میتوان ادعای تسلط روسیه بر اوکراین را برداشتی نادرست از تاریخ یا صرفاً نتیجهی پذیرش بیفکرانهی لفاظیهای سیاسی امروزی روسیه دانست. با این حال، حقیقت تاریخی بسیار ساده است و با ادعای پوتین مبنی بر اینکه اوکراین به عنوان یک ملت، تاریخی جدا از روسیه ندارد و برای بقای خود همچنان به آن وابسته است، در تضاد است.
تاریخ اوکراین به خاطر گذشتهی پرتلاطمش که تا حدودی به دلیل جایگاهش در چشمانداز جغرافیاییاش بوده، قابل توجه است. این امر تهاجم مکرر، بهویژه توسط قبایل کوچنشین از شرق، را تسهیل کرد. آنچه در پی آن آمد، یک دوره طولانی سلطه، بهطور کامل یا جزئی، توسط مغولها، مشترکالمنافع لهستان-لیتوانی، امپراتوری روسیه و اتریش-مجارستان و در نهایت با ادغام آن در اتحادیه جمهوریهای سوسیالیستی شوروی (اتحاد جماهیر شوروی) در طول قرن بیستم بود. شاید قابل توجهترین نکته، توانایی آن در ایجاد هویت پایدار به عنوان یک ملت از طریق ارادهی مردمش بوده است. به نظر میرسد که این امر همیشه حتی در قالب یک ایده، اگر هیچ چیز دیگری، وجود داشته است. اوکراین ملتی در حال ظهور است که به نوعی هرگز از تلاش برای بقا دست نکشیده است.
علیرغم تاریخ باستانی آن که به عصر آهن میرسد، منشأ این هویت، آنطور که در حال حاضر احساس میشود، احتمالاً در طول قرنهای ۱۵ تا ۱۷ میلادی شکل گرفته است،زمانی کهیک طبقه جنگجوی غیرمعمول در استپها ظهور کرد. یک تشکیلات قزاق صرفاً به عنوان وسیلهای برای محافظت از سرزمین در برابر تهاجم مکرر تاتارهای کریمه و ترکهای عثمانی به وجود آمد. یکی از ویژگیهای غیرمعمول این جامعه از جنگجویان، پایبندی آن به اصول دموکراتیک بود، در حالی که از یک زندگی آزادیخواهانه تقلید میکردند که نه تنها اطرافیان خود را جذب میکرد، بلکه از جذابیت کافی برای تأثیرگذاری بر نسلهای بعدی نیز برخوردار بود. هنوز زمان عدم اطمینان، یک زندگی وحشیانه در میان سختیهای مداوم بود. همه چیز به طور ایدهآل برای آنچه که ما یک دولت ایدهآل میدانیم مناسب نبود، اما این دیگر یک سرزمین ترسناک نبود. اراده مردم اکنون خود را دوباره بر متجاوزان تحمیل کرده بود و به قدرتی که میتوانست اعمال کند، پی برده بود. ترسوها تبدیل به ترسوها شده بودند، زیرا انتقام آنها از این متجاوزان، این ایده را به اوکراینیها داد که جایی برای دفاع و جایی برای حفظ ایمان، فرهنگ و زبان خود دارند.
همین ایده است که به آنها روحیهای بخشیده که به لجاجت اوکراینیها دامن زده و ملتی را به وجود آورده که اکنون ریشههای خود را در گذشتههای دور درک میکند و به آیندهای خودگردان متعهد است. این چیز جدیدی نیست. ما شاهد ظهور همین امر در ایالات متحده آمریکا در رد استعمار و اخیراً در کشور گرجستان بودهایم که با وجود وسعتش، در سال ۲۰۰۸ به دلیل تجاوز شرمآور به خاکش با روسیه مقابله کرد. این داستانی است که در سایر نقاط جهان تحت شرایط مختلف تکرار میشود، اما همیشه از همان حقیقت اساسی ناشی میشود که هرگز نمیتوان یک ایده خوب را شکست داد.
همین ایده و همین روحیه است که بیش از 20000 جنگجوی داوطلب را از 58 کشور به اوکراین جذب کرده است تا به عنوان بخشی از یک لژیون بینالمللی برای دفاع از سرزمین اوکراین، سلاح به دست گیرند. واحدهای نظامی مستقل از گرجستان، چچن و بلاروس به آنها پیوستهاند، که استبداد روسی را که مستقیماً توسط پوتین و حامیانش یا از طریق برخی از شاگردان پوتین - قدیروف در چچن و لوکاشنکو در بلاروس - ترویج میشود، به خوبی درک میکنند. این واحدها در گشت و گذارهای نظامی هماهنگ علیه روسها در خاک اوکراین شرکت میکنند. چندین عنصر خارجی به روسها پیوستهاند، اما به دلایلی که با هیچ هدف عمیقتری همخوانی ندارد، جز ایستادن در کنار اقتدارگرایی که به اعتقاد آنها باید بر اراده آزاد و خودمختاری غلبه کند، این کار را انجام دادهاند.
ایده ملت صرفاً از موقعیت جغرافیایی خاص یا مرزهای ژئوفیزیکی آن و نه از مفاهیم تفسیر شده و راحتطلبانه فتح و جذب ناشی نمیشود. این یک چیز ساختگی نیست، بلکه جوهرهای است که از مردمی که صرفاً اندیشه یک اتحاد ایدهآل را به اشتراک میگذارند، به دست میآید. این موضوع مربوط به تاریخ محلی با تراژدیهای فراوانش، مجموعهای خاص از فرهنگها و زبان و حس غرور در دستاوردهای فردی و جمعی است. در نهایت، این ایده است که چنین چیزی میتواند اتفاق بیفتد که مردم را به هدف مطلوب بازمیگرداند - ادامه زندگی به این دلیل که ما آن را میخواهیم.
حق نشر برای @Kost Elisevich, MD, PhD 2022 محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.
یکی دیگه خوب بود، کاست!