برای روشن کردن شعله و روشن نگه داشتن آن

یک سال پیش، جنگی در مقیاسی بی‌سابقه از زمان جنگ جهانی دوم آغاز شد - انتظار می‌رفت سناریوی فرضی "خرس در مقابل موش" رخ دهد. اما اوضاع در مدت کوتاهی برای خرس به طرز وحشتناکی بد پیش رفت. یک رئیس جمهور و همسرش فرار نکردند، بلکه در خانه و در کنار مردم خود ماندند در حالی که یک ملت مورد حمله قرار گرفت. شهروندان عادی برای دفاع از روستاها، شهرها و شهرستان‌های خود، در دفاع از سرزمین‌هایشان گرد هم آمدند. نوازندگان، رقصندگان، کارمندان اداری، کشاورزان، زنان خانه‌دار و دیگران هنر نبرد را آموختند، خود را بر اساس آن مسلح کردند و بمب‌های دست‌ساز ساختند. یک جنبش حزبی دوباره شعله‌ور شد و تاریخی را که مدت‌ها در این کشور ریشه دوانده بود، به یاد آورد. یک ارتش به مقابله برخاست و بسیاری از آنچه را که در ابتدا از دست داده بود، بازپس گرفت. در طول این سال خاص، کشور رنج زیادی کشید - جان انسان‌ها گرفته شد، کودکان ربوده شدند، خانواده‌ها آواره شدند. جنایاتی مرتکب شد - اعدام‌های دسته جمعی، تجاوز، شکنجه، تخریب خانه‌ها، بیمارستان‌ها و منابع انرژی، همه به منظور خشنود کردن میل یک مستبد برای بازگرداندن امپراتوری‌ای که تاریخ از قبل تصمیم به کنار گذاشتن آن گرفته بود.

تمرین‌های نظامی برای غیرنظامیان در کیف، اوکراین. عکس از: palinchakjr

برای متجاوز، موش نه تنها انتظارات پیروزی آسان و تجلیل از رژیمی که نیاز به اعتبارسنجی داشت را نقش بر آب کرد، بلکه این درگیری به طور مناسب به عنوان حمله‌ای به دموکراسی و عملی جنایتکارانه که مهاجم باید به خاطر آن پاسخگو باشد، برچسب‌گذاری شد. بخش عمده‌ای از جامعه جهانی از وحشیگری آشکار این حمله خشمگین شد و در پشت این محکومیت متحد شد. اکنون این موضع‌گیری باید به عنوان حمایت از اصول دموکراتیک در برابر یک رژیم اقتدارگرا که سزاوار انزوا بود، باشد. این جنگ به جای ایجاد شکاف در ناتو، آن را تقویت کرده است. شرکای آن با هم متحد شده و منابع خود را برای دفع دشمنی که به طور ناعادلانه علیه یک ملت مستقل و در صحنه جهانی ابراز وجود کرده بود، بسیج کرده‌اند. هم کشورهای همسایه و هم کشورهای خارج از کشور، انسانیت خود را با جذب و مراقبت از بسیاری از خانواده‌های آواره که مجبور به فرار از ترور شده‌اند، نشان داده‌اند.   

تلاش جامعه بین‌المللی برای حمایت از اوکراین، نبردی را که برای مقاومت لازم بوده، حفظ کرده است. ثابت شده است که سلاح‌هایی که در اختیار یک نیروی نظامی توانمند و مصمم قرار می‌گیرد، همان چیزی است که برای جنگیدن در جنگی که می‌توان در آن پیروز شد، لازم است. این تپه‌ای است که اوکراین بر روی آن ایستادگی خواهد کرد؛ اکنون مقاومت آن غیرقابل انکار است. برای اینکه بقیه جهان بفهمند، این تپه‌ای است که باید یک رژیم شیطانی بر روی آن سرنگون شود تا نظم بین‌المللی را که کمتر توسط طرح‌های استبدادی که در جهت بی‌ثبات کردن آن هستند، مختل شده است، احیا کند. تنها در آن صورت، روسیه می‌تواند به دنبال یافتن مسیری باشد که در آن بتواند یکپارچگی و توانایی خود را برای عملکرد به عنوان یک کشور عضو جامعه جهانی بازیابد.

همانند هر تلاش پایدار دیگری، حمایت عمومی برای حفظ بودجه دولتی لازم بسیار مهم است. علیرغم استدلال‌های بدیهی در شرایط فعلی برای به عدالت سپردن مجرمان، تضمین ارزش‌های دموکراتیک، کاهش تهدید رژیم‌های اقتدارگرا و پایان دادن به تخلیه مالی ناشی از پیگیری دخالت روسیه در سطح جهانی، نیروهایی وجود دارند که طرفدار پایان دادن به حمایت از اوکراین هستند. جدیدترین تلاش پس از کنفرانس امنیتی مونیخ با تظاهرات ضد جنگ طرفدار روسیه در مونیخ و واشنگتن دی سی انجام شد. صدها نفر از تماشاگران به رویداد اخیر که از قضا در یادبود لینکلن برگزار شد، جذب شدند. از جمله خواسته‌های مطرح شده، درخواست پایان دادن به بودجه اوکراین بود زیرا منجر به کشته شدن ده‌ها هزار نفر، آوارگی میلیون‌ها نفر و تهدید جنگ هسته‌ای شده است. هیچ چیز در مورد این واقعیت گفته نشد که این روسیه بوده است که مرتکب نسل‌کشی علیه جمعیت غیرنظامی اوکراین شده است، جنایتکاران را برای جنگیدن به عنوان مزدور در این تهاجم استخدام کرده است، توده‌های غیرنظامی را پیش از یک ترور فزاینده ریشه‌کن کرده است و یک کشور مستقل را در صورت عدم تسلیم شدن در برابر اراده یک مستبد، به نابودی تهدید کرده است. در عوض، استدلال‌هایی برای ساختن «جهانی که به جای نظم جهانی هژمونیک در حال فروپاشی ایالات متحده، آزادی هر فرد را از جنگ و امپراتوری تضمین کند» مطرح شد. همه اینها بسیار ستودنی است، اما چگونه می‌توان آزادی را تضمین کرد وقتی رژیمی اقتدارگرا مانند رژیم ولادیمیر پوتین تصمیم به ارتکاب جنایت علیه بشریت می‌گیرد؟ چندین نفر از سخنرانان-شرکت‌کنندگان این رویداد که از چنین لفاظی‌های بی‌معنی حمایت می‌کردند، از طریق شبکه تلویزیونی «راشا تودی» (RT) مستقر در مسکو، توسط کرملین تأمین مالی می‌شدند. دیگران، از جمله چهره‌های سیاسی کمتر شناخته‌شده‌ای که در این رویداد حضور داشتند، در گذشته با پیشنهادهای نادرست و ناآگاهانه در مورد ترویج درگیری فعلی توسط ایالات متحده، احساسات طرفدار روسیه و طرفدار پوتین را ابراز کرده بودند.

راشا تودی، رسانه تبلیغاتی اصلی دولت روسیه که اغلب به آن استناد می‌شود، در سال ۲۰۱۴ توجه‌ها را به خود جلب کرد، زمانی که یکی از مجریان مستقر در واشنگتن، لیز وال، استعفای خود را در برنامه اعلام کرد و RT را به "بخشی از شبکه تبلیغاتی پوتین" و "تطهیر اقدامات پوتین" متهم کرد. او خاطرنشان کرد که چگونه RT "سیاست خارجی کسی را که به تازگی به کشوری حمله کرده و سپس در مورد آن دروغ می‌گوید، ترویج می‌دهد." دیوید زی. موریس در فورچون گزارش داد که "RT بستری برای نظریه‌های حاشیه‌ای مختلف یا روایت‌های صرفاً دروغین در گفتمان عمومی آمریکا فراهم کرده است." اندکی پس از حمله روسیه، RT اکثر پوشش کابلی و ماهواره‌ای جهانی خود را از دست داد و در اوایل مارس ۲۰۲۲ فعالیت خود را متوقف کرد.

تلاش‌های تبلیغاتی روسیه، که مملو از اتهامات دروغین، اطلاعات نادرست و خودقربانی‌سازیِ معمول رژیم پوتین است، در مقایسه با واقعیت وضعیتی که در اوکراین خود را نشان داده، رنگ باخته است. فیلم‌های ویدئویی و تفسیرهای خبرنگاران خارجی بی‌شماری، وحشیگری روسیه را با هدف قرار دادن عمدی زیرساخت‌های مسکونی غیرنظامی، جنایات انجام شده در سراسر شرق و مرکز اوکراین، و رنج ناشی از آوارگی گسترده غیرنظامیان، در معرض خطر قرار گرفتن و از دست دادن جان انسان‌ها، به وضوح نشان داده‌اند. فراتر از این، نمایش‌های قهرمانی و دستاوردها در جبهه، سرودهای خودجوش مقاومت در پناهگاه‌های زیرزمینی مترو، یک زن مسن اوکراینی که به سربازان روسی خیره شده و آنها را نفرین می‌کند، هزاران جنگجوی خارجی که در کنار اوکراینی‌ها برای مقابله با مهاجم ایستاده‌اند، مردمی که از خانه‌های ویران شده بیرون می‌آیند، عصبانی‌تر و سرسخت‌تر از قبل و در نهایت، سربازان روسی سرخورده که از خود می‌پرسند واقعاً با این جنگ چه می‌کنند، وجود دارد.

چندین پلتفرم رسانه‌های اجتماعی تصاویر بی‌شماری از نابودی تسلیحات روسیه، چه در خشکی و چه در دریا، ارائه داده‌اند. تصاویر هوایی که توسط پهپادهای همه‌جا حاضر امکان‌پذیر شده‌اند، تصاویر نبرد فعال را نشان داده‌اند که برخی از آنها هوشمندانه با موسیقی ترکیب شده‌اند و نوعی مقاومت اساسی از سوی اوکراینی‌ها را القا می‌کنند که به نظر می‌رسد در کل خط مقدم نیز نفوذ کرده است. شکست استراتژی نظامی روسیه که هم در مقیاس کوچک این حکایات در حساب‌های توییتر متعدد و هم در ارزیابی‌های کلی کارشناسان نظامی مشاهده می‌شود، شیوه حمایت از ملتی را که علیه استبداد مبارزه کرده است، روشن کرده است - یادآوری اصولی که خود ایالات متحده بر آنها ایستاده است.

مطبوعات خارجی به طور فعال این داستان جنگ را دنبال کرده‌اند و نه تنها شرایط روزمره وجود در این نوع محیط را شرح داده‌اند، بلکه دیدگاه‌هایی از زندگی در این درگیری ایجاد کرده‌اند. یک مستند منحصر به فرد و خوش‌ساخت درباره یک داستان NFL 360 از لیگ فوتبال آمریکایی اوکراین ساخته کایل برانت، داستان بازیکنانی را که در جنگ به رزمنده تبدیل شدند، به تصویر کشید و ماهیت تعهدی را که مردم عادی و ورزشکاران نسبت به خانواده‌ها و کشورشان داشتند، شخصی‌سازی کرد. یک مستند Frontline خانواده‌های آواره‌ای را که در خارکف در زیر زمین زنده مانده‌اند و امدادگرانی که در منطقه جنگی کار می‌کنند، دنبال کرد و خطرات قریب‌الوقوع گلوله‌باران بی‌هدف خانه‌های غیرنظامی را به همه یادآوری کرد. مستند دیگری، با کمک آسوشیتدپرس، مروری بر جنایات جنگی ارتش روسیه، به ویژه در حومه کیف، بوچا، انجام داد. آماندا ماسیاس از CNBC در مورد آدم‌ربایی و بازداشت کودکان اوکراینی با برنامه‌های فرزندخواندگی اجباری در سراسر روسیه گزارش داد. کوچکترین کودکی که در چنین برنامه‌ای شناسایی شد، ۴ ماهه بود. استخدام نظامی کودکانی تا ۱۴ سال توسط روسیه نیز به همان اندازه نگران‌کننده بوده است. تعدادی از داستان‌های یوتیوب، جنایات جنگی مشابهی را که کودکان را درگیر می‌کند، شناسایی کرده‌اند. این نمایش‌ها همچنان از این درگیری سرازیر می‌شوند و تلاش‌های آژانس‌های روسی و «احمق‌های مفید» آنها در خارج از کشور را برای ترسیم خیال‌پردازی‌های خودخواهانه خود در مورد قربانی کردن، در خود غرق می‌کنند.

سفر اخیر رئیس جمهور بایدن به اوکراین، روایت آنچه این جنگ بار دیگر به نماد آن تبدیل شده است را تقویت کرده است. رژیم‌های اقتدارگرای قرن گذشته و اکنون قرن حاضر، تلاش کرده‌اند تا خود را به نظم بین‌المللی تحمیل کنند تا آن را در برابر اراده خود مطیع سازند. آنها به قیمت کشور خود شکست می‌خورند، زیرا در نهایت باید عواقب آن را متحمل شوند. دنیای در حال تغییر با منابع تکنولوژیکی در حال تحول و پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی، فرصتی را برای آگاه شدن و ناآگاهی فراهم می‌کند، تا تاریخی را که زیربنای حقیقت است درک کنند یا صرفاً جو لفاظی‌ها و جوهای بی‌اساس را بپذیرند زیرا ممکن است با تعصب فرد سازگار باشند. گذشت زمان در طول یک درگیری، خستگی و تمایل به دیدن پایان را القا می‌کند. این امر عزم را تضعیف می‌کند و برخی را به سمت راه‌حل‌های آماده سوق می‌دهد. به مرتکب جرم اجازه می‌دهد تا قدرت بیشتری به دست آورد و از پاسخگویی فرار کند. در واقع، پوتین غرب را اینگونه می‌بیند.

بسیاری در غرب این جنگ را به عنوان یک ماجرای طولانی مدت می‌بینند که احتمالاً به طور موقت با نوعی مصالحه پایان می‌یابد و در آینده دوباره از سر گرفته می‌شود. دیدگاه دیگر بسیار متفاوت استدلال می‌کند - یک رژیم اقتدارگرا که از نظر نظامی و اقتصادی شکست خورده، رهبران آن تحت تعقیب و محاکمه قرار گرفته‌اند و یک کشور آسیب دیده بازسازی شده است. مهمتر از همه، با چنین سرنگونی، جهان ممکن است بفهمد که تجاوز عمدی از طریق جنگ می‌تواند به پایان مشابهی منجر شود و زمان آن فرا رسیده است که این درس آموخته شود. بگذارید همه مستبدان این را درک کنند و پاسخگو باشند. در حال حاضر، نکته کلیدی این است که این جنگ با حمایت نظامی مناسب برای شکست متجاوز به طور قطعی پایان یابد و رسانه‌ها به کار خود برای ترویج حقیقت و نظارت بر دروغ‌ها ادامه دهند.

حق نشر برای @Kost Elisevich, MD, PhD 2023 محفوظ است. هرگونه کپی‌برداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.