درگیری فعلی با اوکراین، که ناشی از جنگطلبی روسیه است، نیاز به بررسی مجدد این مفهوم را ایجاد کرده است که در جهانبینی پوتین، این دو ملت در واقع «یک کل واحد» هستند. اما اینطور نیست. در ژوئیه ۲۰۲۱، هفت ماه قبل از حمله فوریه ۲۰۲۲ او به اوکراین، پوتین روایت خود از تاریخ روسیه را ارائه داد که در آن تاریخ اولیه اوکراین را با آن تلفیق کرده بود. اکنون مشخص است که مقاله او قرار بود توجیه تاریخی، هرچند که شکنجه شده بود، ارائه دهد و به عنوان مقدمهای برای حمله او به یک ملت مستقل همسایه عمل کند. در آن، او ادعا کرد که از مداخله نوردیک در منطقه در اوایل قرون وسطی، تبار مشترکی دارند. این دیدگاهی ناشیانه از واقعیت تاریخی است که به دلیل اتکا به فتح و اقتدار هژمونیک محدود شده است، نه درک لزوماً عمیقتر از روندها و عوامل قومی-زبانی و فرهنگی تثبیتشده خاص این مناطق مختلف. روایت پوتین با ادعاهای بعدی او مبنی بر اینکه توافقات سیاسی-معاملاتی قبلی بر اراده ملتی مانند اوکراین برای استقلال خود تأثیر گذاشته است، بیشتر گیجکننده است.
داستان دو ملت، همانطور که به نظر میرسد، نمونه خوبی از تاریخنگاری متعلق به فاتح است. این داستان از منظر تاریخی کاملاً روسی روایت شده است، که اولین بار در قرن نوزدهم توسط مورخان در دوران سلسله رومانوف پایهگذاری شد، زمانی که اعلام نسب از یک منبع اصلی که قرنها پیش تأسیس شده بود، به عنوان یک مسئله اجتماعی به عنوان اشراف مطرح بود. نویسندگان روسی از کارامزین، پوگودین، سولوویف تا کلیوچفسکی، همگی از یک روایت پیروی میکردند، مبنی بر اینکه دولت-شهر غالب، کیوان روس از قرن نهم تا سیزدهم ، که در سواحل رودخانه دنیپر در اوکراین امروزی متمرکز بود، در اواسط قرن سیزدهم توسط مغولها مورد تاخت و تاز قرار گرفت و ناتوان شد. آنچه در پی آن رخ داد، تغییر مرکز فعالیتهای سیاسی و مذهبی بود که به مردم اسلاو در منطقه نسبت داده میشود، به سمت شمال، جایی که در نهایت یک دولت-شهر دیگر ظهور کرده بود و از آن، روسیه به عنوان یک ملت تکامل یافت.
پوتین استدلال میکند که وارنگیان یا وایکینگها، همانطور که ما در غرب آنها را میشناسیم، در میان قبایل فنلاندی و اسلاوی مستقر در شمال، به مرکزیت نووگورود، ساکن شدند و کنترل آنجا را به دست گرفتند. در واقع، این امر به دعوت همین قبایل رخ داد، زیرا آنها به دنبال کسب امنیت بیشتر از طریق سازماندهی و توسعه یک دولت-شهر محلی متمرکز بودند که امیدوار بودند از طریق آن بر درگیریهای مداوم بین خود غلبه کنند. به این ترتیب، سلسله روریک تأسیس شد و قلمرویی تحت کنترل وایکینگها در شمال ایجاد کرد.
وایکینگها، که به دنبال ثروت و برتری ارضی بودند، مشتاق بودند مسیری را به سمت جنوب به امپراتوری بیزانس ایجاد کنند، جایی که غنیمت بسیار بیشتری وجود داشت. برای انجام این کار، مسیری در امتداد رودخانه دنیپر ایجاد شد که در آن شهری از قبل تأسیس شده و مستحکم در کرانه شرقی آن وجود داشت. وایکینگها با درک این که این یک نقطه دید بهتر است، در اینجا مستقر شدند و در نهایت با مطیع کردن جمعیتهای قبیلهای اطراف، کنترل قلمرو همسایه را به دست گرفتند. با انجام این کار، آنها چیزی را ایجاد کردند که بعداً به عنوان کیوان روس شناخته شد و مرکز عملیات خود را از نووگورود به کیف منتقل کردند.
اکنون سلسلهای از حاکمان محلی طی چندین نسل، چه از نظر نظامی و چه از طریق توافق تجاری، در پی بهبود موفقیتهای خود با بیزانس بودند. این امر به صورت محلی از طریق تجارت با سکونتگاههای یونانی و بعدها رومی که در امتداد ساحل شمالی دریای سیاه و کریمه یا به طور مستقیمتر، با خود بیزانس تأسیس شده بودند، محقق میشد. پوتین استدلال میکند که کیوان روس صرفاً نتیجهی فرعی تأسیس نووگورود در ابتدا در شمال از طریق مداخلهی وایکینگها بود، بدون در نظر گرفتن منشأ و توسعهی کاملاً جداگانه و بنیادیتر قوم دیگری.
خب، برگردیم به عقب. شواهد سکونت در اوکراین امروزی، طبق سوابق باستانشناسی، به اوایل عصر آهن برمیگردد. تاریخ آن با تهاجمها یا مهاجرتهای پی در پی قبایل کوچنشین آسیای مرکزی و ایرانی، اقوام ژرمن، اوستروگوتها و دیگران از اروپای مرکزی و جنوب شرقی مشخص شده است. کسانی که این سرزمینهای حاصلخیز را برای سکونت انتخاب کردند، در سراسر آن سکونتگاههایی ایجاد کردند. تهاجمهای مداوم از شرق به دلیل دشت نسبتاً مسطح فرورفتگی خزر که راهرویی از جنوب کوههای اورال را مستقیماً به اوکراین امروزی فراهم میکرد، امکانپذیر بود. تا قرن نهم، مسیرهای تجاری که توسط وایکینگها در جهت شمال-جنوب و توسط خاقانات خزر همسایه در شرق در جهت شرق-غرب ایجاد شده بود، کیف را به محور قدرتمند تجارت در منطقه تبدیل کرد.
از دیدگاه زبانشناسی قومی، گمان میرود که خاستگاه مردمان اسلاوی اروپای شرقی امروزی، در نوار وسیعی از سرزمینهای جنوب روسیه، از جنوب مرکزی لهستان تا جنوب غربی بلاروس تا غرب و شمال مرکزی اوکراین، که عمدتاً در اوکراین امروزی متمرکز است، پدیدار شده باشد. تا سال ۵۰۰ پیش از میلاد، اسلاوها ابتدا شروع به مهاجرت از این هسته به سمت جنوب و نزدیک شدن به استپها و مناطق ساحلی دریای سیاه در اوکراین امروزی کردند. در اینجا، تجارت با سکونتگاههای یونانی و متعاقباً رومی انجام میشد. در استپهای شمال سرزمینهای ساحلی، آنها در میان سکاها، مردمی جنگجو از آسیای مرکزی که در این منطقه ساکن شده بودند (۷۵۰ تا ۲۵۰ پیش از میلاد) و بعداً قبایل آلانی (۲۵۰ پیش از میلاد تا ۲۵۰ میلادی)، به ویژه آنتها که اصالت ایرانی داشتند، ادغام شدند. کیف به یکی از مهمترین قلعههای تپهای تبدیل شد که از آنجا تجارت با بیزانس برقرار شده بود. بخش عمدهای از این فعالیتها به تدریج بین قرنهای سومتا هفتممیلادی ، مدتها قبل از ورود وایکینگها، رخ داد.
گسترش به سمت شمال از همان هسته اسلاوی به روسیه امروزی منجر به برخورد با قبایل عمدتاً فنلاندی شد که در نهایت منجر به دعوت ذکر شده از وایکینگها شد که سازماندهی و ثبات را به منطقه شمالی ارائه میدادند. خود اوکراین نیز به همان اندازه به ترکیبی از مردمان مختلف تبدیل شد که هویت جداگانهای با منشأ چند قومیتی را تشکیل میدادند. این امر نتیجه مستقیم جغرافیای محلی بود که مهاجرت گروههای عشایری شرقی از آسیای مرکزی، استعمار توسط یونانیان و رومیها در امتداد ساحل شمالی دریای سیاه و دریای آزوف، و ورود مهاجران و بازرگانان با منشأ ژرمنی و جنوب شرقی اروپا از غرب را تسهیل میکرد. وایکینگهایی که در پایتخت جدید خود، کیف، ساکن شدند، اکنون خود را در حال جذب شدن با ساکنان غالب اسلاو خود یافتند تا جامعه جدیدی ایجاد کنند که در نهایت بر کل منطقه سکونتگاه از بالتیک تا دریای سیاه تسلط یافت.
نفوذ عشایر از شرق، چه قبل و چه در طول این دوره که از اواخر قرن نهم تا سیزدهم میلادی ادامه داشت، از طریق منطقهای که عمدتاً اوکراین امروزی است، ادامه یافت. جنگهایداخلی ، این دولت را بیش از پیش تضعیف کرد و تا زمان حمله مغولها به رهبری باتو خان در سال ۱۲۳۷ و حمله نهایی به کیف در سال ۱۲۴۰، منجر به تصرف آن شد. با این حال، این امر منجر به از بین رفتن آن به عنوان یک قدرت متمرکز نشد، بلکه به قدرتی تبدیل شد که ملزم به تسلیم شدن در برابر حکومت مغولها بود. قلمرو شمال، به مرکزیت نووگورود، روابط تجاری خود را به منطقه بالتیک منتقل کرد و از کنترل کیوان روس جدا شد تا به یک نهاد جداگانه تبدیل شود که از قرن چهاردهم به بعد در آن رونق گرفتو منجر به ظهور امپراتوری روسیه شد که در نهایت در مسکو متمرکز شد.
کیوان روس اکنون به یک امیرنشین محلی تقلیل یافته بود، اما همچنان توسط رهبران بومی که تحت حکومت مغولها به دست نشاندگان تبدیل شده بودند، اداره میشد. دیگر امیرنشینهای همسایه کیوان روس قدیم در شمال و غرب، تحت نظم جدید تأسیس شدند. به طور طبیعی، تغییر در پایگاه قدرت محلی به سمت غرب، به دور از نفوذ رایجتر مغولها، رخ داد و در امیرنشینهای گالیسیا و ولهینیا در غرب اوکراین امروزی متمرکز شد. هر دو در اوایلسیزدهم ، اما تا اواسط قرن چهاردهم از هم جدا شدندو همزمان با شروع عقبنشینی امپراتوری مغول، توسط پادشاهیهای رو به رشد لهستان و لیتوانی ادغام شدند.
قرن چهاردهم شاهد ایجاد اتحادیهای قدرتمند از لهستان و لیتوانی، مشترکالمنافع لهستان-لیتوانی، بود که تا اواخر قرن شانزدهم تقریباً تمام قلمرو اوکراین امروزی را در بر میگرفت . مدتی بود که مشخص شده بود زمینهای اینجا از نظر کشاورزی مستعد هستند و منابع بسیار دیگری نیز دارند که برای طبقه حاکم بسیار سودآور خواهد بود. اکنون رویدادهایی نیز در داخل خود اوکراین در حال وقوع بود که درک آن از خود و در واقع، چگونگی انتقال اخلاق ملی آن به امروز را تغییر میداد.
بقایای «اردوی طلایی» مغول، یعنی تاتارها، عمدتاً در کریمه و مناطق ساحلی دریای سیاه و دریای آزوف مستقر بودند. در طولپانزدهم ، آنها با معاصران مسلمان خود در جنوب، یعنی ترکان عثمانی، روابط برقرار کردند. عثمانیها در سال ۱۴۵۳ قسطنطنیه را تصرف کرده بودند و اکنون به دنبال حمله به خاک اوکراین و بقیه اروپای شرقی و مرکزی بودند. تاتارها کمک نظامی ارائه میدادند و همچنین به عنوان واسطههای تجاری برای کالاهای کشاورزی و تهیه بردههایی که در سراسر استپها اسیر شده بودند، عمل میکردند. در پاسخ به چنین تهدیدهایی، مردم محلی در شهرها و حومه اطراف اوکراین، ابتدا برای اهداف دفاعی و بعداً برای مقابله با تهاجمات تاتارها، خود را در گروههای کوچک سازماندهی کردند.
این قزاقها، همانطور که نامیده میشدند، به تدریج در اواخر قرن پانزدهم و شانزدهم خود را در واحدهای سواره نظام بسیار بزرگتر و ترسناک در سراسر استپها و به ویژه در امتداد رودخانه دنیپر سفلی سازماندهی کردند. آنهاگاهی اوقات برای محافظت از شهرها و زمینها به خدمت مقامات مرزی لیتوانی و لهستان در میآمدند و عملیات نظامی را نیز به میل خود انجام میدادند. جدا از دهقانان و مردم شهر اوکراینی محلی و دورتر که برای پیوستن به قزاقها میآمدند، چندین نفر دیگر از اروپای شرقی و همچنین ترکها، تاتارها و یهودیان، که جذب زندگی آزاد این طبقه جنگجو شده بودند، به صفوف آنها پیوستند. سازمان آنها از اصول دموکراتیک آزادی بیان، رهبری منتخب و حس قدرتمند خودمختاری تقلید میکرد.
یک رهبر عالی، هتمن، اعلام شد و تصمیمات مربوط به سیاست نظامی و اتحادها از طریق بحث و گفتگو بین افسران و ردههای پایینتر گرفته شد. آنها در مبارزات نظامی علیه تاتارها و ترکها در جنوب، لهستانیها در غرب و روسها در شمال شرکت کردند و به خاطر سوارکاری و شجاعتشان در نبرد شناخته میشدند. آرمانهای آنها به عنوان جنگجویان آزادیخواه و برابریطلب استپها به افسانهای تبدیل شد که در نوشتههاینوزدهم . این احساس تا به امروز در مبارزه علیه نفوذ خارجی برای همین آزادیها ادامه یافته است.
یک هتمن بسیار قدرتمند، به نام بوهدان خملنیتسکی، در سال ۱۶۴۸ به این سمت انتخاب شد و در ابتدا، به لهستان در برابر عثمانیها کمک نظامی ارائه داد. در عوض، او تلاش کرد تا وضعیت قزاقها در اوکراین را در مشترکالمنافع لهستان-لیتوانی بهبود بخشد، عفو عمومی برای درگیریهای قبلی با لهستان را تضمین کند و اجازه دهد تا ایمان ارتدکس مسیحی آنها در قلمروشان دوباره رواج یابد. با این حال، توافق دشوار و طولانی شد و منجر به درگیری بیشتر و در نهایت اعلامیه خملنیتسکی برای آزادسازی اوکراین از حاکمیت مشترکالمنافع، به ویژه لهستان، شد که به طور فزایندهای انباشت ثروت زمین اوکراین توسط نخبگان حاکم آن را تسهیل کرده بود. بنبست مداوم، خملنیتسکی را مجبور به بررسی اتحاد با عثمانیها کرد، اما وقتی این تلاش شکست خورد، به سمت امیرنشین مسکو روی آورد که خود را به عنوان قدرتمندترین امیرنشین شمالی تثبیت کرده بود.
در اواسط قرن پانزدهم، کاتبان کلیسایی در مسکو شروع به نگارش متون جدیدی کرده بودند که ادعاهای شاهزادگان مسکو را مبنی بر اینکه اکنون نوادگان مشروع سلسله قدیمی ریوریک و وارثان حکومت کیوان با هژمونی بر کل قلمرو قبلی کیوان روس هستند، ترویج میداد. با این حال، حکومت تزار ایوان چهارم ("مخوف"؛ مربوط به سالهای ۱۵۴۷-۱۵۸۴)، منجر به درگیری مداوم با لیتوانی و لهستان در غرب، ناآرامیهای داخلی داخلی و عدم جانشینی پس از قتل پسر ارشد تزار توسط تزار شد. این امر مسکو را پس از مرگش به "زمان مشکلات" (۱۵۸۴-۱۶۱۳) سوق داد. جنگ با مشترکالمنافع لهستان-لیتوانی، به نوبه خود، منجر به اشغال خارجی و نزاع داخلی شد که به مدت سه دهه ادامه یافت و سرانجام در سال ۱۶۱۳ با انتخاب میخائیل رومانوف به عنوان تزار و تأسیس سلسله رومانوف پایان یافت.
این سلسله ۳۰۰ سال دوام آورد و با ترور تزار نیکلاس دوم و خانوادهاش به دست بلشویکها در سال ۱۹۱۷ به پایان رسید. تزار الکسی (۱۶۴۵-۷۶)، جانشین تزار میخائیل رومانوف، به احیای نظم ادامه داد و روند متمرکز کردن اقتدار را آغاز کرد، در حالی که به دنبال تصرف اراضی در قلمرو سابق کیوان روس بود. برای این منظور، مذاکرات با خملنیتسکی منجر به توافقنامه پریسلاو در سال ۱۶۵۴ شد که در آن وفاداری قزاقها به تزار در ازای تأمین خودمختاری، حقوق طبقاتی و مالکیت و تفاهم مبنی بر اینکه قزاقها به دیپلماسی با سرزمینهای خارجی ادامه خواهند داد، اعطا شد.
آرزوی دیرینه قزاقها برای خودمختاری به عنوان یک دولت، در نهایت با آرزوی مسکوییها برای تحکیم کنترل از طریق یک اقتدار متمرکز در تضاد بود. خملنیتسکی در تلاشهای خود برای ایجاد یک قلمرو خودمختار قزاقها در اوکراین و از بین بردن نفوذ لهستان، به دنبال اتحاد با کشورهای پروتستان بود و سوئد، براندنبورگ و ترانسیلوانیا را درگیر کرد. این رویکرد، مسکوییها را که اکنون شروع به تضعیف اقتدار خملنیتسکی کرده بودند، نگران کرد. در اینجا، در سال ۱۶۵۷، خملنیتسکی درگذشت. جانشین او، با طرحی برای معرفی اوکراین به یک مشترکالمنافع لهستان-لیتوانی-روس در اتحادیه هادیاخ، دوباره با مشترکالمنافع لهستان-لیتوانی-روس وارد تعامل شد. این تلاش شکست خورد، اما گواهی بر عدم قطعیت وفاداریها در زمانی است که کشورهایی مانند لهستان و مسکو در مورد حکومت بر قلمرو خارج از اقتدار متمرکزتر خود نگران بودند.
فصل ماقبل آخر در تاریخ روابط بین قزاقهای اوکراین و مسکو، درگیری دومی با سوئد و کنترل دریای بالتیک بود، در حالی که هنوز با امپراتوری عثمانی در جنوب درگیر بود. در آن زمان، ایوان مازپا، فرمانده قزاقها، این سمت را از سال ۱۶۸۷ تا ۱۷۰۹ بر عهده داشت. تزار پتر اول (۱۶۸۲ - ۱۷۲۵) روسیه، برای کمک به مطیع کردن تاتارها و ترکها در امتداد دریاهای سیاه و آزوف، با مازپا اتحادی تشکیل داده بود. این امر در نهایت دسترسی روسیه به دریای سیاه را برای او فراهم کرد. با این حال، مشکلات او در شمال زمانی افزایش یافت که چارلز دوازدهم سوئد در سال ۱۷۰۰ ارتشهای مسکو و دانمارک را شکست داد و برای مطیع کردن لهستان به سمت جنوب لشکرکشی کرد. سپس تزار از مازپا خواست تا قزاقهای خود را در سرزمینهای تحت کنترل لهستان در اوکراین مستقر کند تا تسلط سوئد بر این قلمرو را تهدید کند.
انتظار میرفت مازپا پس از بازپسگیری زمین، آن را به متحد تزار، پادشاه آگوست ساکسونی، تحویل دهد. با این حال، در این زمان، سوءاستفادههای مسکو از جمعیت اوکراین منجر به نارضایتی قابل توجهی در میان مردم شده بود. تلفات قزاقها در طول درگیریهای نظامی برای تزار به طور قابل توجهی افزایش یافته بود و نارضایتی بیشتری نسبت به استخدام آنها در نیروی کار ساخت شهر جدید سن پترزبورگ، جایی که صدها نفر در زمین باتلاقی بر اثر بیماری جان باختند، افزایش یافته بود. این عوامل، همراه با امتناع تزار از کمک به مازپا در زمانی که خود قزاقها توسط تجدید حیات لهستان تهدید میشدند، باعث شد تا تصمیم به همراهی با سوئدیها با وعده تأمین یک اوکراین قزاق مستقل گرفته شود.
با این حال، شکست آنها در نبرد پولتاوا در سال ۱۷۰۹، سرانجام پایان هرگونه تلاش بیشتر برای ایجاد یک اوکراین مستقل تا اوایل قرن بیستم را رقم زد. دو قرن بعدی در امپراتوری روسیه شاهد حذف عمدی زبان اوکراینی و تغییر اجباری به استفاده از زبان روسی در تمام حوزههای اداری، فرهنگی و آموزشی بود. خود روسها به مراکز شهری اوکراین نقل مکان کردند و در آنجا به عنصر قومی غالب تبدیل شدند و تغییراتی را اعمال کردند که همان دستور کار روسیه را پیش میبرد.
مطمئناً، تاریخ اوکراین، که به هزاره اول پیش از میلاد مسیح برمیگردد، تاریخی پرآشوب بوده است که با تهاجم مکرر و سلطه طولانی مدت کشورهای همسایه مشخص میشود. در تمام این مدت، این کشور پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی موفق شده است به خود بازگردد و مبارزه برای حکومت دموکراتیک را آغاز کند. تاریخ آن با وجود ادعاهای اخیر خلاف آن، با تاریخ روسیه متفاوت است. در نهایت، تصرف سرزمین از طریق فتح یا فرمان، توجیهی برای ادغام تاریخ سرزمین تصرف شده در روایت ملی خود ارائه نمیدهد.
حق نشر برای @Kost Elisevich, MD, PhD 2022 محفوظ است. هرگونه کپیبرداری غیرقانونی از این محتوا منجر به اقدام قانونی فوری خواهد شد.
یک نظر در مورد «ریشه تاریخی اوکراین در مقابل تاریخ افسانهای پوتین»
نظرات بسته است.