ناحیهی پیشپیشانی مغز انسان، ظرفیت قضاوت، بینش، استدلال و برنامهریزی را برای آن فراهم میکند. این ناحیه نیازمند ارتباطات گستردهای با نواحی ارتباطی قشر مغز است که در سراسر مغز توزیع شدهاند و اطلاعات جمعآوریشده توسط حواس ما را به شیوهای تفسیر میکنند که بر اساس تجربیات گذشته قابل درک باشد. این نواحی اخیر تا حد زیادی همان چیزی هستند که در طول هزارهها، اندازهی مغز انسان را به شکل فعلی آن افزایش دادهاند. با این حال، آنچه ظرافت تعامل انسان را ایجاد میکند و آنچه به طور متغیر پاسخگویی نهایی به رویدادهای موقعیتی در امور انسانی ما را تنظیم میکند، ارتباطی است که ناحیهی پیشپیشانی با شبکهی لیمبیک به اشتراک میگذارد. این نهاد اخیر، البته، واسطهی حافظه و احساسات است و بنابراین روابط ما با دیگران، لذتها و نارضایتیهای ما را به ما یادآوری میکند و سوگیریهای ما را شکل میدهد. این ساختار مداری، زیربنای عقل و خلاقیت ماست؛ برخی میگویند که این نحوه و جایی است که الوهیت وارد وجود ما میشود تا الهامات و آرزوهایی را که بشریت را هدایت میکنند، فراهم کند. به همین ترتیب، این بستری است که اعمال ما تحت تأثیر نفرت، فریب، خیانت و انتقام قرار گرفته است. این زیربنای چگونگی درک ما از فریب و هدایت دیگران به ارتکاب جنایات از طریق مفاهیم بهشدت گمراهکنندهی برتری نسبت به کسانی است که آنها را کمارزشتر میدانیم و همچنین برای توجیه رفتار مجرمانه از طریق تبلیغاتی که همسایهمان را غیرانسانی جلوه میدهد.
اگر کسی در جامعهای زندگی کند که در آن محدودیت عمدیِ آزادیِ کسب و کار در درازمدت، به یک مرجع متمرکز این امکان را میدهد که برداشتهای متفاوتی از واقعیت ایجاد کند، آیا ذهن فریبدهنده و فریبخورده در این فرآیند تغییر میکند؟ آیا ماهیت چگونگیِ هدایت رفتار در سیستم عصبی مرکزی برخی افراد واقعاً با گذشت زمان تغییر میکند؟ خلق روایتهای دروغین، تحریف واقعیت سیاسی، القای عقاید به افراد مستعدِ تعصبات خاص و تکثیر چنین فعالیتهایی از طریق رسانههای اجتماعی، در خدمت هدایت احساسات از هدف مشروع و شرافتمندانه است. بلکه آن را به سمت دستیابی به اهداف تعداد بسیار کمی هدایت میکند که این تحریفات را ایجاد کردهاند و در نهایت، خود را به عنوان رهبرانی غیر از آنچه تصور میشد، نشان میدهند. این موضوعِ اقتدارگرایی است، زیرا از نظر تاریخی و ظاهراً در زمان حال، به ندرت شاهد آن هستیم که رهبری از این نوع، ملتی را به نتیجهای هدایت کند که برای ضررهایی که متحمل شده، شرمی که به ارث برده و گناهی که در نهایت باید بپردازد، ارزشمند باشد.

این صحنهای است که برای روسیه در حمله به اوکراین آشکار شده است. این صحنه شاهد عناصر آشنایی از آنچه ما به عنوان بدترین نوع بشریت میدانیم، است - تخریب بیرحمانه شهرها، اعدامهای دسته جمعی، آدمربایی کودکان، آوارگی میلیونها غیرنظامی، تجاوز، فحشای اجباری و شکنجه، که اخیراً با وحشیگری سر بریدن زندانیان برجسته شده است. حقیقت آشکار این حمله روسیه این است که کاملاً غیرقابل توجیه است. اتهامات روسیه مبنی بر اینکه سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) در حال پیشروی به سمت مرزهای آن و تهدید امنیت آن با جذب ملتها به جمع خود است، با در نظر گرفتن دیدگاه ملتهایی که در آن مرز مستقر هستند، به ویژه فریبنده به نظر میرسد. آنها در طولبیستم، . ناتو برای پذیرش آن ملتها در قلمرو خود هیچ اجباری نداشت، زیرا آنها به دنبال حمایت بودند. هر ملتی امنیت خود را در ذهن داشت و هیچ آرزویی برای زنده کردن دههها حکومت سرکوبگرانه ناشی از یک سیستم ضعیف از اقتدار متمرکز در مسکو نداشت. با تشدید تهدید روسیه اقتدارگرا که با اقداماتش در اوکراین نشان داده شد، سوئد و فنلاند نیز دقیقاً با همان مفاهیم امنیت خود، از این الگو پیروی کردهاند.
این ایده که اوکراین اکنون ملتی تحت تأثیر رژیم نازی به رهبری رئیس جمهوری با تبار یهودی است و جمعیت رو به رشدی از یهودیان در کنار اوکراینیها با صلح زندگی میکنند، اگر تاکتیک دیگری برای تحریک احساسات مردم روسیه به سمت هدفی متفاوت نباشد، بیشتر شبیه یک فیلمنامه کمدی به نظر میرسد. توهمات نازیها در مرز روسیه یادآور «جنگ بزرگ میهنی» آن است که برای آزادسازی آن از اشغال نازیها در طول جنگ جهانی دوم انجام شد و بنابراین به یک فراخوان واکنشی برای اقدام، بدون بار بررسی صحت آن، تبدیل میشود. ولادیمیر پوتین مفهوم احیا شده حق ملی امپریالیستی را با احساسات معنوی ریشهدار ارتدکس مسیحی روسی، که از دههها سرکوب شوروی بیرون کشیده شده است، در هم آمیخته است تا یک نوع جدید و قابل اشتعال از شوونیسم روسی ایجاد کند. اکنون به راحتی میتوان مردم را با سناریوهای بعید تهدید نازیها تحریک کرد و یک کمپین نظامی برای تأیید مجدد جایگاه مناسب روسیه در تاریخ به راه انداخت.

طنز ماجرا در تمام این ماجرا، گرداب افراطگرایی راستگرایانه روسیه با فعالیتهای نئونازی و برتریطلبی سفیدپوستان است که بیش از یک دهه است آشکار بوده و توسط پوتین پرورش یافته است. گروه واگنر، یک سازمان مزدور شبهنظامی، در خدمت رژیم پوتین بوده و مأموریتهایی را در آفریقا، آمریکای جنوبی و مرکزی، سوریه و به طور مشخصتر در اوکراین، جایی که در تصرف کریمه در سال ۲۰۱۴ شرکت داشتند، انجام داده است. هم این گروه و هم جنبش امپراتوری روسیه (RIM)، که از قبل یک سازمان تروریستی تعیین شده است، از طریق تأمین مالی سخاوتمندانه توسط نهادهای نزدیک به رژیم، امکانات آموزشی در داخل روسیه و ابزار لازم برای انجام فعالیتهای خود را دریافت میکنند
ولادیمیر پوتین، افسر سابق کا گ ب و دانشجوی تأثیری که اطلاعات نادرست ممکن است بر افراد حساس به چنین پیامهایی در روسیه و جاهای دیگر داشته باشد، موفق شده است کمپینی را برای متقاعد کردن افراد ناآگاه در میان ما به راه بیندازد که اقدامات او واقعاً قابل توجیه است. در مورد خود روسیه، این کار زمانی آسانتر میشود که مخالفت عمومی با زندان مواجه شود، زمانی که دستگاه امنیتی شناختهشده دولت هر نهاد مخالف رژیم را ساکت کند و زمانی که روزنامهنگاری واقعی حذف شود و فقط رسانههای خبری تحت کنترل دولت اجازه داشته باشند واقعیت مصنوعی ساختهشده توسط رژیم را منتقل کنند. برای مخاطبان جهانی خارج از روسیه، پوتین درگیر روایتی میشود که تاریخ را تحریف میکند، به گونهای که گذشته روسیه را به عنوان پیوند خورده با ریشههای اوکراین بازنویسی میکند،البته بدون ذکر اوکراین. این امر مبنای استدلال او مبنی بر اینکه اوکراین به هیچ وجه یک نهاد جداگانه نیست، بلکه همیشه صرفاً یک پاورقی در توسعه تاریخی خود روسیه بوده است، قرار میگیرد. پیامد این امر این است که او اکنون در حال بازپسگیری سرزمینی است که همیشه روسیه بوده است.
در یکی دیگر از شاهکارهای قابل توجه چراغ گاز که اکنون برای بیاعتبار کردن غرب طراحی شده است، پوتین به تاریخ ریشههای جنگ جهانی دوم بازگشت تا توجه را از همکاری روسیه با آلمان نازی در سال ۱۹۳۹ و حمله هماهنگ آنها به لهستان که در واقع جنگ را آغاز کرد، منحرف کند. بلکه، همانطور که پوتین میخواهد ما باور کنیم، این غرب، به ویژه فرانسه و بریتانیا، بودند که روسیه را مجبور به پیوستن به اتحادی کردند که در پیمان عدم تجاوز مولوتوف-ریبنتروپ نهایی شد. برای پوتین، این موضوع کاملاً به تصمیم بریتانیا و فرانسه برای اجتناب از اتحاد با روسیه استالین برای ایجاد ائتلاف علیه آلمان مربوط میشد. در حقیقت، تردید آنها بیشتر به نیتهای اعلام شده قبلی استالین برای تضعیف دولتهای سرمایهداری اروپا و شناسایی عناصر نامطلوب در رژیم خود برای نابودی کسانی که به دنبال جلوگیری از گسترش کمونیسم هستند، مربوط میشد. به گفته استالین، "ما هر کسی را که در اعمال یا افکار، وحدت دولت سوسیالیستی را تهدید کند، بیرحمانه نابود خواهیم کرد." پوتین توضیح زیادی در مورد ماهیت «پیمان عدم تجاوز» روسیه که با آلمان امضا کرده بود، نداد، به ویژه اینکه چرا این پیمان، حمله روسیه به لهستان از شرق را ضروری کرد؛ چرا احساس کرد که مجبور است قتل عام ۲۲۰۰۰ افسر نظامی، مقامات دولتی، سیاستمداران، دانشگاهیان و روحانیون لهستانی را در جنگل کاتین انجام دهد؛ چرا کشورهای بالتیک را اشغال کرد؛ و چرا تصمیم به حمله به فنلاند گرفت. این شکست مفتضحانه منجر به اخراج اتحاد جماهیر شوروی از جامعه ملل شد، سابقهای که سازمان ملل متحد (UN) ممکن است آن را برای خیانت فعلی روسیه به منشور سازمان ملل با حمله به اوکراین در نظر بگیرد. در نهایت، این نبود که بریتانیا و فرانسه روسیه را به حال خود رها کرده باشند، بلکه این اعتقاد خود استالین بود که برای روسیه و آرمان کمونیستی بهتر است که کشورهای سرمایهداری اروپا در جنگ یکدیگر را خسته کنند در حالی که روسیه با پیمان عدم تجاوز خود با آلمان نازی محافظت میشود. در آن صورت، برای استالین آسانتر بود که کمونیسم شوروی را به درون خلائی که چنین جنگی ایجاد میکرد، پیش ببرد و با هزینه کمتری بر قاره اروپا غلبه کند.

پوتین در ادامه، خود لهستان را به خاطر تشویق غرب به عدم اتحاد با روسیه شوروی، علیرغم وجود دلایل کافی برای اتخاذ چنین موضعی، متهم کرد. او تصمیم رهبران وقت لهستان را برای فرار از کشور و رها کردن مردمشان برای تحمل عواقب حمله مشترک نازیها و روسها، مورد انتقاد قرار داد. همانطور که معلوم شد، دولت لهستان دست نخورده باقی ماند، زیرا اگر به دست نیروهای مهاجم روسی میافتاد، ممکن بود به سرنوشتی مشابه سرنوشت هموطنانشان در جنگل کاتین دچار شود. هنگامی که نازیها سرانجام در سال ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی حمله کردند، استالین خود با فرار به ویلای شخصی خود از حمله گریخت و بیش از یک هفته پس از دستور به نیروهایش برای ایستادگی، در آنجا ماند و مردم خود را با این درک که دیپلماسی او بدون هیچ تضمینی برای برنامه عملی شکست خورده است، تنها گذاشت. یک مطالعه ساده از «نبرد من» هیتلر باید به استالین هشدار کافی میداد که پیمان عدم تجاوز او دوام نخواهد آورد، حتی اگر او به رهبران دیگری که او را از همان تهدید هشدار میدادند، توجهی نمیکرد. بخش عمدهای از تراژدی روسیه در جنگ با آلمان نازی ناشی از عدم آمادگی، فقدان رهبری نظامی کافی و تاکتیکهای نظامی وحشتناک آن بود. در 10 روز اول حمله نازیها، 400000 سرباز روسی کشته و به همین تعداد اسیر شدند. تا پایان جنگ، روسیه 6.75 میلیون کشته نظامی و 7.2 میلیون کشته غیرنظامی را متحمل شده ، در حالی که اوکراین، به عنوان بخشی از اتحاد جماهیر شوروی، 1.65 میلیون کشته نظامی و 5.2 میلیون کشته غیرنظامی را متحمل شد. 14 میلیون سرباز شوروی دیگر نیز زخمی شدند.

روسیه با انجام عملیاتی که با تصرف استالینگراد آغاز شد و به دنبال آن قلمرو خود را که توسط آلمان اشغال شده بود، بازپس گرفت، ادعای پیروزی در جنگ جهانی دوم را مطرح کرده است. بخش عمدهای از این شکست به بیکفایتی فاحش استالین به عنوان یک رهبر نسبت داده میشود که پیش از جنگ با تحمیل ترور بزرگ (۱۹۳۶-۱۹۳۸) آشکار شده بود. در اثر پارانویای او از تهدیدهای درک شده در رژیم خودش، ۲۲۷۰۵ افسر نظامی کشته یا ناپدید شدند. در میان آنها، ۸۰ نفر از ۱۰۱ نفر از رهبران ارشد ارتش تیرباران شدند. حدود ۱۱۰۰۰ نفر دیگر نیز برکنار شدند و اتحاد جماهیر شوروی عمدتاً تحت مسئولیت افسران جوان قرار گرفت. اگرچه در روسیه اطلاعات کمی در مورد آغاز عملیاتهای ژوئن ۱۹۴۰ در شمال آفریقا و ژوئیه ۱۹۴۳ در ایتالیا و به دنبال آن حمله نیروهای متفقین در ژوئن ۱۹۴۴ به نرماندی به عنوان عوامل احتمالی پیروزی در اروپا وجود دارد، اما اکثر مورخان نیز تأثیر عمده وقایع اخیر را در پایان دادن به درگیری تصدیق میکنند.
آشکارترین نکته در انتقاد پوتین از غرب در رابطه با جنگ جهانی دوم، عدم اذعان او به حمایت ۱۱.۳ میلیارد دلاری ایالات متحده از اتحاد جماهیر شوروی از طریق قانون وام-اجاره ایالات متحده است. این مبلغ به ارز امروزی تقریباً معادل ۱۸۰ میلیارد دلار آمریکا میشود. این تلاش، مقادیر قابل توجهی از تجهیزات جنگی و کالاهای عمومی را برای حمایت از اتحاد جماهیر شوروی در تلاش جنگیاش فراهم کرد. ۱۳۰۰۰ تانک، ۱۴۰۰۰ هواپیما و ۴۰۰۰۰۰ جیپ و کامیون از جمله این اقلام بودند. از قضا، وضعیت معکوس در سال ۱۹۳۹ با همکاری اولیه روسیه با آلمان نازی رخ داد که در آن روسیه به عنوان بزرگترین تأمینکننده مواد غذایی، مواد اولیه و نفت و علاوه بر آن، دسترسی به کالاهای بینالمللی را که در غیر این صورت به دلیل خطوط کشتیرانی محدود برای آلمان در دسترس نبودند، فراهم میکرد.
با این حال، پوتین در جدیدترین سخنرانی خود در ۹ مه به مناسبت پایان «جنگ بزرگ میهنی» روسیه، به «روایت نازی» لفاظانه خود ادامه میدهد و از آن برای پیشبرد این ایده استفاده میکند که روسیه بار دیگر باید با تهدیدات مشابه نازیها در اوکراین مبارزه کند و این را با پیشروی ناتو در مرزهای خود تلفیق کند. البته، مشارکت آلمان در اتحاد ناتو به نوعی این تصور را تقویت میکند که شرایط فعلی، وضعیتی را که بیش از ۸۰ سال پیش رخ داده بود، دوباره به نمایش میگذارد. این منطقِ بیقاعده، که با شعری سریع بیان میشود و بر تناقضات قابل توجه سرپوش میگذارد، به نظر میرسد برای فعال کردن یک شور میهنپرستانهی گمراهکننده که اکنون با نفرت دامن زده میشود، کافی باشد. اگر این را با حس درونیِ حق به جانب بودن روسیه ترکیب کنید، صحنه برای تداوم حمایت لازم از جنگ آماده میشود.

اما آیا این وضعیت برای نسلهای جوانتر و آگاهتر روسها که ظاهراً تمایل بیشتری به تفکر در مورد روایت پیشنهادی و رسیدن به نتیجهای متفاوت دارند، ادامه خواهد یافت؟ در سال ۲۰۲۲، اولین سال جنگ روسیه در اوکراین، تخمین زده میشود که یک میلیون روس، عمدتاً جوانان، از کشور خود گریختند و متوجه شدند که فرصتی برای بازگشت نخواهند داشت . همانطور که «عملیات نظامی ویژه» که زمانی تعیین شده بود، به «جنگی» تبدیل میشود که همه به طور ضمنی آن را پذیرفتهاند، آیا «روایت نازی» سرانجام از مفید بودن خود فراتر خواهد رفت، زیرا به سادگی بیش از حد مسخره است که بتوان آن را حفظ کرد؟ آیا ماهیت بهتر انسان جوانتر که توسط آن شبکههای عصبی پیچیده در ذهن انسان تعیین میشود، اجازه میدهد تا ترازنامه خود را بازنشانی کند تا پایان بهتری برای این وحشت غیرضروری ببیند؟
حق نشر برای @Kost Elisevich, MD, PhD 2023 محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.
یک نظر در مورد «اطلاعات نادرست روسی و دردسر حقیقت - ۱۹۴۱ و ۲۰۲۲»
نظرات بسته است.