اوربان و پوپولیسم در اروپا

درست آن سوی مرز استونی در خاک روسیه، تابلویی بسیار مشهود با جمله‌ای ساده «روسیه هیچ مرزی نمی‌شناسد» قرار دارد، یک جسارت خودخواهانه و مختص روسیه که برای ارعاب ملت کوچک‌تری که در جنگ فعلی اوکراین با روسیه محکم در کنارش ایستاده است، به کار گرفته شده است؛ جنگی که روسیه در آن روشن کرده است که هیچ توجهی به مرزهای کشورهای مستقل ندارد. این تابلو هشداری است برای هر ملتی که در مجاورت آن قرار دارد - کشورهای بالتیک، فنلاند، لهستان، اسلواکی، مجارستان، رومانی، مولداوی، قزاقستان، آذربایجان، ارمنستان، گرجستان.

کشورهایی در مجاورت روسیه که ظاهراً ممکن است در نتیجه آرمان‌های امپریالیستی این کشور، درگیری‌هایی در آنها رخ دهد. اعتبار تصویر: پیتر هرمس فوریان

نگرانی فزاینده‌ای نیز از درون، به شکل احساسات پوپولیستی راست‌گرایانه که به ویژه در برخی از کشورهای اروپای شرقی ابراز می‌شود، اروپا را فرا گرفته است. نمونه آن مجارستان، عضو سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) و اتحادیه اروپا، است که در آن یک حکومت غیرلیبرال جای خود را به یک حکومت اقتدارگرای بالفعل داده و به اردوگاه طرفدار پوتین پیوسته است. رژیم سیاسی حاکم بر مجارستان، با وجود تجربه ویرانی‌های تجاوزات گذشته توسط رژیم‌های اقتدارگرای همسایه، به ویژه آلمان نازی و روسیه شوروی، مسیری را انتخاب کرده است که ملت خود را بیشتر با یک رژیم جنایتکار که دوباره رفاه قاره را تهدید می‌کند، همسو می‌کند. به نظر می‌رسد که بشریت در واقع قادر به آموزش نسل‌های بعدی در مورد آسیب‌های ناشی از رهبری اقتدارگرا نیست و ترجیح می‌دهد طبق قوانین خود رفتار کند تا قوانین حاکم بر حکومتداری. این یک جمله بسیار رایج را به ذهن متبادر می‌کند: "نباید به اینجا می‌رسید... اما ما گذاشتیم که این اتفاق بیفتد."

ایدئولوژی پوپولیستی جناح راست ، جدا از محافظه‌کاری اجتماعی و مالی خود، با نئوناسیونالیسم همذات‌پنداری می‌کند. این ایدئولوژی به سیاست‌های مهاجرتی محدودکننده گرایش دارد و از مضامین مذهبی و فرهنگی بومی برای تقویت پلتفرم پوپولیستی خود استفاده می‌کند که اغلب نیاز بیش از حد به خلوص نژادی را ترویج می‌دهد. این جنبش از طریق لفاظی‌های ضد وضع موجود، احساسات ضد نخبه‌گرایانه ساختگی و مخالفت با نفوذ خارجی، محبوبیت کسب می‌کند. جناح افراطی از اطلاعات نادرست عمومی برای حمایت از دستور کار خود و براندازی دولت دموکراتیک با هدف ایجاد بی‌اعتمادی در نهادهای آن استفاده می‌کند. خطر زمانی پیش می‌آید که این جنبش قدرت دولت را به دست می‌گیرد و به یک رژیم اقتدارگرا تبدیل می‌شود، چه از ابتدا در پاسخ به یک تهدید ساختگی، مانند مورد آتش زدن رایشتاگ در آلمان نازی در سال ۱۹۳۳، یا به صورت روشمند مانند یک دموکراسی غیرلیبرال که به تدریج نهادهای مستقر را که قرار است استفاده نادرست از چنین قدرتی را تعدیل کنند، تضعیف می‌کند.

روش‌ها آشنا هستند. اخبار و افکار عمومی محدود به رسانه‌های دولتی و رسانه‌های قابل اعتماد، عمومی یا خصوصی، است که متعهد به حمایت از تبلیغات دولتی هستند. قوه قضائیه از طریق انتصاب وفاداران به حزب، تابع می‌شود. اقتدار قانونگذاری دولت با محدود کردن تعداد کرسی‌ها و در عین حال پر کردن کرسی‌های باقی‌مانده با اعضای حزب حاکم از طریق تخلفات انتخاباتی، تضعیف می‌شود. یک سازمان امنیتی دولتی به جای یک آژانس متعهد به رفاه عمومی و ملی، مجدداً پیکربندی و به ابزاری در خدمت نیازهای قوه مجریه دولت تبدیل می‌شود. در نهایت، از طریق اصلاحات قانون اساسی، اقتدار نهایی به یک قوه مجریه بسیار متمرکز دولتی اعطا می‌شود و بدین ترتیب انتساب قانونی برقرار می‌شود.

ویکتور اوربان مجارستانی نمونه‌ای جذاب از دگرگونی سیاسی است، زمانی که شرایط، تغییراتی را در سیاست برای رسیدن به قدرت بیشتر ایجاب می‌کند. این اراده به قدرت است که اغلب بر میل به خدمت غلبه می‌کند و آن را با میل به خدمت شدن جایگزین می‌کند. وقتی این قدرت مطلق می‌شود، به سرعت پایه‌های حکومت‌داری صحیح و به همراه آن، رفاه جامعه را از بین می‌برد. تاریخ قرن بیستمنمونه‌های متعددی را در اختیار ما قرار می‌دهد که این نکته را نشان می‌دهند، از موسولینی، استالین، توجو و هیتلر گرفته تا مائو تسه‌تونگ، پل پوت، عیدی امین و اکنون ولادیمیر پوتین در این هزاره جدید.

اوربان در سال ۱۹۸۹ به عنوان عضوی از فیدس («اتحاد دموکرات‌های جوان»)، یک سازمان دانشجویی لیبرال ضد کمونیست، وارد صحنه سیاسی شد، زمانی که این کشور هنوز به عنوان یک کشور عضو پیمان ورشو. یک سخنرانی جسورانه که در آن از نیروهای شوروی خواسته شده بود تا کشور را ترک کنند و خواستار خودمختاری بیشتر شوند، اوربان را در معرض توجه عمومی قرار داد. در سال ۱۹۹۲، او معاون رئیس لیبرال اینترنشنال، یک سازمان جهانی متشکل از احزاب سیاسی لیبرال که در سال ۱۹۴۷ تأسیس شده بود، شد. در سال ۱۹۹۳، او به ریاست فیدس رسید و از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ ریاست کمیته امور ادغام اروپا را بر عهده گرفت. اوربان در آن زمان قصد داشت با غرب ارتباط نزدیک‌تری برقرار کند و به دنبال دور شدن از حوزه نفوذ سرکوبگرانه روسیه بود. در سال ۱۹۹۶، او رئیس کمیته ملی مجارستان در طرح ابتکاری جدید آتلانتیک (NAI) شد، سازمانی مستقر در موسسه امریکن انترپرایز و متعهد به تقویت دموکراسی‌ها در سراسر اقیانوس اطلس.

انتخابات پارلمانی سال ۱۹۹۴ در مجارستان پس از فروپاشی شوروی، نقطه عطفی برای حزب دموکراتیک اوربان بود، زمانی که این حزب در جایگاه سوم قرار گرفت و حزب سوسیالیست مجارستان (بخش ماگیار سوسیالیستا؛ MSZP)، یک نهاد کمونیستی سابق به رهبری گیولا هورن، به قدرت بازگشت. این نتیجه اوربان و فیدس را بر آن داشت تا یک پلتفرم محافظه‌کار راست‌گرای میانه‌روتر را اتخاذ کنند. بی‌اعتمادی به دولت سوسیالیست هورن به دلیل اصلاحات مالی و بازنشستگی نامحبوب، موفقیت فیدس را در انتخابات ۱۹۹۸ به ارمغان آورد. فیدس که تنها ۱۴۸ کرسی از ۳۸۶ کرسی مجلس ملی را به دست آورده بود، با حزب مستقل خرده‌مالکان که ۴۸ کرسی را به دست آورد و انجمن دموکراتیک مجارستان با ۱۷ کرسی برای تشکیل یک دولت ائتلافی اکثریت متحد.

تغییرات اداری تحت رهبری اوربان و در غیاب هرگونه توافق واقعی حزبی، منجر به کاهش تعداد جلساتی شد که مجلس ملی، قوه مقننه کشور، می‌توانست برگزار کند. این امر علیرغم اتهاماتی مبنی بر اینکه این اقدام کارایی قانونگذاری پارلمان و نظارت آن بر اقدامات دولت را کاهش می‌دهد ، صورت گرفت. فراتر از این،

اوربان قدرت بیشتری را در دفتر نخست‌وزیری تثبیت کرد و تلاش کرد رویه پارلمانی که نیاز به دو سوم رأی اکثریت داشت را با رأی اکثریت ساده جایگزین کند. این رأی اکثریت ساده توسط دادگاه قانون اساسی لغو شد. در مدت کوتاهی، بوروکراسی با تمرکز بیشتر کنترل و انتصاب وفاداران حزب به سمت‌های کلیدی اداری، سیاسی شد. نشانه‌های اولیه از اهداف اوربان در دولت و تمایل او به قدرت اجرایی، در آغاز هزاره جدید آشکار شده بود.

در سال ۱۹۹۹، مجارستان به همراه لهستان و جمهوری چک به ناتو پیوستند. در سال ۲۰۰۰، فیدس از حزب لیبرال بین‌الملل جدا شد و به حزب مردم اروپا (EPP)، یک حزب سیاسی فراملی راست میانه که در سال ۱۹۷۶ تأسیس شد و تا سال ۱۹۹۹ به بزرگترین حزب پارلمان اروپا تبدیل شده بود، پیوست. در همین حال، رسوایی‌های کوچکی در دولت تحت رهبری فیدس در حال آشکار شدن بود که شامل طرح‌های رشوه‌خواری مربوط به یک قرارداد نظامی و شیوه‌های تجاری مشکوک بود که منجر به فروپاشی ائتلاف حاکم شد. دولت اوربان همچنین به استفاده از کنترل خود بر هیئت ملی رادیو و تلویزیون برای پیشبرد دستور کار سیاسی خود و قلدری علیه پخش‌کنندگان مستقل. در انتخابات سال ۲۰۰۲، ائتلاف تحت رهبری فیدس توسط حزب سوسیالیست مجارستان (MSZP) که در آن زمان هنوز نفوذ کافی در رسانه‌ها داشت، شکست خورد. حزب سوسیالیست مجارستان در انتخابات بعدی سال ۲۰۰۶ نیز به عنوان یک دولت ائتلافی حکومت را حفظ کرد.

یک همه‌پرسی ملی در سال ۲۰۰۳ در دوران دولت تحت رهبری حزب سوسیالیست مجارستان (MSZP) به نفع پیوستن به اتحادیه اروپا رأی داد. مجارستان سال بعد به اتحادیه اروپا راه یافت و سرانجام ادغام خود را در جامعه اروپایی، چه از نظر اقتصادی و چه از نظر نظامی، تکمیل کرد. در سال ۲۰۰۳، فیدس با حزب راست‌گرا و محافظه‌کار دموکرات مسیحی (KDNP) تا به فیدس-KDNP تبدیل شود تا با پلتفرم حزبی اصلاح‌شده خود بهتر مطابقت داشته باشد. در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۴، فیدس-KDNP در واقع ۴۷.۴ درصد آرا را به دست آورد و ۱۲ نفر از نامزدهای آن به عنوان اعضای پارلمان اروپا (MEP) انتخاب شدند، که نشانه‌ای از مقاومت آن هنوز در مجارستان است.

روی بیلبورد انتخاباتی حزب فیدس-حزب دموکرات مجارستان نوشته شده است: «طرفدار جنگ. چپ‌ها ما را به جنگ می‌کشانند.» پیام اوربان این است که مخالفان در مجارستان با موضع‌گیری در کنار اتحادیه اروپا و ناتو در حمایت از اوکراین، کشور را به درگیری با روسیه می‌کشانند. اوربان که رژیم خودش درگیر فساد است و بر سر جنگ با غرب اختلاف دارد، چشم‌اندازهای بودجه آینده اتحادیه اروپا را به خطر انداخته و در عین حال وابستگی انرژی به روسیه را افزایش داده است، کشوری که خود را برای ارائه کمک مالی به مجارستان آماده نکرده بود. بوداپست، مجارستان (ژوئیه 2023). منبع عکس: راکتیر

لحظه ژئوپلیتیکی مهمی در چشم‌انداز اروپا زمانی فرا رسید که اعلامیه اجلاس ناتو در بخارست در سال ۲۰۰۸ اعلام کرد که گرجستان و اوکراین برای عضویت در نظر گرفته می‌شوند، موضوعی که ولادیمیر پوتین را نگران کرد و باعث نفوذ روسیه در همان سال به گرجستان شد. جنگ روسیه و گرجستان زمانی آغاز شد که روسیه روابط مستقیمی را با رهبری جدایی‌طلب در جمهوری‌های خودخوانده مستقل آبخازیا و اوستیای جنوبی در گرجستان آغاز کرد، که هر دو توسط جامعه بین‌المللی به رسمیت شناخته نشده بودند. اوربان تجاوز روسیه را محکوم کرد، اگرچه مدت کوتاهی پس از آن نگرش او نسبت به روسیه و شرق به طور قابل توجهی تغییر کرد و بسیاری را برای کشف رمز و راز این تحول.

بحران مالی جهانی سال ۲۰۰۸ که از ایالات متحده سرچشمه گرفت، چشم‌انداز ژئوپلیتیکی را تغییر داد و تردیدهایی را در مورد ثبات مالی غرب ایجاد کرد و باعث شد افرادی مانند اوربان به سمت شرق وبه‌ویژه روسیه روی آورند. در آن زمان، گفته می‌شد مشاور اقتصادی اوربان، گیورگی ماتولکسی، او را متقاعد کرده بود که بحران مالی جهانی سال ۲۰۰۸ منجر به تغییر جهت اقتصاد جهانی از غرب به شرق خواهد شد. پیش از بحران ۲۰۰۸، تولید ناخالص داخلی روسیه (GDP) در سال ۲۰۰۶، ۶.۴ درصد افزایش یافته بود و سپس در سال ۲۰۰۷ به بالاترین درصد افزایش خود یعنی ۸.۱ درصد از زمان سقوط اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ رسید و سپس ۵.۲ درصد دیگر رشد کرد .

به نظر می‌رسید اوربان به طور خاص شیفته‌ی کنترل پوتین بر نخبگان تجاری کشورش بود. او در اواخر سال ۲۰۰۹، درست قبل از انتخابات پارلمانی پیش رو در مجارستان، به روسیه و چین سفر کرد تا به ترتیب با پوتین و جین‌پینگ ملاقات کند و با وجود اینکه در آن زمان فقط یک رهبر مخالف بود، با استقبال گرم هر دو روبرو شد.

در این مرحله، لازم است گامی به عقب برداریم تا به حادثه‌ای که در سال ۱۹۹۴ در مجارستان پس از فروپاشی شوروی رخ داد، اشاره کنیم؛ زمانی که حزب فیدس به دنبال جایگاهی بیشتر در عرصه سیاسی بود. این رویداد ممکن است منشأ مجموعه‌ای از وقایع باشد که تا حدودی بر نگرش اوربان نسبت به روسیه در سال ۲۰۰۸ تأثیر گذاشت. سیمئون موگیلویچ، یک چهره مافیایی و تأثیرگذار سیاسی مشهور روسی، ترتیب تحویل مقدار زیادی پول نقد به یک عامل در بوداپست را داد. واسطه مسئول این انتقال، عضوی از شبکه موگیلویچ و خود، یک قاچاقچی مظنون به اسلحه و مواد مخدر، به نام دیتمار کلودو، بود. فیلم تحویل پول نقد به دست ویکتور اوربان، به طور ناشناس در یک مکان سرپوشیده ضبط و برای نگهداری به موگیلویچ تحویل داده شد. همانطور که در چنین محافلی معمول است، چنین مالکیتی در صورتی مفید تلقی می‌شود که مالک به آن به عنوان اهرمی برای رهایی خود از یک وضعیت نامشخص و خطرناک نیاز داشته باشد.

بنابراین، در سال ۲۰۰۸ بود که دقیقاً چنین موقعیتی پیش آمد، زمانی که موگیلویچ خود را در معرض خطر جدی قانونی به دلیل فرار مالیاتی در روسیه یافت. گفته می‌شود که او در ازای آزادی‌اش، فیلم ویدئویی افشاگرانه را به دست سرویس امنیت فدرال روسیه (FSB) و از این رو، به مالکیت پوتین درآورده است. با وجود جزئیات ارائه شده، این حادثه همچنان باید با شواهد بایگانی‌شده در FSB که در حال حاضر غیرقابل دسترسی هستند، تأیید شود. در غیر این صورت، سوگندنامه‌ای امضا شده توسط کلودو که گواهی بر تحویل پول نقد است، در غرب در دسترس قرار گرفته است.

ارتباط چنین اطلاعاتی که اوربان را در یک معامله با مافیای روسیه دخیل می‌کند، شاید تنها یکی از چندین آسیب‌پذیری که ظاهراً توسط اطلاعات روسیه و در اختیار پوتین مستند شده است. به نظر می‌رسد برخی دیگر احتمالاً اوربان و پدرزنش، ایستوان لوای، ​​را به عنوان خبرچینان امنیت کشور مجارستان در زمانی که مجارستان تحت نفوذ شوروی بود، افشا می‌کنند. در مجموع، وجود چنین اطلاعات افشاگرانه‌ای در دستان پوتین، وقتی در اتحاد رژیم او با روسیه که تا حدودی ناگهانی در سال‌های ۲۰۰۸-۲۰۰۹ رخ داد، لحاظ شود، برای اوربان مشکل‌ساز می‌شود. این مجموعه رویدادها را باید در چارچوب کامل سایر رویدادهای قابل توجه که در آن زمان در جریان بودند و ممکن است بر تغییر به سمت شرق تأثیر گذاشته باشند، در نظر گرفت.

مردم مجارستان، در زمان انتخابات ۲۰۱۰، از دولت حاکم به رهبری حزب سوسیالیست مجارستان (MSZP) و نخست وزیر آن، فرنس گیورچانی، که در سال ۲۰۰۹ در بحبوحه رسوایی سوءمدیریت اقتصاد کشور استعفا داد، خسته شده بودند. حزب فیدس-ک.د.ن.پ اوربان با کسب اکثریت پارلمانی به قدرت بازگشت. «کمپین نفرت» او در سال ۲۰۱۰، آنطور که نامیده شده است، ارتباط چندانی با یک برنامه سیاسی نداشت، بلکه بیشتر با لفاظی‌های بیگانه‌هراسانه مربوط به مهاجران، توهین‌های نژادپرستانه، شعارهای همجنس‌گراستیزانه و درخواست‌های بازگرداندن مجازات اعدام مشخص می‌شد، ویژگی‌هایی که احساسات عمومی را برانگیخت. اوربان از آغاز رژیم خود، از سیاست‌های اقتصادی اتحادیه اروپا اجتناب کرد و مواضعی را اتخاذ کرد که مورد علاقه محافل ملی‌گرای مجارستان بود، محافلی که مدت‌ها به دلیل اجرای پیمان تریانون ۱۹۲۰ که به خصومت‌های بین مجارستان و متفقین پس از جنگ جهانی اول پایان داد، از اروپا کینه به دل داشتند.

این پیمان قلمرو پیش از جنگ مجارستان را به میزان قابل توجهی کاهش داد، اسلواکی و روتنیا را به چکسلواکی، کرواسی را به پادشاهی جدید صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها که بعداً در سال ۱۹۲۹ به یوگسلاوی تبدیل شد، و ترانسیلوانیا را به رومانی واگذار کرد و باعث ایجاد احساسات الحاق‌گرایانه در میان بسیاری از ملی‌گرایان شد.

نقشه سیاسی مجارستان، که مرزهای ملی آن را با کشورهای همسایه، شهرهای مهم با پایتخت آن، بوداپست، و رودخانه‌ها و دریاچه‌های آن مشخص می‌کند. این کشور از زمان پیمان تریانون (۱۹۲۰) همچنان یک کشور محصور در خشکی باقی مانده است. منبع تصویر: پیتر هرمس فوریان

در طول این دوره دوم بود که اوربان اعلام کرد که نه تنها قصد دارد از اجرای ایدئولوژی اقتصادی غرب صرف نظر کند، بلکه می‌خواهد روابط خود را با روسیه، ترکیه و چین تقلید و تقویت کند . طرح اقتصادی جدید شامل کاهش کسری بودجه از طریق مالیات و طرح بازنشستگی بازسازی شده بود. مالیات بانکی بر کل دارایی‌ها وضع شد و ملی‌سازی قابل توجهی در بخش بانکی برای کاهش وابستگی به بانک‌های خارجی انجام شد. با این حال، چنین بانک‌های دولتی در یک دولت تحت سلطه سیاسی، احتمال هدایت وام به نهادهای مورد علاقه رژیم را داشتند. به همین ترتیب، دارایی‌های استراتژیک مانند نفت شروع به ملی شدن کرده و سپس به نهادهای خصوصی ترجیحی هدایت می‌شدند. انحصارات ملی در برخی بخش‌ها ایجاد شد و رقابت را تضعیف کرد، مانند ایجاد شبکه جدیدی از فروشگاه‌های دخانیات که فرصت‌های تجاری خانوادگی را فراهم می‌کرد. همانطور که انتظار می‌رفت، به وفاداران حزب فیدز-حزب دموکرات مجارستان (KDNP) ترجیحاً امتیازات دخانیات اعطا شد و کسانی که روابط مخالف داشتند، صریحاً از بررسی حذف شدند. «طرح تأمین مالی برای رشد» (FGS) معرفی شد که اعتبار دولتی را برای کاهش بار بدهی انباشته شده بر دوش مشاغل کوچک ناشی از رکود اقتصادی سال ۲۰۰۸ فراهم می‌کرد.

رشد اقتصادی با افزایش ۳.۵ درصدی تولید ناخالص داخلی تا سه ماهه اول سال ۲۰۱۴ در کنار کاهش قابل توجه کسری بودجه به زیر ۳ درصد تولید ناخالص داخلی تا سال ۲۰۱۳، که پایین‌ترین میزان در تاریخ پساکمونیستی مجارستان بود، همراه بود. پیروزی دیگر در انتخابات سال ۲۰۱۴، به اوربان اختیار سیاسی بیشتری برای ادامه سیاست اقتصادی‌اش و FGS خود را گسترش داد تا شامل تصاحب بخشی از ریسک اعتباری توسط بانک مرکزی و ارائه کمک بدهی به وام گیرندگان آسیب‌پذیر خانوار شود. برنامه‌های کارهای عمومی، فرصت‌های شغلی برای کارگران کم‌تحصیل ایجاد کرد.

گرایش بیشتر به سمت روسیه از طریق یک همکاری استراتژیک قابل توجه برای گسترش یک تأسیسات هسته‌ای با وام ۱۳.۹ میلیارد دلاری از روسیه که معادل ۱۲٪ از تولید ناخالص داخلی مجارستان بود، آشکار شد. این نیروگاه با چهار راکتور خود، ۴۰٪ از نیازهای برق مجارستان را تأمین خواهد کرد. توافق‌نامه‌ای با روسیه در سال ۲۰۲۲ تحت شرایط مشابه برای ساخت دو راکتور جدید در مجارستان منعقد شده است. تحویل گاز طبیعی از روسیه به جنوب شرقی اروپا، از جمله مجارستان، از طریق خط لوله تازه ساخته شده ترک‌استریم که اوکراین را دور می‌زند و مانع از پرداخت هزینه‌های ترانزیتی می‌شود که قبلاً از طریق عبور از یک خط لوله قبلاً عملیاتی به دست می‌آمد. نگرانی فعلی مجارستان، وابستگی به روسیه برای نیازهای انرژی خود، هم از طریق تحویل سوخت فسیلی و هم از طریق پشتیبانی فناوری برای صنعت هسته‌ای آن است.

اوربان با قدرت قانونگذاری تازه تأسیس و طولانی خود بر چرخه‌های انتخاباتی بعدی و موفقیت در انتخابات ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲، قانون اساسی کشور را به نفع خود تغییر داد و تعداد کرسی‌های پارلمان را به طور قابل توجهی کاهش داد تا حفظ اکثریت انتخاباتی حزبش را تضمین کند، همانطور که در روسیه پوتین نیز چنین نیت‌هایی وجود داشته است. یهودستیزی به همراه اعتراض اوربان به «تبلیغات» لزبین‌ها، گی‌ها، دوجنسگرایان، ترنس‌ها و کوئیرهای اروپای غربی (LGBTQ) و نگرش‌های بیگانه‌هراسانه در مورد مهاجران، وارد لفاظی‌های سیاسی جاری شده است. او همچنین اکنون به دلیل نگرش سرکوبگرانه‌اش نسبت به رسانه‌های مستقل، با ایجاد یک امپراتوری رسانه‌ای دولتی که به «حقیقت» تفسیر شده توسط حزب پاسخگو است، به خود لقب « درنده آزادی مطبوعات » را داده است. کنترل ۸۰ درصد از رسانه‌های مجارستان در دست حزب حاکم است، در حالی که سایر منابع رسانه‌ای خصوصی کاملاً ساکت شده‌اند. انتشار هرگونه اطلاعات «نادرست» جرم‌انگاری شده و روزنامه‌نگاران مستقل مورد شنود و آزار و اذیت قرار گرفته‌اند.

جدا از مخالفت اوربان با ارائه کمک به اوکراین، امتناع او از پایبندی به تحریم‌های اتحادیه اروپا علیه روسیه و حمایت آشکار از توجیه پوتین برای تهاجم غیرقانونی به یک کشور مستقل، او با ترویج جریان مهاجران غیرقانونی از مجارستان به سرزمین‌های همسایه اوکراین و صربستان، در مشکل جاری مهاجران در اروپا مشارکت داشته است. ایجاد بحران‌های مرزی با تسهیل مهاجرت گسترده مردم از مناطق درگیر جنگ به سمت اروپا و ایالات متحده، یکی از طرح‌های مورد علاقه پوتین برای جنگ ترکیبی است که با هدف بی‌ثبات کردن ملت‌ها از طریق ایجاد اختلاف اجتماعی انجام می‌شود. چنین بود زمانی که دیگر دست‌نشانده منطقه‌ای او، الکساندر لوکاشنکو، بلاروس، در آستانه تهاجم به اوکراین، در سال 2021 تلاش کرد مهاجران مسلمان را در مرز بلاروس و لهستان مجبور به عبور کند

نگرانی بیشتر، احتمال افشای مکاتبات محرمانه اتحادیه اروپا و ناتو توسط سرویس اطلاعاتی روسیه در صورت قرار گرفتن در دست یک پوتینیست مانند اوربان بوده است. رژیم اوربان در سال ۲۰۱۳، خرید «اوراق قرضه اقامت» توسط خارجی‌ها را به قیمت ۳۰۰۰۰۰ یورو آغاز کرد. این امر به نوبه خود، فرصتی را برای خرید یکی از «ویزای طلایی» مجارستان به قیمت ۶۰۰۰۰ یورو دیگر برای ورود به منطقه شنگن اتحادیه اروپا فراهم می‌کرد. این برنامه ظاهراً به مأموران سرویس اطلاعات خارجی روسیه اجازه می‌داد تا با پوشش یک کشور خارجی، ورود به اتحادیه اروپا را امکان‌پذیر کنند. این برنامه در سال ۲۰۱۳ به اجرا درآمد و چهار سال بعد، تنها پس از اعتراضات مطرح شده توسط اتحادیه اروپا، اما نه قبل از اینکه حدود ۴۱ میلیون یورو توسط شرکت‌های نزدیک به حزب فیدس اوربان به دست آید، پایان یافت. در غیر این صورت، به نظر می‌رسد بوداپست به یک مرکز لجستیک منطقه‌ای برای اطلاعات روسیه و آژانس امنیت ملی مجارستان ظاهراً نگرانی زیادی در مورد شواهد هک شدن وزارت امور خارجه خود توسط روسیه از سال ۲۰۱۲ ندارد.

در مورد جایگاه مجارستان پس از ۱۳ سال متوالی حکومت استبدادی تحت رژیم اوربان چه باید گفت؟ طبق گزارش سازمان شفافیت بین‌الملل، مجارستان اکنون بدترین سابقه فساد را در اتحادیه اروپا دارد. جای تعجب نیست که روسیه، که به دلیل عدم پاسخگویی دولت شناخته می‌شود، همچنان با یکی از پایین‌ترین نتایج در اروپای شرقی، رتبه بسیار بدتری نسبت به مجارستان دارد. تغییرات قانون اساسی اوربان در سال ۲۰۱۱، قدرت اجرایی را متمرکز کرده، دادگاه قانون اساسی را تضعیف کرده و اقتدار آن را بر قوه مجریه دولت کاهش داده، آزادی‌های مدنی را محدود کرده، آزادی بیان را محدود کرده و به ویژه مطبوعات مستقل را سرکوب کرده است.

یک نمونه ترسناک از رهبری اقتدارگرا با سوء مدیریت همه‌گیری کووید-۱۹ آشکار شد، زمانی که پس از نادیده گرفتن اولیه مشکل، تمایل اوربان به عدم شفافیت به او اجازه داد تا روند صحیح نظارت بر شیوع بیماری را تضعیف کند. با این کار، او توانایی قضاوت در مورد اثربخشی الزامات نظارتی بهداشتی و ظرفیت منابع بهداشتی مورد نیاز برای مقابله با یک بحران رو به رشد. سپس او از این وضعیت سود برد تا مسئولیت سفارش دستگاه‌های تنفس مصنوعی، کیت‌های آزمایش و ماشین‌آلات ساخت ماسک از چین را که از تلاش‌ها برای مبارزه با این بیماری همه‌گیر پشتیبانی می‌کرد، بر عهده بگیرد. حزب فیدس هزینه این ملزومات را ۲۱۰ میلیون فورینت (۶۸۴۰۰۰ دلار آمریکا) گزارش کرد، در حالی که کشورهای همسایه توانستند تنها معادل ۲۱ میلیون فورینت را با خرید از همان منبع. این در شرایطی رخ داد که اتحادیه اروپا بودجه قابل توجهی را برای حمایت از اقتصاد مجارستان در طول همه‌گیری و خریدهای لازم برای مبارزه با آن در اختیار این کشور قرار داد.

برای پیچیده‌تر کردن مشکل، آزمایش کووید فقط زمانی اجباری شد که علائم بالینی از قبل غیرقابل انکار بودند و در نتیجه از تخمین واقعی تعداد واقعی افراد آلوده و ادامه شیوع بیماری جلوگیری می‌شد. در حالی که مرکز کنترل بیماری‌ها (CDC) تخمین زده بود که تنها 0.5 تا 1 درصد از افراد آلوده جان خود را از دست می‌دهند، نتیجه اعداد گزارش شده مجارستان نشان می‌داد که 5 تا 50 درصد از افراد آلوده در حال مرگ هستند. هنگامی که این بیماری همه‌گیر بیشتر از آنچه تصور می‌شد، تهدیدآمیز به نظر می‌رسید، پارلمان تحت کنترل حزب فیدسِ اوربان به تصویب قانونی رأی مثبت داد که به او اجازه می‌داد با صدور فرمان حکومت کند. درست مانند پوتین، این بیماری همه‌گیر مسیری آسان برای تحکیم بیشتر قدرت تلقی می‌شد. این امر به اوربان این اختیار را می‌داد که در صورت لزوم پارلمان را به حالت تعلیق درآورد و هر کسی را که اطلاعاتی را که رژیم نادرست می‌داند منتشر کند، زندانی کند. علاوه بر این، این امر به اوربان این فرصت را داد تا محدودیت‌هایی را در مورد پناهندگی اعمال کند، در رسانه‌های مستقل دخالت کند، علیه جامعه LGBTQ تبعیض قائل شود و حقوق زنان را تضعیف کند. دو ماه و نیم بعد، قانون جدیدی تصویب شد که به وضعیت اضطراری پایان داد، اما به دولت این امکان را داد که هر زمان که وضعیت اضطراری بهداشت عمومی اعلام کرد، دوباره با صدور حکم، حکومت را برقرار کند. ابهام این قانون، طبیعتاً احتمال زیاده‌روی دولت و سوءاستفاده از قدرت را افزایش داده است.           

با افزایش موارد ابتلا به کووید، همانطور که در غیاب ردیابی کافی از همه‌گیری انتظار می‌رفت، اوربان در سپتامبر ۲۰۲۰ مرزهای مجارستان را بست و به جای پذیرش سوءمدیریت خود در این وضعیت. با این کار، او صنعت گردشگری را که به ویژه به نفع بوداپست بود، به دلایلی جز شاید تنبیه شهردار آن، گرگلی کاراچونی، متوقف کرد. در سال ۲۰۱۹، کاراچونی به طور غیرمنتظره‌ای سیاستمدار فعلی فیدس را در رقابت شهرداری شکست داد و بر روش‌هایی که فیدس معمولاً برای تضمین نفوذ مداوم خود بر پایتخت. قرنطینه مرزی نیز به همین ترتیب به تمایل اوربان برای محدود کردن مجدد پناهندگی برای خارجی‌ها در مجارستان و دور زدن دوباره حاکمیت قانون وضع شده توسط اتحادیه اروپا کمک کرد.

طرح اوربان برای اعمال کنترل بیشتر دولت بر اقتصاد، شامل ملی‌سازی قابل توجه بخش بانکی بوده است که این امر، احتمال شیوه‌های وام‌دهی تحت تأثیر سیاست را که به نفع حزب حاکم است، افزایش می‌دهد. چنین ترتیباتی معمولاً رویه‌های نظارتی مناسب را نادیده می‌گیرند و منجر به فساد آشکار و همیشگی می‌شوند. اتحادیه اروپا بودجه قابل توجهی را برای احیای اقتصادهای رو به زوال کشورهای اروپای شرقی سرمایه‌گذاری کرد تا شرکت‌های خودپایداری ایجاد کند که قادر به رقابت منطقه‌ای و جهانی باشند. متأسفانه، این تلاش، فرصت‌هایی را برای رژیم فاسدی مانند رژیم اوربان فراهم کرد تا پول‌ها را به جای تأمین رشد مداوم و معنادار در داخل کشور، برای بهبود وضعیت خود و اعضای منفرد و وفادارانش منحرف کند. چنین موردی در مجارستانِ اوربان مشاهده شده است که تقریباً 70 درصد از رشد تولید ناخالص داخلی از بودجه اتحادیه اروپا حاصل شده است.

رژیم به طور خاص از پروژه‌های زیرساختی استفاده کرده و با افزایش قیمت مصالح و حقوق کارگران، 30 تا 40 درصد از پول دریافتی را از اتحادیه اروپا کلاهبرداری کرده است. بار دیگر نام لورینس مزاروش، دوست نزدیک اوربان، به عنوان ذینفع خوش‌شانس. این لوله‌ساز سابق، با تغییر چهره، مالک یک شرکت ساختمانی شد و حقوق 486 میلیارد فورینت (2.43 میلیارد دلار آمریکا) قراردادهای عمومی بین سال‌های 2010 تا 2017 را که 83 درصد آن از اتحادیه اروپا بود، به دست آورد.

سال قابل توجهی در ثروت مزاروش در سال ۲۰۱۸ رقم خورد، زمانی که بیش از ۲۴۵ میلیارد فورینت (۹۰۶ میلیون دلار آمریکا) قرارداد منعقد شد که بیش از ۹۰٪ آن توسط اتحادیه اروپا تأمین مالی شده بود. برای روشن شدن این موضوع، انتظار می‌رود پیمانکاران بزرگتر و بسیار باتجربه‌تر در اروپای غربی با همین فرصت‌ها معادل ۳۰۰ میلیون فورینت درآمد داشته باشند. مزاروش با حقوقی بالغ بر ۳۰ میلیارد فورینت (۸۴ میلیون دلار آمریکا) در سال در طول یک دهه، به یکی از دو ثروتمندترین مردان مجارستان تبدیل شد. شرکتی متعلق به فرزندان او نیز قراردادهایی برای پروژه‌های زیرساخت عمومی دریافت کرده است، که یکی از آنها بدون مناقصه از یک بنیاد فوتبال به ریاست خود مزاروش بوده است. در غیر این صورت، این شرکت موفقیت قابل توجه، به گفته برخی غیرطبیعی، در برنده شدن در مناقصات عمومی با ارزش بالا و کسب سود روزانه بیش از ۳۰۰۰ یورو داشته است.

ایستوان تیبورچ، داماد اوربان و از مالکان مشترک یک شرکت متخصص در فناوری روشنایی خیابان (الیوس اینوواتیو زد آر تی)، در سال ۲۰۱۶ توسط دفتر مبارزه با کلاهبرداری اروپا (OLAF) به دلیل تعدادی تخلف و «تضاد منافع» در قراردادهای ۳۵ پروژه روشنایی عمومی که توسط اتحادیه اروپا تأمین مالی شده بود، تحت بررسی قرار گرفت . چندین مورد از این پروژه‌ها که بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ واگذار شدند، فقط یک پیشنهاد دهنده داشتند و به نظر می‌رسید که پیشنهادها به گونه‌ای تنظیم شده بودند که به شرکت اجازه برنده شدن می‌داد. اتحادیه اروپا پس از آنکه خود مجارستان تحقیقات خود را متوقف کرد، علیرغم گزارش OLAF که شواهد محکمی از «تخلفات کلاهبرداری» در مورد سوءاستفاده از بودجه اتحادیه اروپا ارائه می‌داد، تحقیقات خود را ادامه داده است

روی بیلبورد انتخاباتی حزب فیدس-حزب دموکرات مجارستان نوشته شده است: «بیایید صلح و امنیت مجارستان را حفظ کنیم»، شاید تلاشی برای این استدلال که اوربان با قرار گرفتن بین اتحادیه اروپا و روسیه، امیدوار است تعادل بین غرب و شرق را حفظ کند، نه اینکه به ترتیب بین حق و باطل بحث کند. بوداپست، مجارستان (مارس 2022). عکس از: راکتیر

هیچ کس به اندازه ولادیمیر پوتین شایسته محکومیت جهانی و بیشتر از آن، پیگرد قانونی کیفری نیست. چندین عضو رژیم او، از جمله ارتش روسیه، ناقضان واقعی کنوانسیون‌های جنگ و عاملان جنایات در اوکراین و سوریه، شایسته حسابرسی مشابهی از نوع دادگاه نظامی بین‌المللی در محاکمات نورنبرگ در سال‌های ۱۹۴۵-۱۹۴۶ هستند. گذشته از روسیه، آن دسته از کشورهایی که اکنون تحت رهبری اقتدارگرای بالفعل هستند و خود را در حمایت از اقدامات پوتین متحد کرده‌اند، با نحوه رفتار خود در داخل کشور و با اقدامات ژئوپلیتیکی خود، ثابت می‌کنند که تقریباً از همین نوع هستند. به همان اندازه، جذابیت برخی از جنبش‌های پوپولیستی در جاهای دیگر، از جمله ایالات متحده، کانادا و اروپا، که شیفته ویژگی‌های حکومت اقتدارگرا شده‌اند، گویای این امر است. استدلال‌های آنها این توهم را ایجاد می‌کند که یک مرجع اجرایی مرکزی قدرتمند، توانایی بیشتری در ارائه راه‌حل برای شکایات مشترک اجتماعی با کارایی بیشتر و فوری‌تر دارد. برخی از این موارد ممکن است درست باشد، اما مطمئناً همه آنها نیست و مسیر پیش رو به ندرت در نهایت برای آن جامعه و ملت آن نویدبخش است.

کودکان آلمان نازی در حال نشان دادن سلام نظامی به سبک زیگ هایل، به عنوان نمادی از Gleichschaltung که در آن همه نوع جامعه از طریق نهادهایش موظف به مطابقت با ایدئولوژی نازی، آنطور که تبلیغات آن دیکته می‌کرد، هستند. منبع عکس: meunierd

سقوط روسیه بلشویکی به نسخه تحریف‌شده حکومت کمونیستی در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، تسلیم دیکتاتوری استالینیستی شد و پس از آن نیز تا فروپاشی اجتناب‌ناپذیر اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، وضعیت چندان بهتری در دوران حکومت شوروی نداشت. شیفتگی به کمونیسم نه تنها در چین، بلکه در سراسر غرب، از جمله ایالات متحده، آشکار شد. والتر دورانتی از نیویورک تایمز، داستان موفقیت استالین را گزارش داد، در حالی که اوکراین تحت حکومت شوروی در سال‌های ۱۹۳۲-۱۹۳۳ دچار قحطی شد که میلیون‌ها نفر را در زمان حکومت او کشت. و به نظر می‌رسید که بنیتو موسولینی ایتالیا و سرنوشت فاشیستی او در دهه‌های ۱۹۲۰-۱۹۳۰ نیز چنین وضعیتی داشتند، زمانی که او در ابتدا تغییراتی را ایجاد کرد که به نظر می‌رسید همان چیزی را که احساسات پوپولیستی وعده داده بود، فراهم می‌کند. ایتالیا در نهایت خود را در صفوف آلمان نازی یافت و در ورطه جنگ جهانی دوم قرار گرفت. مجازات آن با اعدام علنی موسولینی در سال ۱۹۴۵ از راه رسید. دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ همچنین آلمان را در گیر و دار یک جنبش پوپولیستی ملی‌گرا یافت که نارضایتی‌های اجتماعی را مطرح می‌کرد و به نظر می‌رسید که برای آنها راه حل آماده‌ای در دکترین نازی هیتلر دارد. به همین ترتیب، ایدئولوژی نازی جنبش‌هایی را در ایالات متحده و بریتانیا و به این تصور دامن زد که آرمان‌های اقتدارگرایانه نتایج بهتری را نسبت به آنچه ملت مربوطه در وضعیت فعلی خود ارائه می‌داد، وعده می‌دهند.

صد سال از ریشه‌های جنبش‌های سیاسیِ بدفرجامِ مذکور گذشته است و ما به جنگ دیگری در اروپا رسیده‌ایم که توسط یکی دیگر از حاکمان اقتدارگرای روسی انجام شده است، حاکمی که اتفاقاً محصولِ شرارتِ شورویِ پیشین است. لفاظی‌های سرشار از نفرت، فساد، اطلاعات نادرست، خیانت، جنگ‌طلبی و مرگ، در پیِ این رژیم‌هایی که برای مدت طولانی در قدرت باقی مانده‌اند، به اندازه‌ای که وعده‌ی زندگی بهتر را برای نسل‌های بعدی خنثی می‌کنند، به وجود آمده است. تمایل ویکتور اوربان به بازی با غرب در عینِ جانبداری از شرق ، کاملاً مشهود است و ملت او را به وابستگی به یک رژیمِ فاسدترِ روسی وادار خواهد کرد که در نهایت هیچ توجهی به رفاه آن نخواهد داشت.

حق نشر متعلق به @Kost Elisevich, MD, PhD 2024 است. تمامی حقوق محفوظ است. هرگونه کپی‌برداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.