اغلب، وقتی افکاری از اروپای شرقی، پیمان ورشو یا صرفاً آن دسته از ملتهایی که بلافاصله در غرب اتحاد جماهیر شوروی سابق قرار داشتند، به ذهن خطور میکند، این لهستان است که به ذهن خطور میکند. از آنجایی که لهستان زنجیرهای موجودیت سوسیالیستی به سبک شوروی خود را پاره کرده و حس واقعی خودمختاری را بازیافته است، خود را به گونهای به جهان اعلام کرده است که گویی قرار است رهبری کند. این کشور هم جسورانه صحبت میکند و هم عمل میکند و سرنوشت خود را رقم میزند.
این سرزمین که ابتدا در قرن ششم به عنوان سرزمینی در هسته قومی-زبانی اسلاوی اروپا به عنوان ترکیبی از قبایل اسلاو شناخته شد، در قرن دهم با اولین حاکم ارضی خود، میزکو اول، به یک کشور متحد تبدیل شد. این همزمان با تکامل مشابه یک کشور همسایه، کیوان روس، در اوکراین مرکزی امروزی بود که وایکینگها در امتداد رودخانه دنیپر ساکن شده بودند. در آنجا، آنها بر قبایل محلی اسلاو و بقایای مردمان کوچنشین آسیایی غلبه کرده و با آنها درآمیختند تا در نهایت ریشههای آنچه که بعدها اوکراین شد و در سال ۹۸۸ مسیحیت را پذیرفت، بنا کنند.

سلسله پیاست، که با به قدرت رسیدن میِشکوی اول آغاز شد، در تاریخ پذیرش مسیحیت در سال ۹۶۶ میلادی، رسماً بنیانگذار لهستان شناخته میشود. این سلسله با مرگ کازیمیر کبیر در سال ۱۳۷۰ میلادی، زمانی که تاج بر سر لویی اول، پادشاه مجارستان و پسر خواهر کازیمیر، الیزابت، که با چارلز اول، پادشاه آنژوین مجارستان، ازدواج کرده بود، قرار گرفت، به پایان رسید. دختر لویی، یادویگا، در نهایت، همانطور که آرزوی اشراف لهستانی آن زمان بود، پس از مرگ لویی برای جانشینی بر تخت سلطنت لهستان انتخاب شد. ازدواج یادویگا در سال ۱۳۸۶ میلادی با جوگایلا، دوک بزرگ لیتوانی، که بعدها یاگیلو لهستان شد، منجر به تأسیس اتحادیه قدرتمند لهستان و لیتوانی شد. این اتحادیه در نهایت به اتحاد لهستان-لیتوانی (1648-1764) تبدیل شد، یکی از بزرگترین کشورهای اروپایی قرن شانزدهم و هفدهم ، که 400000 مایل مربع، از جمله بیشتر خاک اوکراین امروزی را پوشش میداد.
تعدادی از جنگها، از جمله درگیری با قزاقهای هتمان در اوکراین، سوئد و با امپراتوریهای عثمانی و روسیه، قدرت آن را تضعیف و در نهایت اقتصاد کشورهای مشترکالمنافع را ویران کرد. سرزمینهای شرقی اوکراین ابتدا به امپراتوری روسیه واگذار شدند. درگیریهای داخلی در لهستان، که در آن زمان نهاد غالب در کشورهای مشترکالمنافع بود، منجر به تضعیف رهبری شد. نیروهای روسی به تدریج بخش زیادی از سرزمینهای باقیمانده در شرق را تصرف کردند، در حالی که قدرتهای اروپای مرکزی آن را از جهات دیگر تهدید میکردند. این کشور بین سالهای ۱۷۷۲ تا ۱۷۹۵ متحمل سه تجزیه توسط همسایگانش، پادشاهی پروس و امپراتوریهای اتریش-مجارستان و روسیه شد. این امر عملاً وضعیت حاکمیت لهستان و لیتوانی را برای ۱۲۳ سال آینده از بین برد.
علیرغم تجزیه، ملیگرایی لهستانی با قیامهای متعددی در طول قرن نوزدهم همچنان خود را نشان داد . قابل توجهترین این سرپیچی، مشارکت تقریباً ۱۰۰۰۰۰ سرباز لهستانی در حمله ناپلئون به روسیه در سال ۱۸۱۲ بود. کمتر از دو دهه بعد، قیام دیگری (۱۸۳۰-۱۸۳۱) علیه امپریالیسم روسیه سرکوب شد و یک رژیم دیکتاتوری روسی تحت رهبری یک نایبالسلطنه تازه تأسیس روسی، ایوان پاسکویچ، از سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۵۶ به وجود آمد. قیام ناموفق دیگری در تجزیه پروس در سال ۱۸۴۸ و سپس دوباره در سال ۱۸۶۳ در تجزیه روسیه رخ داد که منجر به کنترل سختگیرانهتر روسیه شد. بخش عمدهای از انقلاب ۱۹۰۵ روسیه در واقع در تجزیه لهستان روسیه با یک اعتصاب گسترده رخ داد که عمدتاً ناشی از بدتر شدن شرایط اقتصادی در امپراتوری و همزمان با درخواستهای مجدد برای استقلال لهستان بود. تا سال ۱۹۰۷، ناآرامیها فروکش کرده بود، اما درگیریهای جدیدی در بالکان در حال ظهور بود که سرانجام به نتیجهای منجر شد که لهستانیها مدتها آرزویش را داشتند.
جنگ جهانی اول (WWI) منجر به شکست آلمان و فروپاشی امپراتوریهای اتریش-مجارستان و روسیه و به تبع آن، احیای لهستان به عنوان یک جمهوری مستقل در سال ۱۹۱۸ شد. در مراحل اولیه جنگ جهانی اول، یوزف پیلسودسکی، ملیگرای لهستانی (۱۸۶۷-۱۹۳۵)، به درستی شکست قدرتهای محور مرکزی و فروپاشی امپراتوری روسیه، یعنی نهادهایی که بیش از یک قرن پیش حاکمیت لهستان را از آن گرفته بودند، را پیشبینی کرده بود. او یک نیروی نظامی لهستانی، یعنی لژیونهای لهستانی، را به طور خاص برای مقابله با نیروهای روسی در جبهه شرقی سازماندهی کرد و به بریتانیا و فرانسه اطمینان داد که لهستانیها با نیروهای مربوطه خود درگیر نخواهند شد. با وجود حضور کوتاه مدتشان در طول جنگ جهانی اول، لژیونها به بخشی از اسطورهشناسی داستان تأسیس لهستان مدرن تبدیل شدند.
درگیری با روسیه پس از جنگ جهانی اول در جنگ لهستان و شوروی (۱۹۱۹-۱۹۲۱) بر سر اختلافات ارضی در امتداد مرز شرقی لهستان ادامه یافت. ولادیمیر لنین (۱۸۷۰-۱۹۲۴)، رهبر بلشویک که در آن زمان به دنبال سرنگونی دولت موقت روسیه بود، همچنین طرحهای شبه امپریالیستی برای کمک به تلاشهای کمونیستهای بینالمللی در غلبه بر سایر دولتهای اروپایی به عنوان بخشی از یک جنبش بینالمللی بزرگتر داشت. او لهستان مستقل را مانعی در این شرایط میدید. هنگامی که نیروهای روسی در سال ۱۹۱۹ در پیشروی خود به سمت غرب از لیتوانی و بلاروس امروزی پیشی گرفتند، نیروهای لهستانی موفق شدند گالیسیای شرقی در اوکراین امروزی را کنترل کنند. در اتحادی در سال ۱۹۲۰ با نیروهای اوکراینی به رهبری ملیگرا، سیمون پتلیورا، لهستانیها حملهای را به شرق آغاز کردند که کیف را تصرف کرد، اما یک ضدحمله روسیه، این اتحاد را به خاک لهستان عقب راند. با این حال، پیشرفت بیشتر روسیه شکست خورد و آتشبس اعلام شد که منجر به صلح ریگا در سال ۱۹۲۱ شد که مرز شرقی لهستان را تعیین کرد و تا حمله شوروی به لهستان در سال ۱۹۳۹ در آغاز جنگ جهانی دوم ادامه یافت. پس از ایجاد جمهوری دوم لهستان (۱۹۱۸-۱۹۳۹)، پیلسودسکی رئیس دولت (۱۹۱۸-۱۹۲۲) و سپس وزیر امور نظامی (۱۹۲۶) شد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۳۵ در این سمت باقی ماند. او اولین لهستانی شجاع از میان بسیاری از لهستانیهای قرن بیستم بودکه تأثیر خود را بر خودمختاری لهستان گذاشتند.
پیامدهای جنگ جهانی دوم برای لهستان این درک را به وجود آورد که این کشور، به همراه دیگر کشورهای همسایه اروپای شرقی و بالتیک خود، در پشت پرده آهنینی زندانی خواهد شد که به گفته وینستون چرچیل، از شهر شچچین لهستان در دریای بالتیک تا تریسته در شمال شرقی ایتالیا در دریای آدریاتیک امتداد داشت. ۴۶ سال بعدی از ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۱، نه تنها لهستان را تحت نفوذ سیاسی مسکو قرار داد، بلکه تا سال ۱۹۵۲، همانطور که روسیه شوروی در این نظم نوین جهانی ایجاب میکرد، به یک دولت کمونیستی تبدیل شد. به این ترتیب، لهستان از عواقب پذیرش یک اقتصاد دولتی مبتنی بر مدل شوروی که به طور مشخص منجر به رشد محدود، کسری بودجه دولت و تورم فلجکننده میشد، رنج میبرد. گذار لهستان به اقتصاد بازار پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، این کشور را با یک دهه مبارزه مواجه کرد که در نهایت منجر به افزایش تولید ناخالص ملی (GDP) آن به یک استاندارد جهانی مناسب و بلوغ سیستم خصوصیسازی شرکتهای بزرگ شد، به طوری که تا سال ۲۰۱۲ بخش خصوصی بیش از ۸۰ درصد تولید ناخالص داخلی را در اختیار داشت.
اما سرکوب شوروی مدتها قبل از پایان جنگ جهانی دوم با حمله روسیه به لهستان در ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۹ مطابق با توافق بین آن و آلمان نازی در پیمان مولوتوف-ریبنتروپ که در ۲۳ اوت ۱۹۳۹ امضا شده بود، آغاز شد. در آن زمان، استالین استدلال میکرد که حمله آلمان نازی به لهستان، انگلستان و فرانسه را وارد جنگ با آلمان خواهد کرد، در حالی که روسیه تحت توافق جدید خود با نازیها. او پیشبینی کرد که بحران رو به رشد، کشورهای سرمایهداری را از نظر نظامی فرسوده خواهد کرد تا زمانی که روسیه شوروی بتواند با نسخه کمونیسم خود بر بخش بزرگی از اروپا غلبه کند. ارتشهای شوروی ۵۰٪ از لهستان آن زمان را که شامل بخشهایی از بلاروس غربی و اوکراین امروزی بود، تصرف کردند. از این رو، قومیت تقریباً ۱۴ میلیون نفری که این سرزمین را اشغال کرده بودند، ۳۸٪ لهستانی، ۳۷٪ اوکراینی و ۱۴.۵٪ بلاروسی بود. در طول تقریباً دو سال پس از آن، گشتاپوی نازی و پلیس مخفی روسیه، NKVD (به ترجمه کمیساریای خلق امور داخلی)، برنامههایی را برای سرکوب وحشیانه مقاومت لهستان هماهنگ کردند.

در همان پاییز ۱۹۳۹، روسیه شوروی با استفاده از تاکتیکهای اخاذی، کشورهای حوزه بالتیک استونی، لتونی و لیتوانی را مجبور به امضای «پیمانهای کمک متقابل» کرد که به روسیه اجازه میداد پایگاههای نظامی در خاک آنها ایجاد کند. اتهامات توطئه از سوی این کشورها علیه روسیه شوروی منجر به تهاجم آشکار و به دنبال آن استقرار رژیمهای کمونیستی دستنشانده شد. سپس، رژیم کمونیستی دستنشانده، به عنوان نتیجه نهایی یک طرح به خوبی اجرا شده توسط مسکو برای غلبه بر کشورهای همسایه و جذب آنها در اتحاد جماهیر شوروی، به دنبال پذیرش در اتحاد جماهیر شوروی بود، طرحی که با تاکتیکهای امروزی در اوکراین آشناست. روسای جمهور استونی و لتونی زندانی شدند و در نهایت در سیبری درگذشتند. تبعیدهای گسترده «دشمنان دولت» برای آغاز فرآیند ملیزدایی و حذف فرهنگ و زبان، که نمونهای از برنامههای روسیسازی اجرا شده در جاهای دیگر است، آغاز شد.
در لهستان، نیروهای شوروی و NKVD (پلیس مخفی شوروی) ۲۵۰۰۰۰ رزمنده لهستانی را در گولاگهای شوروی زندانی کردند که بسیاری از آنها در اثر محرومیت جان باختند. افسران نظامی به سادگی به قتل رسیدند، مانند قتل عام بدنام جنگل کاتین که در آن حدود ۲۲۰۰۰ نفر اعدام شدند، از جمله تقریباً ۱۴۵۰۰ افسر به همراه مقامات اداری دولتی، دانشگاهیان و متخصصان. از قضا، این حادثه و محل وقوع این جنایت توسط نازیها پس از حمله آنها به اروپای شرقی و اتحاد جماهیر شوروی کشف شد. آنها بدون فوت وقت این موضوع را برای جامعه بینالمللی افشا کردند، اما تحقیقات دقیق تا زمانی که مجلس نمایندگان ایالات متحده کمیسیون مادن ۱۹۵۱ را تشکیل نداد، آغاز نشد. این کمیسیون به این نتیجه رسید که NKVD واقعاً مسئول اعدامها بوده است. یافتهها در سال ۲۰۱۱ توسط دولت اوباما برای عموم منتشر شد.
برای شورویها، هرگونه مقاومتی به عنوان «ضدانقلاب» تعبیر میشد، گویی ایدئولوژی آنها اکنون به عنوان بخشی جداییناپذیر از ملت اشغالشده و دولت تازه تأسیس آن تلقی میشد. این امر به NKVD اجازه میداد تا به دستگیری روشنفکران لهستانی، از جمله کارمندان دولت، روحانیون، دانشمندان و صادقانه بگویم، هر کسی که تهدیدی برای اقتدار شوروی محسوب میشد، ادامه دهد. تا زمانی که دوره دو ساله اولیه اشغال شوروی، قبل از حمله نازیها به این سرزمین، به پایان رسید، تخمین زده میشود که ۱۰۰۰۰۰ لهستانی زندانی شده بودند و حداقل ۱۵۰۰۰۰ نفر دیگر جان خود را از دست داده بودند.
پس از آنکه با حمله نازیها به اتحاد جماهیر شوروی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ در عملیات بارباروسا، اوضاع به ضرر روسیه شوروی تغییر کرد، در ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۱ معاهدهای بین این کشور و لهستان، توافقنامه سیکورسکی-مایسکی، امضا شد. این معاهده اجازه آزادی اسرای جنگی لهستانی از اردوگاههای شوروی و عفو شهروندان لهستانی را میداد که اجازه استخدام آنها در یک سپاه نظامی لهستانی تحت فرماندهی ارتش بریتانیا را میداد. در این مدت و طی یک هفته پس از حمله نازیها به قلمرو تحت کنترل شوروی، استالین به ویلای خود عقبنشینی کرد و در آنجا به نوشیدن مشغول شد و با وجود هشدارهای قبلی متعدد، از پذیرش خیانت هیتلر به خود امتناع ورزید. زمانی که او به مسکو بازگشت، بسیاری از سرزمینهای غربی اتحاد جماهیر شوروی اشغال شده بود، تلفات نظامی و غیرنظامی گستردهای متحمل شده بود، مقادیر زیادی تسلیحات، از جمله هواپیما، نابود شده و شبکههای ارتباطی گستردهای مختل شده بود. ارتش دچار بینظمی و بدون رهبری معتبر بود، که عمدتاً نتیجهی پارانویای خود استالین بود که در اواخر دههی ۱۹۳۰ حکومت وحشت را به وجود آورد و در آن چندین نفر از فرماندهان ارشد نظامی روسیه پاکسازی شدند.
کشف گورستانهای کاتین توسط نازیها در سال ۱۹۴۳ که روسیه شوروی را به اعدام دستهجمعی افسران نظامی و شهروندان لهستانی مرتبط میکرد، منجر به فسخ توافق سیکورسکی-مایسکی شد. در این مرحله حساس از جنگ، با شکست دادن نیروهای نازی در نبرد استالینگراد و آغاز پیشروی به سمت غرب، روسها از نفوذ خود در متفقین برای نصب یک دولت دستنشانده طرفدار شوروی ساکن مسکو استفاده کردند که امور دولتی لهستان در تبعید را دیکته میکرد. حمله بعدی شوروی به لهستان در حالی که سایر نیروهای متفقین از غرب نزدیک میشدند، مراحل پایانی جنگ جهانی دوم را رقم زد و امکان از سرگیری تبعیدهای دستهجمعی لهستانیهایی را که تصور میشد با ایدئولوژی شوروی مخالف هستند، فراهم کرد. آنها وارد اردوگاههای کار اجباری دورافتاده در اتحاد جماهیر شوروی میشدند، جایی که هویت آنها برای جهان گم میشد. در داخل لهستان، ارتش ضعیف و بیانضباط روسیه به نقض هنجارهای رفتار مدنی ادامه داد، همانطور که امروزه در اوکراین شاهد آن هستیم، نه تنها با حبس و شکنجه بیدلیل غیرنظامیان، بلکه با تجاوز به زنان بیشمار لهستانی. اموال خصوصی و دولتی لهستان توقیف و بازتوزیع شد و اقتصاد را مختل کرد. اکنون در لهستان برنامهای برای اشتراکی کردن اجباری زمینهای کشاورزی و مصادره محصولات برای تحقق سهمیههای دولتی آغاز شده بود. همین برنامه در اوایل دهه ۱۹۳۰ در اوکراین منجر به پیامدهای فاجعهباری شده بود و با کاهش مورد انتظار تولید کشاورزی در لهستان مواجه شده بود.
دولت موقت جدید جمهوری لهستان که توسط شوروی تأسیس شد، این تصور را ایجاد کرد که این کشور با وجود اشغال نظامی شوروی تا سال ۱۹۹۳، بار دیگر به یک کشور مستقل تبدیل شده است. در اواخر دهه ۱۹۴۰، مبارزه خشونتآمیزی برای استقلال واقعی با یک گروه زیرزمینی مصمم لهستانی در جریان بود. NKVD همچنان به طور فعال در شکار مخالفان و تبعید دهها هزار نفر از آنها به سیبری مشارکت داشت. رهبران دولت زیرزمینی لهستان در سال ۱۹۴۵ توسط NKVD ربوده شدند و برای گذراندن یک محاکمه نمایشی به مسکو آورده شدند که در آن به دروغ به همکاری با نازیها و مخالفت با نیروهای شوروی متهم شدند . آنها به حبس محکوم شدند که چندین نفر از آنها زنده نماندند یا متعاقباً به قتل رسیدند. بخش تحقیقاتی موسسه یادبود ملی لهستان، با عنوان کمیسیون پیگرد جنایات علیه ملت لهستان، در سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹ بررسی این محاکمه را بر عهده گرفت، اما گزارشها به دلیل امتناع دفتر دادستانی نظامی فدراسیون روسیه از همکاری، بینتیجه مانده است.
دولتهای سوسیالیستی تازه تأسیس هفت کشور اروپای مرکزی و شرقی که در شرق پرده آهنین قرار داشتند، در سال ۱۹۵۵ با اتحاد جماهیر شوروی پیمان دوستی، همکاری و کمک متقابل امضا کردند. پیمان ورشو، همانطور که بعدها شناخته شد، همچنین یک اتحاد دفاعی علیه سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) ایجاد کرد، اگرچه به نظر میرسید که این پیمان بیشتر صحنهای برای درگیری نظامی داخلی باشد تا رویارویی با غرب، همانطور که به راحتی در آلمان شرقی در سال ۱۹۵۳، مجارستان در سال ۱۹۵۶ و چکسلواکی در سال ۱۹۶۸ شاهد آن بودیم. در لهستان، قیام ضد کمونیستی پوزنان در سال ۱۹۵۶ اولین مورد از چندین اعتراض به شرایط کار و زندگی، کمبود غذا و درآمد پایه بود. زیربنای این مسائل اساسی، درخواستی برای دنبال کردن مسیری به سوی حکومت بهتر، غیر از مدل روسی شوروی بود. این رویداد مستلزم مداخله نظامی به رهبری ژنرال شوروی، استانیسلاو پوپلاوسکی، بود و منجر به چندین کشته، صدها زخمی و صدها دستگیری شد.
قیام گدانسک در سال ۱۹۷۰ با تظاهرات در شهرهای دیگر در اعتراض به قیمت مواد غذایی همراه بود و دوباره نیاز به سرکوب توسط ارتش داشت. در این مورد، تغییر رژیم در لهستان، که با تأیید مسکو انجام شد، برای کاهش تنشها ضروری به نظر میرسید، زیرا اگرچه اعتراضات با شرایط اجتماعی و اقتصادی در تضاد بود، اما بار دیگر جریانی از کنشگری سیاسی در جامعه لهستان شکل گرفت. جنبش تودهای به رهبری اتحادیه همبستگی به رهبری لخ والسا در سالهای ۱۹۸۰-۱۹۸۱ در گدانسک فوران کرد و به چالشی سهمگین برای رژیم کمونیستی لهستان و روابط تابع آن با روسیه شوروی تبدیل شد. به درخواست مسکو، تغییر رهبری در حزب کارگران متحد لهستان انجام شد و ژنرال وویژک یاروزلسکی برای اعمال حکومت نظامی به قدرت رسید. مداخله نظامی با کشورهای پیمان ورشو در نظر گرفته شده بود، اما ظاهراً به دلیل فشار ایالات متحده از سوی دولت کارتر علیه چنین اقدامی، دخالت همزمان و بسیار مشکلساز روسیه در جنگ شوروی و افغانستان (۱۹۷۹-۱۹۸۹) و تهدید تشدید شورش در سراسر لهستان، این طرح لغو شد. اتحادیه در آن زمان ۱۰ میلیون عضو داشت و یک سوم جمعیت شاغل لهستان را تشکیل میداد. حکومت نظامی در نهایت نیروهای امنیتی و نظامی لهستان را به میدان آورد که به تلاشها برای دموکراتیزه کردن کشور پایان داد. با این حال، کمتر از یک دهه بعد، والسا رئیس جمهور لهستان شد (۱۹۹۰-۱۹۹۵).
اندکی پس از آغاز درگیری در لهستان، تهدید گسترش مخالفت در سایر کشورهای پیمان ورشو با زور و افزایش سرکوب داخلی فرونشانده شد. سازمان امنیت دولتی شوروی، که در آن زمان با نام کا گ ب شناخته میشد، مخالفان را در سراسر اتحاد جماهیر شوروی زندانی یا تبعید کرد و گروه هلسینکی در مسکو را که بر رعایت مفاد بشردوستانه توافقنامه هلسینکی (۱۹۷۵) توسط روسیه نظارت داشت، منحل کرد. دستگاههای امنیتی دولتی جداگانه در کشورهای پیمان ورشو با کا گ ب هماهنگ شدند تا هرگونه مفهوم دموکراسیسازی و حقوق بشر را سرکوب کنند. مرگ لئونید برژنف در نوامبر ۱۹۸۲ منجر به جانشینی رهبران کوتاهمدت شد، از جمله یوری آندروپوف در فوریه ۱۹۸۴ و کنستانتین چرننکو در مارس ۱۹۸۵. وقتی نوبت به میخائیل گورباچف رسید، روسیه شوروی و اتحاد جماهیر شوروی در حال افول اقتصادی بودند و شکست روسیه در افغانستان در معرض دید جهانیان قرار داشت. اصلاحات جدی در دستور کار بود، اما این اصلاحات تنها اختلافات داخلی بیشتر و تلاش برای کودتا در سال ۱۹۹۱ را به همراه داشت. کودتای نافرجام در نهایت منجر به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در دوران رهبری بوریس یلتسین بر روسیه شد. استعفای یلتسین در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ منجر به روی کار آمدن ولادیمیر پوتین به عنوان رهبر روسیه در هزاره جدید و از سرگیری حکومت استبدادی، سرپیچی از قوانین بینالمللی و جنایت آشکار شد.
پیمان ورشو رسماً در ۱ ژوئیه ۱۹۹۱ پس از تصمیمی که مخفیانه توسط دفتر سیاسی شوروی در مارس ۱۹۸۹ مبنی بر عدم اجرای حکومت کمونیستی در اروپای شرقی گرفته شد، منحل شد. در طول دوران کمونیستی، لهستان به عنوان جمهوری خلق لهستان، یک کشور تک حزبی تحت حکومت حزب کارگران متحد لهستان، وجود داشت. یک مبارزه داخلی مداوم با نیروهای دموکراتیک در این کشور وجود داشت که منجر به دستگیریهای متعدد رهبران و مأموران مخالف توسط پلیس مخفی و قتل حداقل ۲۲۰۰۰ نفر از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۸۹ شد. این میراثی بود که از یک رژیم اقتدارگرای شکستخورده الهام گرفته از کمونیسم که از راه دور توسط یک سیستم حکومتی به همان اندازه ناقص و در نهایت رو به زوال کنترل میشد، به جا مانده بود. طرح جدیدی برای جایگزینی دومی در حال انجام است، اما اکنون در پوشش امپراتوری به منظور بازیابی شکوه گذشته که شاید بهتر از آنچه که به اجرا درآمد، درک شود، زیرا آن نیز به طرز عجیبی ناقص بود. پوتین، رهبر تثبیتشده فعلی آن، نیات خود را در مورد اوکراین کاملاً روشن کرده است، هرچند که غیرقابل توجیه باشد. با این کار، او ثبات کشورهای همسایه، از جمله لهستان و دیگر کشورهای اروپای شرقی و منطقه بالتیک را که با تجاوز و سرکوب روسیه بسیار آشنا هستند و هیچ یک از آنها را نمیخواهند، تهدید میکند.

روابط لهستان با اوکراین در سال گذشته به دلیل حمایت نظامی این کشور از اوکراین و سخاوتش در پذیرش بیش از ۱.۵ میلیون پناهنده اوکراینی و پناه دادن به آنها به مدت بیش از یک سال، تأمین نیازهای اولیه، مراقبتهای پزشکی، کار و مکانی برای بزرگ کردن و آموزش فرزندانشان، به طور قابل توجهی تقویت شده است. لهستان در راستای ظهور خود به عنوان یک دموکراسی که سرنوشت خود را در دست دارد، با اقتصادی قوی و ارتشی به طور فزاینده قدرتمند، رهبری حمایت از تحریمهای شدیدتر علیه روسیه را بر عهده گرفته و کمکهای نظامی بیشتری به اوکراین به ازای هر نفر نسبت به سایر کشورها به جز کشورهای بالتیک ارائه داده و کشورهای دیگری مانند آلمان را نیز به انجام اقدامات مشابه بیشتر واداشته است . سخنان ماتئوش موراویکی، نخست وزیر لهستان ، این بود: «ما فقط نظارهگر مرگ اوکراین در اثر خونریزی نخواهیم بود.»
دو ملت همسایه، لهستان و اوکراین، ریشه قومی-زبانی مشترک و تاریخ مشترکی دارند، با یکدیگر درگیری داشتهاند، با دشمن مشترکی در مرز خود روبرو بودهاند و از تراژدیهای عظیمی که توسط این دشمن مرتکب شدهاند، رنج بردهاند. اخیراً پیوند بسیار خاصی به طور طبیعی بین این دو شکل گرفته است، به طوری که ایده یک اتحادیه سیاسی در پیشنهادی از سوی دالیهور روهاک از موسسه امریکن انترپرایز، که نوعی کنفدراسیون است، مطرح شده است. لهستان هم عضو اتحادیه اروپا (EU) و هم عضو ناتو است. اوکراین به عنوان نامزد عضویت در اتحادیه اروپا پذیرفته شده است و شایسته است به عنوان عضوی از ناتو در نظر گرفته شود. این کشور با رفتار خود در بنبست فعلی علیه یک دشمن قدرتمند، با شجاعت، عزم، محاسبات استراتژیک، رهبری و نوآوری، تیزبینی خود را برای جنگ ثابت کرده است. چه کسی آن را به عنوان شریک در یک درگیری نظامی نمیخواهد؟ علاوه بر این، تأسیسات دریایی و زمینی آن در کریمه، قابلیت دفاعی گستردهای را برای ناتو فراهم میکند.

در حالت ایدهآل، بازسازی اوکراین میتواند تا حد زیادی از طریق توقیف داراییهای خارجی روسیه، چه دولتی و چه خصوصی، تأمین مالی شود. خودِ بازسازی با مشارکت دادن صنعت در اشکال مختلف آن در ترتیبات قراردادی، به ایجاد روابط قویتر با اروپا و ایالات متحده کمک خواهد کرد. روابط تجاری جدید در اتحادیه لهستان-اوکراین، و بین آن و اتحادیه اروپا و سایر نقاط جهان، جایگاه آن را به عنوان یک نهاد قدرتمند در اروپای شرقی مجدداً تأیید خواهد کرد. همچنین تعادل عادلانهتری در خود اروپا و همچنین حضور قوی در جامعه جهانی ایجاد خواهد کرد. حمایت غرب و به ویژه ایالات متحده، انگیزه لازم را به این پروژه خواهد داد. پس از شکست روسیه، اتحادیه لهستان-اوکراین یک عامل بازدارنده قوی در برابر هرگونه تجاوز بیشتر روسیه و یادآوری برای روسیه خواهد بود که تصمیمات بد ممکن است به کجا منجر شود.
حق نشر برای @Kost Elisevich, MD, PhD 2023 محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.
یک بار دیگه، عالیه. ممنونم.
متأسفانه، این توصیف فاقد برخی رویدادها است، بهویژه شرح اینکه چرا قیام خملنیتسکی (قزاقها) در حالی که سایر قیامهای قزاق شکست خوردند، موفق شد. همچنین هیچ شرحی از فعالیتهای تروریستی UWO (از جمله قتل پیراکی و هولوکا) و شاید مهمتر از همه، شرحی از جنایت نسلکشی OUN-UPA علیه لهستانیها وجود ندارد. لهستانیها تحت اشغال آلمان، بیدفاع، ناتوان از دفاع از خود توسط سازمانی که رهبران آن از نزدیک با رایش سوم همکاری میکردند.
در اینجا هیچ بحثی در مورد مسائلی که در اظهارنظر اخیر در مورد تاریخ روابط لهستان و اوکراین از قرن هفدهم تا بیستم مطرح شده است، تا آنجا که به وقایع ذکر شده در اینجا مربوط میشود، وجود ندارد. تاریخ این دوره در قلمرو اوکراین امروزی با خشونت قابل توجهی همراه است که توسط عوامل متعددی مرتبط با سلطه ارضی، احساسات ناسیونالیستی و عناصر افراطی ایجاد شده است. بسیاری، در هر دو طرف، تمایل به بحث و شاید حتی توجیه برخی یا همه اقدامات انجام شده دارند و این نوع گفتمان قطعاً تا دیروقت ادامه خواهد داشت. این بدان معنا نیست که در مورد وجود مشترک لهستانیها و اوکراینیها در منطقه آشفته غرب اوکراین، که برخی از آنها خانواده من را تحت تأثیر قرار داده و با من مانده است، نکته خوبی برای گفتن وجود نداشته است.
اما هدف این مقاله مربوط به کاری است که ما اکنون در قرن بیست و یکم انجام میدهیم و لزوم پرداختن به تهدید مشترک یک رژیم اقتدارگرای دیگر که دستور کار خود را برای اعمال نفوذ دوباره بر همسایگانش تعیین کرده است. ما نمیتوانیم گذشته خود را انکار کنیم، اما باید توافقی در مورد آنچه برای آینده مشترک ما خوب است، وجود داشته باشد.