در طول قرن گذشته، رهبران روسیه، به جز یکی، تلاش کردهاند تا خود را در برابر دولت و مردم خود با چگونگی پیشبرد درگیری با غرب معرفی کنند. به عبارت صریحتر، آنها همچنان به این مفهوم پایبند بودهاند که تسلط نظامی و ارضی جهانی بر ایالات متحده (US) در درک آنها از یک مسابقه گمراهکننده و به شدت اغراقآمیز برای رسیدن به اوج که اغلب رفاه مردمشان را نادیده میگرفت، بسیار مهم بوده است. رهبری اقتدارگرا در پوشش یک دولت کمونیستی شوروی با تمرکز بر رشد قدرت نظامی-صنعتی خود، سرانجام باعث مرگ اقتصادی رژیم آنها و به همراه آن، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شد. در قرن حاضر نیز همین اتفاق خواهد افتاد.
ولادیمیر پوتین از این گذشته است و با رفتارش، غرق در ایده روسیه به عنوان یک دولت امپریالیستی است. طبق معمول، او به چیزی خارجی برای نفرت ورزیدن نیاز دارد تا توجه را از وظیفه آشکارتر خود به عنوان سرپرست ملتی که به شدت نیاز به اصلاح دارد،. پوتین به جای مراقبت از رفاه داخلی خود در یک جامعه جهانی که به دنبال همکاری واقعی در مورد مسائل مهمی مانند تجارت، محیط زیست، تغییرات اقلیمی، تامین غذا و امنیت است، رفتار وحشیانه یک رژیم ننگین استالینیستی گذشته و چشماندازی برای آیندهای تاریک از ناآرامیهای مداوم جهانی را به خاطر بازیابی کپیای از شکوه شبحوار روسیه تزاری انتخاب میکند.
ویژگی منحصر به فردی که زیربنای همه موارد دیگر در مورد وضعیت فعلی دولت در روسیه است، فساد عمیقاً ریشهدار. این فساد که در دوران رژیم کمونیستی گذشته رایج بود، دوباره به تضعیف اثربخشی دولت فعلی در اداره امور دولتی و تضعیف نهادهای آن، از جمله ارتش، منجر شده است. پوتین بدون توضیح اینکه این او بوده که به سادگی رویه دیرینه فساد دولتی روسیه را ، به این مشکل اعتراف کرده است و علیرغم اعلام تلاش برای حل این وضعیت، پیشرفت کمی حاصل شده است، به ویژه در بالاترین سطوح که بدترین نوع آن در آنجا انجام میشود.
علاوه بر این، روسیه فساد خود را برای دستیابی به اهداف استراتژیک در سیاست خارجی خود با تضعیف نهادهای دموکراتیک در جاهای دیگر صادر کرده است، همانطور که در انتخابات ۲۰۱۶ و در بریتانیا آشکار شد، که نمونه آن در همهپرسی استقلال اسکاتلند در سال ۲۰۱۴، همهپرسی برگزیت در سال ۲۰۱۶ و انتخابات عمومی ۲۰۱۹ بود. شاید بزرگترین نفوذ فساد خارجی که روسیه اعمال کرده است در اوکراین بوده است، جایی که علاوه بر نفوذ عناصر جنایتکار روسی، تلاشها برای کنترل روند سیاسی و انتخاباتی آن منجر به تضمین انتخاب دستنشانده طرفدار پوتین، به ریاست جمهوری در سال ۲۰۱۰ شد. یانوکوویچ در نهایت به دلیل وفاداری به روسیه، اقدام علیه اراده مردم و انجام اقدامات فاسد دولتی، برای اوکراینیها نامطلوب بود. او در انقلاب میدان ۲۰۱۳-۲۰۱۴ برکنار شد که منجر به مداخله تقریباً فوری و آشکارا غیرقانونی پوتین در کریمه و نفوذ بعدی او در شرق اوکراین شد.
پوتین پیش از رسیدن به ریاست جمهوری در ژانویه ۲۰۰۰، با عناصر جنایتکار روسی ارتباطنزدیکی داشت و آنها را با عملیاتهای انجام شده توسط سرویس امنیت فدرال (FSB) خود، که در زمان ریاست جمهوری بوریس یلتسین مدیر آن بود، مرتبط میکرد. دولت یلتسین در دهه ۱۹۹۰ در هرج و مرج ناشی از گذار اقتصادی روسیه از یک شرکت عظیم دولتی به یک شرکت عمدتاً خصوصی با مالکیت صنایع و خدمات متعدد، گرفتار شده بود و اقتصادی را به وجود آورده بود که تا حد زیادی توسط تعداد نسبتاً کمی از افراد ثروتمند و طمعی آزمندانه کنترل میشد.
نیاز به امنیت شرکتها، فرصتی را برای FSB که به تازگی جرمانگاری شده بود، فراهم کرد تا به اقتصاد بازسازیشده نفوذ کند و نوعی نظارت را فراهم کند که برای پوتین ضروری بود تا با رهبران شرکتها به تفاهم برسد که در نهایت وقتی پوتین به همکاری آنها نیاز دارد، به او پاسخ دهند. پوتین در بازگرداندن بسیاری از صنایع پرسود روسیه به کنترل دولت موفق شد و با این کار، برای خود، حلقه نزدیکانش و عوامل دولتی، ابزاری برای سودآوری از معاملات بین دولت و شرکتهای خصوصی فراهم کرد. در غیر این صورت، استانداردهای نظارتی و نظارت قضایی در این فرآیند فاسد تا سازوکارهای طمع را تسهیل کنند. آنچه در پی آن رخ داد، منجر به ناتوانی روسیه در برآورده کردن و حفظ یک استاندارد اجتماعی جهانی متناسب با جهان توسعهیافته و تأمین نیازهای اساسی مردم خود شده است.
سیستم مراقبتهای بهداشتی به عنوان یک نقطه شروع منطقی برای بررسی رفاه این ملت عمل میکند که قلمرویی به مساحت ۶.۶ میلیون مایل مربع و جمعیتی بالغ بر ۱۴۴,۴۴۴,۳۵۹ نفر را در بر میگیرد. وسعت این سرزمین، ارائه یکنواخت خدمات پزشکی منطقهای را به شدت نامتوازن کرده و به یک مشکل مزمن برای کمبود بودجه عمومی، به ویژه در دوران پوتیناست. هزینههای مراقبتهای بهداشتی به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۸ از ۴.۷۵٪ تا ۵.۳۶٪ ، که بسیار پایینتر از میانگین ۱۰٪ اتحادیه اروپا و حتی پایینتر از هزینههای دوران شوروی در دهه ۱۹۶۰ است. گزارش بلومبرگ به طور غیرمنتظرهای، مراقبتهای بهداشتی روسیه را در بین ۵۵ کشور توسعهیافته در رتبه آخر قرار داد.

گزارش شده است که بیش از ۱۷۵۰۰ شهر و روستا فاقد هرگونه زیرساخت پزشکی. سیزده قلمرو روسیه فاقد روانشناس و مددکار اجتماعی برای مدیریت شرایط روانپزشکی هستند، در حالی که یک سوم بیمارستانهای روانپزشکی غیربهداشتی تلقی میشوند. یک سیستم مستقر مراقبتهای بهداشتی جهانی نیز در این زمینه برای اکثر مردم خود ناکافی نشان داده است و تنها در مواقع ضروری و به صورت پراکنده به آن توجه میشود. این سیستم اکثر درمانهای حیاتی را پوشش نمیدهد و بیماران و خانوادههای آنها را با هزینه کامل خدمات ارائه شده.
ظاهراً بیمه خصوصی همچنان یک ضرورت است، اما تنها ۵٪ از روسها آن را دارند زیرا قادر به پرداخت هزینه آن نیستند و هیچ تلاشی از سوی دولت برای اصلاح این وضعیت صورت نگرفته است. طبق گزارش بارومتر فساد جهانی و تخمین زده میشود که ۲۷٪ از کل موارد در سراسر کشور مجبور به تسلیم شدن در برابر این رویه هستند. شاخص ادراک فساد ۲۰۲۲ که توسط سازمان شفافیت بینالملل انجام شده است، بخش دولتی روسیه را در رتبه ۱۳۷از ۱۸۰ کشور قرار داده است. بر این اساس، دادستان کل روسیه این سازمان را به دلیل فعالیتهایش «نامطلوب» اعلام کرده و آن را به دخالت در امور داخلی کشور و به نوعی تهدیدی برای «نظم و امنیت قانون اساسی» آن متهم کرده است. در نتیجه این عوامل متعدد، سیستم مراقبتهای بهداشتی روسیه در شاخص مراقبتهای بهداشتی از کشورهایی که ابزارهای کافی برای ارائه مزایای بهداشتی برای مردم خود در نظر گرفته میشوند، در رتبه ۵۸ از ۸۹ قرار گرفت.
همهگیری اخیر کووید-۱۹ در روسیه با همان مداخله اولیه و ناکارآمد دولت اجرایی مواجه شد که در ایالات متحده رخ داد و منجر به عواقب فاجعهبار و گزارش شده ۱,۰۲۹,۱۸۰ مورد مرگ و میر اضافی در روسیه در طول سالهای ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ شد. هزینههای دولت به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی در سال ۲۰۲۰، زمانی که همهگیری به اوج خود رسیده بود، به ۷.۶ درصد افزایش یافت و آمار مرگ و میر روسیه یکی از بالاترینها در سراسر جهان بود. با وجود بار نسبتاً قابل توجه تلفات اخیر ناشی از جنگ پوتین در اوکراین که در اواخر فوریه ۲۰۲۲ آغاز شد، هزینهها در سال ۲۰۲۲ به ۶.۵ درصد کاهش یافت ، مشابه ارقام دوران شوروی.
علل اصلی مرگ و میر در روسیه به ترتیب رتبه در دهه اول سلطنت پوتین شامل بیماری قلبی، سکته مغزی، آسیبهای تروماتیک، سرطان ریه و مسمومیتها بود. با اصلاح جمعیت آن زمان، مقایسه با ایالات متحده، بینشی در مورد سلامت نسبی و ارائه مراقبتهای بهداشتی در هر جامعه ارائه میدهد. اگرچه بیماری قلبی در هر دو کشور رتبه اول را داشت، اما مرگ و میر مرتبط با آن در روسیه بیش از سه برابر ایالات متحده بود، در حالی که سکته مغزی در رتبه دوم تقریباً هفت برابر بیشتر بود. ترومای منجر به مرگ، در حالی که در روسیه با بیش از شش برابر میزان بروز، رتبه سوم را داشت، در ایالات متحده در رتبه بیست و یکم قرار گرفت. به همین ترتیب، مسمومیتها در روسیه با تقریباً چهار برابر میزان بروز در ایالات متحده، رتبه پنجم را به خود اختصاص دادند، جایی که این دو علت اخیر به عنوان علت مرگ، نگرانیهای جدی مربوط به سیاستهای عمومی و مسائل نظارتی در روسیه را بیش از صرفاً ارائه مراقبتهای بهداشتی، ایجاد میکنند. یکی دیگر از ویژگیهایی که نشاندهنده عدم توجه مداوم بود، تلاش برای درمان اختلال نقص ایمنی انسانی (HIV) و سندرم نقص ایمنی اکتسابی (AIDS) به عنوان علل مرگ بود. در روسیه، این موارد با بیش از ۸.۶ برابر مرگ و میر ثبت شده در سال ۲۰۰۹، در رتبه ششم قرار گرفتند، در حالی که در ایالات متحده رتبه ۳۴ را به خود اختصاص داده بود . مرگ و میر ناشی از ۱۰ علت اصلی مرگ و میر در روسیه در سال ۲۰۰۹، بیش از ۳.۴ برابر مرگ و میر ناشی از همین علل در ایالات متحده بود.
پوتین در سخنرانی خود در یک کنفرانس پزشکی در سال ۲۰۱۱، با اذعان به کاهش جمعیت در آن زمان، قول داد که بهبود خدمات درمانی، افزایش امید به زندگی و کاهش مرگ و میر را به عنوان اولویت اصلی خود قرار دهد. وعدههای مشابهی در دهه قبل نیز داده شده بود. اگرچه بودجهای به این تلاشها اختصاص داده شد، اما بخش عمدهای از آن به خرید تجهیزات و ساخت تأسیسات جدید اختصاص یافت، بدون توجه کافی به آموزش پرسنل، بهبود سازمانی، حقوق و دستمزد، عدم تعادلهای گسترده منطقهای، اقدامات بهداشت عمومی، پیشگیری و نظارت بر تأمین مالی سیستم سلامت. این مسائل نه تنها با اصلاح ناکافی مشکلات موجود در مراقبتهای بهداشتی، بلکه با ورود بیماری همهگیر کووید-۱۹ در سالهای ۲۰۱۹-۲۰۲۰ آشکار شد.

روسیه بالاترین میزان مرگ و میر ناشی از کووید-۱۹ را در اروپا داشت و در آسیا، پس از هند، در رتبه دوم قرار داشت. به دلیل عدم شفافیت و تمایل به دستکاری اعداد و ارقام فراتر از اقدامات ناکافی و بدنام آزمایش در سراسر قلمرو وسیع خود، سوءظنها زیاد بود که ارقام واقعی در واقع بسیار بیشتر است. در سال ۲۰۲۲، ۱۳۷۲۲۲ مرگ و میر در روسیه همچنان مربوط به این بیماری همهگیر بود که به ۹۵ مرگ در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر در مقایسه با ۷۲ مرگ در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر در ایالات متحده میرسید. مورد اخیر اکنون به آگاهیرسانی سریعتر و مداومتر در مورد بهداشت عمومی تحت مدیریت جدید دولت مربوط میشد که میزان مرگ و میر تعدیلشده بر اساس سن ۴۷ درصد کاهش یافته است. تا سهماهه اول سال ۲۰۲۳، قرار داشتهفتم در حالی که ایالات متحده بهرتبه یازدهم در جهان از نظر مرگ و میر مرتبط با بیماری همهگیر سقوط کرد.
بیش از یک دهه پس از طرح بزرگ پوتین در سال ۲۰۱۱ و تلاشهای مداوم آشکار برای بهبود مراقبتهای بهداشتی، پیشرفتهای نسبتاً کمی در بهبود نتایج حاصل شده است. بسیاری از موارد ثابت مانده یا بدتر شدهاند. میانگین طول عمر مردان و زنان در سال ۲۰۰۰، ۶۵ سال بود و تا سال ۲۰۲۰، برآوردها نشان داد که اگرچه زنان تا ۷۷.۸ سال زندگی میکردند، اما مردان هنوز به طور متوسط تنها ۶۶.۳ سال عمر میکردند. امید به زندگی برای یک مرد ۱۵ ساله روسی اکنون با هائیتی قابل مقایسه است که اخیراً تقریباً پنج سال کاهش یافته است، که در نتیجه وخامت اوضاع آژانسهای مراقبتهای بهداشتی، کمبود خدمات اجتماعی و عادات سرسختانه سبک زندگی است که اکنون با بحران ناشی از جنگ تشدید شده است. میانگین طول عمر نسبی مردان در اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۲، ۷۷.۷ سال بود، که نه تنها نشان دهنده ناکافی بودن ارائه مراقبتهای بهداشتی در روسیه، بلکه نشان دهنده بیتوجهی مزمن به اقدامات پیشگیرانه در سیاستهای بهداشتی است که تغییرات سبک زندگی لازم برای غلبه بر چنین اختلاف قابل توجهی را ایجاد میکند.
چشمگیر اخیر جمعیت روسیه به همهگیری کووید-۱۹، تلفات نظامی، مهاجرت مردان جوان و خانوادههایشان که از خدمت سربازی فرار میکنند و کاهش مداوم نرخ زاد و ولد. در سه سال گذشته، تخمین زده میشود که دو میلیون نفر از جمعیت این کشور کاهش که این رقم تنها در سال ۲۰۲۲ به ۵۶۰ هزار نفر میرسد. در سال ۲۰۰۰، زمانی که پوتین رئیس جمهور شد، نرخ زاد و ولد روسیه ۹.۳ نفر در هر ۱۰۰۰ نفر تخمین زده میشد که تا سال ۲۰۱۴ به ۱۲.۹ نفر افزایش یافت و پس از آن، کاهش مداومی رخ داده است که به ویژه با کاهشهای سالانه متوالی ۲.۳۷٪، ۲.۴۲٪ و ۲.۴۸٪ از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ مشهود است.
نرخ مرگ و میر از نرخ تولد پیشی گرفته و از ۱۴.۶ مرگ به ازای هر ۱۰۰۰ نفر در سال ۲۰۲۰ به ۱۶.۷ در سال ۲۰۲۱، حتی قبل از شروع جنگ، افزایش یافته است. به طور مطلق، مرگ و میر در سال ۲۰۲۱ به ۱,۰۴۳,۳۴۰ نفر رسید که از میزان ثبت شده در پنج سال اول ریاست جمهوری پوتین که در آن ارقام از ۷۹۲,۹۳۰ تا ۹۵۸۵۳۰ متغیر بود، بیشتر است. بنابراین، در دوران پوتین، جمعیت روسیه از ۱۴۶.۶ میلیون نفر در سال ۲۰۰۰ به ۱۴۴.۴ میلیون نفر در سال ۲۰۲۳ کاهش یافته است و میانگین سنی آن به طور پیوسته در حال افزایش است که طی دو دهه گذشته از ۳۷.۱ سال به ۴۰.۵ سال افزایش یافته است. در ژانویه ۲۰۲۲، تعداد مردان روسی ۲۰ تا ۴۰ ساله که معمولاً بخش عمدهای از استخدام برای خدمت سربازی را تشکیل میدهند، ۱۹.۸ میلیون نفر یا ۱۳.۷٪ از کل جمعیت بود که قابل مقایسه با ۱۳.۶٪ مشاهده شده در ایالات متحده است. کاهش نگرانکنندهای در میان مردان روسی ۲۰ تا ۲۴ ساله، به عنوان درصدی از جمعیت مردان، از ۹ میلیون نفر در سال ۲۰۱۰ به ۵ میلیون نفر در سال ۲۰۲۲ وجود داشته است که بخش عمدهای از آن حتی قبل از تلفات جنگ اخیر و تعداد مهاجرتها بوده است.

چنین ارقامی باعث شده است که رئیس کلیسای ارتدکس روسیه، پاتریارک کریل، از حامیان سرسخت نسلکشی پوتین در اوکراین، خواستار پایان دادن به سقط جنین. با این حال، به نظر میرسد رژیم پوتین به راه حل سریع دیگری رسیده است، یعنی ربودن کودکان اوکراینی برای فرزندخواندگی در خانوادههای روسی. یک تخمین محافظهکارانه ، ۱۶۲۲۶ کودک اوکراینی را در مجموع ربوده و کمی بیش از ۳۰۰ نفر را بازگردانده است، جنایتی که پوتین به خاطر آن توسط دادگاه بینالمللی کیفری در لاهه متهم شده است. اعلامیه جدیدتری از مجلس علیای پارلمان روسیه نشان داد که ۷۰۰۰۰۰ کودک به روسیه آورده شدهاند، که بیشتر آنها در ماههای اولیه جنگ بوده و نشان دهنده یک طرح عمدی برای سلب مالکیت به عنوان دارایی تعیین شده روسیه است. با توجه به سطح وحشیگری این تهاجم بیدلیل و غیرقانونی روسیه، باید استدلال کرد که به سختی میتوان گفت که این روند آدمربایی به دلایل بشردوستانه آغاز شده است.
در نهایت، بودجهای که برای مراقبتهای بهداشتی در نظر گرفته شده بود، به طور غیرمنتظرهای، به طور ضعیفی مدیریت شد و به افراد صاحبمنصب اجازه داد تا از ترتیبات معاملاتی بین دولت و بخش خصوصی سوءاستفاده کنند. رسواییای بر سر فرآیندهای مناقصه مربوط به تجهیزات تصویربرداری با دو برابر و سه برابر شدن قیمتها در چندین منطقه رخ داد. علاوه بر این، صرفاً قرار دادن چنین تجهیزاتی در مراکز پزشکی منطقهای دورافتاده بدون تخصص فنی و پزشکی محلی برای اجرا و عیبیابی رویههای لازم یا ایجاد برنامههای مورد نیاز برای مدیریت بیماران، در دستیابی به هدف کل این سرمایهگذاری محکوم به شکست بود. این امر تنها منجر به اتلاف و ناکارآمدی ، بدون اینکه یکنواختی مورد نظر در ارائه مراقبتهای بهداشتی که ظاهراً به دنبال آن بود، ایجاد شود. در تمام این مدت، هرگز یک ساختار پزشکی عمودی یکپارچه مناسب برای خدمترسانی به مردم تصور نشد.
نمونهای از این نوع اختلاس و سودجویی در مورد بودجه مراقبتهای بهداشتی ، در تحقیقاتی آشکار شد که دو نفر از نزدیکان پوتین در کرملین را شناسایی کرد که از جریان نقدی قابل توجهی که از خزانههای دولتی به بخش خصوصی منتقل میشد، سوءاستفاده میکردند. نیکولای شامالوف، یکی از آشنایان نزدیک پوتین، اتفاقاً رئیس فروش منطقهای روسیه برای AG Siemens، یک تولیدکننده بزرگ تجهیزات تصویربرداری پزشکی آلمانی، نیز بود. دیمیتری گورلوف، یکی از نزدیکان دوم، که از بنیانگذاران شرکتی به نام Petromed بود که تجهیزات پزشکی توزیع میکرد، حق تأمین چندین بیمارستان جدید پوتین را دریافت کرد و 120 میلیون دلار (USD) برای این تلاشها دریافت کرد. در همین حال، طی یک دوره پنج ساله (2005-2010)، Petromed بیش از 205 میلیون دلار (USD) تجهیزات پزشکی، عمدتاً مربوط به تصویربرداری، را به صورت امانی از زیمنس وارد کرده بود. به جای اینکه پرداخت مستقیماً از Petromed به زیمنس انجام شود، به یک شرکت واسطه بریتانیایی به نام Greathill Ltd ارسال شد که در ابتدا تجهیزات را خریداری کرده بود و توسط Shamalov و Gorelov کنترل میشد. پترومد اکنون تجهیزات، که عمدتاً اسکنرهای توموگرافی کامپیوتری (سیتی اسکن) بودند، را با قیمتهای بسیار تورمی، اغلب بیش از دو برابر هزینه اولیه، از گریتهیل خریداری کرد و از پولی که دولت به آن داده بود، استفاده کرد. گریتهیل ظاهراً فقط روی کاغذ وجود داشت و در واقع مشتری یک شرکت حسابداری در شمال انگلستان بود. این شرکت از یک هیئت مدیره منصوب سهامداران که از یک شرکت حسابداری دیگر در جنوب انگلستان انتخاب شده بودند، استفاده میکرد. هم شامالوف و هم گورلوف، هر کدام یک تراست سوئیسی به نام اینتریس را برای خرید سهام گریتهیل به عنوان وسیلهای دیگر برای سودآوری از معاملات انجام شده، به کار گرفتند.

داستان اکنون به پوتین و ایجاد یک ملک وسیع، ملقب به «کاخ پوتین»، در ساحل شمال شرقی دریای سیاه در جنوب روسیه بازمیگردد. پس از انتقال وجه از پترومد به گریتهیل، گریتهیل حداقل ۵۶ میلیون دلار (USD) را به حسابهای بانکی سوئیس یک شرکت بلیز واریز کرد که به نوبه خود حداقل ۴۸ میلیون دلار (USD) را به یک شرکت واشنگتن دی سی، به نام مدیا اینوستمنت، ارسال کرد. این پول اکنون برای خرید مصالح ساختمانی برای ساخت این ملک هزینه شده است. مدیا اینوستمنت متعلق به معمار ایتالیایی، لانفرانکو سیریلو، طراح این ملک بود.

الکسی ناوالنی، مخالف سیاسی و رئیس بنیاد مبارزه با فساد روسیه (FBK)، جزئیات قابل توجهی در مورد بودجه غیرقانونی برای ساخت این ملک که در نهایت به ۱.۳۵ میلیارد دلار (USD) بالغ شده است، علاوه بر طرح چندین تأسیسات مرتبط با آن، ارائه کرده است. یک منطقه پرواز ممنوع برای این تأسیسات تعیین شده است که تحت نظارت مداوم FSB نیز قرار دارد. انحراف بودجه از پروژههایی که برای بهبود رفاه طبقه متوسط روسیه و به نفع افراد ممتاز جامعه در نظر گرفته شده است، یادآور حس حق به جانب بودن معمول در یک اشرافسالاری و دیدگاه روسیه امپراتوری است که به نظر میرسد مناسب پوتین باشد.

فساد نخبگان روسی و خود پوتین در داخل کشور به وفور یافت میشود و همچنان نه تنها مانع بلوغ و ارائه مؤثر مراقبتهای بهداشتی، بلکه مانع بسیاری از جنبههای دیگر جامعه روسیه نیز میشود. سطح دزدی که تا به امروز رخ داده است، همراه با فقدان نظارت کافی نظارتی و قضایی، منجر به عدم ارتقاء وضعیت سلامت در سراسر کشور شده است. با وجود تمام لفاظیهای پوتین که نوید آیندهای بهتر را میدهد، زمان کافی گذشته است تا نشان دهد که او در نهایت دستاورد کمی برای مردمش داشته است. بیش از 20 سال رهبری بیکفایت در جبهه داخلی نباید توسط کشوری که خود را توسعهیافته میداند، تحمل شود.
حق نشر برای @Kost Elisevich, MD, PhD 2023 محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.
تحلیل فوقالعاده زیرکانهای بود. من اصلاً نمیدانستم شما چیزی بیش از «فقط» یک جراح مغز و اعصاب هستید. مشتاقانه منتظر همکاری مجدد با شما هستم.