برای کسانی که فکر میکنند روسیهی ولادیمیر پوتین و جنگ او در اوکراین ارتباط چندانی با وضعیت داخلی ایالات متحده ندارد و به همین ترتیب به نفوذ رژیم او در خاورمیانه، آفریقا و آمریکای لاتین توجه کمی دارند، زیرا به نظر میرسد که این نفوذ برای خودشان یا جهان به طور کلی اهمیت چندانی ندارد، وقت آن رسیده که تجدید نظر کنند.
از پایان جنگ جهانی دوم، روسیه در حالت درگیری با ایالات متحده بوده و برای برتری جهانی، چه از نظر نظامی و چه از نظر ژئوپلیتیکی، رقابت میکرده است. انحلال اتحاد جماهیر شوروی (اتحاد جماهیر شوروی) در سال ۱۹۹۱ این وضعیت را موقتاً متوقف کرد تا اینکه پوتین در سال ۲۰۰۰ به قدرت رسید. آنچه در پی آن رخ داد، استقرار مجدد یک رژیم اقتدارگرا با هدف بازآفرینی نوعی کپی از امپراتوری روسیه در گذشته بود. در این فرآیند، پوتین برای خود شهرت یک جنایتکار بینالمللی تحت تعقیب را به دست آورده و بیتوجهی خود به حاکمیت قانون و رفاه انسانی را به جهانیان نشان داده است.
رفتار پوتین در عرصه جهانی به مجموعهای از جنایات در داخل روسیه، جمهوری چچن و کشورهای گرجستان، سوریه و اکنون اوکراین منجر شده است. ترورهایی که به نمایندگی از پوتین انجام شده توسط قوه قضائیهای که همچنان مطیع رژیم اوست، مجازات نشده است و قتلهایی که در خاک خارجی انجام شده است، تنها با واکنش خاموش دولت روسیه و رسانههای دولتی آن مواجه شده است. نیروی شبهنظامی خصوصی پوتین، گروه مزدور واگنر، نه تنها با مشارکت در جنگهای سوریه و اوکراین، بلکه در درگیریهای سراسر آفریقای مرکزی و شمالی، به ارتکاب جنایات ادامه داده است، جایی که رفتار مجرمانه در ارتکاب قتلهای دسته جمعی، تجاوز و شکنجه غیرنظامیان مستند شده است. این گروه فعالیتهای استراتژیکی را علیه ایالات متحده در آمریکای لاتین، به ویژه در اتحاد با رژیمهای استبدادی در کوبا، ونزوئلا و نیکاراگوئه، انجام داده است. قبل از پرداختن به مشکل اخیر، مروری کوتاه بر تعدادی از فعالیتهای روسیه در جاهای دیگر، زمینهای برای منافع فعلی آن در نیمکره غربی ایجاد میکند.
مدتی است که روسیه درگیر تعدادی از فعالیتهای مخرب بوده است که اگرچه از دید عموم پنهان نماندهاند، اما در همه موارد به راحتی توسط مردم تشخیص داده نشدهاند. این فعالیتها به شکل جنگ هیبریدی که در آن از روشهایی برای تضعیف عزم حریف استفاده میشود. این امر با دستکاری افکار عمومی از طریق اطلاعات نادرست، اعمال فشارهای بیرونی که به نظر میرسد امنیت اقتصادی یک ملت را تهدید میکند، محقق میشود و همه اینها به منظور کاهش اعتبار دولت و ایجاد تفرقه در بین متحدان آن است. این رویکرد به جنبهای از استراتژی نظامی پوتین تبدیل شده است و به نظر میرسد به دلیل مزایای فوقالعادهای که برای تلاشهای او در سراسر جهان فراهم میکند، به طور مستقل حیات یافته است. این روشها متنوع هستند و گاهی اوقات به شکل چیزی که « جنگ هیبریدی» نامیده میشود، در صورت اعمال ترکیبی یا متوالی، به کار میروند. آنها مزیت اضافی این را دارند که مبهم میمانند زیرا هیچ افق زمانی مشخصی ندارند و مهمتر از همه، از انتقامجویی اجتناب میکنند زیرا مرتکب ممکن است به راحتی ادعای انکار موجه داشته باشد.

ما شاهد این موارد در جبهه داخلی در ایالات متحده و کانادا هستیم، با استخدام «احمقهای مفید» روسیه، عناصر افراطی اجتماعی که حامی تجمعاتی هستند که خواستار عدم کمک به اوکراین، انحلال سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) و طرح اتهامات عجیب و غریب مبنی بر اینکه غرب مسئول تحریک جنگ تجاوزکارانه روسیه در اوکراین است، میباشند. رسانههای تبلیغاتی روسیه مانند راشا تودی (RT) و اسپوتنیک، که هر دو آژانسهای دولتی هستند، توزیع جهانی اطلاعات نادرست را در حمایت از سیاست خارجی خود ارائه میدهند، به ویژه در مواردی که ممکن است مربوط به توجیه جنگ در اوکراین و تقویت هرگونه پیام مورد نیاز از سوی اطلاعات روسیه به ترولهای آنلاین مزدور آن در جامعه جهانی باشد. دخالت خودخواهانه روسیه در امور سیاسی سایر کشورها در سطح جهانی به رسمیت شناخته شده است و در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۲۰۱۶ توسط گزارش مولر. در طول هشت سال گذشته، روسیه تلاش کرده است تا بر سیاستمداران و سایر مقامات دولتی تأثیر بگذارد تا پول را به سمت نهادهای طرفدار روسیه در بیش از ۲۴ کشور هدایت کند تا از اقدامات رژیم خود حمایت کسب کند.
گروه واگنر روسیه، در مقام رسمی خود، یک نیروی شبهنظامی خصوصی است که به عنوان یک نیروی مسلح کمکی برای رژیم پوتین عمل میکند. این گروه به گونهای مستقر شده است که به پوتین امکان انکار «محتمل» همیشگیاش را در حین انجام اقدامات مجرمانه آشکار میدهد. این گروه توسط وزارت خزانهداری ایالات متحده و توسط بریتانیا. حمایت دو حزبی در هر دو مجلس کنگره ایالات متحده نیز قانونی را مطرح کرده است که گروه واگنر را به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی. این گروه در سطح جهانی توسط رژیمهای اقتدارگرا یا نهادهای شورشی برای تأمین امنیت، افزودن نیروی اضافی به شورش یا انجام عملیات نظامی، گاهی اوقات در کنار نیروهای متعارف روسیه، قرارداد بسته است. در عوض، به آنها پرداخت مستقیم میشود یا منابع یا کالاهای خاصی مانند طلا در سودان و جمهوری آفریقای مرکزیو همچنین نفت و گاز در سوریه. از دیگر مزایای این گروه و پوتین، فرصت ایجاد پایگاههای نظامی استراتژیک در خاورمیانه و آفریقا و ایجاد روابط نظامی در آمریکای لاتین، به ویژه در ونزوئلا، کوبا و نیکاراگوئه بوده است.
دستکاری یا همکاری با سایر عناصر افراطی جهانی برای اهداف خود، میتواند یکی دیگر از گزینههای مناسب جنگ ترکیبی در نظر گرفته شود. پوتین به عنوان تنها مالک سازمان تروریستی خود، ممکن است ارتباط با سایر گروههای تروریستی شناخته شده مانند حماس و حزب الله را برای خود چندان غیرمعمول نداند . مطمئناً میتوان استدلال کرد که در این موارد، صلح خاورمیانه و انواع نگرانیهای بشردوستانه، موضوعات مورد بحث بودهاند. این احساس اخیر با طبیعت بهتر ما به عنوان انسان سازگار است، اما از واقعیت زمینهای آنچه پوتین با نوع جنایت خود بر جهان تحمیل کرده است، میکاهد. این رفتار در دو دهه گذشته از زمان روی کار آمدن او به عنوان رهبر روسیه، به نمایش گذاشته شده است . این رفتار بیشباهت به آنچه اکنون توسط حماس در اسرائیل ، هفت ماه پس از دیدار رهبرانش در مسکو، انجام شده است، نیست . روابط پوتین با حماس بیشتر به مسائل تسلیحاتی و ترویج خشونت مربوط میشود تا صلح خاورمیانه. فقط میتوان حدس زد که آیا به روسیه از حمله احتمالی حماس به اسرائیل با پتانسیل آن برای بیثباتی جهانی، به ویژه هنگامی که حواسها را از جنگ خودش به میزان قابل توجهی پرت کرده است، از قبل هشدار داده شده است یا خیر. این اقدام تروریستی از همین حالا بحثهایی را در میان جمهوریخواهان کنگره در مورد دخالت ایالات متحده در حمایت از اوکراین برانگیخته است، به طوری که تعدادی از نمایندگان راست افراطی مجلس نمایندگان و یک سناتور از تغییر مسیر بودجه از اوکراین به اسرائیل حمایت میکنند، با این باور احمقانه که جنگ خود روسیه در اوکراین برای ایالات متحده بیاهمیت است.
یکی دیگر از کاربردهای آشکار و مورد اذعان جنگ هیبریدی که روسیه به آن متهم شده است، ترویج مهاجرت انبوه فراملی، به ویژه در امتداد مرزهای شرقی و جنوبی اتحادیه اروپا (EU) است. شدت چنین رویدادهایی به منظور تضعیف توانایی یک کشور هدف خاص در مدیریت مؤثر امور به شیوهای است که رفاه کافی را برای مهاجران فراهم کند و در عین حال تلاش کند تا امنیت ملی خود را حفظ کند. هدف، ایجاد اختلاف داخلی بر سر احساسات بیگانههراسانه ملیگرایانه و تهدید ارزشهای دموکراتیک، تحت فشار قرار دادن اقتصاد کشور و در نهایت بیثبات کردن جامعه و حکومت آن و در عین حال تخلیه بودجه و منابع برای سایر اهداف فوری است. نمونههای اولیه چنین اقداماتی با حمله غیرقانونی روسیه در سال ۲۰۱۴ به اوکراین و تشدید درگیری نظامی در منطقه شرقی و همچنین دخالت نظامی مستقیم آن در جنگ داخلی سوریه در سال ۲۰۱۵ نشان داده شد که در آن بمباران هوایی مناطق شهری و به ویژه مراکز درمانی را به عنوان یکی از استراتژیهای جنگی خود. این امر باعث مهاجرت گسترده از هر یک از این دو کشور، عمدتاً به اروپا شد که به ترتیب در سالهای ۲۰۱۴-۲۰۱۵ و ۲۰۱۵-۲۰۱۶ به اوج خود رسید. این وقایع را میتوان به عنوان اثرات مشتق شده از تجاوز پوتین در هر کشور دانست، اما درسهای آموخته شده بدون شک کاملاً واضح بودند. هرج و مرج مرزی که با تبدیل مهاجرت به سلاح به وجود میآید، به نفع عناصر ضد دموکراتیک و راست افراطی است که سپس این مشکل را با نارضایتیهای تعصبآمیز خود در پلتفرمهای رسانههای اجتماعی تلفیق میکنند تا احساسات عمومی را برانگیزند. این تاکتیک در کوتاه مدت افراطگرایان را به واکنش تشویق میکند و در درازمدت به تضعیف ارزشهای دموکراتیک کمک میکند. در این فرآیند، اتحادیه اروپا اقتدار اخلاقی خود و شاید مهمتر از آن، قدرت هنجاری ارزشهای دموکراتیک خود را در صحنه جهانی از دست میدهد.

به نظر میرسد که یک دوره مهاجرت جمعی عمدیتر در اواخر سال ۲۰۲۱، در آستانه حمله پوتین به اوکراین، زمانی که متحد نزدیک او، دیکتاتور بلاروس، الکساندر لوکاشنکو، کشور خود را به عنوان یک کریدور ترانزیت به اروپا باز کرد و اجازه عبور مهاجران کرد عراقی و سایر گروههای کوچکتر از خاورمیانه و شمال آفریقا را داد، آشکار شده است. او بدون هشدار به کشورهای همسایه بلاروس، به طور متقلبانهای عبور بدون مانع به لهستان، لیتوانی و لتونی را ترویج کرد، بدون اینکه هیچ تضمینی برای عبور مرزی، به جز اقدامات مخفیانه، ارائه دهد. دولت لهستان بعداً سرویس مخفی روسیه و بلاروس را به سازماندهی عمدی قاچاق مهاجران و نسبت به بحران مرزی به عنوان مقدمهای برای اتفاقات بدتر در آینده هشدار داد. و همینطور هم شد. حضور گسترده نظامی روسیه در مرز شمالی اوکراین با بلاروس و مرز شرقی آن با روسیه، ناگهان به عنوان تهدید تهاجم، همانطور که به نظر میرسید، بیشتر به چشم آمد.

طرح مهاجرت دسته جمعی مهندسی شده بلاروس نتوانست هجوم مورد نظر مهاجران به اروپا را ایجاد کند، اگرچه بحرانی ایجاد کرد که نیاز به اقدامات دولتی زیادی از سوی کشورهای اتحادیه اروپا داشت. این شامل استقرار نیروهای امنیتی، افزایش موانع علیه تجاوز و انجام اقداماتی برای جلوگیری از فاجعه انسانیبود. این موضوع در دسامبر 2021، زمانی که مهاجران شروع به بازگرداندن از بلاروس کردند، به پایان رسید. به نظر میرسد زمان حل بحران تا پایان سال به طور یکپارچه با آغاز حمله روسیه به اوکراین در اواخر فوریه 2022 ادغام شده است و این سوءظن را ایجاد کرده است که لوکاشنکو از طرح در حال بررسی روسیه آگاه بوده است. عدم وجود مرز مستقیم روسیه با اروپای شرقی، بلاروس را به شریک مفیدی برای پوتین تبدیل میکند تا در صورت لزوم بحرانهای مرزی را تحریک کند و استقرار نیروهای روسی را برای آمادهسازی برای حمله به اوکراین و به همین ترتیب، تعدادی از کشورهای دیگر فراهم کند.

خط ساحلی جنوبی اروپا، آسیبپذیری دوم برای مهاجرت جمعی و فرصت دیگری برای پوتین جهت تهدید ثبات اتحادیه اروپا است. گروه واگنر روسیه به بهانه تأمین امنیت برای یک رژیم اقتدارگرا یا کمک به یک نیروی شورشی شورشی ، در جمهوری آفریقای مرکزی (CAR)، مالی، لیبی و سودان مستقر شده است. این گروه به طور فعال در گسترش دامنه نفوذ خود به کشورهای همسایه مانند بورکینافاسو و چاد فعالیت میکند. این گروه به دلیل رفتار وحشیانهاش در میان جمعیت غیرنظامی که توسط چندین منبع در لیبی ، CAR ، مالی و سودان به طور کامل مستند شده است ، و همچنین به دلیل ایجاد ناآرامیهای قابل توجه در محیطی که از قبل آشفته بوده، شناخته شده است. این امر باعث شده است که بسیاری به شمال، به لیبی و تونس فرار کنند، جایی که روسها با قاچاقچیان عرب و باندهای قاچاق انسان برای سوق دادن مهاجران از طریق دریای مدیترانه به سمت ایتالیا ، نزدیکترین خط ساحلی موجود اروپا، همکاری میکنند. با سرازیر شدن هزاران مهاجر به سواحل ایتالیا، سرویس اطلاعاتی این کشور هشدار داده است که مزدوران واگنر در تلاش برای بیثبات کردن این کشور هستند . دولت راستگرای ایتالیا به رهبری نخستوزیر جورجیا ملونی از متحدان خود در ناتو خواسته است تا در ایجاد امنیت بیشتر علیه چنین تاکتیکهایی کمک کنند.
پرداختن به این مشکل ناگزیر مستلزم اخراج گروه واگنر از آفریقا خواهد بود، نتیجهای که با حذف رژیمی که ایده ایجاد آن را در سر میپروراند و همچنان از آن حمایت میکند، به طور مؤثرتری حاصل میشود. خود اتحادیه اروپا همچنان مقصدی جذاب برای مهاجران است، زیرا دموکراسیهای لیبرالِ عضو آن معمولاً سبک زندگی بهبود یافته و امنتر و به طور کلی چشمانداز اقتصادی بهتری نسبت به اکثر رژیمهای استبدادی سرکوبگر و ناپایداری که مهاجران از آنها فرار میکنند، ارائه میدهند. چنین شرایطی مستلزم آن است که اتحادیه اروپا سیاست سختگیرانهتری برای بازدارندگی در برابر عبور غیرقانونی از مرز توسط جنگ ترکیبی مهاجرت جمعی که توسط بازیگران بد تحریک میشود، در نظر بگیرد. در عین حال، باید یک وسیله قابل قبول برای ورود کنترل شده و مسیری به سوی شهروندی، مطابق با اقتدار اخلاقی اعلام شده اتحادیه اروپا و ارزشهای دموکراتیک آن، حفظ شود.
یک مشکل بسیار مشابه اما مکرر در مرز جنوب غربی ایالات متحده با مکزیک، همزمان با مطرح شدن مسئله کمک بیشتر به اوکراین، خود را نشان داده است. عبور از مرز یک مسئله بحثبرانگیز بوده که در طول چندین دولت ایالات متحده حل نشده باقی مانده و به دلیل اولویتی که در اذهان عمومی به آن داده شده، نگرانی سیاسی اصلی را ایجاد میکند. این مسئله با امواج پراکنده مهاجرت جمعی که عمدتاً به تشدید خشونت، مشکلات اقتصادی، شرایط نامساعد آب و هوایی و بیثباتی دولتی نسبت داده میشود، مشخص شده است. دولت ترامپ در مارس 2020 در جریان بحران کووید-19، قانون 42 را وضع کرد. این سیاست ورود مهاجران به ایالات متحده را به شدت محدود کرد و منجر به اخراج بیش از 2.8 میلیون نفر در مرز. این برنامه علیرغم تلاشهای جمهوریخواهان کنگره برای تمدید آن، در ماه مه 2023 منقضی شد. در انتظار لغو اجتنابناپذیر عنوان ۴۲، دولت بایدن-هریس در ژوئن ۲۰۲۲ با انتشار اعلامیه مهاجرت و حفاظت لسآنجلس (LA) و با تأمین تعهدات بلندمدت از ۲۱ کشور در نیمکره غربی برای گسترش مسیرهای چندملیتی برای مهاجرت و توزیع بهتر هرگونه موج مهاجران، این مشکل را حل کرد.

با این حال، اتفاق جدیدی در جنوب در حال رخ دادن بود که بر عبور از مرز به ایالات متحده تأثیر میگذاشت و به طور بالقوه وضعیت پیرامون حذف محدودیتهای عنوان ۴۲ را پیچیدهتر میکرد. در سالهای اخیر، تعداد قابل توجهی از ونزوئلاییهای آواره وارد جریان مهاجرت شدند و موج پناهجویانی که وارد کشورهای آمریکای جنوبی و مرکزی میشدند، افزایش ۱۳۳ تا ۹۱۴ درصدی را نشان میداد. در دوران دولت سوسیالیستی هوگو چاوز، رئیس جمهور ونزوئلا، که بر ملی شدن صنایع کلیدی نظارت داشت و باعث زوال اقتصادی-اجتماعی کشورش شد، مشکلات جدی ایجاد شده بود. مرگ چاوز در سال ۲۰۱۳، معاون رئیس جمهور او، نیکولاس مادورو، را به ریاست جمهوری رساند. مادورو از طریق اصلاحات قانون اساسی و شیوههای انتخاباتی مشکوک، اعتبارنامههای دیکتاتوری به دست آورد . در طول اصلاحات سوسیالیستی ونزوئلا در طول حدود ۱۷ سال، رژیم پوتین علاقه فوقالعادهای به این کشور نشان داد و بیش از ۱۱.۴ میلیارد دلار تسلیحات نظامی از جمله جتهای جنگنده، هلیکوپترهای تهاجمی، سیستمهای موشکی و پدافند هوایی و سلاحهای سبک به آن فروخت، که اکنون برای مادورو بیش از اندازه کافی است تا کنترل خود را حفظ کند و در موقعیتی باشد که همسایگان ونزوئلا را بترساند . مزدوران واگنر در اوایل سال ۲۰۱۹ وارد ونزوئلا شدند تا پس از اعتراضات ملی علیه مشروعیت رژیم مادورو و افزایش فرارها در ارتش، امنیت بیشتری برای آن فراهم کنند. این گروه با محافظت از پالایشگاههای نفت ونزوئلا و به دست گرفتن کنترل استخراج طلا و توریم، که اکنون الگویی کاملاً عملی برای استخراج ثروت و کالاهای استراتژیک از سایر کشورها است، نفوذ خود را به حوزه تجاری گسترش داده است. در این فرآیند، نقض بیشتر حقوق بشر و آسیبهای زیستمحیطی، مشابه تجربه آفریقا، رخ داده است و به ناامیدی ونزوئلاییها و تمایل به فرار از فقر و سرکوب در کشوری که به طور فزایندهای تحت نفوذ یک نهاد خارجی غیرقابل اعتماد قرار دارد، افزوده است.

رسانه روسی RT به طور فزایندهای در هدف قرار دادن جمعیتهای لاتین از طریق رسانههای اجتماعی اسپانیایی زبان فعال شد و این تصور را ترویج داد که قرار است در زمان روی کار آمدن دولت جدید بایدن-هریس در سال ۲۰۲۰، سیاستهای مرزی ایالات متحده تسهیل شود. این پیامرسانی به افزایش تلاشهای قاچاقچیان انسان برای هدایت مهاجران به سمت ایالات متحده کمک کرد. تنها در ماه دسامبر ۲۰۲۱، زمانی که فاجعه مهاجرت بلاروس عملاً پایان یافته بود و بلافاصله قبل از حمله روسیه به اوکراین، مقامات مهاجرت ایالات متحده با نزدیک به ۲۵۰۰۰ تبعه ونزوئلا در مرز خود با مکزیک مواجه شدند که افزایشی ۲۹ برابری نسبت به دسامبر ۲۰۲۰ را نشان میدهد. بلافاصله قبل از لغو قانون ۴۲ در سال ۲۰۲۳، روزانه بیش از ۱۰۰۰۰ مهاجر تلاش میکردند از مرز عبور کنند که ۲۴۰۰ نفر از آنها از ونزوئلا. از سرگیری سیاست عنوان ۸ پیش از همهگیری، به زودی اقدامات تنبیهی بیشتری از جمله اخراج سریع بدون جلسه دادرسی، محرومیت مرزی به مدت پنج سال و اتهامات جنایی برای تلاش برای ورود مجدد را دوباره اعمال خواهد کرد. مورد اخیر به طور موقت به کاهش مهاجرت به ۳۰۰۰ تا ۴۴۰۰ مهاجر در روز کمک کرد، اما عوامل دیگری همچنان وجود دارند که همچنان ناامنیهایی را برای مرز در رابطه با جریان مهاجران از مکزیک، آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی. یک طنز اجتنابناپذیر در این داستان فشارهای مهاجران در مرز جنوب غربی، ظهور چندین هزار روس است که به دنبال پناهندگی در ایالات متحده هستند و بسیاری از آنها از خدمت سربازی و آزار و اذیت سیاسی فرار کردهاند. آنها ثروتمندتر از همتایان لاتین خود هستند و از شبکههای قاچاق روسیه در ترکیه و آمریکای لاتین استفاده کردهاند، به مکزیک پرواز کردهاند و در مناطق مرزی شمالی خانه اجاره کردهاند تا در مرز منتظر ارزیابی بمانند. این نشان دهنده چهار برابر شدن تعداد اتباع روسی است که در سال ۲۰۲۲ در مقایسه با سال قبل از حمله روسیه به اوکراین ظاهر شدهاند. تا مارس ۲۰۲۳، تعداد برخوردها با مهاجران به ۳۰۵۰۰ نفر رسید که افزایش قابل توجهی نسبت به ۴۶۷ مورد ورود در سال ۲۰۲۰ نشان میدهد.
تعامل روسیه در نیمکره غربی قوی و آشکارا غیردوستانه نسبت به ایالات متحده بوده است. این تعامل جنبههای زیادی دارد، از عملیات جاسوسی متعارف، حمایت از رژیمهای اقتدارگرا و دخالتهای انتخاباتی شناختهشده گرفته تا ایجاد پایگاههای نظامی و مشارکت موذیانهتر در قاچاق مواد مخدر و انسان . بزرگترین مرکز عملیات جاسوسی روسیه در آمریکای لاتین در حال حاضر در مکزیکوسیتی باقی مانده است. از سال ۲۰۱۸، دولت چپگرای مکزیک به رهبری آندرس مانوئل لوپز اوبرادور منتقد سیاست خارجی ایالات متحده بوده و آشکارا با حمایت ایالات متحده از اوکراین مخالفت کرده است . او اندکی پس از انتصاب به عنوان رئیس جمهور، خرید بالگردهای نظامی ایالات متحده را لغو کرد و به جای آن، برنامههایی برای بررسی خرید بالگردهای روسی در نظر گرفت .
روسیه پیش از دخالت در ونزوئلا، در دوران شوروی، به کوبا و نیکاراگوئه سلاح میداد و همچنان روابط نزدیکی با هر دو کشور، نه تنها از نظر نظامی، بلکه در حوزه فناوری دارد. پرسنل نظامی روسیه در نیکاراگوئه در رزمایشهای مشترک منظم شرکت میکنند و ظاهراً آموزشهای مبارزه با مواد مخدر ارائه میدهند، اگرچه آموزشهای اخیر ممکن است بیشتر تلاشی هماهنگ برای ترویج بیشتر قاچاق مواد مخدر به ایالات متحده تلقی شود. دیکتاتور نیکاراگوئه، دانیل اورتگا، موافقت کرده است که نیروهای نظامی روسیه هر شش ماه یکبار در این کشور حضور داشته باشند تا نوعی همکاری در حوزه اجرای قانون ایجاد شود . به غیر از حوزه نظامی، روابط با آرژانتین و برزیل با تأمین مقادیر قابل توجهی کود بسیار مورد نیاز برای هر دو کشور، درجهای از وابستگی اقتصادی به روسیه در بخش کشاورزی را تسهیل کرده است. وابستگی مشابه به این کالای حیاتی، سایر کشورهای این قاره، به ویژه ونزوئلا را نیز درگیر خواهد کرد .
معرفی فناوری اطلاعات و ارتباطات روسیه در تعدادی از کشورهای آمریکای جنوبی در نهایت ممکن است دسترسی دیجیتال و قابلیت مداخله روسیه در شبکههای توزیع حیاتی، فرآیندهای انتخاباتی و امنیت را فراهم کند . کلمبیا در طول پنج دولت قبلی ایالات متحده، اتحاد دموکراتیک دیرینهای با ایالات متحده و همکاری امنیتی قوی با ناتو داشته است. در نتیجه، این کشور توسط روسیه در تلاش برای از بین بردن اعتماد عمومی به نهادهای دموکراتیک هدف قرار گرفت. یک کمپین اطلاعات نادرست روسی در انتخابات ریاست جمهوری 2023 کلمبیا به نفع گوستاوو پترو، نامزد سوسیالیست طرفدار روسیه، آغاز شد و به او در رسیدن به قدرت کمک کرد. سرعت فزاینده اخیر احساسات طرفدار روسیه در آمریکای جنوبی و مرکزی و حتی مکزیک، توسط یک کمپین مداوم اطلاعات نادرست تقویت میشود که تلاش میکند اقدامات غیرقانونی روسیه را پنهان کند و مغالطه قربانی کردن را ترویج میدهد، علیرغم شواهد روشن از جنایات آن که نه تنها در اوکراین و سوریه، بلکه در آفریقا نیز مرتکب شده است. همین پیامرسانی است که جریان مهاجران لاتین را به سمت شمال به سمت ایالات متحده افزایش داده است.
هیدرا، مار چند سر اساطیر یونان و روم که ورودی دریاچه به دنیای زیرین را اشغال کرده بود، قربانیان خود را با نفس مسموم از بین میبرد و توانایی خستهکنندهای داشت که برای هر سر بریده شده، دو سر را دوباره تولید کند. روسیه پوتین وحشت خود را بر بسیاری از نقاط جهان که مستعد اراده او هستند، اعمال میکند و نفوذ خود را اعمال میکند، در غیر این صورت، از طریق مسیر موذیانهتر جنگ هیبریدی در سطح جهانی. این دستور کار جنایتکارانه خود را تا زمانی که مستقیماً با آن روبرو نشود، ادامه خواهد داد. این هرگز نمیتواند به طور مؤثر در حاشیه چند سر آن انجام شود، بلکه در قلب آن در مزارع اوکراین، جایی که تصمیم گرفته است آشکارا خود را درگیر کند، محقق میشود. این بر عهده غرب است که این را درک کند و تصمیم بگیرد که آیا میخواهد هیدرا را با هزینه بیحد و حصر در سراسر جهان تعقیب کند یا به بدبختی که پوتین به دست اوکراین در درگیری فعلی ایجاد کرده است، پایان دهد.
حق نشر برای @Kost Elisevich, MD, PhD 2023 محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.
ما باید به افشای تمام زوایای نفوذ فاسد روسیه در سراسر جهان ادامه دهیم. این مقاله با توضیح مختصر و دقیق تأثیر مداوم جهانی کمپین اطلاعات نادرست و مخرب هدفمند روسیه، حق مطلب را ادا میکند.