هویت ملی چیزی ذاتی است که به شیوهای کافی ساخته شده تا به مردمی با ریشههای متنوع و نسلهای بعدی، فرصت دهد تا خود و ملتشان را به یک موجودیت پایدار تبدیل کنند که به همان اصولی که آن ملت را به وجود آورده است، پایبند باشد. تحقق چنین هویتی اغلب با تراژدی ملی و تعهد بعدی برای غلبه بر آن توسط قدرت جمعی مردم ملت، تأیید میشود. همچنین با تعهد مداوم رهبری ملت به پایبندی به اصول اولیه و بیان حقیقت در مورد این اصول در مقابل مردم، محقق میشود. قانون اساسی قرار است یادآوری ملموسی از این تعهد برای یک ملت و رهبری آن باشد.
برای روسیه امپراتوری، یک حکومت استبدادی تزاری، چنین سند رسمی برای چندین قرن وجود نداشت تا سال ۱۹۰۶ که پس از انقلابی در سال قبل از آن رخ داد. حتی در آن زمان، هیچ تلاشی برای تعریف حقوق مردم یا ارائه هیچ تصوری از اصول عدالت مدنی نکرد. سرنگونی حکومت تزاری توسط انقلاب بلشویکی ۱۹۱۷، قانون اساسی اتحاد جماهیر شوروی ۱۹۲۴ (لنین) و پس از آن قانون اساسی ۱۹۳۶ (استالین) و پس از آن قانون اساسی ۱۹۷۷ (برژنف) را به وجود آورد. هر بازنگری علاوه بر برخی حقوق اجتماعی و «وظایف همه شهروندان»، شامل احترام به آزادیهای بیان، تجمع و مذهب نیز میشد. هرگز مشخص نبود که هیچ یک از این حقوق رعایت شده باشد. یک مکانیسم امنیتی قدرتمند دولتی تضمین میکرد که آزادی بیان از همان ابتدا سرکوب شود، مخالفت مجازات شود و ایدئولوژیها و احزاب سیاسی جایگزین ممنوع شوند. مجازاتهای سختی برای تخلفات به ظاهر نسبتاً جزئی با نظارت قضایی مشکوک. اعدامهای فراقضایی، آواره کردن تعداد زیادی از مردم به مناطق دورافتاده و نسلکشی آشکار در اتحاد جماهیر شوروی، برای رهبری شوروی که مسئولیتهای خود را رها کرده و هیچ توجهی به رفاه مردم خود نداشت، امری عادی بود.
در شرایط کنونی، لفاظیهای قانون اساسی، چه در مورد اصول تعیینشده و چه در مورد حقوق اعطا شده به مردم فدراسیون روسیه (RF)، تغییر چندانی نکرده است. رهبری کشور نیز برای تغییر این برداشت که تصمیم گرفته است از اصول مقرر در قانون اساسی پیروی نکند، کار زیادی انجام نداده است. مردم روسیه دقیقاً چه احساسی باید نسبت به کشور و هویت ملی خود داشته باشند، زمانی که تنها میتوانند به اعمال ناشایست رهبران خود و شرمساری ناشی از اعمال مجرمانه آنها برای خود و ملت نگاه کنند؟
در ۹ نوامبر ۲۰۲۲، کمی بیش از هفت ماه پس از حمله غیرقانونی او به اوکراین به بهانه دفاع از روسیه در برابر تهدید یک رژیم نازیِ موهوم در مرزهایش، ولادیمیر پوتین احساس وظیفه کرد که روسها را در مورد اینکه چه احساسی باید نسبت به خودشان داشته باشند، آگاه کند.
او در فرمان خود، چشمانداز خود را برای روسیه به عنوان بازسازی ارزشهای سنتی گذشتهاش - خانواده، کلیسا و کشور - شکل میدهد. در ظاهر، ممکن است تصور شود که اینها اهداف بنیادی قابل ستایشی هستند، تا زمانی که به زمینه و هدف واقعی این اعلامیه پرداخته نشود. به گفته پوتین، روسیه باید معیار اخلاقی را تعیین کند که جهان باید از آن پیروی کند تا با تلاشهای ایالات متحده و تلاش آن برای تضعیف نه تنها خلوص ایدئولوژیک روسیه، بلکه اخلاق همه ملتهای دیگر نیز مقابله کند. پوتین این حس خلوص را به معنای احترام روسیه به تقدس زندگی، حقوق بشر و آزادیها، میهنپرستی و حس برتر اخلاق و انسانگرایی آن توضیح میدهد. این بیانیه به دلیل ریاکاری بیشرمانهاش با توجه به «عملیات نظامی ویژه» سال گذشته در اوکراین که روسیه به خاطر آن محکومیت بینالمللی را به همراه داشته است، قابل توجه است.
پوتین در جدیدترین استراتژی خود برای پاک کردن اشتباهات گذشته اخیرش، تمرکز خود را بر ترسیم تصویری از فساد اخلاقی علیه غرب معطوف کرده است. پوتین در روایت خود، که از جمله گناهان اصلی اتحاد غربی به رهبری ایالات متحده است، اکنون تصمیم گرفته است توجه را بر ارتقای حقوق جامعه LGBTQ+ متمرکز کند، جامعهای که او آن را تهدیدی برای ارزشهای سنتی خانواده روسیه میداند و بدون شک برای آن یک راه حل ابتدایی وجود دارد. به نظر میرسد مشکل نازیسم با این نگرانی جدید و مصلحتجویانهتر، به تهدیدی کماهمیتتر تبدیل شده است، تهدیدی که شاید جنگ پوتین و کشتار جوانان روس بیشتر یا، برای او، هر اقلیت قومی قابل خرج دیگری که پوتین برای آرمان خود میجنگد را بیشتر توجیه کند. در نهایت، در روسیه پوتین، رسانهها تنها به عنوان ابزاری از سوی دولت برای حفظ و تقویت «ارزشهای سنتی» عمل خواهند کرد که ممکن است توسط دیگران به معنای لغو حقیقت، پیشبرد اطلاعات نادرست و ترویج لفاظیهای تبلیغاتی تلقی شود. دیگر هیچ مرجع مستقلی در داخل دولت وجود نخواهد داشت که بتواند نفوذ فسادی را که چنین شرایطی در درازمدت تشویق میکند، زیر سوال ببرد.

مفهوم «ارزشهای سنتی روسیه» از نظر پوتین، به یک بیانیه خودخواهانه تبدیل شده است که ریشه در خیالپردازیهای دوران نوجوانی او در مورد شکوه امپراتوری، شور میهنپرستانه، معنویتگرایی عرفانی و خوداستثنایی روسیه دارد. این بیانیه تلاش میکند تا هویتی روسی را در چارچوب برداشتی تحریفشده اما بهخوبی توسعهیافته از درگیری با غرب ایجاد کند که برای ترویج نفرت از دیگران، تداوم اختلاف جهانی و بقای خود پوتین طراحی شده است. وسواس او برای گنجاندن گذشته در روایتی از آینده روسیه، اکنون نیز به همان اندازه که بیش از دو دهه پیش، زمانی که ریاست جمهوری خود را با حکومت وحشت بر چچن آغاز کرد، گمراهکننده بود، گمراهکننده است. این گذشته که برای پوتین بسیار حیاتی است، تنها گذشته روسیه تزاری و نظم اجتماعی روسیه است که در آن ساکن بوده است، به این معنی که گذشتههایی که از نظر قومی، فرهنگی، مذهبی و زبانی به مفهوم تاریخی روسگرایی مرتبط هستند، همانطور که از ریشههای فینو-اسلاوی آن تکامل یافته است. این نسخه پوتین از هویت روسی است که با تنوع چند قومیتی که عمدتاً در جنوب، در منطقه قفقاز و در سراسر شرق، جایی که از نظر تاریخی سرزمینها تحت سلطه مردمان آسیای مرکزی و مغول بودهاند، آشکار میشود، در تضاد است. آیا این افراد با توجه به سابقه سرکوب، آوارگی و محرومیت خود، تمایل دارند به ایده پوتین از وحدت روسیه جذب شوند؟
روسیه پوتین، فدراسیون روسیه (RF) نامیده میشود، ترکیبی از جمهوریهای تشکیلدهنده و سایر واحدهای اداری که زمانی بخشی از اتحادیه بسیار بزرگتر جمهوریهای سوسیالیستی شوروی (اتحاد جماهیر شوروی) در دوران شوروی بود، اما در سال ۱۹۹۱ پس از کمتر از ۷۰ سال موجودیت، فروپاشید. جایگزین آن، اتحادیه کوچکتر کشورهای مستقل مشترکالمنافع (CIS) بود که توسط توافقنامههای بلووژ در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد و در آن، فدراسیون روسیه نقش غالب را به عنوان وارث سازوکار تجارت و امنیتی که زمانی در دوران شوروی فراهم بود، بر عهده گرفت. این امر در نهایت، ۱۱ جمهوری سابق اتحاد جماهیر شوروی را در یک انجمن کنفدراسیونی از کشورهای ظاهراً مستقل گرد هم آورد که شامل فدراسیون روسیه، اوکراین، بلاروس، مولداوی، ارمنستان، آذربایجان، قزاقستان، ترکمنستان، ازبکستان، تاجیکستان و قرقیزستان میشد. همه امضاکنندگان پروتکل آلما-آتا بودند که تجارت مشترک را از طریق توافقنامههای چندجانبه مستقل و امنیت مشترک فراهم میکرد. با این حال، اوکراین و ترکمنستان تصمیم گرفتند منشور CIS را تصویب نکنند و بنابراین عضو کامل نشدند. گرجستان در سال ۱۹۹۳ به کشورهای مستقل مشترک المنافع پیوست، اما در سال ۲۰۰۸ در زمان جنگ روسیه و گرجستان، زمانی که پوتین با حمله به قلمرو حاکمیتی گرجستان، توافق روسیه در منشور را نقض کرد، از این سازمان خارج شد. اوکراین در سال ۲۰۱۸ پس از تهاجمهای غیرقانونی مشابه روسیه در کریمه و شرق اوکراین در سال ۲۰۱۴، رسماً از کشورهای مستقل مشترک المنافع خارج شد. در ماه مه ۲۰۲۳، مولداوی در اعتراض به باجگیری انرژی و تهدید حاکمیت خود توسط روسیه، تمایل خود را برای خروج از این سازمان اعلام کرد. الگویی از بیتوجهی به حاکمیت ارضی همچنان در قلب ناتوانی پوتین در حل معنادار شکایات کشورهای عضو در کشورهای مستقل مشترک المنافع قرار دارد و نشان دهنده ترجیح او برای ادغام مجدد آنها در قلمرو امپراتوری خود است. اگرچه برخی از کشورها در این سازمان باقی ماندهاند، اما به نظر میرسد که تا حد زیادی عملی است که به آنها اجازه داده شود تا با وجود تهدید آشکار، ابزارهایی برای انجام امور خود با وعده امنیتی داشته باشند.
اگرچه CIS به سرعت به یک سازمان عمدتاً ناکارآمد، اما پوتین همچنان آن را به عنوان وسیلهای برای نفوذ بر اعضای خود، به ویژه کشورهای آسیای مرکزی، به دلیل تهدید روابط احتمالی و وفاداریهای بالقوه با کشورهای همسایه آسیایی در شرق و جنوب، در نظر میگرفت. روسیه با تحمیل روابط تجاری با شرکای CIS خود که به صادرات آن علاقه دارند، برای تقویت اقتصاد خود، از امتیاز خود به عنوان "اول در میان کشورهای برابر" در CIS سوءاستفاده کرده است . علاوه بر این، علیرغم پروتکل آلما-آتا، جنگهای روسیه با گرجستان و اوکراین به کشورهای باقیمانده CIS نشان داده است که هیچ قصدی برای پایبندی به توافق خود برای احترام به وعده حفظ حاکمیت هر کشوری که تصمیم به همکاری با آژانسهایی مانند اتحادیه اروپا (EU) یا سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (NATO) خارج از حوزه نفوذ خود میگیرد، ندارد.
ایجاد کنوانسیون CIS در مورد حقوق بشر و آزادیهای اساسی به عنوان راهی در نظر گرفته میشد که CIS از طریق آن میتوانست آزادی بیان و امنیت فردی را تضمین کند. با این حال، گزارش سال ۲۰۰۱ کمیته امور حقوقی و حقوق بشر شورای اروپا بیان کرد که کنوانسیون CIS «هیچ هدف مشروعی جز یک بیانیه سیاسی یا... به عنوان رژیمی که حداقل حمایت از حقوق بشر را به کشورهای پس از شوروی ارائه میدهد، نداشته است.» علاوه بر این، مقر کمیسیون CIS در مورد حقوق بشر در مینسک، بلاروس، کشوری تحت حاکمیت یک رژیم دیکتاتوری بود که در چند سال گذشته دست به پاکسازی جامعه مدنی خودو رسانههای جمعی مستقل و گروههای حقوق بشری را مجبور به تعطیلی کرده است. میراث پوتین در طول رهبریاش، مجموعهای از موارد نقض حقوق بشر که در جریان درگیری فعلی در اوکراین تشدید شده است.

پس در مورد وضعیت داخلی خود فدراسیون روسیه با مساحت ۶.۶ میلیون مایل مربع، شامل ۱۱ منطقه زمانی و جمعیتی بالغ بر ۱۴۴.۴ میلیون نفر چه میتوان گفت؟ تا همین اواخر، بیش از ۶۰٪ از خاک فدراسیون روسیه غیرقابل سکونت یا به سادگی خالی از سکنه اعلام میشد، زیرا به دلیل وجود لایه منجمد دائمی، زمین قابل کشت نبود، اما تغییرات اقلیمی احتمالاً چشمانداز را به مرور زمان تغییر خواهد داد. ویژگی جغرافیایی غالب آن، رشته کوههای اورال از شمال به جنوب است که مرز شرقی اروپا را مشخص میکند و دشت اروپای شمالی (NEP) را در غرب از دشت سیبری در شرق جدا میکند. حدود ۷۵٪ از جمعیت فدراسیون روسیه در NEP زندگی میکنند، جایی که بزرگترین شهرها در آن واقع شدهاند و همچنین حدود ۴۰٪ از کل خشکی اروپا را تشکیل میدهد.

فدراسیون روسیه دارای ۸۳ بخش اداری ارضی است و از این تعداد، ۲۱ جمهوری ملی تعیینشده هستند که هر کدام محل سکونت یک قوم غیرروسی خاص یا صرفاً چند قومیتی غالب هستند و چهار ناحیه خودمختار دیگر نیز وجود دارند که هر کدام شامل یک قوم غالب هستند. بیش از ۱۹۰ قوم در مجموع بیش از ۲۰٪ از جمعیت را تشکیل میدهند و در سراسر سرزمین بزرگ فدراسیون روسیه پراکنده شدهاند و آن را به یکی از بزرگترین کشورهای چند قومیتی جهان تبدیل میکنند. همه این قومیتها نمیتوانند ادعای حضور سرزمینی متمایز داشته باشند. از ۲۱ جمهوری و چهار ناحیه خودمختاری که میتوانند چنین ادعایی داشته باشند، آیا چیزی به عنوان هویت روسی یا حتی تمایلی به مطابقت با یک فرمان دولتی مرکزی که آنها را مجبور به شناسایی با چنین هویتی میکند، وجود دارد؟ اکثر جمهوریهای ملی دارای یک قوم غالب واحد و مشخص هستند، در حالی که تعداد کمی از آنها توسط تعدادی از اقوام ساکن هستند. در مجموع، این جمهوریها شامل ۳۵ گروه قومی هستند، در حالی که چهار ناحیه خودمختار عموماً کوچکتر شامل شش گروه قومی دیگر هستند. وجود این تمایزات قومی-سرزمینی غیرروسی، ماهیت روسیه کنونی را به عنوان یک فدراسیون برجسته میکند، نه یک نهاد واقعاً منسجم با هویت مشترک و بیشتر شبیه یک ترتیبات معاملهای بین حوزههای قضایی اداری.
تقریباً ۸۰٪ از مردم ساکن در قلمرو اروپایی روسیه، در غرب کوههای اورال، روس تبار هستند و اقلیتهای قومی آنها شامل مردمان فنلاندی، آلمانی و ترک تبار میشود. اقوام ترک تبار نه تنها در سراسر فدراسیون روسیه پراکندهاند، بلکه در مناطق پرجمعیتتر منطقه قفقاز شمالی بین دریای سیاه و خزر، از جمله جمهوریهای چچن، داغستان، اینگوشتیا، اوستیای شمالی، آبخازیا و کاباردینو-بالکاریا نیز یافت میشوند که همگی عمدتاً مسلمان. سابقه طولانی سرکوب، تبعید و اسکان مجدد در سراسر منطقه به دوران روسیه تزاری برمیگردد که به دوران شوروی و به ویژه در زمان سلطنت پوتین که در آن جنایات جنگی به ویژه در جنگ وحشیانه او با چچن ثبت شده است، بازمیگردد.

نتایج سرشماری سال ۲۰۲۱ روسیه که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد، کاهش قابل توجهی در جمعیت اقلیتهای قومی این کشور. تاتارها، بزرگترین اقلیت قومی روسیه و با اصالت مغول، تقریباً ۶۰۰۰۰۰ نفر کاهش جمعیت را نشان دادند، در حالی که جمعیت ماریها، چوواشها و اودمورتها به ترتیب ۲۲.۶٪، ۲۵٪ و ۳۰٪ کاهش یافت. گزارش شده است که روسیه در سال ۲۰۲۰، به ویژه در سه ماهه آخر، زمانی که همهگیری کووید-۱۹ ریشه دوانده بود، بیشترین میزان مرگ و میر بیش از حد را در بین ۳۷ کشور با درآمد بالا داشته است. مناطقی که بیشترین آسیب را دیدهاند، مناطقی بودند که اقلیتهای قومی در آنها غالب بودند و خدمات پزشکی در آنها کمترین دسترسی را داشت - منطقه قفقاز شمالی (چچن، داغستان، اینگوشتیا)، مناطق جنوبی ولگا و اورال و همچنین در دشت سیبری. نقض حقوق بشر که از طریق غفلت دولت آشکار میشود، در مواردی مانند فقدان قوانینی که ختنه زنان را ممنوع میکند و قتلهای ناموسی زنان در منطقه قفقاز شمالی که تحت سلطه مسلمانان است، نیز مشهود بوده است.
قانون اساسی روسیه برابری اقلیتهای قومی را صرف نظر از نژاد، زبان، اصالت و مذهب تضمین میکند و فدراسیون روسیه نیز به همین ترتیب به توافقهای بینالمللی برای حفظ فرهنگ، مذهب، زبان و سنت پایبند بوده است. با این حال، دولت به دنبال ابزارهایی برای سرکوب ابراز هویت قومی بوده است که به دنبال حفظ زبان و فرهنگ اقلیت هستند. تبعیض گسترده، از جمله جرایم ناشی از نفرت، همچنان ادامه دارد. سرزمینهای سنتی برخی از اقلیتهای قومی توسط شرکتهای بزرگ برای اهداف معدنکاری و استخراج سوختهای فسیلی تصرف و مورد بهرهبرداری قرار گرفته است. نهادهای بومی خودمختار منطقهای حذف شدهاند و فعالان سرکوب و به جرایم جنایی ساختگی متهم شدهاند. این نگرشها از زمان امپراتوری روسیه از نظر تاریخی بدون تغییر باقی ماندهاند و در اواسط قرن بیستمدوران شوروی، زمانی که نسلکشی علیه جمعیت تاتار انجام شد، .
گذشته از جمعیت بومی ساکن در فدراسیون روسیه، تقریباً 9 میلیون مهاجر آسیای مرکزی در فدراسیون روسیه زندگی و کار میکنند و عمدتاً از کشورهای جنوبی همسایه ازبکستان، تاجیکستان و قرقیزستان و کمتر از قزاقستان و ترکمنستان میآیند. آنها به مدت 90 روز بدون ویزا به روسیه دسترسی دارند و بخش عمدهای از نیروی کار پشتیبانی کننده از خدمات شهری، ساخت و ساز، حمل و نقل، بهداشت و مراقبت خانگی را در اکثر شهرهای بزرگ فراهم میکنند. از آنجا که آنها از نظر ویژگیهایشان از روسهای فقیر متمایز هستند، به دلیل آشنایی محدودشان با زبان و فرهنگ روسی مورد تمسخر قرار میگیرند، قربانی مشکلات اجتماعی میشوند، توسط پلیس هدف قرار میگیرند و در معرض تبعیض اجتماعی و حملات نژادی قرار میگیرند. بسیاری از آنها به دلایل ناچیزی با تهدید اخراج مواجه شدهاند. به دلیل تحریمهای بینالمللی اعمال شده و از دست دادن شغل با خروج شرکتهای غربی متعدد از فدراسیون روسیه، تخمین زده میشود که 200000 مهاجر در سال گذشته به آسیای مرکزی بازگشتهاند. به طور فزایندهای، مهاجران آسیای مرکزی مجبور میشوند برای دریافت شهروندی روسیه با وزارت دفاع روسیه قرارداد امضا کنند . هدف این است که آنها واجد شرایط استخدام نظامی در حمایت از تلاشهای جنگی روسیه در اوکراین شوند.

جدیدترین شواهد سوءاستفاده از اقلیتهای قومی در فدراسیون روسیه، مرگ و میر نامتناسب پرسنل نظامی غیرروسی شرکتکننده در حمله سال ۲۰۲۲ به اوکراین بوده است. تلفات در میان اقوام داغستانی، تووانیها، باشقیرها، بوریاتها و سایر اقوام غیرروس در خطوط مقدم در طول سال اول جنگ از نظرها پنهان نمانده است. تنها در طول سال ۲۰۲۲، مرگ و میر در میدان نبرد (به ازای هر ۱۰۰۰۰۰ نفر) اقلیتهای قومی دو تا بیش از شش برابر روسها بود که تعداد آنها ۳۳ نفر در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر در میان کشتهشدگان بود. در مقایسه، جمهوری نسبتاً کوچک و دورافتاده تووا، که با مغولستان هممرز است، ۱۷۲ نفر در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر را از دست داد؛ جمهوری بوریاتیا که همسایه و کمی بزرگتر است، ۱۶۲ نفر در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر را از دست داد؛ اوستیای شمالی در منطقه قفقاز، که در جریان حمله روسیه به آن کشور در سال ۲۰۰۸ از گرجستان جدا شد، ۱۰۹ نفر در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر را از دست داد؛ و جمهوری گورنو-آلتای، هممرز با قزاقستان و مغولستان، به ازای هر ۱۰۰۰۰۰ نفر ۱۰۲ نفر تلفات داد. از دیدگاه جمعیت این جمهوریها، این فداکاریها حتی فاحشتر به نظر میرسد. سرشماری سال ۲۰۲۱ تووا ۳۳۷۰۰۰ نفر بود در حالی که گورنو-آلتای، کمجمعیتترین جمهوری در فدراسیون روسیه، ۲۱۱۰۰۰ نفر گزارش شده است. ناحیه خودمختار کوچکتر ننهتها، که در غرب کوههای اورال با اقیانوس منجمد شمالی هممرز است، با تنها ۴۲۰۰۰ نفر جمعیت، بیش از ۱۶۰ نفر از جمعیت خود را در جنگ از دست داد، در حالی که ناحیه خودمختار چوکوتکا در منتهیالیه شمال شرقی فدراسیون روسیه، با ۴۷۰۰۰ نفر جمعیت، تعداد مشابهی را از دست داد، که هر کدام بیش از دو برابر تعداد نسبی روسها بودند.

علیرغم این ناهماهنگیها، وقتی زمان بسیج بیشتر نیروها برای «عملیات نظامی ویژه» پوتین فرا رسید، اقلیتهای قومی دوباره به طور افراطی برای جذب نیرو در جمهوریها و سرزمینهای خاص هدف قرار گرفتند. سرزمین کراسنویارسک محل سکونت تنوع زیادی از مردم بومی سیبری در میان جمعیت ۲.۸ میلیونی خود است. بسیج در اینجا ۴.۵ برابر بیشتر از آن چیزی بود که در ابتدا به ترتیب اعلام شده اعلام شده بود. جمهوریهای کوچکتر بوریاتیا در جنوب سیبری و داغستان و کالمیکیا در منطقه قفقاز، بیش از دو تا سه برابر تعداد اعلام شده اولیه را ارائه کردند. این اقدامات را میتوان از منظر جوامع قومی هدف قرار گرفته به دلیل حمایت انتخاباتیشان از پوتین در گذشته، خیانت از سوی دولت دانست. اعتراضاتی در قفقاز و سیبری بر سر این نارضایتیهای اخیر و نارضایتیهای گذشته که منجر به پایین آمدن سطح زندگی نسبت به سطح زندگی یک روس معمولی شده است، رخ داد.
یکی دیگر از عناصر جامعه روسیه که به ناچار برای آینده آن اهمیت خواهد داشت، جوانان آن هستند. کاهش مداوم جمعیت در حال وقوع است که در سه سال گذشته با از دست دادن دو میلیون نفر بیشتر از آنچه که با روندهای نرخ زاد و ولد، کاهش امید به زندگی و به طور کلی افزایش نرخ مرگ و میر پیشبینی شده بود، تشدید شده است. بخش عمدهای از شرایط فعلی را میتوان به جنگ، بیماری و به ویژه مهاجرت اخیر اکثراً جوانانی که از خدمت سربازی فرار کردهاند و بدتر شدن وضعیت آزادیهای فردی نسبت داد. برآوردهای مدرسه عالی اقتصاد مسکو نشان میدهد که احتمالاً برای تثبیت نهایی جمعیت، نیاز به مهاجرت جبرانی سالانه ۳۹۰ هزار نفر به فدراسیون روسیه برای بقیه قرن وجود دارد. اما در وضعیت فعلی، مهاجرت به فدراسیون روسیه از حدود ۴۳۰ هزار نفر در سال ۲۰۲۱ به ۶۱۹۰۰ نفر در سال ۲۰۲۲ کاهش یافته است که در این صورت کاهش جمعیت ادامه خواهد یافت، مگر اینکه با ورود سالانه ۹۰۰ هزار مهاجر برای نسل بعدی جبران شود.
علاوه بر این، جوانان روسی علاقه کمی به جنگ با اوکراین دارند و به جوسازیهای رژیم پوتین در مورد افراطگرایان اوکراینی که تهدیدی برای روسیه هستند، اعتقادی ندارند. آنها به رسانههای دولتی که میدانند آلوده به لفاظیهای تبلیغاتی و اطلاعات نادرستی هستند که به راحتی میتوان آنها را با منابع خارجی مقایسه و مقایسه کرد، اهمیتی نمیدهند. بیش از 80 درصد از روسهای شهرنشین زیر 30 سال که تحصیلات عالی دارند و عمدتاً به جای تلویزیون دولتی در معرض رسانههای اجتماعی هستند، مخالف جنگ. نسلهای جوانتر بیشتر نگران شرایط زندگی در خانه هستند و نظرسنجیها نشان میدهد که 65 درصد از افراد 18 تا 24 ساله معتقدند که امور داخلی از سیاست خارجی اولویت بیشتری دارد. بسیاری از جوانان معتقدند که درگیری با غرب فقط فرصتهای آنها را برای سفر، آموزش و مزایای اقتصادی محدود میکند. آنها کاملاً از بیعدالتیهایی که بدون مجازات میمانند و از اجرای قانون که گاهی اوقات در موقعیتهای مربوط به افراد ممتاز در دولت یا افراد حاشیهای آن مداخله نمیکند، آگاه هستند. اقتدارگرایی، هر چقدر هم که به خوبی پنهان شده باشد، چشمانداز جذابی برای آنها نیست.
پس هویت روسی با سرخوردگی در میان جوانان و نیاز به هجوم مداوم تعداد زیادی از خارجیها که احتمالاً با آن نوع اخلاقی که در روسهای بسیار مسنتر القا شده است، مشترک نیستند، چه میشود؟ همانطور که ایگور کوچتکوف، نویسنده و فعال حقوق بشر روس، در ذهن روسهای مسنتر و رژیم فعلی میگوید، "این پایان کار خواهد بود زیرا چه کسی قرار است برای ما جنگ کند؟" پاسخ پوتین به این نگرانیهای فزاینده، افزایش تلاشهای تبلیغاتی در مدارس روسیه و هدف قرار دادن کودکان پیشدبستانی بوده است تا آنها را وادار به پذیرش لفاظیهایی کند که نه تنها یک جنگ غیرقانونی را توجیه میکند، بلکه نسخه او از واقعیت فعلی روسیه در مورد قربانی بودن و لزوم غلبه بر میل به پذیرش انحرافات غرب را به آنها یادآوری میکند.
پوتین هفتاد ساله و همراهانش پس از فروپاشی شوروی با وظیفهای خطیر روبرو هستند. در حالی که روسهای مسن به دنبال امنیت در لفاظیهای تبلیغاتی رسانههای دولتی هستند و برخی از روسهای میانسال ممکن است هنوز هم از پسِ لافزنیهای خودخواهانه و راستگرایانه برای ترویج ایدئولوژی ملیگرایانه برآیند، جوانان روسیه که با آیندهای رو به زوال روبرو هستند، به منابع بیرونی حقیقت و فرصتهای روزنامهنگاری از طریق رسانههای اجتماعی روی آوردهاند. آنها تبلیغات را از واقعیت تشخیص داده و دومی را انتخاب خواهند کرد. این وظیفه آنها و همه کسانی است که از جاهای دیگر وارد میشوند تا هویت روسی را تعیین کنند که با حقیقت وضعیت آنها مطابقت داشته باشد و خود را به شیوهای عاری از ریاکاری پوتین ارائه دهد.
در نهایت، شکست پوتین به عنوان یک رهبر، صرفاً ناشی از ناتوانی او در پایبندی به اصول اولیه بشردوستانهای است که باید یک ملت را به عنوان یک جمع، به سوی جاودانگی هدایت کند، یعنی بیان حقیقت به آنچه روح روسی را تشکیل میدهد و نه دستکاری آن برای اهداف خود. این زبان نفرت و خشونت نیست که هویت روسی را میسازد، بلکه چیزی کاملاً متفاوت است.
حق نشر برای @Kost Elisevich, MD, PhD 2023 محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.
این مطلب بسیار لذتبخش بود - مدام ناتوانی پوتین را در ایجاد آیندهای مشروع و قابل زیست برای شهروندان فدراسیون ثابت میکرد! عنوان خیلی خوبی هم بود!