیت رو به پیری، کسری مالی را افزایش داده و بار بدهی را در سالهای آینده افزایش خواهد داد.
چین تا حد زیادی محتاط خواهد ماند و شاید بیش از این در ورطه جنگ اوکراین وارد نشود، اگرچه تاکنون در مورد عواقب تصمیماتی که گرفته، قضاوت نادرستی داشته است. متغیرهای زیادی وجود دارد که باید قبل از تصمیمگیری در مورد نتیجه در نظر گرفته شوند.
رهبری اقتدارگرا، علیرغم ظاهر کارآمدی در تصمیمگیریهای دولتی، به نظر میرسد که همیشه جای خود را به قضاوت نادرست میدهد، زیرا رهبران پس از دریافت قدرت مطلق مورد نیاز، بیشتر تمایل به فرض بیخطایی دارند. رژیم، هرچند گمراه، با جعبه ابزار تبلیغاتی خود، که کمتر تمایل به باور نیاز به نظرات دیگران دارد، اکنون به تنها وسیلهای برای هدایت ملت بیخبر خود به سوی آیندهای نامعلوم تبدیل شده است. تاریخ در هر دو جنگ جهانی قرن بیستم نشان داده استکه اتحاد رژیمهای اقتدارگرا منجر به نابودی فردی آنها شده است، اما پیش از آن جهان را به هرج و مرج، خونریزی و اندوه در مقیاسی سوق داده است که هرگز تحقق نیافته و به نوعی هنوز ناشناخته است.
آیا کسانی که ابزار لازم برای متوقف کردن تجاوز پوتین و تهدیدی که برای اروپا و در نتیجه، ثبات نظم بینالمللی ایجاد میکند را دارند، بار دیگر به طرز فجیعی شکست خواهند خورد؟ اینها عواملی هستند که در این موضوع باقی میمانند و به بخش بعدی و پایانی میپردازیم.
حق نشر متعلق به @Kost Elisevich, MD, PhD 2024 است. تمامی حقوق محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.